Οποιος χούντες νοσταλγεί, τις βρίσκει μπροστά του...

Μια φορά κι έναν καιρό γκρουμ ακριβού ξενοδοχείου χτυπά την πόρτα τής σουίτας ενός πλούσιου πελάτη. Όταν αυτή ανοίγει ο υπάλληλος αντικρίζει την εικόνα τού ποδοσφαιριστή-θρύλου τής Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Τζορτζ Μπεστ, ο οποίος έμεινε στην ιστορία όχι μόνο για το ταλέντο του αλλά και για τον αυτοκαταστροφικό του χαρακτήρα, να «περιποιείται» μια Μις Κόσμος στο κρεβάτι, όπου βρίσκονταν απλωμένα ένας πακτωλός χρημάτων κι ανοιγμένες σαμπάνιες. Το ερώτημα του γκρουμ έχει μείνει στην ιστορία: «Τί είναι αυτό που πήγε στραβά Τζόρτζι;»…

Αυτόν τον αφελή υπάλληλο μου θυμίζουν όλοι εκείνοι που απορούν για το ότι στη δημοσκόπηση της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» τρεις στους δέκα απάντησαν πως τα πράγματα ήταν καλύτερα επί δικτατορίας. Έχουν μπροστά τους ένα σκηνικό καταστροφής μιας χώρας, το οποίο στήνεται με γοργές κινήσεις τα τελευταία τρία χρόνια, αλλά αναρωτιούνται ακόμα γιατί αξιομνημόνευτη μερίδα τού πληθυσμού στρέφεται προς «λύσεις» όπως η  Χρυσή Αυγή και οι υπόλοιποι λάτρεις των συνταγματαρχών και του αυταρχικού τους καθεστώτος. Εύχομαι, απλώς, η έκπληξή τους να μην είναι ειλικρινής γιατί είναι πολύ χειρότερο αυτοί που σε κυβερνούν να μην είναι μόνο φαύλοι αλλά κι ανόητοι…

Δεν αμφιβάλλω ότι δεδομένης της κατάστασης η ακροδεξιά, ο νεοναζισμός, η μισαλλοδοξία, η στρατοκρατία, η θεοκρατία, η «τάξις κι ασφάλεια» και η απολυταρχία θα προσεταιρίζονται όλο και περισσότερους οπαδούς. Δεν περιμένω σοφότερη αντίδραση από ένα λούμπεν προλεταριάτο, το οποίο είχε εθιστεί τις προηγούμενες δεκαετίες να ανέχεται τον παρασιτισμό μιας ελίτ που το δωροδοκούσε με θεσούλες στο Δημόσιο, θαλασσοδάνεια και, γενικότερα, μια ζωή μόνο με δικαιώματα και χωρίς υποχρεώσεις. Ωστόσο, είναι θλιβερή και η αντίδραση όσων βαυκαλίζονται πως συγκροτούν τον πνευματικό κόσμο αυτής της χώρας, οι οποίοι προτιμούν να καυτηριάζουν στο δημόσιο λόγο τους το φαινόμενο κι όχι τις γενεσιουργές του αιτίες.

Δεν εκπλήσσομαι ούτε από αυτό όμως. Η μετριότητα δε μπορεί  να διαιωνίσει το είδος της, αν είναι επιθετική απέναντι σε αυτούς που την ταΐζουν για να παραμένει οκνηρή κι ανέμπνευστη. Είναι λογικό οι κρατικοδίαιτοι «καλλιτέχνες» μας, οι οποίοι σιτίζονται εξτρά από μια αργόσχολη πλουτοκρατία, να επιτίθενται μόνο στην πλέμπα και να μη λένε κουβέντα για εκείνους που βολεύονται από ένα σύστημα που αναπαράγει τις ανισότητές του. Αυτός, ωστόσο, δεν είναι λόγος να μένουν σιωπηλοί όσοι κατανοούν βαθύτερα τα μυστικά τής κρίσης κι ονειρεύονται μια κοινωνία που δεν θα επικρατεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Εχουν ιστορικό χρέος να βγουν μπροστά για να συμπαρασύρουν την πλειονότητα του ελληνικού λαού, η οποία παρακολουθεί μακάρια τον όλεθρό της λες κι αφορά κάποιον άλλο κι όχι την ίδια…     

Η σιωπή ταιριάζει στα "παπαγαλάκια"...

Οσο κι αν σιχαίνομαι το μανιχαϊσμό, μπαίνω στον πειρασμό να διαχωρίσω τη δημοσιογραφία σήμερα στην Ελλάδα σε δύο μεγάλες κατηγορίες, που προφανώς δε χωρούν όλους τους δημοσιογράφους, ωστόσο δυστυχώς σε αυτές βρίσκουν πεδίο δράσης οι περισσότεροι. Στη μία ανήκει η δημοσιογραφία που ουρλιάζει, όχι γιατί έχει δίκιο αλλά είτε γιατί αυτό πουλά, κι αυτή είναι η ευμενέστερη κριτική, είτε για να κρύψει άλλες πομπές κι αμαρτίες. Η δεύτερη κατηγορία είναι η δημοσιογραφία που σιωπά είτε από φόβο, που και πάλι είναι η πιο επιεικής εκδοχή, είτε από συμφέρον προκειμένου να μη θίξει τέως, νυν ή μελλοντικούς νταβατζήδες της…

Στο τεύχος τού περιοδικού «HOT DOC» που κυκλοφορεί υπάρχει αναλυτικό ρεπορτάζ για σχέδιο δολοφονίας σε βάρος τού δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη. Ο καθένας μπορεί να το διαβάσει και να βγάλει τα συμπεράσματά του όπως εκείνος κρίνει: μπορεί να θεωρήσει πως όσα γράφονται είναι τεκμηριωμένα, μπορεί πάλι να τα χαρακτηρίσει αποκυήματα φαντασίας. Κανένα πρόβλημα με αυτό. Ωστόσο ουδείς επαγγελματίας δημοσιογράφος δικαιούται να αποκρύψει από την κοινή γνώμη αυτήν τη σοβαρή καταγγελία, η οποία αν ευσταθεί μας γυρίζει πίσω σε εποχές όπου για να μπορείς να κάνεις ρεπορτάζ έπρεπε να κυκλοφορείς με κουμπούρια για να προστατεύεσαι από το παρακράτος. Γιατί το δημοσιογραφικό σινάφι καταπίνει την κάμηλο και διυλίζει τον κώνωπα; Το φοβίζει πια τόσο πολύ ότι ως ηθικός αυτουργός τού σχεδίου δολοφονίας, στο οποίο εμπλέκονται μυστικές υπηρεσίες κι άλλοι δημοσιογράφοι, καταγγέλλεται τραπεζίτης;…

Η αυτολογοκρισία είναι η χειρότερη μορφή λογοκρισίας στην οποία μπορεί να υποπέσει ένας δημοσιογράφος. Προκαλεί, για παράδειγμα, το κοινό αίσθημα η ομολογία πριν από λίγο καιρό τού Γ. Πρετεντέρη πως γνώριζε αυτός κι άλλοι συνάδελφοί του πως οδηγούμαστε στη χρεοκοπία, αλλά προτίμησαν, με χίλιες δικαιολογίες μήπως και περισώσουν την αξιοπιστία τους, να μην πουν τίποτα στο αποχαυνωμένο πόπολο, αφήνοντάς το να παραμυθιάζεται με τα ψέματα που το «τάιζε» και συνεχίζει φυσικά να το «ταΐζει» η εξουσία. Αλίμονο αν ο δημοσιογράφος κρατά τις πληροφορίες που του διοχετεύονται για τον εαυτό του, έστω κι αν οι νόμοι είναι με τέτοιο τρόπο κατασκευασμένοι ώστε να δικαιώνουν τα λαμόγια και να καταδικάζουν την ελευθεροτυπία. Σε αυτήν την περίπτωση μόνος του εκτίθεται ως «παπαγαλάκι», πάντοτε στην υπηρεσία σκοτεινών συμφερόντων και ποτέ τής ενημέρωσης του λαού…  

  

Οταν πετάς ανθρώπους στην θάλασσα, γιατί κλαις για τα ξεβρασμένα πτώματά τους;

Το περίεργο δεν είναι που μπράβος των φραουλοπαραγωγών στη Μανωλάδα Ηλείας πυροβόλησε τους εργάτες που είχαν το «θράσος» να ζητήσουν να πληρωθούν για την εργασία τους. Το παράξενο είναι, με βάση το πόσο ανυπεράσπιστοι έχουν μείνει νομοθετικώς αλλά και πρακτικώς οι εργαζόμενοι, το ότι αυτό δε συμβαίνει σε καθημερινή βάση. Οι εργοδότες έχουν επιδείξει μεγάλη «ανοχή» έως τώρα στο πιο παραγωγικό κομμάτι τού πληθυσμού, δεδομένου ότι οι νόμοι που έχουν ψηφιστεί κι αναμένεται να ψηφιστούν τους δίνουν όλες τις δυνατότητες να έχουν ανθρώπους στη δούλεψή τους, τους οποίους μπορούν να αμείβουν με μισθούς πείνας και να τους παρέχουν εργασιακά δικαιώματα τα οποία μόνο ο Σπάρτακος θα ζήλευε…

Προς τί, επομένως, η υποκριτική αγανάκτηση του πολιτικού συστήματος για όσα διαδραματίστηκαν στην Ηλεία; Δε μπορούν να καταλάβουν ότι ήταν ένα «έργο» το οποίο στην ουσία έγινε με τη δική τους ευγενική χορηγία; Όταν ρίχνεις ανθρώπους στη μέση τού ωκεανού χωρίς να τους πετάξεις ούτε ένα σωσίβιο, είναι τουλάχιστον ντροπή να κλαις στη συνέχεια όταν βλέπεις να ξεβράζονται πτώματα στη στεριά. Αν η τρόικα εσωτερικού αισθάνεται αποτροπιασμό για τέτοιου είδους εγκληματικές ενέργειες, τότε να πάει στην αστυνομία και να παραδοθεί. Κι αυτό γιατί  δεν είναι άλλος ο ηθικός αυτουργός του μακελειού στην Ηλεία παρά εκείνος που νομιμοποιεί την ασυδοσία, που ξεπλένει τις κοινωνικές αδικίες στο «καθαρτήριο» της δήθεν ανάπτυξης κι ανταγωνιστικότητας κι όσοι έχουν ακόμα το θράσος να εκβιάζουν για πολιτικές που εξανδραποδίζουν στο όνομα της ιδεοληψίας «δουλίτσα να υπάρχει κι ό,τι να ‘ναι». Λες και δεν υπάρχει ακόμα σε αυτήν τη χώρα πλούτος που δε διανέμεται με κριτήρια κοινωνικής δικαιοσύνης…

Οι εικόνες των αγρίως χτυπημένων εργατών από το Μπαγκλαντές είναι εικόνες από το προσεχές μέλλον όχι μόνο των αλλοδαπών, αλλά και των ελλήνων. Τί θα κάνουμε επομένως; Θα χώσουμε γι’ άλλη μια φορά το κεφάλι μας στο χώμα μέχρι τη φορά που θα συμβεί και σε εμάς ή θα αντιδράσουμε εδώ και τώρα; Το ξέρω, η ερώτηση είναι ρητορική στη χώρα που ο νεοναζισμός συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις ποσοστά που ξεπερνούν το 10% και το λούμπεν προλεταριάτο τρέμει περισσότερο την ελευθερία του από την υποδούλωσή του…

  

Τέλος των ιδεολογιών; Πολύ θα θέλατε...

Εχετε αναρωτηθεί γιατί εκείνοι που αδιαφορούν για τα εργασιακά δικαιώματα και προτάσσουν στην θέση τους την ανταγωνιστικότητα επιμένουν να μιλούν για το τέλος των ιδεολογιών και την αντικατάστασή τους από χαλαρές αμπελοφιλοσοφίες τού τύπου "να ζούμε ενάρετα και με αρχές"; Θέλουν να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχουν πια κοινωνικές τάξεις, ότι αυτές έχουν καταργηθεί δια μαγείας γιατί, τόσο "απλά", οι φτωχοί μπορούν να γίνουν πλούσιοι με σκληρή δουλειά, επιμονή και υπομονή. Τί κι αν στην Ελλάδα των μνημονίων ειδικότερα οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι αν δε γίνονται πλουσιότεροι, τουλάχιστον δε μπαίνουν στον "κόπο" να συνεισφέρουν ανάλογα με τις οικονομικές τους δυνάμεις; Σύμφωνα με την απλοϊκή θεώρησή τους, αν δουλεύεις 25 ώρες το 24ωρο θα εξελιχθείς σίγουρα σε κάτι ανάμεσα σε Ωνάση και Ροκφέλερ...
Σε μια κοινωνία, ωστόσο, ίσων ευκαιριών κανείς δεν θα ήταν απαραίτητο να εργάζεται όλη ημέρα μόνο και μόνο για να επιβιώνει. Θα εργαζόταν ελάχιστες ώρες κι αν οι φιλοδοξίες του δε σταματούσαν σε μια άνετη ζωή, αλλά ήθελε το κάτι παραπάνω τότε θα μπορούσε ασφαλώς να ξημεροβραδιάζεται στην εργασία του μέχρι να πετύχει τον όποιο στόχο του. Μέχρι όμως να συμβούν όλα αυτά, οι τάξεις και οι ιδεολογίες θα υπάρχουν γιατί θα φωνάζει από μακριά πως αυτός ο κόσμος είναι άδικος. Οσο θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και το εκπαιδευτικό, πολιτικό και μιντιακό σύστημα δεν ενθαρρύνουν την απόκτηση ταξικής συνείδησης, την αφύπνιση και την εξέγερση απέναντι στην αδικία θα υφίσταται η ανάγκη για την Αριστερά που θα απαιτεί κοινωνική δικαιοσύνη και για Δεξιά η οποία θα προσπαθεί να μην καταρρεύσει το κατεστημένο. Ολα τα υπόλοιπα δεν είναι τίποτα άλλο από προπαγανδιστική επιχείρηση να καταπνιγεί η όποια αντίδραση σε ένα βαθιά σαπισμένο σύστημα, το οποίο φρίττει και μόνο με τη σκέψη πως εκεί έξω υπάρχουν κι ελεύθερα πνεύματα που δεν αποδέχονται να ταΐζονται με τη δημιουργία ψευδαισθήσεων...   

Πώς να σε αγαπήσουν, αν κάνεις τα πάντα για να σε μισούν;...

Οι ΗΠΑ την τελευταία δεκαετία εισέβαλαν στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Λιβύη, ανέτρεψαν τα καθεστώτα τους και δολοφόνησαν τους ηγέτες τους, από το Σ. Χουσεΐν μέχρι τον Οσ. Μπιν Λάντεν και το Μ. Γκαντάφι, αφού θυσίασαν χιλιάδες αμερικανούς στρατιώτες και τρισεκατομμύρια δολάρια. Το ίδιο χρονικό διάστημα απείλησαν με εξαφάνιση το Ιράν, τη Συρία και τη Βόρειο Κορέα, την ίδια ώρα που απειλείτο κι απειλείται με εξαφάνιση η ίδια η αμερικανική οικονομία για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, αλλά και γιατί θεωρήθηκε πως και στον 21^ο αιώνα θα κυριαρχεί στον πλανήτη όποιος διαθέτει την ισχυρότερη πολεμική μηχανή. Κι όμως, έρχεται η επίθεση στη Βοστόνη (αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί επισήμως πως πρόκειται για τρομοκρατική ενέργεια) για να θυμίσει και στο Ελλαδιστάν το αυτονόητο: πως δεν αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα χτυπώντας το φαινόμενο, αλλά τη ρίζα του. Κι αυτή στην άλλη όχθη του Ατλαντικού μολονότι έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια από την 11^η Σεπτεμβρίου αδυνατούν όχι μόνο να την κόψουν, αλλά ακόμα και να την εντοπίσουν.

Η τυφλή βία είναι ανήθικη κι αδιέξοδη. Καμιά ιμπεριαλιστική πολιτική, άλλωστε, δεν άλλαξε ποτέ γιατί κάποιος σκότωσε μερικές εκατοντάδες πολίτες της χώρας που την ασκεί. Αν μη τί άλλο η τελευταία δεκαετία, με την έξαρση της στρατηγικής της τάξης και της ασφάλειας που συμπαρέσυρε ατομικές ελευθερίες και θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, αποδεικνύει ότι η χρήση βίας ως απάντηση στη βία φέρνει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που υποτίθεται πως επιδιώκουν οι εμπνευστές της. Τί έκαναν, όμως, οι αμερικανικές κυβερνήσεις για να γίνουν πιο αγαπητές στον υπόλοιπο πλανήτη; Τίποτα απολύτως, κρυπτόμενες πίσω από την ιδεοληψία με την οποία πολιτεύεται και η Γερμανία τής Ανγκ. Μέρκελ: πως ο υπόλοιπος πλανήτης τούς μισεί γιατί είναι επιτυχημένοι…

Είναι πολύ πιθανό οι δολοφονίες τής Βοστόνης να πυροδοτήσουν ένα νέο κύμα καλώς προσχεδιασμένης αντεκδίκησης από τις ΗΠΑ, με πρώτο θύμα ίσως το Ιράν. Ωστόσο, όπως θα τραγουδούσε κι ο αγαπημένος τροβαδούρος μιας άλλης γενιάς αμερικανών, ο Μπομπ Ντίλαν, «οι καιροί αλλάζουν» και η Ουάσιγκτον, μετά από πολλά χρόνια μοναξιάς στην παγκόσμια διακυβέρνηση, δεν παίζει πλέον μόνη της. Ερχονται με φόρα χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία ή η Βραζιλία που δεν θα ανεχθούν οι ΗΠΑ να υποδυθούν ξανά το ρόλο τού πλανητικού χωροφύλακα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο καλύτερος τρόπος για το Μ. Ομπάμα για να προστατέψει το λαό του δεν είναι να σκοτώσει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ιρανών, αλλά να κάνει επιτέλους κάτι ώστε το 99% του παραγόμενου πλούτου στη χώρα του να μην πηγαίνει στο 1% του πληθυσμού της. Αυτός, ναι, θα ήταν ένας πραγματικός θρίαμβος πάνω στην τρομοκρατία…  

Αξιοι μόνο για προπαγάνδα...

Μπορεί να μη μας κάνει συχνά την τιμή να προβαίνει σε δηλώσεις, πόσω μάλλον να παραχωρεί συνεντεύξεις, προκειμένου να αποφεύγει τη φθορά, ωστόσο ο Αντ. Σαχλαμαράς είναι απολαυστικός όποτε το πράττει. Ευφραίνεται η ψυχή μας όταν βλέπει τον πρωθυπουργό τής χώρας να παρουσιάζει μια εικόνα της που ανταποκρίνεται μόνο στις προπαγανδιστικές του επιδιώξεις κι όχι στην κοινωνική πραγματικότητα. Πού βρίσκεται κρυμμένη αυτή η «ισχυρή», «σταθερή» και «θωρακισμένη» χώρα, η οποία σε λίγο καιρό θα φύγει από τα μνημόνια; Στους ενάμισι εκατομμύριο ανέργους, στην πλειονότητα των εργαζομένων που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με μισθούς πείνας ή στους εκατοντάδες χιλιάδες ή κι εκατομμύρια που στεγάζονται και σιτίζονται μόνο χάρη στην καλοσύνη των άλλων;
Ποιός λογικός άνθρωπος έχει αντίρρηση στο να απολυθούν επίορκοι, τεμπέληδες ή άχρηστοι δημόσιοι υπάλληλοι και να αντικατασταθούν από νέους με προσόντα κι όρεξη για δουλειά; Ποιός, όμως, μπορεί να πιστέψει ότι φορείς αυτής της ριζοσπαστικής αλλαγής στο Δημόσιο θα είναι τα κόμματα που το μετέτρεψαν σε χοάνη εξυπηρέτησης εκλογικών σκοπιμοτήτων και διαιώνισης της μεταπολιτευτικής σαπίλας; Επιπλέον, ως πότε θα εξακολουθούν να ισχυρίζονται οι κυβερνώντες μας πως πατάσσουν την ανεργία με προγραμματάκια εξαθλίωσης, τα οποία εξοικειώνουν το πιο παραγωγικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας με αποδοχές και συνθήκες απασχόλησης που προσιδιάζουν περισσότερο σε σκλάβους; Η Ελλάδα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις εδώ και…προχθές. Είναι αστείο, όμως, να θεωρούμε πως θα έλθουν από εκείνους που έχουν συμπληρώσει 30 και πλέον χρόνια στα βουλευτικά και στα υπουργικά έδρανα…

Η Δημοκρατία αντιπαθεί τις απαγορεύσεις...

Η πιο άδοξη φάση στη ζωή ενός ανθρώπου είναι όταν αρχίζει να πιστεύει ότι έχει δίκιο στα πάντα. Οταν μπει σε αυτή τη διαδικασία, δύσκολα βρίσκει την οδό τής επιστροφής στη λογική. Από αυτό το σημείο και μετά αυτός ο άνθρωπος παύει να είναι χρήσιμος στο στενότερο κι ευρύτερο κοινωνικό του περιβάλλον κι όχι μόνο αυτό αλλά καθίσταται τρομακτικά επικίνδυνος στους γύρω του. Σε αυτήν τη σφαίρα έχει μπει εδώ κι αρκετό καιρό ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Ν. Δένδιας, ο οποίος επιβεβαίωσε με το κλείσιμο του indymedia πως υπηρετεί μία και μόνο ιδεολογία, το φασισμό...

Σε μια όνομα και πράγμα Δημοκρατία ο καθένας έχει δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει. Από τη στιγμή που κανένας μας δε διαθέτει το αλάθητο και κανένας μας δεν είναι παντογνώστης από πού κι ως πού θέτουμε κανόνες και παίρνουμε αποφάσεις για να φιμώνουμε απόψεις που δε συμφωνούν με τις δικές μας; Σε μια Δημοκρατία που σέβεται την ιστορική της προέλευση έχω κάθε δικαίωμα να  επιχειρηματολογώ υπέρ οποιασδήποτε ιδέας, όσο αποκρουστική κι αν είναι για το διπλανό μου. Δικαιούμαι να μιλώ υπέρ των βομβιστικών επιθέσεων, της δολοφονίας πολιτικών προσώπων ή κατά των μαύρων, των ομοφυλόφιλων ή των ανάπηρων. Στην πραγματική Δημοκρατία δικαιούμαι να αυτοπροσδιορίζομαι τρομοκράτης ή φασίστας και να προσπαθώ να πείθω κι άλλους για τις ιδέες ή ιδεοληψίες μου. Μια ευνομούμενη πολιτεία δικαιούται να με τιμωρήσει μόνο όταν περάσω την κόκκινη γραμμή και δολοφονήσω έναν πολιτικό ή σκοτώσω έναν "αράπη". Αλίμονο, όμως, αν το κάνει νωρίτερα γιατί τότε επεμβαίνει σε μια σφαίρα που επεμβαίνουν μόνο οργουελικού τύπου καθεστώτα, στην ανθρώπινη διάνοια δηλαδή...
Προϋπόθεση της ελεύθερης επιλογής είναι η ελευθερία έκφρασης και η ελευθεροτυπία. Αν υποθέσουμε πως θέλουν κάποιοι καλοπροαίρετα να μισήσουμε την τρομοκρατία ή το φασισμό, ας μας επιτρέψουν να μάθουμε περισσότερα για την τρομοκρατία ή το φασισμό, να ακούσουμε αυτούς που μας καλούν να βάλουμε βόμβες στις τράπεζες ή να μαχαιρώσουμε τον πακιστανό τής γειτονιάς μας. Δεν καταδικάζω κάθε μορφή βίας ούτε εξομοιώνω τη λούμπεν επίθεση σε ένα χρηματοπιστωτικό οργανισμό με το χυδαίο ξυλοφόρτωμα ενός μετανάστη. Από την κυβέρνησή μου, όμως, απαιτώ να επιτρέπει σε όλα τα λουλούδια να ανθίζουν και να μου παρέχει, μέσω της παιδείας, τα εφόδια να ξεχωρίζω τα γαρύφαλλα από τις τσουκνίδες κι όχι να μου δίνει μια λίστα με το τί μου επιτρέπεται να διαβάζω και τί όχι. Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες κι ο φασισμός στις απαγορεύσεις...