Αν ήμουν συντηρητικός...

Με έχω συλλάβει πολλές φορές να ζηλεύω έναν συντηρητικό άνθρωπο. Θα το ήθελα πολύ να τα έχω όλα τοποθετημένα σε ένα κουτάκι και να τα βγάζω έξω κατά περίσταση: αντιλήψεις, ιδέες, σκέψεις, αντιδράσεις, όλα στον αυτόματο, δίχως την ανάγκη να αναλογιστώ αν υπάρχει έστω και κάποιο ψήγμα δίκιου σε αυτά που λέει κάποιος άλλος. Θα ήμουν πολύ ευτυχής αν στρίμωχνα τον κόσμο στα μέτρα μου κι αν έβλεπα πως αυτός προεξέχει λίγο να έφταιγε ο κόσμος κι όχι εγώ...

Αν, για παράδειγμα, άκουγα μια μεσήλικη γυναίκα να λέει κάτι που δεν ταίριαζε στις δοξασίες μου θα την χαρακτήριζα είτε αγάμητη γεροντοκόρη είτε πουτάνα που ταπεινώνεται με νέγρους. Αν άκουγα τα ίδια από έναν μεσήλικα άντρα θα του έδειχνα τον προσήκοντα σεβασμό και για το ότι πηδάει νεαρές. Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά θα ήταν ο πυλώνας τής ζωής μου, μαζί με την υποκρισία, τον κομπλεξισμό και τα στερητικά σύνδρομα που γεννιούνται από τις ακλόνητες πεποιθήσεις γύρω από πολύ ρευστά ζητήματα...

Αν ήμουν συντηρητικός θα ζούσα μέσα σε ένα βάλτο και θα λογάριαζα τα ποτάμια, τις θάλασσες, τα βουνά, τον ουρανό κι ό,τι κινείται μέσα και πάνω από όλα αυτά ως ανεπιθύμητους εισβολείς. Θα μισούσα από παράδοση, θα μιλούσα με βεβαιότητες, θα έμενα ίδιος κι απαράλλαχτος για να με αποκαλούν συνεπή και συνετό και να μην προσβάλλονται τα ήθη και τα έθιμα περασμένων εποχών... 

Αν ήμουν συντηρητικός θα ζούσα σε ένα ροζ συννεφάκι στο οποίο όλοι θα είχαν το ίδιο χρώμα, την ίδια φυλή, την ίδια θρησκεία κι όποιος δεν θα είχε όλα αυτά τα προσόντα θα ήταν εξωγήινος και παρείσακτος. Θα ήμουν ευτυχισμένος, με την ευτυχία εκείνων που δεν έχουν ρωτήσει ποτέ γιατί και πώς κι όταν θα πέθαινα θα περνούσα την αιωνιότητα με την απορία μήπως η βασιλεία των ουρανών δεν είναι το χώμα που έγινα αλλά η ζωή που άφησα πίσω, η ζωή που φοβήθηκα να ζήσω...