Τώρα "νοιάζονται" και για την υγεία...

Ποιός πιστεύει, αλήθεια, ότι αυτή η κυβέρνηση, που έχει αποδομήσει ό,τι είχε μείνει σαν ανάμνηση του κοινωνικού κράτους, ενδιαφέρεται για την πρωτοβάθμια περίθαλψη υγείας των πολιτών; Αν ήταν έτσι, θα μας είχε αφήσει με χρήματα στην τσέπη... Γι' αυτό κι ακούω βερεσέ τα επιχειρήματα της κυβέρνησης στην αντιπαράθεσή της με τους γιατρούς. Πόσω μάλλον όταν δεν τολμά να δεσμευτεί νομοθετικά για το αν οι γιατροί θα αμείβονται, από εδώ και πέρα, σα να είναι ανειδίκευτοι εργάτες κι όχι ως επιστήμονες...
Δε σας κάνει, εξάλλου, εντύπωση η απουσία του "πολύ" Α. Λοβέρδου από τα τηλεοπτικά παράθυρα τις τελευταίες ημέρες; Γιατί έχει εξαφανιστεί ο, κατά τα άλλα, λαλίστατος και θεατρίνος υπουργός κι αφήνει τη βρόμικη δουλειά στους γραμματείς του υπουργείου του; Αν είναι αλήθεια πως αντιδρούν μόνο οι γιατροί του ΙΚΑ γιατί θίγονται τα προνόμιά τους, γιατί απεργεί όλος ο ιατρικός κόσμος της χώρας;
Ισως, βεβαίως, να αισθάνεται ο κ. Λοβέρδος πως δεν υπάρχει λόγος να εκτίθεται από τη στιγμή που κάνουν μια χαρά τη δουλειά του τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης. Η προπαγάνδα τους, άλλωστε, θα 'κανε ακόμα και το Γκέμπελς να φωνάξει από τον τάφο του: "Αυτά τα παπαγαλόσκυλα είναι παιδιά μου!"...

Τα πλούτη είναι ποινικό αδίκημα!

Με τον τίτλο δε σαρκάζω, κυριολεκτώ! Τα πλούτη (θα έπρεπε να) είναι ποινικό αδίκημα. Δεν θα ήταν μόνο αν ζούσαμε σε έναν κόσμο όπου όχι μόνο δεν υπάρχει φτώχεια, αλλά κι όπου όλοι ανεξαιρέτως διάγουν έναν αξιοπρεπή τρόπο ζωής κι όσοι εργάζονται σκληρά απολαμβάνουν κι ανέσεις. Σε έναν κόσμο, για παράδειγμα, όπου δεν θα υπήρχαν χώρες που το 99% θα ζούσε είτε φτωχικά είτε με δυσκολία κι ένα 1% θα είχε καταθέσεις 600 δισεκατομμυρίων ευρώ σε ελβετικές τράπεζες, όπως αποκάλυψε το περιοδικό "Σπίγκελ" για τους έλληνες κροίσους...

Δεν είναι δυνατό αυτό το 1%, που ελέγχει βιομηχανίες, επιχειρήσεις, μέσα ενημέρωσης, το Κοινοβούλιο και την κυβέρνηση, να διαθέτει περιουσία, μόνο στην Ελβετία, διπλάσια του εθνικού χρέους. Αυτό σημαίνει, αν μη τί άλλο, πως κάτι λειτουργεί πολύ σάπια σε αυτήν τη χώρα. Αυτοί οι δισεκατομμυριούχοι, για παράδειγμα, έχουν φορολογηθεί αναλογικώς ποτέ; Ή, μήπως, ξεχρεώνουν τις αμαρτίες τους με μερικά φιλανθρωπικά γκαλά και με το χτίσιμο νοσοκομείων;...

Κι όσο για εκείνους που θεωρούν πως είναι προτιμότερο η κοινωνική πρόνοια να αφήνεται στα χέρια των πλούσιων γιατί το κράτος είναι αναποτελεσματικό, θα το δεχόμουν αν οι "φραγκάτοι" αναλάμβαναν όλο το πακέτο, από την υγεία μέχρι την παιδεία, δωρεάν ή χρεώνοντας λίγο. Γιατί τώρα αυτά που χαρίζουν στην κοινωνία με τις δωρεές τους είναι ελάχιστα μπροστά σε εκείνα που τις κλεβουν με τις λαμογιές τους...

Υ.Γ. "Άστραψε και βρόντηξε" πάλι ο πρόεδρος των βιομηχάνων για μειονότητες οργανωμένων συντεχνιών, που βάζουν το συμφέρον τους πάνω από το κοινωνικό. Ως ένα βαθμό έχει δίκιο. Ξεχνά, όμως, να κάνει την αυτοκριτική του ο Δ. Δασκαλόπουλος όταν δεν αναφέρεται και στη δική του. Εκτός αν είναι οι οδηγοί των τρόλεϊ εκείνοι που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις κι επιβάλλουν μνημόνια κι όχι οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες...

"Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων"...

Εκείνοι που ζουν ακόμα στη χλιδή έχουν τόσες σαμπάνιες στην κάβα τους, που δεν ξέρουν τί να τις κάνουν. Γι' αυτό και τις ανοίγουν ακόμα κι όταν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος πανηγυρισμών. Να, για παράδειγμα, αυτό έκαναν οι κυβερνητικοί, αλλά και πολλά "παπαγαλάκια" τους των μέσων ενημέρωσης, που έσπευσαν να χαρακτηρίσουν μεγάλη επιτυχία τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής των Βρυξελλών κι αναγόρευσαν ήδη τον αρχηγό Γιωργάκη σε σωτήρα της χώρας!

Ακόμα κι αν δεχθούμε πως η γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη, 66 χρόνια μετά από την πτώση του Γ' Ράιχ, είναι για το καλό μας (που δεν είναι!) τη δεδομένη στιγμή μόνο πραγματικότητα δεν είναι. Γιατί ο ευγενικός και υπάκουος κ. Παπανδρέου δε φέρνει αντιρρήσεις, το κάνουν όμως πλείστα άλλα κράτη-μέλη. Αρα, δεν έχουμε κάτι χειροπιαστό έτσι κι αλλιώς.

Η ουσία, όμως, βρίσκεται αλλού. Πανηγυρίζουμε γιατί δήθεν γλιτώσαμε την εκτέλεση, όταν ήταν η ίδια η ελληνική κυβέρνηση που παρέδωσε τα τουφέκια στους κερδοσκόπους. Ακόμα και τώρα η αισχρή προπαγάνδα τους επιμένει πως αν δε δανειζόμασταν τα 110 δισ. δεν θα μπορούσαμε να λαμβάνουμε ούτε μισθούς ούτε συντάξεις. Αλήθεια, πόσα από αυτά τα χρήματα διατέθηκαν για το συγκεκριμένο σκοπό; Ούτε ευρώ, αντιθέτως με τους μισθούς και τις συντάξεις μας αποπληρώνουμε κι αυτό το δάνειο...

Με λίγα λόγια, δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να μας εκτελέσουν. Μας ήθελαν και μας θέλουν ζωντανούς για να μας "αρμέγουν". Εμείς, όμως, είτε από δόλο είτε από εγκληματική αμέλεια, δέσαμε μόνοι μας τα μάτια και δώσαμε και τα τουφέκια για να μας εκτελέσουν. Οι κερδοσκόποι, ωστόσο, κατανόησαν πως θα τους ήμασταν πιο χρήσιμοι αν μας έστελναν στη "Σιβηρία" για καταναγκαστικά έργα αορίστου ημερομηνίας λήξης. Κι εμείς οδεύουμε στο "σπίτι των πεθαμένων" χαρούμενοι για τη δήθεν σωτηρία μας. Ποιός Ντοστογέφσκι θα μπορούσε να βρει μια λύτρωση από αυτό το ψυχόδραμα;

Νόμος είναι το δίκιο του...νταβατζή!

Είναι ωφέλιμο να μην πληρώνουμε στα μέσα μεταφοράς, στα διόδια ή, ακόμα, να μην καταβάλλουμε φόρους; Οχι, με εξοργίζει όμως όλος αυτός ο ορυμαγδός δήθεν νομιμοφροσύνης και κοινωνικής αλληλεγγύης από τους ανθρώπους που όλα αυτά τα χρόνια μόνο για τη νομιμότητα και το συνάνθρωπο δε νοιάστηκαν. Στο κάτω κάτω, η πλειονότητα όσων δεν πληρώνουν δε δηλώνει πως έχει σκοπό να το κάνει εσαεί. Αλλωστε, έχει κάθε δικαίωμα να διαμαρτύρεται με αυτόν τον τρόπο για τη διαχρονική καταλήστευση του κράτους από το πολιτικό προσωπικό του και τους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες του...

Θέλετε να εντοπίσετε τους διαχρονικούς τζαμπατζήδες; Θα τους βρείτε ανάμεσα σε εκείνους που δικαιούνται δωρεάν αεροπορικών εισιτηρίων, τηλεφωνικών κλήσεων, ταχυδρομικών ατελειών, επίσημων γευμάτων και δείπνων κλπ. κλπ. Φυσικά, η πολιτική ορθότητα δεν τους αποκαλεί τζαμπατζήδες, αλλά βουλευτές και υπουργούς...

Το ίδιο συμβαίνει και με ορισμένους τηλεδημοσιογράφους που ωρύονται από τα τηλεπαράθυρά τους για τον "κοσμάκη" που ταλαιπωρείται, όταν η εκποίηση των ρούχων και των κοσμημάτων που φορούν κάθε βράδυ θα έφτανε για τη δωρεάν μετακίνηση με ταξί πολλών από εκείνους για τους οποίους "κλαίνε κι οδύρονται". Για να μη μιλήσω για τα δωρεάν ταξίδια, γεύματα, δείπνα και δώρα που απολαμβάνουν με τη χορηγία των εύπορων νταβατζήδων τους.

Κι επειδή τα ίδια λαμόγια είναι "υπέρ" της κοινωνικής δικαιοσύνης, θα ήθελαν να δουν τη μισή Ελλάδα στη φυλακή για χρέη προς της Εφορία ακόμα και πέντε χιλιάδων ευρώ, αλλά στα τηλεοπτικά τους διαγγέλματα οι διάφοροι διαμορφωτές κοινής γνώμης ξεχνούν να αναφέρουν με ποιά...πρέσβειρα καλής θελήσεως έκανε τα ψώνια της μια φορά το μήνα στο Κολωνάκι η σύζυγος του δικτάτορα Μουμπάρακ ή ποιός τραγουδιστής του έρωτα είναι εκείνος που από πεντέμισι εκατομμύρια ευρώ στην Εφορία, θα πληρώσει πέντε χιλιάδες και θα "καθαρίσει". Μήπως θα έπρεπε να κολάζεται και η...επιλεκτική νομιμοφροσύνη;

Ο Κολοκοτρώνης ήταν άνθρωπος!

Αυτός ο μουστακαλής κύριος είναι γκέι; "Αστεία ερώτηση", θα μου πείτε. Λες κι αν ο Κολοκοτρώνης αρεσκόταν στη συντροφιά αρρένων θα ήταν λιγότερο ή περισσότερο άνδρας. Κι όμως, με αυτήν την ερώτηση ασχολούνται στην πρωτόγονη κοινωνία μας πνευματικοί, υποτίθεται, άνθρωποι από κάθε πλευρά του πολιτικού σκοινιού. Κι όλα αυτά γιατί επιμένουμε να αντιμετωπίζουμε την ιστορία μας είτε ως αφορμή για παρελάσεις, είτε για να τη μετατρέπουμε σε "λάιφσταϊλ" μεσημεριανάδικο...

Καλώς ή κακώς οι έλληνες δεν ήμασταν ούτε είμαστε υπεράνθρωποι, όπως επιμένουν κάποια σχολικά βιβλία, οι παπάδες και το κάθε λογής εθνικισταριό. Οι έλληνες, όμως (κι αναφέρομαι στο λαό κι όχι στους διαχρονικά πουλημένους κοτζαμπάσηδες και τη διαχρονικά υποκρίτρια εκκλησία), δε ζούσαν σε έναν επίγειο παράδεισο κατά τη διάρκεια των περισσότερων αιώνων της τουρκοκρατίας, όπως θα ήθελαν να μας πείσουν το ΣΚΑΪ και οι δήθεν αντικειμενικοί ιστορικοί...

Μπορούμε να συνεχίζουμε να κοροϊδευόμαστε για αιώνες, αλλά η ιστορία πάντοτε θα γράφεται από τους νικητές και με τρόπο που να ταιριάζει με τις εθνικές ή πολιτικές επιδιώξεις της στιγμής. Ο καθένας, άλλωστε, μπορεί να εξάγει όποιο συμπέρασμα τον συμφέρει αναλόγως με τις πηγές τις οποίες εξετάζει. Ας συμφωνήσουμε, ωστόσο, στο εξής: πως η ανθρώπινη ιστορία, είτε ως γεγονότα είτε ως επιστήμη, έχει γραφτεί από ανθρώπους. Κι εγώ δεν έχω γνωρίσει (τουλάχιστον όχι ακόμα!) ούτε έναν από το είδος μας που να μπορώ να χαρατηρίσω άγιο, δηλαδή αλάνθαστο κι αναμάρτητο. Τί σημαίνει αυτό; Πως τα βιβλία της ιστορίας δε μπορεί να ομοιάζουν, στην απολυτότητά τους, με το ευαγγέλιο ή το κοράνι...

Οταν οι δικαστές γνωμοδοτούν σα χρυσαυγίτες...

Αν ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αφήνεται στα χέρια των στρατηγών, οφείλω να παρατηρήσω πως και η δικαιοσύνη είναι εξίσου σπουδαίος θεσμός για να παραδίδεται στην αποκλειστική εξουσία των δικαστών. Αυτό, άλλωστε, μαρτυρά και η γνωμοδότηση τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο χαρακτήρισε αντισυνταγματικό το νόμο περί ιθαγένειας, προκρίνοντας το δίκαιο του αίματος...
Επί του πρακτέου όποιος, για παράδειγμα, έχει γεννηθεί, μεγαλώσει, σπουδάσει στην Ελλάδα και, επιπλέον, μιλά άπταιστα τα ελληνικά δε δικαιούται να είναι έλληνας πολίτης γιατί οι γονείς του γεννήθηκαν σε άλλη χώρα. Οι ίδιοι, βεβαίως, δικαστές θα ήταν πρόθυμοι να δώσουν εκλογικά δικαιώματα σε έλληνες του εξωτερικού τέταρτης και πέμπτης γενιάς, που μπορεί να μην έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στην Ελλάδα, μόνο και μόνο γιατί ο προπάππους τους πήρε από κάποιο ελληνικό χωριό το δρόμο της ξενιτιάς πριν από έναν αιώνα. Ας δώσουμε και σε αυτούς τους, ας μην κοροϊδευόμαστε, μόνο ως προς το φολκλόρ έλληνες εκλογικό δικαίωμα. Για να αγαπάς, άλλωστε, μια χώρα πρέπει πρώτα να τη γνωρίζεις και οι έλληνες τέταρτης γενιάς αυτά που ξέρουν για τη σημερινή Ελλάδα δεν ξεπερνούν την επιφάνεια μιας καρτ ποστάλ. Αλίμονο, όμως, είναι πολύ πιο ουσιαστική η ψήφος κάποιου που ζει χρόνια στη χώρα μας από εκείνη κάποιου που πιστεύει ότι η Ελλάδα είναι ίδια με αυτή που άφησαν οι πρόγονοί του εδώ και δεκαετίες. Γι' αυτό και οι νόμιμοι μετανάστες και τα παιδιά τους, που δεν έχουν γνωρίσει άλλη πατρίδα, θα πρέπει να αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου και στις βουλευτικές εκλογές...
Το ειρωνικό είναι, επίσης, πως οι ίδιοι δικαστές ενδεχομένως να αισθάνονται υπερήφανοι για τους έλληνες του εξωτερικού που εκλέγονται στα κοινοβούλια των χωρών όπου διαμένουν ή καταλαμβάνουν άλλα "υψηλόβαθμα" αξιώματα. Δεν θα ήθελαν, για παράδειγμα, ο Μάικλ Δουκάκης να εκλεγόταν πρόεδρος των ΗΠΑ; Αν θέλουν, επομένως, να είναι χρήσιμοι για την κοινωνική συνοχή, ας πάψουν να γνωμοδοτούν σα χρυσαυγίτες...

Ευτυχώς τους χάσαμε!

Ευτυχώς, η κρίση έφερε κι ένα καλό: τη μη διεξαγωγή στο Βόλο και στη Λάρισα των Μεσογειακών Αγώνων του 2013! Κι αυτό δεν το ισχυρίζομαι γιατί με δένει κάποιος δεσμός μίσους με την Θεσσαλία, αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Οι Μεσογειακοί, έτσι όπως...δεν είχαν σχεδιαστεί, θα ήταν τόσο καταστροφικοί για την περιοχή όσο ήταν οι, επίσης ανοργάνωτοι, Ολυμπιακοί του 2004 για τη χώρα ολόκληρη.
Ποιοί θα κέρδιζαν από την τέλεση των Μεσογειακών, που είναι έτσι κι αλλιώς Αγώνες που ενδιαφέρουν ελάχιστους; Ισως κάποιοι εργολάβοι και η...Ν. Μπακογιάννη με το σύζυγό της Ι. Κούβελο, που "έκλαψαν" για την απώλεια των Αγώνων περισσότερο κι από τους βολιώτες και τους λαρισαίους! Κι επειδή όπου ακούω κλάμα Μητσοτάκηδων οσμίζομαι διαφθορά, έχω έναν ακόμα λόγο να πανηγυρίζω για τη μη διεξαγωγή των Μεσογειακών στην Θεσσαλία...
Υπενθυμίζω σε όσους υποστηρίζουν πως χάθηκε μια δυνατότητα διαφήμισης της περιοχής πως στο Βόλο είχαν διεξαχθεί και ποδοσφαιρικοί αγώνες στο πλαίσιο των Ολυμπιακών. Εγινε η πρωτεύουσα της Μαγνησίας ομορφότερη και λειτουργικότερη για τους κατοίκους της χάρη σε αυτήν τη διοργάνωση; Μάλλον όχι. Γι' αυτό και θεωρώ πως είναι ωφελιμώτερη η διοργάνωση εκδηλώσεων, είτε αθλητικού είτε πολιτιστικού περιεχομένου, σε μόνιμη βάση, καθώς και η δημιουργία υποδομών που θα προσελκύουν σταθερώς υψηλούς αριθμούς τουριστών. Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για πιθανή δημιουργία πίστας "Φόρμουλα Ενα" στην Αθήνα. Το κόστος, οικονομικό και περιβαλλοντικό, για τη διεξαγωγή ενός αγώνα το χρόνο θα είναι δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με τα κέρδη από εκδηλώσεις ή υποδομές αξιοποιήσιμες όλο το έτος. Αλλως πώς, "όλα τα είχε η Μαριορή, ο φερετζές τής έλειπε"...