Χαλαρώστε, το 2222 θα είμαστε όλοι νεκροί...

Φυσικά και το κίνημα MeToo συνέδραμε στο να ενοχοποιηθούν συμπεριφορές που η κοινωνία μας θεωρούσε θεμιτές σε βάρος των γυναικών, αλλά στην ουσία τις προσβάλλουν. Ιδίως στις περιπτώσεις βιασμών η χρησιμότητά του είναι κάτι παραπάνω από προφανής. Μόνο που και σε αυτήν την περίπτωση στην Ελλάδα καταφέραμε να φτάσουμε και το φεμινισμό μας στα άκρα, στιγματίζοντας και την θηλυκότητα...

Η Νατάσσα Μποφίλιου είναι μια ωραία γυναίκα, η οποία είναι και κομμουνίστρια που ζει σε καπιταλιστικές κοινωνίες. Αν άρπαζε, συνεπώς, το παλτό τής διπλανής της θα την κατηγορούσαν για κλοπή κι όχι για άσκηση του σοσιαλιστικού δικαιώματός της στην κοινοκτημοσύνη. Τώρα την κατηγορούν γιατί το αγόρασε με τα λεφτά της κι όχι με τα λεφτά μας, όπως ο Σ. Ρουβάς με τη δεκάλεπτη περσινή πρωτοχρονιάτικη αρπαχτή...

Δεν είμαι αστυνομικός προθέσεων ούτε ψυχολόγος για να διερευνώ για ποιους λόγους μια γυναίκα ή ένας άντρας θέλουν να έχουν μια περιποιημένη εξωτερική εμφάνιση. Ούτε ποινικοποιώ τη φιλαρέσκεια ούτε τη χαρακτηρίζω αντεπαναστατική... 

Ο πολύς πολιτικός ορθολογισμός και η σοβαροφάνεια καταστρέφουν ζωές, πρωτίστως αυτών που ζουν έχοντας συνεχώς στο μυαλό τους τι θα πει η κοινωνία για εκείνους. Χαλαρώστε, ιδίως οι σύντροφοι Αριστεροί, όλοι νεκροί θα είμαστε σε 200 χρόνια από τώρα και τα σκουλήκια τού 2222 μ.Χ. δεν θα ξεχωρίζουν για το γεύμα τους αυτούς που έζησαν καθώς πρέπει κι αυτούς που έζησαν καθώς γούσταραν...  

 

Προσδοκώντας σε επανάσταση του ορθού λόγου...

 

Ένας από τους δολοφόνους τού Ζακ Κωστόπουλου ισχυρίστηκε πως τον σκότωσε στο ξύλο για να βοηθήσει το κοινωνικό σύνολο και πως ο χαρακτήρας του του υπαγορεύει να βοηθά όσο μπορεί. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση αναγορεύει σε υπ' αριθμόν ένα εχθρό τού κράτους τον δραπέτη Β. Δημάκη, στον οποίο δεν επέτρεπαν ούτε να σπουδάσει. Είναι, όμως, η κοινωνία μας καλύτερη γιατί ο Κωστόπουλος είναι νεκρός κι ο Δημάκης θα έχει κλειδωθεί για πάντα σε ένα μπουντρούμι;...

Προφανώς και δεν είναι, όπως προφανώς και δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να αποποινικοποιηθεί η διάρρηξη σε κοσμηματοπωλείο ή το αντάρτικο πόλης. Η κοινωνία μας, ωστόσο, θα ήταν πολύ υγιέστερη αν όλο αυτό το καταπιεσμένο μίσος των νοικοκυραίων εκλυόταν πάνω στους εγκληματίες τού λευκού κολάρου, οι οποίοι είναι κι εκείνοι που μας καταστρέφουν περισσότερο τη ζωή...

Αυτοί, για παράδειγμα, που εισπράττουν 360.000 ευρώ ετησίως, πλέον των μπόνους, για να συμμετέχουν στο ενεργειακό καρτέλ αισχροκέρδειας είναι απείρως πιο επικίνδυνοι από κάποιον ικέτη τής Γης που περνά παρανόμως στην Ελλάδα. Αν δεν το κατανοήσουμε, θα συνεχίσουμε να σπάμε τα δικά μας κεφάλια στον τοίχο...

Η μαζική αντίδραση στη δολοφονία Κωστόπουλου και το metoo απόδειξαν ότι υπάρχει και μια Ελλάδα που στέκεται μακριά από την οχλοκρατία κι αντιστέκεται σθεναρώς. Φοβάμαι πως δεν είναι πλειοψηφική, αλλά είναι μια πολύ καλή μαγιά ώστε οι επόμενες τουλάχιστον γενιές να μην αντικρίζουν στο διαφορετικό τις αιτίες των παθών τους, αλλά σε αυτούς που υποθάλπουν και τον ποινικό λαϊκισμό για να καλύπτουν τα δικά τους αμαρτήματα. Αν αυτό συμβεί θα μπορούμε να μιλάμε για μια επανάσταση του ορθού λόγου που όμοιά της δεν έχει ξαναζήσει αυτή η χώρα...

ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ αφοπλίστε τα τρολ σας και ύστερα μιλήστε όσο θέλετε για πολιτικό πολιτισμό...

Βεβαίως και το τεκμήριο της αθωότητας ισχύει για όλους, συμπεριλαμβανομένου του Δ. Λιγνάδη. Προκαλεί, όμως, αλγεινή εντύπωση ο πρωθυπουργός τη μόνη συγγνώμη που ζητά στη Βουλή να είναι για τη δήλωση Μενδώνη περί επικίνδυνου ανθρώπου όσον αφορά τον παραιτηθέντα διευθυντή τού Εθνικού. Δεν φτάνει που δεν έχει απολύσει την υπουργό Πολιτισμού, όπως ζητούν οι άνθρωποι του πολιτισμού, πέρα από 56 άτομα που έχει διορίσει η ίδια σε κρατικές θέσεις, δεν φτάνει που είναι συνυπεύθυνος, αν όχι ο ενορχηστρωτής τού διορισμού Λιγνάδη και της συγκάλυψης των πιθανών εγκλημάτων του, στην ουσία κλείνει το μάτι στη δικαιοσύνη για την αθώωσή του. Αν ο Κ. Μητσοτάκης δεν ήταν πρωθυπουργός, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν πλυντήριο...

Ο Μωυσής έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί πως το ελληνικό κίνημα MeToo έφτασε στη χώρα μας επί ημερών του γιατί δήθεν τώρα τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης αισθάνονται πιο άνετα να μιλήσουν. Λες και το πρωτότυπο αμερικανικό τού 2017 θα έπρεπε να πιστωθεί στον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντ. Τραμπ, ή λες κι εκείνοι που έχουν καταστήσει την κρατική βία βασικό μοχλό υλοποίησης των πολιτικών τους μπορούν να παριστάνουν ταυτοχρόνως τους πολιτικώς φιλελεύθερους. Στο εξωτερικό παραιτούνται υπουργοί γιατί χρησιμοποίησαν το υπουργικό τους αυτοκίνητο για να πάνε τα παιδιά τους στο σχολείο, αλλά στην Ελλάδα η Λ. Μενδώνη είναι ακόμα σε θέση να παριστάνει την υπουργό κι όχι την τσιλιαδόρα ανομημάτων και την ντελιβερά επιχειρηματικών συμφερόντων...

Αν η ΝΔ, κυρίως, αλλά κι ο ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρονται πραγματικά για την αναβάθμιση του πολιτικού διαλόγου οφείλουν να συμφωνήσουν στον "τρολικό αφοπλισμό", στην κατάργηση δηλαδή λογαριασμών στο διαδίκτυο που δεν παράγουν πολιτικό λόγο παρά μόνο εμέσματα σε βάρος τού πολιτικού αντιπάλου. Κι αντί να δίνουν συγχωροχάρτια σε υπουργούς, βουλευτές, στελέχη και δημοσιογράφους που λειτουργούν ως τρολ είναι αναγκαίο εμπράκτως να κρατήσουν αποστάσεις οι ηγεσίες τους από όλους αυτούς... 

Δεν έχει σημασία, για παράδειγμα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει έναν Π. Πολάκη κι αυτός είναι έντιμος, ενώ η ΝΔ έχει χιλιάδες και πολλούς ανέντιμους πολάκηδες για να γαβγίζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ούτε ένας ώστε η πολιτική συζήτηση να επικεντρωθεί στα σοβαρά, όπως η καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης ή της εκμετάλλευσης ασυνόδευτων προσφυγόπουλων, πάνω σε αυτά να κρίνουν οι πολίτες τα κόμματα κι όχι στο ποιος χρησιμοποίησε τον καλύτερο εξυπνακισμό, στην ευμενέστερη περίπτωση, ή την πιο επιτυχημένη χυδαιολογία σε βάρος τού αντιπάλου του... 

 

 
 

This is a man's world μόνο όταν το αποδέχεσαι...

Και μόνο το ότι υπάρχει παγκόσμια ημέρα για τη γυναίκα θα έπρεπε να μας προβληματίζει, αφού δεν υποδηλώνεται κάποιου είδους γιορτή, αλλά ένα πρόβλημα- αυτό της ανισότητας σε πολλούς τομείς-, το οποίο δεν έχει επιλυθεί. Αντιθέτως, βρισκόμαστε πολλά βήματα πίσω από το να πάψουμε να ισχυριζόμαστε με προσήλωση στην πραγματικότητα πως "this is a man's world"...

Για το ότι, πάντως, η κοινωνία μας παραμένει ανδροκρατούμενη δεν φταίνε αποκλειστικώς οι άνδρες, αλλά μερίδιο ευθύνης έχουν και οι γυναίκες που την αποδέχονται προσλαμβάνοντας "ανδρικά" χαρακτηριστικά για να επιβιώσουν δήθεν σε αυτή. Δεν νικάς το τέρας αν το πιθηκίζεις ούτε κερδίζεις την ισότητα και σε κάποιες περιπτώσεις την ελευθερία χρησιμοποιώντας ως όπλο την πολιτική ορθότητα...

Θα ήμουν στρουθοκάμηλος αν αμφισβητούσα πως οι γυναίκες δέχονται πιέσεις- ερωτικές κι όχι μόνο- στον εργασιακό τους χώρο προκειμένου να ανελίσσονται επαγγελματικώς. Θα ήμουν, όμως, επίσης στρουθοκάμηλος αν ισχυριζόμουν πως δεν υπάρχουν και πολλοί άνδρες οι οποίοι θα ήθελαν να βρίσκονται στην θέση μιας ωραίας γυναίκας ώστε να εκμεταλλεύονται την ομορφιά τους και να "κόβουν δρόμο" με κατεύθυνση την επιτυχία.

Όπως θα ήμουν, επίσης, στρουθοκάμηλος αν δεν έβλεπα την υποκρισία με την οποία, για παράδειγμα, οι γυναίκες τού Χόλιγουντ σήμερα καταγγέλλουν αυτό που τόσα χρόνια χρησιμοποιούσαν προκειμένου να κάνουν καριέρα που συνεπάγεται χρήμα και δόξα. Γιατί ο άνδρας εφοριακός ο οποίος θεωρεί τον εαυτό υποπληρωμένο και λαδώνεται για να αποδώσει, όπως ενδεχομένως να ισχυριστεί στο δικαστήριο, δικαιοσύνη στον εαυτό του να είναι περισσότερο φαύλος από μια γυναίκα που αξιοποιεί με κάθε τρόπο τη γοητεία της- προφανώς δεν αναφέρομαι στις περιπτώσεις βιασμού ή άλλου είδους σεξουαλικής κακοποίησης- για να γίνει σταρ τού σινεμά;...

Οι γυναίκες, όπως και κάθε άλλη αδικημένη ομάδα τού γενικού πληθυσμού, δεν θα αποκτήσουν την θέση που τους αξίζει αν δεν ξεφύγουν από το στάδιο της θυματοποίησης- ανεξαρτήτως αν ευθύνονται οι ίδιες ή όχι γι' αυτήν- και δεν περάσουν σε εκείνο της θετικής δράσης για τα δικαιώματά τους. Προφανώς και πρέπει να απονεμηθεί δικαιοσύνη για όσα έχουν τραβήξει στο παρελθόν, αλλά η λύση δεν θα έρθει από το "όλοι οι άνδρες είναι γουρούνια"...

Σε αυτό το πλαίσιο, κινήματα όπως το "MeToo" είναι αντιπαραγωγικά, αφού δεν πηγαίνουν τη συζήτηση παραπέρα παρά μηρυκάζουν γνωστές και καταδικαστέες καταστάσεις. Η μαχητική διεκδίκηση της ισότητας είναι ο δρόμος που έχουν επιλέξει- άλλοτε επιτυχημένα κι άλλοτε όχι- όλοι όσοι αισθάνονται ή είναι πράγματι παιδιά ενός κατώτερου θεού. Αυτή η επιλογή είναι σήμερα και η πιο φεμινιστική...