Διέπραξαν εσχάτη προδοσία!

Αλήθεια, πώς θα χαρακτηρίζατε ένα διαιτολόγο, ο οποίος προτείνει την ίδια ακριβώς δίαιτα σε κάποιους που είναι 120, 80 και 60 κιλά; Στην καλύτερη περίπτωση δεν θα τον αποκαλούσατε κατσαπλιά; Και πώς θα αντιδρούσατε, αν ύστερα από αυτήν την εξαντλητική δίαιτα κι ενώ είχατε πάρει την υπόσχεση πως μόλις ολοκληρωθεί στον υπεσχημένο χρόνο θα είστε ένας "καινούριος" άνθρωπος, μαθαίνατε πως τα πράγματα δεν θα είναι ακριβώς έτσι; Πως, δηλαδή, θα πρέπει να παρατείνετε τη "νηστεία" κι άλλο ή, τέλος πάντων βρε αδερφέ, ίσως και να μην ήταν η ενδεδειγμένη και πρέπει να βρεθεί μια άλλη φόρμουλα; Στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν θα αισθανόσασταν κορόιδο;
Ε, λοιπόν, το ίδιο δε γίνεται τους τελευταίους έξι μήνες με την κυβέρνηση αυτού του τόπου; Υπέγραψε και πέρασε από τη Βουλή το μνημόνιο, με τη βοήθεια της ακροδεξιάς (καθόλου τυχαίο), και τώρα ο αντιπρόεδρός της (ο κύριος "μαζί τα φάγαμε") έρχεται να μας πει αυτό που θα έπρεπε να είχε γίνει από την αρχή, χωρίς να έχει βυθιστεί πρώτα η χώρα στην ύφεση και στην κατάθλιψη: πως θα πρέπει να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους, είτε αυτό λέγεται "κούρεμά" του, είτε επιμήκυνση αποπληρωμής του, συμπληρώνω. Είναι όνειδος για τον ελληνικό πολιτισμό να μειώνονται ακόμα και οι μικρές συντάξεις για να μη χάσουν ούτε ευρώ οι γερμανογάλλοι τραπεζίτες. Λυπάμαι που το γράφω, αλλά αυτοί που συμφώνησαν σε κάτι τέτοιο διέπραξαν το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας...
Για να προλάβω αντιδράσεις, συμφωνώ πως η χώρα δεν πρέπει να κηρύξει ολική στάση πληρωμών. Οι ξένοι κι έλληνες (μην το ξεχνάμε) κερδοσκόποι δανειστές της Ελλάδας πρέπει να πάρουν πίσω το μεγαλύτερο ποσό του κεφαλαίου τους μαζί με τους τόκους (σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου), παρότι, γνωρίζοντας την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, δάνειζαν αλόγιστα. Συμφωνώ, επίσης, πως πρέπει να προχωρήσουμε σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, κυρίως περικοπές δαπανών στο σπάταλο κομματικό δημόσιο τομέα, ώστε να μη χρειαζόμαστε να δανειζόμαστε μεγάλα ποσά από τις διεθνείς αγορές. Από την άλλη, όμως, το μνημόνιο, όπως και η Ευρώπη που οραματίζονται Μέρκελ και Σαρκοζί, είναι ένα νεοφιλελεύθερο αποτυχημένο πείραμα που δεν οδηγεί πουθενά αλλού παρά μόνο στη διάλυση του κοινωνικού ιστού, προς όφελος των εξαγωγών των λίγων. "Έτσι "χτυπιέται η ανεργία", θα μου πείτε. Ο γερμανός, όμως, που ζει 20 χρόνια λιτότητας, δε μπορεί να πανηγυρίζει απλώς και μόνο γιατί έχει δουλειά, όταν ο εργοδότης του καρπώνεται στο (πολύ) πολλαπλάσιο τους καρπούς του μόχθου του...
Υ.Γ. Στην Ελλάδα κυριαρχεί μια διαστρεβλωμένη θεώρηση της έννοιας των "οικογενειακών αξιών": για παράδειγμα, ο γιος του δικηγόρου πρέπει να γίνει δικηγόρος, η κόρη του γιατρού, γιατρίνα κι ο...εγγονός και γιος πρωθυπουργού, πρωθυπουργός. Με αυτήν τη λογική της χώρας ηγείται σήμερα ένας (ακόμα) ανίκανος πρωθυπουργός, όταν θα μπορούσε να είχε κερδίσει ένα σπουδαίο δρομέα αν είχε ακολουθήσει έναν άλλο επαγγελματικό προσανατολισμό, όπως αποδείχθηκε και στο χθεσινό μαραθώνιο. Αχ, αυτά τα οικογενειακά κόμπλεξ, έχουν καταστρέψει χώρες και χώρες!

"Αριστερός" εσωτερικού...

Ο Γ. Παπανδρέου είναι καταστροφικός για τη χώρα: αποδείχθηκε και αυτήν την εβδομάδα με την εντελώς παλαιοκομματική σύνδεση που έκανε ανάμεσα στις τοπικές και στις βουλευτικές εκλογές, σύνδεση που δημιούργησε νέο κύμα διεθνούς αμφισβήτησης της Ελλάδας. Ούτε, όμως, ο Α. Σαμαράς πηγαίνει πίσω σε μικροκομματισμό και λαϊκισμό...
Αυτό φάνηκε κι από την τοποθέτησή του στις Βρυξέλλες, όπου το μόνο που δε δήλωσε είναι πως το μνημόνιο είναι προς όφελος του τόπου! Δεν τον άκουσα, για παράδειγμα, να λέει τίποτα στους ευρωπαίους δεξιούς για τη μείωση των συντάξεων. Βλέπετε, τον "αριστερό" είναι εύκολο να τον κάνει εντός των τειχών. Στο εξωτερικό πρέπει να δείξει πόσο γνήσιος δέξιος είναι, δηλαδή το αληθινό του πρόσωπο...
Η λύση δε μπορεί να είναι άλλη από αριστερή: με αυτό το μνημόνιο το μείγμα οικονομικής πολιτικής που προτείνει ο κ. Σαμαράς είναι ανεφάρμοστό. Δε μπορείς να είσαι και με τον αστυφύλαξ και με το χωροφύλαξ Να συμφωνήσω, ξανά, πως ορισμένες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες. Το πνεύμα, όμως, του μνημονίου, όπως και της Ευρώπης που οραματίζεται η δεξιά κα Μέρκελ, κινείται προς την κατεύθυνση της ευημερίας των αριθμών κι όχι των ανθρώπων. Αλήθεια, γιατί η Ευρώπη δεν παίρνει μέτρα για τον έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, παρά μόνο για τα ελλείμματα; Και γιατί θα πρέπει να είναι προτεραιότητα η διάσωση των τραπεζών κι όχι των λαών; Και μη μου πείτε πως το δεύτερο προϋποθέτει το πρώτο: στην Ελλάδα, για παράδειγμα, πόσα απο τα 78 δισ. που έχει δώσει το κράτος (με διάφορες μορφές) στις τράπεζες τα τελευταία δύο χρόνια πήγε για την ενίσχυση της ρευστότητας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των νοικοκυριών;...

Κάποιοι γουστάρουν τα γκέτο...

Στη ναζιστική Γερμανία για την οικονομική κρίση έφταιγαν οι εβραίοι. Στην Ελλάδα ευθύνονται οι αλβανοί, οι αφγανοί, οι πακιστανοί κι όποιοι άλλοι δεν κυκλοφορούν με "καθαρόαιμο" ελληνικό αίμα στις φλέβες τους. Την ώρα που τα πολιτικά κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης ασχολούνται με εκλογικά και...κανονικά μαγειρέματα, στη χώρα, και δη στην Αθήνα, σοβεί ένα πολύ μεγάλο ζήτημα: η γκετοποίηση ολόκληρων περιοχών και, μάλιστα, ακόμα και στο κέντρο της πρωτεύουσας...
Προφανώς κι όσοι γιαούρτωσαν τον κ. Αλαβάνο και την κα Πορτάλιου είναι φασίστες. Πρόκειται για ανθρώπους που δεν θα δέχονταν ξένους να κατοικήσουν ομαδικώς στην Ελλάδα, ακόμα κι αν ήταν πλούσιοι νορβηγοί! Πόσω μάλλον τώρα που είναι εξαθλιωμένοι μουσουλμάνοι, ως επί το πλείστον. Από την άλλη, όμως, κατανοώ την αντίδραση κατοίκων περιοχών όπως ο Αγιος Παντελεήμονας, οι οποίοι φοβούνται να κυκλοφορήσουν ελεύθερα αφού κάποιοι φρόντισαν να γκετοποιήσουν τη γειτονιά τους...
Το σχέδιο έχει μπει εδώ και καιρό σε εφαρμογή: "κάντε τη ζωή στο κέντρο της Αθήνας ανυπόφορη, αναγκάστε τους μόνιμους κατοίκους να το εγκαταλείψουν και να πουλήσουν όσο όσο την περιουσία τους στους Λάτσηδες, στους Βαρδινογιάννηδες και σε λοιπούς προύχοντες και ύστερα μέσα σε μια εβδομάδα η περιοχή θα εχει καθαριστεί από πρεζάκια, ληστές και κακοποιούς, ανεξαρτήτως εθνικότητας". Μου έχουν πει καταστηματάρχες του κέντρου πως οι ίδιοι γνωρίζουν ποιοί αποτελούν τις συμμορίες που λυμαίνονται τις διάφορες περιοχές. Η αστυνομία όμως, με άνωθεν εντολή, παριστάνει το κορόιδο, περιοριζόμενη απλώς στο να κάνει "παρελάσεις" την ώρα που γύρω της η εγκληματικότητα "ανθεί"...
Ποιός συζητά, όμως, για όλα αυτά λιγότερο από δύο εβδομάδες πριν από τις δημοτικές εκλογές; Το ερώτημα είναι ρητορικό κι ασφαλώς δε μπορεί να απαντηθεί από εκείνους που ακόμα και την ώρα της κρίσης προτάσσουν τη μικροπολιτική σε βάρος της ποιότητας ζωής των πολιτών...

Είμαστε ώριμοι ή, απλώς, αγαναχτισμένοι;...

Δεν θέλω να σταθώ τόσο στο εκβιαστικό παραλήρημα ενός ανερμάτιστου πρωθυπουργού, που κατόρθωσε (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να χαραμίσει μέσα σε ένα χρόνο μια διαφορά δέκα μονάδων από τη Ν.Δ. Ούτε θα επιμείνω πολύ στο να θυμίσω πως από το 1985 η χώρα ζει περιοριστικές πολιτικές, περιμένοντας τις καλύτερες ημέρες που ποτέ δεν έρχονται...
Θα σταθώ περισσότερο στη στάση του ελληνικού λαού, που περιμένει τις αυτοδιοικητικές εκλογές για να στείλει ένα μήνυμα διαμαρτυρίας στην κυβέρνηση. Αν θέλετε τη γνώμη μου, μια τέτοια στάση είναι και καθυστερημένη και τεμπέλικη...
Γιατί πρέπει να περιμένουμε μια αναμέτρηση, όπου θα έπρεπε να ψηφίζουμε με γνώμονα ποιός θα μαζεύει καλύτερα τα σκουπίδια, για να αντιδράσουμε; Γιατί όλη αυτή η σιωπή μέχρι τώρα; Γιατί δεν υπήρξε καμιά ηχηρή αντίδραση στους δρόμους μετά από τη μεγάλη συγκέντρωση του Μαΐου; Οι συντεχνιακοί αλλαλαγμοί, για παράδειγμα των φορτηγατζήδων, δε μπορεί να νοούνται ως συντεταγμένη αντίδραση...
Εξαγνιζόμαστε για όλα αυτά με μια βόλτα μέχρι την κάλπη στις 7 και 14 Νοεμβρίου; Οχι βεβαίως. Η αντίδρασή μας στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα πρέπει να είναι καθημερινή: στο σπίτι, στην εργασία μας, στις κοινωνικές μας συναναστροφές, στους δρόμους. Κι όταν έρθει η ώρα των βουλευτικών εκλογών, να δώσουμε στην κυβέρνηση την απάντηση που της αρμόζει ως ώριμοι πολίτες. Οχι, όμως, και να εκλέξουμε ανίκανους, τύπου Δημαρά, Κακλαμάνη ή Ψωμιάδη, σαν αγαναχτισμένα παιδάκια...

Κάν'το, αν τολμάς!

Ο αρχηγός Γιωργάκης μάς απειλεί: με άρθρα και συνεντεύξεις σε διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης προσπαθεί να μας πείσει πως μόνο εκείνος μπορεί να μας σώσει από το κακό. Από το κακό που και ο ίδιος δημιούργησε. Σε αυτό το πλαίσιο, μάλιστα, εμμέσως αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών, αν τυχόν τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ αποδοκιμαστούν στις τοπικές εκλογές. Η απάντησή μας δε μπορεί να είναι άλλη: κάν'το, αν τολμάς!
Το έχω γράψει εδώ και καιρό: o πρωθυπουργός, αν θέλει να επιβιώσει πολιτικά, πρέπει να προσφύγει άμεσα στις κάλπες. Όσο περνά ο καιρός, τόσο θα αποδεικνύεται όλο και πιο αδιέξοδη η πολιτική του μνημονίου. Ο πανικός, εξάλλου, του αρχηγού Γιωργάκη είναι εμφανής, με την προσπάθειά του να κομματικοποιήσει τις τοπικές εκλογές. Απορώ όμως: αν είναι τόσο σίγουρος για την αποτελεσματικότητα της πολιτικής του, γιατί τον έχει λούσει κρύος ιδρώτας να μην έχει απογοητευτικό αποτέλεσμα το κόμμα του σε αυτές τις εκλογές; Αφού, όπως υπόσχεται στο άρθρο του στο "Βήμα", η χώρα θα βγει από την ύφεση το 2012 και το μνημόνιο θα τερματιστεί το 2013, ποιός ο λόγος να αγχώνεται για το αποτέλεσμα του Νοεμβρίου και να αφήνει να διαρρέεται το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών;...
Η απάντηση είναι απλή: ούτε ο ίδιος πιστεύει πλέον ότι η πολιτική του θα λυτρώσει τη χώρα. Γι' αυτό κι επιστρέφει στη γνωστή παπανδρεϊκή τακτική του "Τσοβόλα, δώσ'τα όλα": προσπαθεί με φιλοδωρήματα στους συνταξιούχους και με ημίμετρα για την ανεργία να "μαζέψει" τα ασυμμάζευτα. Επαναλαμβάνω: μας απειλείς με εκλογές κ. πρωθυπουργέ; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το...μαύρισμα!

Αρκεί να πιάνει το ποντίκι...

Στην Ελλάδα έχει δημιουργηθεί μια παρεξήγηση, που έχει πάντως λογική βάση, με όσα έχουμε δει όλα αυτά τα χρόνια: θεωρούμε πως καλός πολιτικός είναι ο έντιμος πολιτικός. Φυσικά και θεωρώ πως η εντιμότητα στην πολιτική είναι απαραίτητη. Τη λογίζω, όμως, ως μια sine qua non προύπόθεση και όχι ως προσόν. Γιατί, πάνω από όλα, όποιος θέλει να προσφέρει στα κοινά πρέπει να έχει, πρωτίστως, ικανότητες...
Αυτό ισχύει και για το Γ. Δημαρά. Δεν έχω λόγους να αμφισβητώ την εντιμότητα και το ήθος τού ανδρός. Ωστόσο, για να διοικήσει κάποιος τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας χρειάζονται πολλά περισσότερα από καθαρή συνείδηση και μια άρνηση ψήφισης του μνημονίου...
Είναι πολύ πιθανό, πλέον, ο κ. Δημαράς να κερδίσει. Μακάρι να αποδειχθεί στην πράξη ένας καλός περιφερειάρχης. Η μέχρι τώρα, όμως, παρουσία τον στον πολιτικό στίβο δεν προδικάζει για τίποτα καλύτερο από τη μετριότητα. Το ίδιο ισχύει, λιγότερο ή περισσότερο, και για τους ανθυποψηφίους του της Αριστεράς.
Σε αυτό το πλαίσιο, θέτω το θεμελιώδες ερώτημα αυτών των εκλογών: με τί κριτήρια θα ψηφίσουμε; Στείρα αντιμνημονιακά ή με βάση ποιάν ή ποιόν θεωρούμε άξιους να λύσουν καθημερινά μας προβλήματα, όπως η συγκομιδή των απορριμμάτων, η δημιουργία πρασίνου ή ακόμα και η αισθητική αναβάθμιση της ζωής μας στην πόλη και στην περιφέρεια; Η δική μου θέση επιτρέψτε μου να είναι μαοϊκή: "άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει το ποντίκι"...

Το ποτάμι στρίβει Αριστερά...

Θυμάστε το παλιό τραγούδι που έλεγε "μην κοιτάς που ζω και μην ακούς που τραγουδάω, πονάω"; Ε, το ίδιο αισθάνονται και στο ΠΑΣΟΚ μερικές ημέρες πριν από τις τοπικές εκλογές!
Όσο κι αν τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να το "πνίξουν", στην κοινωνία έχει ήδη διαμορφωθεί ένα σιωπηρό κίνημα, το οποίο θα εκφραστεί ηχηρά σε δύο εβδομάδες περίπου. Γι' αυτό κι ο αρχηγός Γιωργάκης έχει επιστρατεύσει το...DNA των Παπανδρέου, υποσχόμενος τώρα πως δεν ΘΑ ληφθούν νέα μέτρα και πως ΘΑ αποκατασταθούν οι αδικίες σε βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων. Ο "μαυρογιαλουρισμός", δηλαδή, σε όλο του το μεγαλείο...
Ηχηρό, όμως, πρέπει να είναι, και θα είναι, το "χαστούκι" και στη Ν.Δ. Οσο χριστιανικό κι αν διαβάζεται, ο ελληνικός λαός δε μπορεί να δώσει άφεση αμαρτιών στον Α. Σαμαρά, που όχι μόνο δεν έχει ζητήσει συγχώρεση, αλλά συνεχίζει να καλύπτει τους απατεώνες και τα εγκλήματα των κυβερνήσεων Καραμανλή....
Το μόνο που θα καταφέρουν οι "χορευτές" του δικομματισμού θα είναι, στις 15 Νοεμβρίου, να έχουν στο "οπλοστάσιό" τους και νέα βιντεάκια με τα προεκλογικά ψέματα των αντιπάλων τους. Ελπίζω, όμως, μέχρι τότε το ποτάμι να έχει ήδη στρίψει Αριστερά...