Εύθρυπτοι μεσσίες...

Οι εξουσίες είναι από τη φύση τους ανασφαλείς. Ίσως και γιατί κατανοούν την παροδικότητά τους σε έναν κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται κι αναζητά νέους σωτήρες να τον λυτρώσουν από τους προηγούμενους. Το πραγματικό ερώτημα, ωστόσο, είναι αν τις χρειαζόμαστε. Ναι, στην κοινοβουλευτική δημοκρατία τις έχουμε ανάγκη αφού με αυτόν τον τρόπο είναι δομημένο το σύστημα. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, δεν τις χρειαζόμαστε. Ποτέ δεν τις χρειαζόμασταν...

Η πολιτική δεν έχει καμία σχέση με τη σεμνότητα. Ο οποιοσδήποτε πολιτευτής οφείλει να πουλά τον εαυτό του όπως ένας πλασιέ την τελευταία λέξη στα πλαστικά. Γι' αυτό κι ο ναρκισσισμός δεν είναι απλώς πλεονέκτημα, είναι προαπαιτούμενο αν θες να έχεις λαϊκή απήχηση... 

Η πολιτική συνεπάγεται, επίσης, στην εποχή τής τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης κι αυτογελοιοποίηση, οτιδήποτε για να γίνεις και να μείνεις γνωστός. Ο αυτοσεβασμός είναι μειονέκτημα όταν έχεις επιλέξει να κυλιέσαι στη λάσπη...

Δεν αναζήτησαν οι μεσσίες την ανθρωπότητα, αλλά η ανθρωπότητα τους μεσσίες. Κι όταν οι δρόμοι τους συναντήθηκαν, δεν χωρίστηκαν μετά ποτέ. Τα ονόματα, απλώς, άλλαζαν σε μια χορεία που περιλάμβανε από θεούς ως τσαρλατάνους κι από ηγέτες ως ανδρείκελα. Αν, πάντως, κάτι ενώνει διαχρονικά όσους κατάφεραν να αφήσουν το χνάρι τους στο μονοπάτι τής Ιστορίας είναι η αποφασιστικότητα που δεν σβήνει όταν κανείς δεν κοιτά και η ικανότητα να αλλάζουν τις αυλές τους όταν κρίνεται απαραίτητο κι όχι οι αυλές τους να τους αλλάζουν. Έτσι ήταν, έτσι είναι, έτσι θα είναι...

Υ.Γ. Καλό Πάσχα σε όλες κι όλους!

 
 

Περί "Δικτατορίας"...

Στη "Δικτατορία" (εκδόσεις Άπαρσις) οι ήρωες είναι ικανοί να κάνουν τα πάντα. Κι αν αυτό ακούγεται ως κάτι που μπορεί να συμβαίνει μόνο στη λογοτεχνία, κάθε άλλο παρά ισχύει. Σε ένα σύμπαν που διαστέλλεται επιταχυνόμενο, το ίδιο μπορούν να πράξουν και οι άνθρωποι που ζουν εντός του. Κι ας νομίζουν πως η ζωή που τους έχει δοθεί είναι σύντομη, ανιαρή και προβλέψιμη. Αυτήν την υπενθύμιση δίνουν στους αναγνώστες του δράματός τους ο Πέτρος Αργυρίου και οι υπόλοιποι ήρωες της "Δικτατορίας", πως μπορούμε όλοι μας δηλαδή να ζήσουμε και σε μια άλλη διάσταση από αυτή που θεωρούμε δεδομένη και, αλίμονο, μοναδική...

Η στάση που επιλέγω απέναντι σε όλους τους ήρωες όλων των βιβλίων μου δεν είναι αγάπης ή αντιπάθειας, αλλά ενεργού θεατή. Από τη μία τους δίνω την ελευθερία να ενεργούν σύμφωνα με τη βούλησή τους, να θριαμβεύουν και να καταστρέφονται κατά το δοκούν. Από την άλλη, παρεμβαίνω μόνο όταν κρίνω πως χρειάζονται τη βοήθειά μου. Όχι, πάντως, γιατί γνωρίζω κάτι παραπάνω από αυτούς, κι εγώ μαζί τους αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το φινάλε των περιπετειών τους. Παρεμβαίνω μόνο όταν κρίνω πως υπάρχουν μέσα τους κι άλλοι δρόμοι που μπορούν να χαράξουν, κι άλλες επιλογές που είναι σε θέση να κάνουν...

Η "Δικτατορία" δεν είναι πολιτικό μυθιστόρημα, όχι περισσότερο τέλος πάντων από όσο είναι κοινωνικό ή ερωτικό. Είναι μια ιστορία ανθρώπων που επέλεξαν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να βρεθούν σε εξαιρετικές καταστάσεις και να αντιδράσουν σε αυτές με ενδεχομένως μη συνηθισμένο τρόπο. Είναι, στην ουσία, μια μικρογραφία τής Ιστορίας τής ανθρωπότητας, όπως είναι άλλωστε κάθε προσωπική μας ιστορία, ανεξαρτήτως αν δεν αναγνωρίζουμε σε αυτή αυτομάτως ιστορικές διαστάσεις. Στο μικρό εμπεριέχεται το μεγάλο και το μεγάλο στο μικρό, αρκεί να έχουμε τα μάτια και τις καρδιές μας ανοιχτές για να το συλλαμβάνουμε...