Ο ένας παρακολουθεί τον άλλο; Νέα έχετε να μου πείτε;...

Ωστε μας παρακολουθούν; Σοβαρά μιλάτε, δε μπορώ να το πιστέψω, πέφτω από τα σύννεφα, αυτό είναι κεραυνός εν αιθρία! Φυσικά και μας παρακολουθούν, μας παρακολουθούσαν από την εποχή που στέλναμε αγγελιοφόρους και σήματα καπνού για να επικοινωνούμε, που μετακινούμασταν με άλογα, που δεν είχε εφευρεθεί η τυπογραφία. Πόσο αφελής μπορεί να είναι κανείς για να πιστεύει ότι αυτό δε συμβαίνει σήμερα, όταν με ένα κλικ στον ηλεκτρονικό μας υπολογιστή μπορούμε να συνεννοηθούμε με κάποιον στο Λος Αντζελες ή στο Πεκίνο; Είναι δυνατό να υπάρχουν ακόμα ανάμεσά μας άνθρωποι που να θεωρούν πως οι κυβερνήσεις τους δεν τους παρακολουθούν ή δεν παρακολουθεί η μια την άλλη όταν στην καθημερινότητά μας αφήνουμε τόσα ηλεκτρονικά αποτυπώματα, αλείφοντας με "βούτυρο" το ψωμί τους;...

Οι ΗΠΑ δεν είναι σύμμαχοι της Ευρώπης, όπως η Ευρώπη δεν είναι φίλη τής Ρωσίας και η Ρωσία τής Κίνας και η Κίνα των ΗΠΑ και το αντίστροφο. Είναι αντίπαλοι που απλώς δεν έχουν κηρύξει τον πόλεμο ο ένας στον άλλο επισήμως, αλλά που αλληλοϋπονομεύονται με χίλιους δυο τρόπους, είτε πρόκειται για το διπλωματικό, οικονομικό ή επιχειρησιακό πεδίο. Επομένως, αδυνατώ να συγκρατήσω τα γέλια μου όταν ακούω και διαβάζω διάφορους ερασιτέχνες ή επαγγελματίες αδαείς να ισχυρίζονται πως ο Θ. Πάγκαλος έβλαψε τα εθνικά συμφέροντα γιατί "αποκάλυψε" ότι παρακολουθούσαμε την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα. Λες και οι αμερικανοί δεν το ήξεραν ή λες κι εκείνοι δεν έκαναν το ίδιο. Κι αν δε με πιστεύετε, ρωτήστε και τον υπάλληλο της Vodafone, Κώστα Τσαλικίδη. Α, συγγνώμη, ξεχάστηκα: αυτός "αυτοκτόνησε" με ναυτικό κόμπο, αν και δεν είχε κάνει ούτε μια ημέρα λοστρόμος...

Η εξουσία δεν εμπιστεύεται το λαό. Αντιθέτως, πάντοτε φοβόταν το ξύπνημά του και τη συνεπακόλουθη ανατροπή της. Γι' αυτό και προσπαθεί να τον ελέγχει με όσα μέσα έχει στη διάθεσή της: από τα όργανα βίαιης καταστολής και τα μέσα μαζικής προπαγάνδας μέχρι τους "κοριούς". Γι' αυτό και είναι, επίσης, αστείο η δήθεν δημοκρατική Δύση να δείχνει με το δάχτυλο απολυταρχικά καθεστώτα για καταπάτηση των ανθρωπίνων ελευθεριών. Μπορεί, για παράδειγμα, στη Βόρειο Κορέα ή στην Κούβα να το κάνουν με πιο εξόφθαλμο τρόπο, αυτό όμως δε σημαίνει πως οι ΗΠΑ ή η Ευρώπη είναι σε θέση για να δίνουν μαθήματα. Κι αυτό όχι μόνο εξαιτίας τού βρόμικου παρελθόντος τους (να θυμηθώ, για παράδειγμα, τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας;), αλλά και του φασιστικού παρόντος τους. Την τελευταία φορά που κοίταξα, το Γκουαντάναμο ήταν ακόμα ανοιχτό, η θανατική ποινή ίσχυε σε πολλές αμερικανικές πολιτείες, μετανάστες σκοτώνονταν κατά εκατοντάδες τη φορά στη Μεσόγειο ή συνωστίζονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι λαοί υπέφεραν από πείνα για να μπορούν τα "golden boys" να εξακολουθούν να απολαμβάνουν τα μπόνους τους στον "όμορφο" παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό μας. Με όλα αυτά γιατί να μπουν στον κόπο να μας ψεκάσουν, αφού μας έχουν ήδη του χεριού τους;...  

 

Χειρότερη από τη δεξιά η Αριστερά που δεν αλλάζει...

Το ΚΚΕ θα μπορούσε πολύ άνετα να είναι σήμερα πρώτη πολιτική δύναμη, πολύ πιο πάνω από το ΣΥΡΙΖΑ. Διαθέτει πιο συγκροτημένη ιδεολογική αναφορά, μεγαλύτερη διαχρονικότητα, πιο οργανωμένο κομματικό στρατό και τοποθετήσεις οι οποίες προέβλεψαν την κρίση και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού για όσους βρίσκονται στη "σκοτεινή πλευρά τού φεγγαριού". Τότε τί έχει το "έρμο" και μαραίνεται; Φταίνε οι δεξιοί διαστρεβλωτές τής κομμουνιστικής ιστορίας ή μήπως οι αριστεροί οπορτουνιστές; Το πρόβλημα, ωστόσο, του Περισσού είναι αυτό ακριβώς, πως θεωρεί εκ του...περισσού την όποια αυτοκριτική κι όταν αυτή έρχεται από μέλη του κι όχι από την ηγεσία τότε ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία. Γι' αυτό και δεν ήταν έκπληξη η απόλυση του δημοσιογράφου Νίκου Μπογιόπουλου από το "Ριζοσπάστη". Μόνο που με αυτήν τη λογική ένας καλύτερος κόσμος δεν είναι εφικτός, παρά τα όσα προπαγανδίζει το κομματικό σύνθημα, γιατί έτσι όπως τον θέλει το ΚΚΕ στην πράξη δεν είναι καλύτερος από αυτόν που υποφέρουμε σήμερα...

Η Αριστερά που δεν αλλάζει αλλά προσκολλάται σε δόγματα, αυτούς τους καταστροφείς τής ανθρώπινης ελευθερίας, είναι χειρότερη από τη δεξιά. Κι αυτό όχι γιατί η δεξιά είναι πιο έντιμη. Κι αυτή φορά φιλολαϊκό μανδύα για να κρύψει τίνος τα συμφέροντα πραγματικά επιδιώκει. Οι νεοφιλελεύθεροι, για παράδειγμα, θα σου πουν πως οι επιχειρηματίες δεν πρέπει να φορολογούνται για να δημιουργούν θέσεις εργασίας. Δεν θα σου εξηγήσουν ποτέ πως αυτό είναι, απλώς, το τυράκι για να πιαστεί το πόπολο στη φάκα των κοινωνικών ανισοτήτων. Η Αριστερά που δεν αλλάζει είναι χειρότερη από τη δεξιά γιατί παίρνει στο λαιμό της εκείνους που πραγματικά πιστεύουν και θέλουν να αγωνιστούν για ένα δικαιότερο μέλλον. Αυτοί οι άνθρωποι, όταν βλέπουν πως κάποιος απολύεται από το "Ριζοσπάστη" γιατί δεν υπόγραψε ατομική σύμβαση εργασίας ή γιατί δε συνεμορφώθη προς τα υποδείξεις ή όταν τίθεται ζήτημα κομματικής πειθαρχίας στις βουλές τού αρχηγού και της ομάδας του, όπως συμβαίνει στο ΣΥΡΙΖΑ, αποξενώνονται. Κι έτσι η Αριστερά μένει μόνη με τις μετριότητες της κομματικής νομενκλατούρας και τους εραστές τής μικροεξουσίας προκειμένου να σχεδιάσει μια επανάσταση η οποία είναι αδύνατο να σηματοδοτήσει κάτι περισσότερο από μια αλλαγή φρουράς στη διαχείριση της φαυλότητας...

Το ΚΚΕ δε μπορεί να σώσει την εργατική τάξη γιατί δεν είναι αυτός ο σκοπός του. Απλώς έχει βρει το δικό του "target group" κι αυτό απομυζά. Προφανώς και δεν εννοώ τις χιλιάδες των αγνών μελών που αγοράζουν το "Ριζοσπάστη" και τα κουπόνια τους για να συνδράμουν το Κόμμα, αλλά την ηγεσία του που εξακολουθεί να θεωρεί πως ο Μαρξ δεν θα άλλαζε ούτε μια γραμμή από το "Κεφάλαιό"του αν είχε ζήσει την αποτυχία τού υπαρκτού σοσιαλισμού, να λατρεύει τον Στάλιν σα να μη σφαγιάστηκαν ποτέ εκατομμύρια αντιφρονούντες από τα χεράκια τού "πατερούλη" και να "εκτελεί" σύγχρονους Πλουμπίδηδες σα να μην έμαθε ποτέ από τα τετρατώδη λάθη τού παρελθόντος του. Ο Δημ. Κουτσούμπας, η Αλ. Παπαρήγα και οι συν αυτοίς δε διαφέρουν και πολύ από τους μουλάδες τού Ιράν ή από τους δικούς μας τραγοπαπάδες που θεωρούν, επίσης με τη σειρά τους, πως αν ζούσαν σήμερα ο Μωάμεθ κι ο Jesus Christ Superstar αντιστοίχως δεν θα άλλαζαν ούτε λέξη από τη διδασκαλία τους. Η μόνη χρησιμότητα των δογμάτων είναι να τονώνουν την αυτοπεποίθηση των φτωχών τω πνεύματι και να βουλιάζουν στην κοινωνική ανυποληψία όσους μπορούν να σκέφτονται διαφορετικά από τα καθιερωμένα. Γι' αυτό και το ΚΚΕ δεν είναι το κόμμα σου λαέ, αλλά ένας ακόμα νταβατζής σου...    

 

Τί να ξέρουν από πολιτική οι μικροπολιτικοί;...

Θα έπρεπε ή όχι να κληθούν οι βουλευτές τής Χρυσής Αυγής στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου; Είναι το ΠΑΣΟΚ εγκληματική οργάνωση, ναι ή ή ου; Θα φύγει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης από το ΣΥΡΙΖΑ; Μέσα στην τόση παραπολιτική, πού να βρεθεί χώρος για να ακουστεί ο Αντ. Μανιτάκης, ο οποίος είπε το μοναδικό σοβαρό πράγμα που διάβασα το τριήμερο: το ότι σε αυτήν την χώρα, η οποία κυβερνιέται χωρίς σχέδιο, δεν ακούμε για πολιτικές παρά μόνο γα πολιτικαντισμούς. Κατανοώ ότι οι προσωπικές αντιπαραθέσεις, ακόμα κι αν αφορούν "γίγαντες" της διανόησης όπως ο Απ. Τζιτζικώστας κι ο Οδ. Κωνσταντινόπουλος, είναι πιο "σέξι" από μια ουσιαστική συζήτηση για την παιδεία, την υγεία ή τη δημόσια διοίκηση. Όσο, όμως, απορροφά τη σχολιαστική μας ενέργεια το τίποτα που καμώνεται το σπουδαίο τόσο περισσότερο μοιάζουμε με τους ανόητους που τους δείχνουν το φεγγάρι, αλλά εκείνοι κοιτούν το δάχτυλο...

Η διαχείριση των συμβόλων κι όχι η ουσία είναι ένα από τα σοβαρότερα διαχρονικά προβλήματα (και) του ελληνικού πολιτικού προσωπικού. Παλιότερα βγάζαμε σπυράκια όταν αλβανοί σήκωναν την ελληνική σημαία, τώρα σπαταλούμε χρόνο που δεν έχουμε για να μαλώνουμε για το αν πρέπει να γίνονται παρελάσεις ή όχι. Και το δυστύχημα είναι πως σε όλο αυτό το μικροπολιτικό πανηγυράκι, πέρα από την "υπερευαίσθητη" εθνικιστική δεξιά, πρωτοστατεί και η Αριστερά. Αν ήμουν στο καφενείο, θα έλεγα κάτι βαρύτερο. Εδώ θα περιοριστώ να γράψω πως ελάχιστα με απασχολεί αν κάθε 28η Οκτωβρίου ή 25η Μαρτίου οι μαθήτριες που παρελαύνουν με τις μίνι φούστες τους προσβάλλουν τους μαχητές τής Κορυτσάς και τουΤεπελενίου ή τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη. Και σχεδόν καθόλου, επίσης, δε με ενδιαφέρει αν οι παρελάσεις παραπέμπουν σε φασιστικά καθεστώτα κι όχι σε δημοκρατικά πολιτεύματα. Δεν είναι αυτά τα προβλήματα. Δεν ήταν στις καλύτερες οικονομικώς ημέρες, πόσω μάλλον τώρα...

Ποιός να συζητήσει, όμως, για πραγματική πολιτική σε αυτήν τη χώρα; Οι "απόφοιτοι" του κομματικού σωλήνα, με "μεταπτυχιακά" στα ρουσφέτια και στους βυζαντινισμούς και "διδακτορική διατριβή" στη διαφθορά; Οι δημοσιογράφοι που έχουν μετατρέψει το κουτσομπολιό σε ύψιστη πολιτική αξία και την Κατίνα τής γειτονιάς σε πρωτοσέλιδο; Ή, μήπως, το πόπολο, που ταξικώς ασυνείδητο, θεσμικώς απαίδευτο κι εθισμένο στο σκουπιδαριό όπως είναι θα μπορέσει να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι, το σοβαρό από το σοβαροφανές και το επείγον από το τετριμμένο; Επομένως, είναι προτιμότερο να ασχολούμαστε με το πού θα βάλουν τα οπίσθιά τους οι χρυσαυγίτες βουλευτές στις εθνικές επετείους, πόσα παϊδάκια έφαγε ο Κ. Καραμανλής και πόση ώρα έκανε κανόε καγιάκ ο ρεζίλης των Παπανδρέου στις διακοπές τους από οτιδήποτε άλλο που ίσως κινητοποιήσει το νου μας. Αλίμονο, πόσο θα άντεχε το σημερινό σύστημα αν αυτοί που το στηρίζουν με την θέλησή τους ή με την ανοχή τους αποκτούσαν κριτική σκέψη και χρησιμοποιούσαν το μυαλό τους;...           

Η τρόικα φταίει για πολλά, όχι για όλα...

Οφείλω να παραδεχτώ ότι αυτή η κυβέρνηση δεν παρατά εύκολα τα όπλα, αν και μόνο όταν αφορά την επιβίωσή της. Γι' αυτό και τώρα που το "Σχέδιο Α" καταρρέει, δηλαδή η άνευ όρων σύμπλευση με την τρόικα και η ταύτιση με τις πολιτικές της, έχει βάλει μπροστά το "Σχέδιο Β". Τί λέει αυτό; "Θα πετάξουμε την ευθύνη για όλα τα δεινά τής χώρας στους δανειστές, ώστε να απαλλαγεί το εγχώριο πολιτικό σύστημα από τις κολοσσιαίες ευθύνες του και να δοθεί στην κρίση τού λαού, όταν προκύψουν εκλογές, πιο καθαρό από ποτέ". Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι τυχαίο πως τα μιντιακά παπαγαλάκια τής ελίτ νυχθημερόν υβρίζουν την τρόικα και τους εκπροσώπους της και υμνούν την κυβέρνηση για τα "όχι" που της λέει σε καθαρώς θεωρητικό επίπεδο. Θυμίζω απλώς πως πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που μέχρι πρότινος μας πιπίλιζαν τα αφτιά πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τα μνημόνια...

Ούτε ο Μανωλιός άλλαξε, ωστόσο, ούτε έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Είναι ίδιος κι απαράλλαχτος με αυτόν που έχουμε γνωρίσει τα τελευταία 40 χρόνια. Κι αυτό δεν είναι απόπειρα μείωσης των θετικών τής μεταπολίτευσης, αλλά μια υπενθύμιση πως όλα, είτε είναι όμορφα είτε άσχημα είτε ουδέτερα, κάποια στιγμή τελειώνουν κι όσοι ζουν με την αυταπάτη πως θα διαρκέσουν για πάντα οφείλουν, έστω για πρώτη φορά στη ζωή τους, να κοιτάξουν την αλήθεια κατάματα. Η ευθύνη τής τρόικας είναι πως δεν έδωσε στον ασθενή φάρμακο για να θεραπευτεί αλλά δηλητήριο. Κι αυτή η ενοχή θα την βαραίνει για πάντα. Μην κοροϊδευόμαστε όμως, ο ασθενής δεν αρρώστησε από το ΔΝΤ ή, τέλος πάντων, δεν οφείλεται αποκλειστικώς στους ξένους η αρρώστια. Αυτοί ήθελαν να αλώσουν την Πόλη, κι όπου Πόλη βάλτε δίπλα της τη λέξη ευρωζώνη. Εμείς γιατί αφήσαμε την Κερκόπορτα ανοιχτή; Γιατί,για παράδειγμα, στήσαμε ένα κράτος που εξυπηρετεί τους ημετέρους και κάναμε μειονότητα τους άξιους κι εργατικούς; Και γιατί εκείνους που έκαναν αυτό το σφάλμα, από πρόθεση ή άθελά τους, θα πρέπει να τους συνυπολογίζουμε στις σώφρονες δυνάμεις αυτού του τόπου; Κάτι δε στέκει με την εξίσωση των ευθυνών, γι' αυτό και το αποτέλεσμα που βγαίνει δεν αντέχει στη σκληρή κριτική τής πραγματικότητας...      

Στην Ανγκελα το είπαν;...

Λένε πως σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός τύφλα να 'χει η πεθερά. Ενδεχομένως αυτό να ισχύει στις περισσότερες περιπτώσεις και με βασικές προϋποθέσεις πως το ζευγάρι αγαπιέται και πως μπροστά στην αγάπη δε λογάριασε ποτέ την αντίδραση των πεθερικών. Τί γίνεται, όμως, όταν ο γάμος δεν προήλθε από έρωτα, αλλά από συμφέρον; Και τί συμβαίνει όταν ναι μεν θέλει ένα ζεύγος να παντρευτεί, αλλά πρώτα έχει φέρει την κακιά πεθερά στο σπίτι του; Αλήθεια, θέλετε να σας απαντήσω ή σας είναι αρκετή η προγραμματική συμφωνία Σαχλαμαρά-Βενιζέλου για να λύσει τις απορίες σας;...

Είναι προφανές ότι οι 43 κοινές θέσεις που συμφώνησαν ο πρωθυπουργός με τον αντιπρόεδρό του δεν θα έχουν μεγαλύτερη διαχρονικότητα από το χαρτί υγείας που χρησιμοποιούμε στις τουαλέτες μας. Αρκεί να ανατρέξετε στην προγραμματική συμφωνία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ μετά από τις εκλογές τού Ιουνίου τού 2012 και να διασταυρώσετε πόσα από αυτά που καταγράφηκαν σε γραπτό κείμενο εφαρμόστηκαν στην πράξη για να σχηματίσετε μια καλή εικόνα και για την αξιοπιστία τού νέου κομματικού σχηματισμού "Πασοκονεοδημοκρατία", που είναι τόσο φρέσκος όσο οι ιδέες τού Αντ. Σαχλαμαρά και τόσο διαφανής όσο ο βίος και η πολιτεία τού Β. Βενιζέλου. Ο καθένας μας έχει δικαίωμα να ισχυρίζεται πως έμαθε από τα λάθη τού παρελθόντος και γι' αυτό δεν έχει σκοπό να τα επαναλάβει στο μέλλον.Μπορεί, για παράδειγμα, να διατρανώνει πως δεν θα πάρει νέα μέτρα άγριας λιτότητας και να παριστάνει τον καμπόσο για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για την κυβέρνηση, αλλά και για την αξιωματική αντιπολίτευση...

Το ζήτημα είναι, ωστόσο, να μη λυγίσει με τον πρώτο εκβιασμό που θα δεχθεί από την Ανγκ. Μέρκελ και να μη συμπεριφερθεί πάλι σαν κουτάβι που θα γαβγίσει, αλλά στο τέλος θα γλείψει. Αν η τρόικα θέλει ξανά να παίξει βρόμικα, είναι ώρα, ακόμα και τώρα, να πράξουμε κι εμείς το ίδιο. Στην Αγρια Δύση αν κάποιος σου τραβήξει πιστόλι, δεν του λες "περίμενε να το συζητήσουμε λιγάκι". Τραβάς κι εσύ κι ο πιο γρήγορος ας νικήσει. Το να δικαιωθεί το πτώμα μας και να ακούσει όμορφους επικήδειους για την θυσία του γιατί φέρθηκε "συνετά"και δεν απείλησε, για παράδειγμα, με στάση πληρωμών που θα συμπαρασύρει στον όλεθρο ολόκληρη την ευρωζώνη δε μου λέει τίποτα. Μια ζωή την έχουμε και είναι κρίμα να επιτρέπουμε να μας την πολτοποιούν μόνο και μόνο γιατί φοβόμαστε να πάρουμε άλλο δρόμο από αυτόν που μας δείχνουν οι τσοπάνηδες.Πόσω μάλλον όταν έχει αποδειχθεί η ανικανότητα και φαυλότητά τους...     

 

Πώς σε θαυμάζω Βαγγέλη!

Αν φορούσα καπέλο, θα το 'βγαζα για χάρη τού Β. Βενιζελου! Ο τύπος είναι ασυναγώνιστος, αν κι αδικείται από την εποχή που του 'λαχε για να κάνει τις καντρίλιες του. Αν οι ιστορικές συμπτώσεις ήταν πιο ευμενείς μαζί του, θα έπρεπε να είχε γεννηθεί στη Ρώμη τής Αγριππίνας και του Καλιγούλα ή στο Βυζάντιο του Ιουστινιανού και της Θεοδώρας, άντε στην αυλή τής Αικατερίνης τής Ρωσίας ή σε διπλανό δωμάτιο από το Ρασπούτιν. Πείτε μου εσείς ποιός άλλος θα κατάφερνε, μολονότι η προσωπική του δημοτικότητα βρίσκεται στα τάρταρα και το κόμμα τού οποίου ηγείται θα ανήκει σύντομα στην εξωκοινοβουλευτική κεντροαριστεροδεξιά, να είναι ταυτοχρόνως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Εξωτερικών και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Κι όλα αυτά την ώρα που αν ασχοληθεί σοβαρά μαζί του η δικαιοσύνη, θα πρέπει να δημιουργηθεί στην Ευελπίδων μια ειδική εισαγγελία μόνο για τα ποινικά του ανομήματα. Δεν είναι λογικό, επομένως, να φθονούν το Μπένι οι μεγαλύτεροι συνωμότες κι εκβιαστές που πέρασαν από αυτόν τον πλανήτη;...

Ο Β. Βενιζέλος είναι ακριβώς ο τύπος τού ανθρώπου που δεν τον θες για φίλο σου, αλλά αναγκάζεσαι να τον συναναστρέφεσαι γιατί δεν τον θέλεις κι εχθρό σου. Υπό αυτήν την έννοια αισθάνομαι την ανάγκη να χτυπήσω φιλικά στην πλάτη τον Αντ. Σαχλαμαρά και να του πω, με προφορά Ολι Ρεν, "καλό κουράγιο". Αν δεν ήταν τραγική για τη χώρα, θα ήταν πολύ αστεία αυτή η κυβερνητική τους συγκατοίκηση, η οποία δε βασίζεται σε καμιά προγραμματική συμφωνία (άλλωστε θυμήθηκαν να τη συνάψουν τέσσερις μήνες μετά από το "γάμο" τους), αλλά σε αυτό που ο λαός πολύ εύστοχα περιγράφει ως "κράτα με να σε κρατώ να ανεβούμε το βουνό".

Ο Β. Βενιζέλος ξέρει πολύ καλά πως αν πέσει η κυβέρνηση, γίνουν εκλογές και το ΠΑΣΟΚ μείνει εκτός Βουλής, οι παρέες που θα κάνει από εκεί και πέρα θα είναι στον Κορυδαλλό με τον Ακ. Τσοχατζόπουλο, το Λ. Λαυρεντιάδη, το Β. Ρέστη και τα άλλα "μπουμπούκια" που κάλυπτε έναντι ανταλλαγμάτων πιθανότατα- δεν "κόβω" το Βαγγέλη για τον πιο αφιλοκερδή άνθρωπο του κόσμου... Ο ίδιος, εξάλλου, είναι φυσιολογικό να αισθάνεται ισχυρός μέσα στην ανημπόρια του αφού οι αντίπαλοί του στο χώρο τής κεντροαριστεράς περιορίζονται στα "ορφανά" τού αρχιερέα της διαπλοκής, τον οποίο το σύστημα πασχίζει να νεκραναστήσει σαν άλλο Ελ Σιντ μήπως κι αποτρέψει την άνοδο στην εξουσία τής "επάρατης"Αριστεράς. Κοντολογίς, ο Μπένι παίζει εν ου παικτοίς αφού οι ανταγωνιστές του έχουν απήχηση μόνο στα πρωτοσέλιδα των διαπλεκόμενων φυλλάδων και ιστοσελίδων και στα τηλεοπτικά σχόλια από τα παπαγαλάκια των εθνικών μας νταβατζήδων...

Από την άλλη,  ο Αντ. Σαχλαμαράς κατανοεί ότι από τη στιγμή που τα νεοναζί "ξαδέρφια" του βρίσκονται κι αυτά στη "μπουζού", δεν έχει άλλη εναλλακτική από το να κάθεται δίπλα στο Β. Βενιζέλο όταν, σπανίως πάντως, συνεδριάζει το υπουργικό συμβούλιο. Πού αφήνει όλο αυτό το σκηνικό τη χώρα; Στην τραγική διαπίστωση ότι για μια ακόμα φορά κυβερνάται από πολιτικούς που θέτουν την ατομική τους επιβίωση- ούτε καν την κομματική- πάνω από οποιαδήποτε προσπάθεια διάσωσης του λαού κι επιβολής κοινωνικής δικαιοσύνης...   

  

Οι απελπισμένοι τής Ασίας φταίνε, όχι οι 505 δισεκατομμυριούχοι. Λογικό...

Ποτέ δεν είναι αργά για να τραβήξεις κόκκινες γραμμές κι από κουτσαβάκης να γίνεις μάγκας. Μπορείς να το κάνεις και στο παρά ένα κι όλοι να ξεχάσουν τις κωλοτούμπες που 'χεις κάνει για να γίνεις πρωθυπουργός. Πρέπει, όμως, να εννοείς τις κόκκινες γραμμές που θέτεις και να εμμένεις σε αυτές γιατί σε διαφορετική περίπτωση οι πολιτικοί σου αντίπαλοι έχουν κάθε δικαίωμα να σε χαρακτηρίζουν αναξιόπιστο και να αποδίδουν την όψιμη επαναστατικότητά σου σε επικοινωνιακό καιροσκοπισμό. Ετσι δεν είναι Αντ.Σαχλαμαρά;...

Δε χρειαζόταν να βγει ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Τ. Μπαλτάκος να μας πει πως το μνημόνιο είναι τραγωδία για τη χώρα κι ο Γ. Στουρνάρας νας μας "αποκαλύψει" ότι μας περιμένει κόλαση μέχρι τον Ιούνιο. Αυτόν τον κόσμο που ανακαλύπτουν τώρα στην κυβέρνηση τον ξέρουμε πολύ καλά, τον ζούμε στο πετσί μας τα τελευταία τρία χρόνια κι όχι μόνο. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως η λιτότητα δεν κατέφτασε με την τρόικα, προϋπήρχε κι αν το βιοτικό επίπεδο βελτιωνόταν αυτό δε γινόταν λόγω της αύξησης των μισθών και της δικαιότερης κατανομής τού πλούτου, αλλά εξαιτίας του δανεισμού.

Απευθύνομαι, επομένως, στα κυβερνητικά στελέχη και δεν τους λέω πως είναι πολύ αργά για δάκρυα, αλλά πως είναι ντροπή αυτά να είναι κροκοδείλια. Αν θέλουν, το μπορούν να ανατρέψουν τις μνημονιακές πολιτικές για να αναπνεύσει ο λαός χωρίς να επισείουν ως απειλή την άνοδο στην εξουσία τής Αριστεράς, την ίδια ώρα μάλιστα που ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να θωπεύει την ακροδεξιά: "Οι μετανάστες στην Ελλάδα είναι όσοι και οι άνεργοι", διατυμπάνισε από τη Μάλτα ώστε να "μάθει" όλος ο πλανήτης πως αυτοί που υφαρπάζουν το ψωμί των ελλήνων δεν είναι οι 505 οικογένειες με τα 60 δισεκατομμύρια ευρώ, που αβγάτισαν μέσα στην κρίση, αλλά οι απελπισμένοι τής Ασίας και της Αφρικής. Φταίω εγώ, επομένως, να θεωρώ τον Αντ.Σαχλαμαρά τζάμπα μάγκα και Ζήκο τής πολιτικής;...