This is a man's world μόνο όταν το αποδέχεσαι...

Και μόνο το ότι υπάρχει παγκόσμια ημέρα για τη γυναίκα θα έπρεπε να μας προβληματίζει, αφού δεν υποδηλώνεται κάποιου είδους γιορτή, αλλά ένα πρόβλημα- αυτό της ανισότητας σε πολλούς τομείς-, το οποίο δεν έχει επιλυθεί. Αντιθέτως, βρισκόμαστε πολλά βήματα πίσω από το να πάψουμε να ισχυριζόμαστε με προσήλωση στην πραγματικότητα πως "this is a man's world"...

Για το ότι, πάντως, η κοινωνία μας παραμένει ανδροκρατούμενη δεν φταίνε αποκλειστικώς οι άνδρες, αλλά μερίδιο ευθύνης έχουν και οι γυναίκες που την αποδέχονται προσλαμβάνοντας "ανδρικά" χαρακτηριστικά για να επιβιώσουν δήθεν σε αυτή. Δεν νικάς το τέρας αν το πιθηκίζεις ούτε κερδίζεις την ισότητα και σε κάποιες περιπτώσεις την ελευθερία χρησιμοποιώντας ως όπλο την πολιτική ορθότητα...

Θα ήμουν στρουθοκάμηλος αν αμφισβητούσα πως οι γυναίκες δέχονται πιέσεις- ερωτικές κι όχι μόνο- στον εργασιακό τους χώρο προκειμένου να ανελίσσονται επαγγελματικώς. Θα ήμουν, όμως, επίσης στρουθοκάμηλος αν ισχυριζόμουν πως δεν υπάρχουν και πολλοί άνδρες οι οποίοι θα ήθελαν να βρίσκονται στην θέση μιας ωραίας γυναίκας ώστε να εκμεταλλεύονται την ομορφιά τους και να "κόβουν δρόμο" με κατεύθυνση την επιτυχία.

Όπως θα ήμουν, επίσης, στρουθοκάμηλος αν δεν έβλεπα την υποκρισία με την οποία, για παράδειγμα, οι γυναίκες τού Χόλιγουντ σήμερα καταγγέλλουν αυτό που τόσα χρόνια χρησιμοποιούσαν προκειμένου να κάνουν καριέρα που συνεπάγεται χρήμα και δόξα. Γιατί ο άνδρας εφοριακός ο οποίος θεωρεί τον εαυτό υποπληρωμένο και λαδώνεται για να αποδώσει, όπως ενδεχομένως να ισχυριστεί στο δικαστήριο, δικαιοσύνη στον εαυτό του να είναι περισσότερο φαύλος από μια γυναίκα που αξιοποιεί με κάθε τρόπο τη γοητεία της- προφανώς δεν αναφέρομαι στις περιπτώσεις βιασμού ή άλλου είδους σεξουαλικής κακοποίησης- για να γίνει σταρ τού σινεμά;...

Οι γυναίκες, όπως και κάθε άλλη αδικημένη ομάδα τού γενικού πληθυσμού, δεν θα αποκτήσουν την θέση που τους αξίζει αν δεν ξεφύγουν από το στάδιο της θυματοποίησης- ανεξαρτήτως αν ευθύνονται οι ίδιες ή όχι γι' αυτήν- και δεν περάσουν σε εκείνο της θετικής δράσης για τα δικαιώματά τους. Προφανώς και πρέπει να απονεμηθεί δικαιοσύνη για όσα έχουν τραβήξει στο παρελθόν, αλλά η λύση δεν θα έρθει από το "όλοι οι άνδρες είναι γουρούνια"...

Σε αυτό το πλαίσιο, κινήματα όπως το "MeToo" είναι αντιπαραγωγικά, αφού δεν πηγαίνουν τη συζήτηση παραπέρα παρά μηρυκάζουν γνωστές και καταδικαστέες καταστάσεις. Η μαχητική διεκδίκηση της ισότητας είναι ο δρόμος που έχουν επιλέξει- άλλοτε επιτυχημένα κι άλλοτε όχι- όλοι όσοι αισθάνονται ή είναι πράγματι παιδιά ενός κατώτερου θεού. Αυτή η επιλογή είναι σήμερα και η πιο φεμινιστική...



  

Το σεξ αμαρτία από τη φύση του στην εποχή των emoticons...

Πριν 30 περίπου χρόνια ένας 26χρονος, μεθυσμένος κι ενδεχομένως σεξουαλικώς καταπιεσμένος λόγω της κρυφής του ομοφυλοφιλίας Κέβιν Σπέισι όρμηξε σε έναν 14χρονο, δίχως πάντως, από όσο έχει γίνει γνωστό, να επιχειρήσει να τον βιάσει. Είναι ηθικώς κατακριτέα η συμπεριφορά του; Είναι! Αξίζει, ωστόσο, ένα τέτοιο νεανικό λάθος, και στην περίπτωση βεβαίως που δεν επαναλήφθηκε, να στερήσει την καριέρα τού κορυφαίου ίσως εν ζωή Αμερικανού ηθοποιού; Στον γεμάτο υποκρισία κόσμο μας αυτό είναι δυνατό και για απείρως ελαφρύτερα σεξουαλικά παραπτώματα, τα οποία ονομάζουμε συλλήβδην σεξουαλική παρενόχληση και παριστάνουμε πως ξεμπερδεύουμε με το φαρισαϊσμό μας...

Όσο οι ανθρώπινες σχέσεις και δη οι ερωτικές αντικαθίστανται από ανταλλαγές emoticons στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τόσο περισσότερο ο αυθεντικός ερωτισμός μετατρέπεται σε ποινικό αδίκημα. Ξέρω ότι κολυμπώ σε επικίνδυνα νερά και είναι πολύ εύκολο να παρεξηγηθώ, αλλά είναι δείγμα συναισθηματικού αυτισμού να κατηγοριοποιούμε ως σεξουαλική παρενόχληση το οποιοδήποτε φλερτ, ακόμα κι ελαφρώς σωματικό, ακόμα κι όταν αφορά εργοδότη κι εργαζόμενο ή οποιαδήποτε άλλη σχέση με άρωμα εξουσίας κι επιβολής μόνο και μόνο γιατί πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Για τα πάντα υπάρχουν όρια, τα οποία σε τέτοιες περιπτώσεις είναι δυσδιάκριτα, αλλά αλίμονο αν κλείσουμε έναν άνδρα και μια γυναίκα σε ένα θερμοκήπιο και σε απόσταση τον ένα από τον άλλο μόνο και μόνο για να αποφεύγουμε παρεξηγήσιμες επαφές...

Είναι αλήθεια ότι καθημερινώς γυναίκες βιάζονται ή πέφτουν θύματα σεξουαλική ή "απλής" σωματικής κακοποίησης από άνδρες και φοβούνται να το καταγγέλλουν για διάφορους λόγους. Η απενοχοποίηση συνιστά την ύψιστη προσπάθεια που οφείλει να καταβάλλει μια κοινωνία ώστε να μην αιωρείται από πάνω της το πέπλο τής ατιμωρησίας. Ποιος, όμως, ανάμεσά μας δεν έχει βρεθεί σε στιγμή αδυναμίας και δεν έχει συμπεριφερθεί στο αντίθετο ή και στο ίδιο φύλο με τρόπο ανάρμοστο, όπως θα έλεγε και η Ελ. Λουκά;...

Αν ήταν να καταστρέφονταν καριέρες γι' αυτόν το λόγο, ελάχιστοι θα έμεναν με δουλειά κι αυτοί μέχρι να αποκαλυφθούν οι "πομπές" τους. Επομένως, ας αντιμετωπίζουμε κάθε σεξουαλικό "σκάνδαλο" ξεχωριστά και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πραγματικά περιστατικά πριν πιάσουμε την πέτρα για να την ρίξουμε στον αμαρτωλό. Σε διαφορετική περίπτωση μάλλον πρώτον από όλους κοροϊδεύουμε τον ίδιο μας τον εαυτό...