Εμπρός, όλοι μαζί να κάνουμε πρωθυπουργό το Μιχαλολιάκο!

Συνεχίστε Αντώνη, Βαγγέλη και Φώτη να ακολουθείτε την ίδια πολιτική και η Χρυσή Αυγή θα σας ανταμείψει με ένα άγαλμα για τον καθένα επειδή τη βοηθήσατε να γίνει πρώτη δύναμη στη χώρα. Ήδη άλλωστε, αν λάβουμε υπόψη σημερινή δημοσκόπηση, αυτή η εγκληματική συμμορία που σπέρνει τη μισαλλοδοξία και την τρομοκρατία με το "μανδύα" τού κοινοβουλευτικού κόμματος έχει κατορθώσει να είναι τρίτο κόμμα με πάνω από 10%. Γιατί να μην κάνει η μάζα το τελευταίο άλμα προς την απόλυτη παράνοια και να οδηγήσει στην εξουσία αυτό το συνονθύλευμα δημαγωγών και τραμπούκων, το οποίο πατά στους χειρότερους φόβους κι ένστικτα του λαού προκειμένου να νομιμοποιήσει στην Ελλάδα, σχεδόν 70 χρόνια μετά από το δίκαιο τέλος τού ινδάλματός του, του Αδόλφου Χίτλερ, ξανά το φασισμό, αυτήν τη χυδαία απόληξη του αποτυχημένου καπιταλισμού;

Η σπείρα των Μιχαλολιάκου-Κασιδιάρη και λοιπών "καλόπαιδων" πρέπει να αισθάνεται απεριόριστη ευγνωμοσύνη στην τρόικα εσωτερικού, η οποία πιστεύει ότι ο τρόπος καταπολέμησης της Χρυσής Αυγής είναι η συνέχιση της φτωχοποίησης των μικρομεσαίων, τους οποίους ωθεί προς την επιλογή λούμπεν συμπεριφορών, καθώς και η οικειοποίηση των μεθόδων της. Η επιχείρηση "Ξένιος Ζευς" δεν είναι τίποτα άλλο από δικαίωση της ρητορικής τού μίσους. Τί σημασία έχει αν ο Ν. Δένδιας δεν έχει επιλέξει (ακόμα;) την τοποθέτηση ναρκών στα σύνορα ή την εκτέλεση των μεταναστών, αν δηλαδή δεν έχει φτάσει το "copy paste" των πρακτικών τής Χρυσής Αυγής στο απόλυτό του; Αρκεί που η συντεταγμένη Πολιτεία, προκειμένου να διασωθεί, έχει αποδεχθεί ότι θα χτυπήσει το φαινόμενο κι όχι την αιτία, νομιμοποιώντας στην ουσία όλους εκείνους που μέχρι σήμερα ξεστόμιζαν μόνο στα σκοτάδια πως για όλα τα δεινά αυτής της χώρας φταίνε οι ξενοι...
Οποιος πιστεύει ότι στην Ελλάδα, στην οποία θέλουν να θεσμοθετήσουν ακόμα και την εξαήμερη εργασία και που η ανεργία μπορεί να φτάσει και το 30%, η εγκληματικότητα και η φτώχεια θα μειωθούν με την εξαφάνιση και του τελευταίου αλλοδαπού μάλλον αρέσκεται να "κολυμπά" στην επιφάνεια των προβλημάτων και γι' αυτό θα "βυθιστεί" με το πρώτο κυματάκι. Τρέμω με τη συνεχή άνοδο της Χρυσής Αυγής γιατί προκαλεί στο μυαλό μου όλο και περισσότερους συνειρμούς με τη Γερμανία τού μεσοπολέμου. Και τρέμω ακόμα περισσότερο με αυτήν τη αδιανόητη συμπόρευση με τις μνημονιακές πολιτικές τής συστημικής πνευματικής ελίτ, η οποία ναι μεν καταδικάζει το φασισμό ωστόσο θωπεύει, από συμφέρον ή από πνευματική νωθρότητα, τις γενεσιουργές του αιτίες. Πότε, επιτέλους, θα αντιδράσουμε στο σκοταδισμό; Οταν θα δούμε το Ν. Μιχαλολιάκο από τα κυβερνητικά έδρανα να διατάζει την αυτοκατάργηση της Βουλής; Τότε, όμως, όσοι σήμερα σωπαίνουν ή τρίβονται στη γκλίτσα τής εξουσίας δεν θα έχουν κανένα, μα κανένα δικαίωμα να κοιτούν σα χάνοι μπροστά στο χάος που δεν θα έχουν κάνει τίποτα για να αποτρέψουν την κυριαρχία του...    

Η εκκλησία να σωθεί και για τους άλλους...έχει ο θεός

Η εκκλησία αποφάσισε τη μείωση κατά 25% των μισθών των ιεραρχών και περικοπή του 13ου μισθού τους. Μην είστε αφελείς, αυτά δεν έγιναν στην Ελλάδα των...παχιών αγελάδων, αλλά στην Κύπρο. Αντιθέτως, στη χώρα μας ο αρχιεπίσκοπος Τζερόνιμο επισκέφτηκε τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου όχι βεβαίως για να του μεταφέρει την αγωνία τού κόσμου για το μέλλον του, αλλά για να γλιτώσει τους μισθούς των παπάδων. Αλίμονο, τί είναι άλλωστε πιο χρήσιμο σε μια κοινωνία που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της; Μήπως οι δάσκαλοι και οι καθηγητές που θα διαπαιδαγωγούν πολίτες κι όχι πελάτες; Μήπως οι γιατροί και οι νοσηλευτές, για να μην πηγαίνουν οι άνθρωποι μια ώρα αρχύτερα να βρουν τον πλάστη τους; Μήπως οι πυροσβέστες ώστε να μείνει στο τέλος έστω ένα δένδρο; Ή μήπως οι συνταξιούχοι, που ό,τι ήταν να δώσουν το έδωσαν και τώρα πρέπει να τελειώνουμε μαζί τους όσο γίνεται νωρίτερα; Οχι βεβαίως! Αυτή η χώρα χρειάζεται παπάδες για να τελούν χρυσοπληρωμένα μυστήρια, να κοιμίζουν το πόπολο με προσευχές, να του διδάσκουν το αυτομαστίγωμα και να το εξομολογούν αντί να εξομολογούνται οι ίδιοι για τα αμαρτήματά τους...
Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχουν και παπάδες οι οποίοι βρίσκονται κοντά στο ποίμνιό τους όχι μόνο στα λόγια αλλά και στις πράξεις. Δεν αμφισβητώ, επίσης, την ανάγκη που αισθάνονται αρκετοί άνθρωποι να πιστεύουν σε κάτι υπερφυσικό προκειμένου να καταπίνουν καλύτερα τα βάσανα της ζωής και να υπνωτίζονται αναζητώντας μια βασιλεία των ουρανών, χαμένη στα βάθη των γαλαξιών. Είναι ντροπή, όμως, για την Ιερά Σύνοδο να λειτουργεί τούτη εδώ την ώρα προτάσσοντας το συντεχνιακό της συμφέρον. Ο αρχιεπίσκοπος όφειλε να είχε πάει στον Αντ. Σαμαρά και να του έλεγε πως προσφέρει στον ελληνικό λαό όχι μόνο τον περισσευούμενο χιτώνα του, αλλά και το μοναδικό του, αντί να παριστάνει το μοναχοφάη εργατοπατέρα ο οποίος διακατέχεται από τη λογική "οι δικοί μου να σωθούν και για τους υπόλοιπους...έχει ο θεός".
Κι όχι, δεν θεωρώ προσφορά τής εκκλησίας το φιλανθρωπικό της έργο, με το οποίο υποτίθεται πως ξεπλένονται οι διαφόρων ειδών αμαρτίες της, από το "άρμεγμα" του κρατικού προϋπολογισμού μέχρι την ορθόδοξη προπαγάνδα με την οποία εξακολουθεί να "ποτίζεται" η νεολαία μας λες και βρισκόμαστε ακόμα στο Βυζάντιο. Αν η εκκλησία, όπως και η κάθε Μ. Βαρδινογιάννη, πλήρωναν τους φόρους που αναλογούν στην περιουσία τους, οι απόμαχοι της ζωής, για παράδειγμα, δεν θα έβλεπαν σήμερα τις συντάξεις τους να μηδενίζονται. Ο ελληνικός λαός δε χρειάζεται τον οίκτο τους, αλλά την πραγματική συμμετοχή τους στην κοινή προσπάθεια για ανόρθωση αυτής της χώρας. Δε λέω, οι προσευχές στις χριστοπαναγίες έχουν το φολκλόρ τους, ωστόσο το ψωμί, η παιδεία και η ελευθερία δεν κερδίζονται με "κυρ ελέησον", αλλά με αγώνες...  

Ναι, φταίνε και οι φτωχοί για τη φτώχεια τους!

Φταίνε οι φτωχοί για τη φτώχεια τους, όπως δήλωσε ευθαρσώς μια Αυστραλή κληρονόμος; Ναι, φταίνε και οι ίδιοι, αλλά όχι για τους λόγους που επικαλείται η πλουσιότερη γυναίκα τού κόσμου, η οποία βρήκε έτοιμη την πηγή τής αλαζονείας της. Οι φτωχοί δεν είναι φτωχοί γιατί είναι τεμπέληδες και γιατί παίρνουν επιδόματα ανεργίας, αλλά γιατί έχουν "αγοράσει" ακριβά το μεγαλύτερο "δέλεαρ" του καπιταλισμού: πως μπορούν κι αυτοί να γίνουν μια ημέρα πλούσιοι και να καταδυναστεύουν εκείνους που έμειναν μικρομεσαίοι. Και, κυρίως, οι φτωχοί παραμένουν φτωχοί γιατί κάθε φορά που οι οικονομικώς ισχυροί υπόσχονται διατήρηση και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας με την προϋπόθεση τα θύματά τους να δεχθούν να εργάζονται όλο και περισσότερες ώρες και ημέρες, ανασφάλιστοι και με κάθε λογής ελαστική σχέση εργασίας, εκείνοι υποκύπτουν στον ωμό εκβιασμό αντί να ξεσηκωθούν και να πετάξουν από πάνω τους τις αλυσίδες που τους έχουν φορέσει...

Δεν ξέρω αν μέτρα όπως η κατάργηση του οκτάωρου και η εξαήμερη εργασία, τα οποία έτσι κι αλλιώς εφαρμόζονται εδώ και καιρό στην πραγματική οικονομία, αποτελούν απλώς προπέτασμα καπνού για να περάσουν αβρόχοις ποσί τα μέτρα των 13,5 δισεκατομμυρίων ευρώ ή είναι απλώς ένδειξη απόλυτης αποθράσυνσης εκ μέρους των δανειστών μας. Αυτό που γίνεται, πάντως, όλο και πιο κατανοητό είναι πως η υπαγωγή τής χώρας στο διεθνή έλεγχο δεν έγινε για να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά της, αλλά και για να χρησιμοποιηθεί ως χώρα-"πρότυπο" για το πώς πρέπει να "κινεζοποιηθούν" οι εργασιακές σχέσεις στην Ευρώπη και μέσω της δημιουργίας ειδικών οικονομικών ζωνών, όπως ονομάζουν στον 21ο αιώνα τα στρατόπεδα αναγκαστικής εργασίας...

Τί περιμένουμε για να εξεγερθούμε; Μάλλον να δημιουργηθεί ένα εκπαιδευτικό πλαίσιο το οποίο δεν θα ανατρέφει ραγιάδες, αλλά συνειδητοποιημένους πολίτες οι οποίοι δεν θα διυλίζουν τον κώνωπα και θα καταπίνουν την κάμηλο. Ως τότε θα συνεχίζουμε να έχουμε μια λούμπεν μάζα που θα είναι πρόθυμη να πετροβολά τους πιο αδύναμους από αυτή, όπως είναι οι μετανάστες, από το να τα βάλει με εκείνους που της πίνουν, στην πραγματικότητα, το αίμα. Όπως θα έλεγε κι ο μυθιστορηματικός επιθεωρητής Ρέμπους τού Ιαν Ράνκιν, "περνάμε τον περισσότερο χρόνο μας κυνηγώντας τον υπόκοσμο, ενώ θα έπρεπε να προσέχουμε περισσότερο τον υπέρκοσμο"...   

Καληνύχτα ήλιε, καληνύχτα...

Είναι παράδοξο να γιορτάζουν νεκροί τα γενέθλιά τους, κι όμως αυτό συμβαίνει σήμερα στο ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που ο ελληνικός λαός ερωτεύτηκε χάρη στον Ανδρ. Παπανδρέου, το χαρισματικό δημαγωγό κι απατεώνα, ο οποίος καπηλεύτηκε την αριστερή φρασεολογία για να αναρριχηθεί στην εξουσία και να λεηλατήσει τη δημόσια περιουσία. Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου, τον θάνατο του ιδρυτή του και την ανάληψη της προεδρίας από το δήθεν εκσυγχρονιστή αρχιερέα τής διαπλοκής ο έρωτας στέρεψε και μετατράπηκε σε ένα γάμο συμφέροντος. Οταν, όμως, ο ρεζίλης των Παπανδρέου διέπραξε, είτε από αφέλεια είτε από απληστία, ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, την πρόσδεση της χώρας μας στις καταστροφικές πολιτικές τού ΔΝΤ, τότε το διαζύγιο για εκείνους που τόσα χρόνια επιβίωναν ή και πλούτισαν παριστάνοντας τους ιδεολόγους "πρασινοφρουρούς" ήταν η μόνη επιβεβλημένη λύση. Ποιός κρατά, άλλωστε, τη λεμονόκουπα όταν την έχει στύψει μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο;...
Δεν απαξιώνω πλήρως την παρουσία τού ΠΑΣΟΚ στο δημόσιο βίο αυτής της χώρας. Συμφωνώ, για παράδειγμα, με την άποψη ότι η πραγματική μεταπολίτευση δεν ξεκίνησε το 1974, όταν την ακραία δεξιά διαδέχθηκε στα ηνία η πιο μαζεμένη δεξιά, αλλά το 1981. Δεν αντιλέγω, επίσης, ότι τα πρώτα χρόνια άσκησε αναδιανεμητικές πολιτικές, οι οποίες όμως γρήγορα απαξιώθηκαν με τη δημιουργία ενός κομματικού, "πράσινου" κράτους το οποίο δε στελέχωναν οι άξιοι αλλά τα στελέχη τής κλαδικής. Στο συνολικό απολογισμό, ωστόσο, το ΠΑΣΟΚ αποτελούσε πάντοτε, ιδιαιτέρως την πρώτη περίοδό του, το καλά χρηματοδοτούμενο από διαφόρων ειδών συμφέροντα ανάχωμα στην άνοδο της Αριστεράς. Βεβαίως, "μάστορας" σε αυτό αποδείχθηκε ο Ανδρ. Παπανδρέου, ο οποίος με την προσωπική του γοητεία είχε την ικανότητα να αποπλανεί έναν ολόκληρο λαό ακόμα κι όταν ήταν ένας ετοιμοθάνατος παππούλης, παντρεμένος με μια ζουμερή σαραντάρα και ζώντας σε μια βίλα που χτίστηκε χάρη στο χρήμα των σκανδάλων για τα οποία δεν καταδικάστηκε ποτέ όπως θα έπρεπε. Στη συνέχεια, ο Κ. Σημίτης μπόρεσε να συγκρατήσει τη μεσαία τάξη χάρη σε "μεγάλες ιδέες", τις οποίες θα πληρώνουν και τα παιδιά των παιδιών μας: τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το Χρηματιστήριο και, φυσικά, την ένταξη της Ψωροκώσταινας στην ΟΝΕ, η οποία παραμύθιασε τη μεσαία τάξη με φτηνό δανεισμό κι έυκολο χρήμα και στο τέλος οδήγησε τους πλούσιους να βγάλουν βρόμικο χρήμα 207 δισεκατομμυρίων ευρώ στο εξωτερικό από το 2003 ως το 2011, όπως αποκαλύφθηκε, και τους μικρομεσαίους να συγκεντρώνουν πληροφορίες για τη ζωή στη Σιέρα Λεόνε, η οποία είναι και η χώρα την οποία βλέπουν ως πρότυπο για την Ελλάδα οι δανειστές μας...
Αν ζούσε σήμερα ο Φρόιντ, είμαι σίγουρος ότι θα ήθελε πολύ να μελετούσε την περίπτωση του ρεζίλη των Παπανδρέου, μιας κλασικής ίσως υπόθεσης "πατροκτρόνου" ο οποίος, αδύναμος ων ως προσωπικότητα να ξεπεράσει το ιστορικό μέγεθος του πατέρα του, προτίμησε, έστω υποσυνείδητα, να καταστρέψει το δημιούργημα του γεννήτορά του. Αν, παντως, κατάστρεφε μόνο ένα κόμμα, έστω το εμβληματικότερο της μεταπολίτευσης, το πρόβλημα θα ήταν μικρό. Το δυστύχημα, όμως, είναι πως τα ψυχολογικά ζητήματα ενός ανόητου γόνου θα ταλανίζουν τις ζωές εκατομμυρίων για δεκαετίες. Κι ευθύνη γι' αυτό έχουν κι όσοι είτε συναίνεσαν, είτε υπηρέτησαν και υπηρετούν ακόμα αδιέξοδες πολιτικές. Ο Β. Βενιζέλος δεν έχει το δικαίωμα να κλαίγεται για το σκορποχώρι που του παράδωσε ο ρεζίλης των Παπανδρέου γιατί ευθύνεται κι ο ίδιος σε πολύ μεγάλο βαθμό γι' αυτό, όντας μάλιστα υπουργός Οικονομικών κατά την υπογραφή και ψήφιση του δευτέρου μνημονίου. Κι αν τώρα το ΠΑΣΟΚ παλεύει για την ίδια του την ύπαρξη, ευθύνεται κυρίως στο ότι δεν υπήρξε ποτέ ένα κόμμα που το ένωνε με την κοινωνία η ιδεολογία, παρά μόνο το συμφέρον. Γι' αυτό και θα πρέπει σιγά σιγά να συμβιβάζονται στην Ιπποκράτους με τη σκέψη πως όποιος ζει από το ξίφος, πεθαίνει κι από αυτό...