"Ναι Σκρουτζ, ο γάιδαρος πετάει"!

Σε αυτόν τον "όμορφο" καπιταλιστικό μας κόσμο υπάρχουν κάποιοι "Σκρουτζ Μακ Ντακ" που αμείβονται με μερικές χιλιάδες ευρώ το μήνα, πέρα από τα μπόνους και τα πληρωμένα από τους φορολογούμενους ταξιδάκια, οι οποίοι αποφασίζουν και διατάσσουν πως κάποιοι άλλοι άνθρωποι θα πρέπει να ζήσουν με 450 ευρώ το μήνα ύστερα από 40 χρόνια δουλειάς κι αφού έχουν συμπληρώσει το 65ο έτος της ηλικίας τους! Αυτοί οι "κύριοι" της τρόικας που κυβερνά τη χώρα έχουν βρει, όμως, και τα κάνουν. Εχουν βρει μια κυβέρνηση που είναι πρόθυμη να αναφωνήσει πως ο γάιδαρος πετάει και να πει πως αυτή η σκέψη είναι μονόδρομος...

"Αν δεν υπήρχαν πρόβατα, δεν θα υπήρχαν λύκοι", έγραφε ο Σέξπιρ. Οι αιώνες που τον ακολούθησαν και τα χρόνια που ζούμε τον δικαιώνουν απόλυτα...

Το νέο θα έρθει (μόνο) από τους νέους...

Οπως σε κάθε καλή κωμωδία υπάρχουν και δραματικές στιγμές, έτσι και σε μια καλή τραγωδία ελλοχεύουν και οι σκηνές γελιού. Σε αυτό το πλαίσιο αντιλαμβάνομαι την προσπάθεια της Ντόρας Μητσοτάκη να μας πείσει πως το δικό της κόμμα δεν θα είναι κόμμα στο οποίο θα εκτονώσει όλη την άλογη φιλοδοξία της, αλλά απάντηση στην ανάγκη του λαού για ένα καινούριο ξεκίνημα, μακριά από το πολιτικό σύστημα του παρόντος- παρελθόντος...

Αφού σας αφήσω κάποια δευτερόλεπτα- λεπτά για να γελάσετε με την ψυχή σας, θα σας ρωτήσω απλώς αυτά που ήδη ξέρετε: η κα Μητσοτάκη δεν ανήκει σε μια από τις φαμίλιες, που κυβερνούν την Ελλάδα τουλάχιστον από τη δεκαετία του '60; Η κα Μητσοτάκη δεν ήταν υπουργός από τη δεκαετία του '90; Η κα Μητσοτάκη δεν έχει λάβει, τουλάχιστον, δωράκια από τη Siemens; Είναι δικαίωμά της να θέλει να γίνει, επιτέλους για την ίδια, πρόεδρος κόμματος. Θα της θυμίσω μόνο το ποσοστό που είχε λάβει στις εκλογές του 1977 το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων, που είχε ιδρύσει ο πατέρας της: 1,ο8%...

Το νέο, επομένως, θα έρθει μόνο από τους νέους: από άφθαρτα πρόσωπα, που θα ήταν προτιμότερο να μην έχουν καμία σχέση με τα κόμματα που μετέχουν στο Κοινοβούλιο αυτήν τη στιγμή. Και φυσικά από ένα λαό που θα πάψει να είναι λούμπεν και θα αποκτήσει ταξική συνείδηση...

Αχ, καημένη μπανανία...

Θυμάστε την ταινία "Μπανάνες" του Γούντι Αλεν; Σε αυτήν τη σάτιρα ο ιδιοφυής κωμικός κυνηγά τη...μύτη ενός δικτάτορα, προκειμένου να σώσει τη χώρα από την τυρρανία. Θυμήθηκα αυτό το φιλμ ακούγοντας τον Κ. Μαρκόπουλο της Ν.Δ. να δηλώνει πως το κόμμα του διέγραψε τον Α. Παυλίδη γιατί κούνησε το δάχτυλό του στο Κοινοβούλιο πριν από ένα χρόνο! Παράλληλα, δεν παράλειψε να αναφέρει πως ο κ. Παυλίδης αθωώθηκε από το δικαστήριο.Με συγχωρείτε, αλλά αν ήμουν αθώος, όπως θεωρεί τον κ. Παυλίδη ο κ. Μαρκόπουλος, όχι μόνο θα κουνούσα το δάχτυλο, αλλά θα πλάκωνα στο ξύλο κι όποιον ψήφιζε την παραπομπή μου!
Προφανώς παίζεται ένα θέατρο του παραλόγου, στο οποίο δεν ξέρω ακόμα πόσο θα δείχνει υπομονή ο λαός και δεν θα αρχίζει να πετά κάτι χειρότερο από ντομάτες ή...μπανάνες. Ειδικά σε εκείνους, πολιτικούς και τα "παπαγαλάκια" τους στα μέσα ενημέρωσης, που επιμένουν να θεωρούν πως μπορεί στενότατοι συνεργάτες του κ. Σημίτη και του κ. Καραμανλή να είναι μπλεγμένοι σε δύο μεγάλα σκάνδαλα, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία για τους ίδιους και δεν πρέπει να κληθούν στις εξεταστικές έστω για να πουν τί γνωρίζουν. Κι αυτό γιατί εκτιμούν μάλλον πως οι πρώην πρωθυπουργοί δεν πρέπει να καλούνται σε εξεταστικές επιτροπές, αφού έχουν το αλάθητο του Πάπα ή του απόλυτου μονάρχη! Αχ, καημένη μπανανία...

Το σκάνδαλο είναι Siemens-Intracom;

Σε κάποιους δεν αρέσουν οι φωτογραφίες! Οι ινδιάνοι και οι άραβες, για παράδειγμα, φοβούνται πως τους κλέβουν την ψυχή. Υπάρχουν, όμως, κι έλληνες που αποφεύγουν να μπαίνουν στο "κάδρο". Ανάμεσά τους κι ο Σ. Κόκκαλης. Οι προμήθειες του ΟΤΕ, για παράδειγμα, δίνονται 60% στην εταιρία του κ. Κόκκαλη, την Intracom, και 40% στη Siemens. Εχει γραφτεί ότι οι δύο εταιρίες είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους αυτό το ποσοστό συμμετοχής. Οι γερμανοί δεν είχαν πρόβλημα να παίρνουν περισσότερα στους έλληνες, αφού τους άνοιγαν την ελληνική αγορά...

Φαίνεται, όμως, πως δωροδοκούσε μόνο εκείνος που καρπωνόταν το μικρότερο ποσοστό, δηλαδή η Siemens, κι όχι κι εκείνος που έπαιρνε το μεγαλύτερο, δηλαδή η Intracom. Κι ας φημολογείται πως έφευγαν πολλοί υψηλόβαθμοι και πιο χαμηλόβαθμοι του ΟΤΕ από τα γραφεία της Intracom με μαύρες σακούλες στα πορτ μπαγκάζ των αυτοκινήτων τους...

Μπορεί ο κ. Κόκκαλης και η εταιρία του να είναι αθώες του αίματος. Δεν θα έπρεπε, όμως, η δικαιοσύνη και η εξεταστική της Βουλής να καλέσουν τον κ. Κόκκαλη να δώσει, τουλάχιστον, εξηγήσεις; Ή μήπως ζητάω πολλά από ένα πολιτικοδημοσιογραφικό σύστημα πολλάκις ευεργετηθέν από το φημολογούμενο Ρόκο;...

"Τώρα πέφτουν οι...μύθοι και τραντάζει η γης"!

Σε αυτήν εδώ την εσχατιά της...λογικής γεννήθηκαν οι μύθοι. Κι αν στην αρχαιότητα πάνω τους βασίστηκε ο δωδεκαθεϊσμός, στη σύγχρονη Ελλάδα εξυπηρέτησαν (και) την πολιτική ηγεμονία ορισμένων προσώπων, που σε διαφορετική περίπτωση είτε θα έπαιζαν το φοβισμένο υπαλληλάκο στους "Μήτσους" του κ. Λαζόπουλου, είτε θα έκαναν τους λογαριασμούς για κάποια τράπεζα ή πολυεθνική. Χαρακτηριστική περίπτωση ο Κ. Σημίτης. Αυτοπλασαρίστηκε και τον πλάσαραν τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης ως το μη χαρισματικό μεν, αλλά σοβαρό κυριούλη που θα έβαζε σε τάξη τα οικονομικά της χώρας και θα την οδηγούσε σε μια νέα μεταπολίτευση, μακριά από τους διεφθαρμένους "δεινόσαυρους" τύπου Παπανδρέου ή Μητσοτάκη.
Στη πραγματικότητα, όμως, ο κ. Σημίτης, πέρα από μάγος της δημιουργικής λογιστικής ( δηλαδή της οικονομικής απάτης), υπήρξε ένας δειλός υπηρέτης των πιο σκοτεινών συμφερόντων. Επομένως, δε μπορώ να καταλάβω εκείνους που βγάζουν τον κ. Σημίτη από το "κάδρο" του σκανδάλου Siemens με την "προσωπογραφία" του Τ. Μαντέλη. Μιλούν για ατομική ευθύνη του πρώην υπουργού κι όχι για συλλογική ευθύνη. Είναι οι ίδιοι, βεβαίως, που μια εβδομάδα πριν κατηγορούσαν την κα Γκερέκου γιατί δεν παραιτήθηκε την πρώτη στιγμή που έγιναν γνωστά τα φοροχρέη του συζύγου της και περίμενε μέχρι το βράδυ! Πώς είναι δυνατό, όμως, να εκτιμούν πως υπάρχει πολιτική, τουλάχιστον, ευθύνη της κας Γκερέκου, αλλά καμία για τον κ. Σημίτη όταν "προπύργια" του "εκσυγχρονιστικού" ΠΑΣΟΚ, όπως οι κ. Τσουκάτος και Μαντέλης, παραδέχονται πως έλαβαν...χορηγίες από τη Siemens; Τα "παπαγαλάκια" κρείττον σιγάν...

Ολα τα προβατάκια του θεού...

Εδώ και χρόνια το αυτονόητο, ότι δηλαδή ένας πολιτικός πρέπει να είναι έντιμος, το έχουμε αναγάγει σε σπάνιο προσόν. Γι' αυτό και οι πολιτικάντηδες υφαρπάζουν την ψήφο του ελληνικού λαού, καταγγέλλοντας τους εκάστοτε κυβερνήτες για διαφθορά. Το είχε κάνει ο Κ. Καραμανλής, το έκανε κι ο Γ. Παπανδρέου. Το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα λογαριάζεται σαν πολιτική αρετή, με απώτερο στόχο να κρυφτεί η ιδεολογική γύμνια και η πολιτική ανικανότητα...
Οσοι, όμως, ζουν από το ξίφος πεθαίνουν κι από αυτό. Το γράφω γιατί έχουν ήδη αρχίσει να βγαίνουν προς τα έξω υποθέσεις υπουργών και υφυπουργών ( βλ. Διαμαντοπούλου, Γκερέκου, Τζάκρη) που αρχίζουν να θυμίζουν αντίστοιχες των "σεμνών και ταπεινών" των κυβερνήσεων Καραμανλή. Γι' αυτό καλό είναι, όλοι όσοι στελεχώνουν το θέατρο σκιών του κοινοβουλευτικού μας πολιτεύματος, να σταματήσουν να παριστάνουν τους αμνούς του θεού γιατί δεν θα αργήσει η ώρα και της δικής τους σφαγής...

Ο προδότης χτυπά πάντα πιο δυνατά...

Είναι μια παλιά αμερικανική ταινία: δεν θυμάμαι ούτε τίτλο, ούτε σκηνοθέτη, ούτε ηθοποιούς! Θυμάμαι, όμως, ότι σε μια σκηνή της ταινίας ο πρωταγωνιστής δηλώνει πως είχε καταλάβει ποιός ήταν εκείνος που τον πρόδωσε γιατί ήταν αυτός που, προηγουμένως, τον είχε χτυπήσει πιο δυνατά από όλους, κατηγορώντας τον ίδιο ως προδότη. Αυτό, δηλαδή, που κάνει τώρα κι ο Α. Λοβέρδος: ωρύεται στη Βουλή και στα κανάλια για να κρύψει το γεγονός ότι από τότε που ανάλαβε υπουργός έχει αυτοδιαψευστεί δεν ξέρω και 'γώ πόσες φορές...
Στην αρχή έλεγε πως το ασφαλιστικό θα λυθεί με την πάταξη της εισφοροδιαφυγής, μετά πως δεν θα θιγούν τα όρια ηλικίας, ύστερα πως οι νέες ρυθμίσεις θα αρχίσουν να εφαρμόζονται από το 2018. Τώρα μας μιλά για το 2015, αύριο θα μας λέει πως ισχύουν από... χθες. Φωνάζει και απειλεί την ελληνική κοινωνία, αλλά όταν είναι η ώρα να την προστατεύσει απέναντι στην ξένη τρόικα, ψάχνει να βρει παντελόνι γιατί έχει κατουρήσει αυτό που φορά. Ο κ. Λοβέρδος έχει ωραίο παρουσιαστικό και πολύ καλό λέγειν. Ενας υπουργός, όμως, πρέπει να διαθέτει περισσότερα προσόντα από εκείνα ενός κονφερασιέ...