Σύντεκνοι είμαστε όλοι στην τρέλα...

Και μόνο ότι άνθρωποι τον 21ο αιώνα σκοτώνουν για την τιμή τους θα έκανε την ιδέα ενός μετεωρίτη που θα κατέστρεφε τη γη πολύ ελκυστική. Επειδή, όμως, η ΝΑΣΑ φροντίζει αυτό να μην συμβεί θα συνεχίσουμε να βλέπουμε αίμα να χύνεται για την "τιμή" τής οικογένειας, της πατρίδας, της ομάδας, του κόμματος ή οτιδήποτε άλλου τέλος πάντων είναι τόσο σημαντικό για μας ώστε να αδυνατούμε να κατανοήσουμε γιατί δεν είναι και τόσο για κάποιον άλλο. Σε βαθμό, μάλιστα, να ηρωοποιούμε πράξεις οι οποίες στην πραγματικότητα αποδεικνύουν ότι η εξέλιξη είναι μια πολύ δύσκολη κι επώδυνη διαδικασία και δεν την έχουμε ακολουθήσει όλοι. Ενδεχομένως κι ο γράφων, για να μην βγάζω την ουρά μου απέξω...

Το να εστιάζουμε στην Κρήτη για την κουλτούρα τής βεντέτας, των όπλων ή της ζωοκλοπής περιγράφει μόνο ένα μικρό κομμάτι τής ιστορίας. Δεν υπάρχει μικρόκοσμος που να μην κουβαλά τη δική του διαστρεβλωμένη εκδοχή τής αξίας τής παράδοσης, την οποία εξωραΐζει για να μην την αποκαλέσει συντήρηση ή οπισθοδρόμηση... 

Στο όνομα της διατήρησης ενός δήθεν αγνού κι ενάρετου παρελθόντος είμαστε πρόθυμοι να διαπράξουμε και το πιο χυδαίο έγκλημα, το οποίο υπό άλλες περιστάσεις θα μας έβγαζε από τα ρούχα μας. Παριστάνουμε ότι κάνουμε καριέρες αγίων και οι γύρω μας διαβόλων όταν οι δόσεις αγιότητας και διαβολικότητας που μας αναλογούν είναι εντελώς μπερδεμένες και κάποιες φορές αδιαχώριστες...

Στο τέλος τής ημέρας όλα καταλήγουν στα υπερτροφικά εγώ μας για τα οποία μπορούμε να κάνουμε τα πάντα και στη συνέχεια να τα ντύσουμε με χίλιες δικαιολογίες. Άλλος την σκότωσε γιατί την αγαπούσε, άλλος γιατί του έσκισε τη σημαία κι άλλος γιατί του έβρισε τα θεία... 

Προβάλλουμε στους άλλους τα δικά μας σύνδρομα μήπως κι αποφύγουμε την αυτοκριτική, εντοπίζουμε τους εχθρούς πριν ανακαλύψουμε τους λόγους τής έχθρας μας, νοηματοδοτούμε τη μιζέρια μας σπέρνοντας μισαλλοδοξία. Αν όλα αυτά νομίζετε πως ευδοκιμούν μόνο στην Κρήτη μάλλον γνωρίζετε για την αυλή σας πολύ λιγότερα από όσα θα έπρεπε να ξέρετε...

 

 

Μου ανήκει και η επόμενη γυναικοκτονία...

"Μου ανήκει". Πάνω σε αυτές τις δύο λέξεις έχει στηριχθεί μια ολόκληρη κοσμοθεωρία, κυρίαρχη εδώ και δεκαετίες, που δεν αφορά μόνο υλικά αγαθά αλλά κι ανθρώπους. "Μου ανήκουν χρήματα, σπίτια, αυτοκίνητα, η γυναίκα μου, η ερωμένη μου κι αν δεν μου ανήκουν θα κάνω τα πάντα για να μου ανήκουν, ακόμα και να σκοτώσω". Κι από τη στιγμή που είμαι διατεθειμένος να κάνω κυριολεκτικώς τα πάντα για να μου ανήκει κάτι έστω από όλα αυτά είμαι πρόθυμος να συγχωρήσω κι οποιονδήποτε άλλο πράττει αναλόγως...

Αλίμονο, δεν είναι όλοι οι θρησκόληπτοι εθνικιστές, όπως ο φονιάς τής Γεωργίας, εγκληματίες. Ούτε, βεβαίως, όλοι όσοι θεωρούν την παράδοση ιερό κι όσιο που πρέπει να μείνει ανέγγιχτο, όπως ούτε κι ο μέσος συντηρητικός πολίτης που τον τρομάζουν οι αλλαγές για διάφορους λόγους. Όταν, όμως, θεωρείς την γυναίκα ιδιοκτησία τού ανδρός της και τον ομοφυλόφιλο ή τον μετανάστη παιδιά ενός κατώτερου θεού στην ουσία γίνεσαι, σε ηθικό επίπεδο, συνεργός εκείνων που πηγαίνουν αυτή τη θεώρηση ένα βήμα παραπέρα κι εγκληματούν για το χατίρι της. Αν η γυναίκα, ο γκέι ή ο ικέτης τής Γης δεν έχει την ίδια αξία με εμένα είμαι ελεύθερος να του συμπεριφερθώ όπως στο μυρμήγκι ή στη μύγα που μου χαλάει το πρωινό...

Αν των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπερίσχυε η παράδοση θα είχαμε ακόμα δούλους, οι γυναίκες δεν θα ψήφιζαν καν και η γκιλοτίνα δεν θα είχε αραχνιάσει. Ούτε μπορούν να επικαλούνται το σαθρό επιχείρημα πως η κοινωνία δεν είναι έτοιμη εκείνοι που το χρησιμοποιούσαν κι όταν είχε εισαχθεί το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, το οποίο μάλιστα σήμερα επικαλούνται για να πουν πως δεν είναι απαραίτητο να νομοθετηθεί κι ο γάμος τους. Με αυτά τα μυαλά, όμως, απλώς περιμένουμε να διαβάσουμε για την επόμενη γυναικοκτονία...