Οσο υπάρχουν τάξεις, θα υπάρχει πάλη...

Δεν είναι κρίμα να βρισκόμαστε στο 2013, αλλά να μοιάζει σα να μην έχει περάσει ούτε μια ημέρα από το 1886, όταν οι εργάτες σκοτώνονταν στο Σικάγο γιατί είχαν το "θράσος" να διεκδικήσουν οκτώ ώρες δουλειάς, οκτώ ώρες ανάπαυσης κι οκτώ ώρες ύπνου; Κι όμως αύριο υπάρχει η ανάγκη να γιορτάσουμε μια ακόμα εργατική Πρωτομαγιά και μάλιστα πιο έντονα από προηγούμενες χρονιές. Με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους, εργαζόμενους με μισθούς πεινάς και με εργασιακές σχέσεις σκλαβοπάζαρου είναι ντροπή να υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που να διακηρύσσουν πως έχουμε τελειώσει με την πάλη των τάξεων. Αυτή ζει και βασιλεύει και τις κοινωνίες καταστρέφει. Η πάλη των τάξεων θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας μόνο την ημέρα που ο εργάτης θα πληρώνεται όσο αξίζει ο μόχθος τής εργασίας του και θα εργάζεται παραπάνω μόνο αν θέλει να ξεχωρίσει από το πλήθος και για κανέναν άλλο λόγο. Μπορεί, επομένως, ο Καρλ Μαρξ να μην είχε όλες τις σωστές απαντήσεις, είχε θέσει όμως όλα τα σωστά ερωτήματα, τα οποία εξακολουθούν να μένουν αναπάντητα για την πλειονότητα των ανθρώπων όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο...

Πολλοί θα ήθελαν να ξεχάσουμε πως η Πρωτομαγιά είναι εργατική, αρκετοί μάλιστα θα ήθελαν να μην είναι απεργία παρά μόνο αργία για να απολαμβάνουμε τις μυρωδιές τής άνοιξης και τις χαρές τής φύσης. Έχουμε όλους τους επόμενους μήνες μπροστά μας για να γευτούμε το ελληνικό καλοκαίρι. Θα μπορούσαμε, επομένως, να "θυσιάσουμε" μια ημέρα για να τιμήσουμε τους νεκρούς τού εργατικού κινήματος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, για να θυμηθούμε πως έζησαν κι άνθρωποι οι οποίοι δε συμβιβάζονταν με λιγότερο ήλιο και οι οποίοι αγωνίστηκαν για το αυτονόητο, την αξιοπρέπεια δηλαδή. Αυτό δε σημαίνει, υποχρεωτικώς, συμμετοχή στην απεργιακή κινητοποίηση. Θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ βαθύτερο, μια αφορμή ταξικής αφύπνισης μέσα σε καιρούς που μας θέλουν υπνωτισμένους να αποδεχόμαστε την καταστροφή μας σα να ήταν θείος νόμος. Οι εργάτες έχουν νικηθεί κατά καιρούς. Αυτό, όμως, δε συνέβη γιατί ήταν αδύναμοι, αλλά επειδή ήταν διχασμένοι ανάμεσα σε εκείνους που δεν αποδέχονταν το ελάχιστο όταν θα μπορούσαν να έχουν τα πάντα κι εκείνους που βολεύονταν με λίγα ψίχουλα κι έτρεμαν και μόνο στην προοπτική να ζήσουν χωρίς αφέντες. Τί να ευχηθώ επομένως; Καλό αγώνα ή καληνύχτα;... 

Πρέπει και η Αριστερά να δώσει το αίμα της...

Κανένας γιατρός, πόσω μάλλον όταν εργάζεται σε δημόσιο νοσηλευτικό ίδρυμα, δεν είναι δυνατό να αποδέχεται την πραγματοποίηση αιμοδοσίας από έλληνες μόνο για έλληνες. Η έννοια του επιλεκτικού ανθρωπισμού απλούστατα δεν υφίσταται, ειδικώς όταν μπαίνουν εθνικά ή φυλετικά κριτήρια. Οποιος θέλει να σώσει ανθρώπινες ζωές δε ρωτά αν αυτή που θα σώσει, ανήκει σε έλληνα, πακιστανό ή κάτοικο των Νήσων Γκαλαπάγκος. Το κάνει, κι αν είναι ανιδιοτελής δεν το λέει και σε κανέναν άλλο. Γι' αυτό και είναι δικαιολογημένες οι αντιδράσεις επιστημόνων και πολιτών στις κατά τόπους αιμοδοσίες τής Χρυσής Αυγής που κάθε άλλο παρά ανθρωπιά καταδεικνύουν. Από την άλλη, όμως, προκαλεί και η παρατεταμένη κοινωνική απάθεια της Αριστεράς, η οποία έχει αφήσει χώρο όσο κι ο Ειρηνικός Ωκεανός στην ακροδεξιά ώστε να κάνει παιχνίδι με το λούμπεν προλεταριάτο...

Η Αριστερά, αν θέλει να κυβερνήσει επιτέλους αυτόν τον τόπο, οφείλει να δώσει και κυριολεκτικώς το αίμα της: να διοργανώσει αιμοδοσίες για αριστερούς, δεξιούς, άσπρους, μαύρους, να κάνει μαθήματα σε παιδιά οι γονείς των οποίων δεν έχουν να πληρώσουν φροντιστήρια, να θεραπεύσει ασθενείς που δε μπορούν να καταβάλλουν νοσήλεια και φακελάκια, να οργώσει τη γη και να χτίσει σπίτια για τους φτωχούς. Ο λαός θα υποστηρίξει αυτόν που στέκεται έμπρακτα στο πλευρό του, όχι μόνο στις παρλάτες στη Βουλή και στα μίντια. Κι όσο η Αριστερά αντιμετωπίζει το πόπολο με μια ελιτίστικη διάθεση τόσο αυτό θα στρέφεται σε εκείνους που προπαγανδίζουν το μίσος φορώντας προβιές...

Οταν λείπει το πνεύμα, περισσεύει η σοβαροφάνεια...

Μου αρέσει η διαφήμιση με πρωταγωνίστρια την Κ. Στανίση! Προφανώς και δεν θεωρώ το τραγουδάκι της ισάξιο τραγουδιών τού Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκι ή του Βασίλη Τσιτσάνη ούτε η "νονά" είναι τραγουδίστρια του γούστου μου, αλλά δε μπαίνω στη διαδικασία να συγκρίνω πατάτες με ντομάτες παρά μόνο "οπωροκηπευτικά" τής ίδιας κατηγορίας. Από τη στιγμή, επομένως, που και οι ίδιοι οι δημιουργοί τού διαφημιστικού δεν παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά, αλλά αντιθέτως χλευάζουν υπογείως μια πραγματικότητα που είναι από μόνη της κιτς, γιατί να παριστάνουμε από την πλευρά μας τους τροχονόμους τής αισθητικής και να καταδικάζουμε ό,τι δεν ταιριάζει με στερεότυπα και με την πολιτική ορθότητα;...
Ενδεχομένως να είναι καλά κρυμμένος φθόνος από τη μεριά μου, αλλά σιχαίνομαι τη δήθεν πνευματική ελίτ αυτής της χώρας, που έχει πιάσει στασίδι ελέω καλών δημόσιων σχέσεων και υποτέλειας στην πολιτική και οικονομική εξουσία και λοιδορεί οτιδήποτε δεν της μοιάζει. Οι ψευτοκουλτουριάρηδες ηδονίζονται αποκλειστικώς με τα δικά τους δημιουργήματα, ένας συνδυασμός αναμασήματος και προ πολλού εγκαταλελειμμένης έμπνευσης, γελούν μόνο με τα δικά τους αστεία, αλλά δεν θρηνούν ποτέ για τη μετριότητα της φαντασίας τους και τη μηδαμινότητα του ταλέντου τους. Απλώς στέκονται πάνω σε ένα βάθρο που τους έχουν τοποθετήσει οι νταβατζήδες τους για να τους κάνουν τα παπαγαλάκια και τους γελωτοποιούς τους και κριτικάρουν όποιους τους βγάζουν τη γλώσσα ευθέως ή με έναν υπόγειο κι ακόμα πιο αποκαθηλωτικό τρόπο...
Δε σας αρέσει " κυρίες" και "κύριοι" η Κ. Στανίση; Τί σας εμποδίζει να φτιάξετε το δικό σας "Αξιον Εστί", το δικό σας "Χαμόγελο της Τζοκόντας" ή τη δική σας "Συννεφιασμένη Κυριακή"; Οι δύσκολοι καιροί που ζούμε, αποτελούν την καλύτερη πρώτη ύλη για τους αληθινούς δημιουργούς. Μόνο που αυτούς δεν θα τους βρούμε στις λίστες με τα φανερά και κρυφά κονδύλια των υπουργείων και στα πλυντήρια βρόμικου χρήματος τραπεζιτών κι επιχειρηματιών, παρά μόνο εκεί που η τέχνη δε διστάζει να γίνει ένα με το χώμα, να κυλιστεί στη λάσπη των πιο καλά κρυμμένων ανθρώπινων συναισθημάτων και να σατιρίσει ένα κατεστημένο που όσο πνεύμα του λείπει με τόση σοβαροφάνεια δηλητηριάζει τους αδαείς... 

Πότε θα συζητήσουμε για τη Δημοκρατία;...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο από μια τραβεστί δημοκρατία. Από τη στιγμή που η μοναδική συμμετοχή τού λαού στη λήψη αποφάσεων περιορίζεται σε σκόρπιες εκλογικές αναμετρήσεις, οι οποίες δε βοηθούν στην ανάπτυξη ούτε πολιτικής ούτε ταξικής συνείδησης, είναι αστείο και μόνο να μιλάμε για λαϊκή κυριαρχία. Ακόμα, όμως, κι αυτή η κοινοβουλευτική δημοκρατία δε λειτουργεί εδώ και πολύ καιρό στην Ελλάδα. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι το ότι το πολυνομοσχέδιο κατατέθηκε μόλις το απόγευμα της Παρασκευής προκειμένου να ψηφιστεί με διαδικασία-εξπρές την Κυριακή. Αν η κυβέρνηση θεωρεί πως έχει τόσο δίκιο, γιατί φοβάται τόσο πολύ τη δημόσια συζήτηση για τις πολιτικές της; Μήπως δεν έχει, άλλωστε, στη διάθεσή της τα περισσότερα συμβατικά μίντια, τα οποία μπορούν πολύ άνετα να μετατρέψουν το μαύρο σε άσπρο σα να ήταν αυτή η πιο φυσιολογική εξέλιξη;...
Σε μια πραγματική δημοκρατία οι πολίτες δεν έχουν λόγο μόνο στα καφενεία, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις φιλικές κουβέντες στα μπαρ και στις ταβέρνες. Συμμετέχουν στα κοινά, είτε αυτά σχετίζονται με ζητήματα της γειτονιάς τους είτε με την ψήφιση μνημονίων. Λαμβάνονται σοβαρά υπόψη και συναποφασίζουν, δεν τρομοκρατούνται για να συναινούν σε πολιτικές που ούτε έχουν επιλέξει ούτε μπορούν να γνωρίζουν τις βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες της υλοποίησής τους. Θα μου πείτε πως σε αυτό το βαθμό δε συμμετέχουν οι πολίτες σε καμιά χώρα τού κόσμου. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως δεν είναι υλοποιήσιμο, χάρη και στις νέες τεχνολογίες, ξεκινώντας από τα προβλήματα της συνοικίας και προχωρώντας σταδιακώς μέχρι σε γενικότερου ενδιαφέροντος ζητήματα. Πρώτα θα φτιάξουμε ενεργούς πολίτες και μετά θα περιμένουμε από αυτούς να μην αποφασίζουν βάσει θυμικού κι ατομικού συμφέροντος. Αυτοί που μας κυβερνούν, ωστόσο, όχι μόνο δε δημοκρατικοποιούν το καθεστώς, αλλά το στρέφουν σε εντελώς διαφορετικές ατραπούς, που θυμίζουν περισσότερο απολυταρχίες...    

Τα σιαμαία τής διαπλοκής...

Ούτε ο πιο ευφάνταστος προβοκάτορας δεν θα μπορούσε να φανταστεί καλύτερο τρόπο για να εκθέσει τη μεταπολιτευτική σαπίλα από το σημερινό επικοινωνιακό σόου στα εργοτάξια της Ολυμπίας Οδού, όπου Αντ. Σαχλαμαράς και Β. Βενιζέλος παρουσιάστηκαν χεράκι-χεράκι για να ευλογήσουν άλλο ένα έργο τού Γ. Μπόμπολα, για το οποίο όλως περιέργως βρέθηκαν λεφτά όταν δε βρίσκονται για χίλια δυο πιο επείγοντα ζητήματα. Το πολιτικό κι επιχειρηματικό κατεστημένο τής χώρας εμφανίστηκε ενωμένο μπροστά στους τηλεοπτικούς φακούς προκειμένου να πειστεί το πόπολο για το συμπαγές τής εξουσίας όταν πρόκειται να περιφρουρήσει τα συμφέροντά της. Κι αν κατά καιρούς λέει και μια κουβέντα παραπάνω ο ένας στον άλλο για τα μάτια τού κόσμου, ψωμί κι αλάτι αν είναι να μην αλλάξει  τίποτα σε αυτήν τη χώρα...
Οι κυβερνήσεις Παπαδήμιου και Σαμαρά αποδεικνύουν ότι ένα από τα μεγαλύτερα παραμύθια τής μεταπολίτευσης ήταν πως επικράτησε ο δικομματισμός. Στην ουσία ήταν πάντοτε μονοκομματισμός, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ απλώς εναλλάσσονταν στο Μέγαρο Μαξίμου και στο υπουργικό συμβούλιο προκειμένου να δημιουργείται η ψευδαίσθηση στο πανελλήνιο πως στην Ελλάδα υπάρχει δημοκρατική ποικιλία, δυνατότητα επιλογής για το μέσο δωροδοκούμενο ψηφοφόρο, τιμωρία των φαύλων κι ανίκανων και παλινόρθωση  των έντιμων και ικανών. Τίποτα από όλα αυτά δεν υπήρξε ποτέ: μόνο εκδούλευση του πολιτικού συστήματος στους νταβατζήδες του, αυτές τις ίδιες 200 οικογένειες από το 1974  και μετά που περιφρονούν ακόμα και τη σκέψη πως σε αυτή τη χώρα δε χρειάζεται άλλη λιτότητα, αλλά αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου της... 

Τους υποκριτές πολλοί μίσησαν, την υποκρισία ουδείς...

Τίποτα δεν θα μπορούσε να συμπυκνώσει καλύτερα τη φιλοσοφία (και) αυτής της κυβέρνησης από τη ρήση τού «σοφού» Γ. Στουρνάρα σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι δεν πρόκειται να ευημερήσουν, αν δεν ευημερήσουν πρώτα οι αριθμοί. Μέσα σε λίγες μόνο λέξεις αποκαλύπτεται η θρασύτητα ανθρώπων οι οποίοι βαυκαλίζονται επιτυχίες τις οποίες πετυχαίνουν μόνο στα χαρτιά (όταν τα καταφέρνουν κι εκεί) την ίδια ώρα που οι συνέπειες των πολιτικών τους αφήνουν πίσω τους ένα κοινωνικό ολοκαύτωμα. Ταυτοχρόνως, η πολιτική, τραπεζική και οικονομική ελίτ σπεύδει να ξεπλύνει τις αμαρτίες της είτε με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, όπως η απαίτηση για τη μείωση του φόρου εστίασης που τώρα θυμήθηκε να βάλει στο τραπέζι το ΠΑΣΟΚ, είτε με τη δέσμευση της Τράπεζας Πειραιώς, η οποία κάποια στιγμή θα πρέπει να λογοδοτήσει για το πώς τα καταφέρνει τόσο καλά κι «αγοράζει» τη μία τράπεζα μετά από την άλλη όταν όλα γύρω της καταρρέουν, πως δεν θα δανειοδοτεί εταιρίες που χρησιμοποιούν ανασφάλιστους εργαζομένους. Φαίνεται πως τους υποκριτές πολλοί μίσησαν, την υποκρισία όμως ουδείς…

Τα οικονομικά δεν είναι θεολογία. Ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιεί όποια μέθοδο θέλει προκειμένου να αποδεικνύει αυτό που επιθυμεί. Γι’ αυτό και δε μου λέει τίποτα η «σοφή» ατάκα Στουρνάρα. Αν ο υπουργός Οικονομικών θέλει να γλιτώσει τα αφεντικά του, είναι βέβαιο ότι μπορεί να βρει τους αριθμούς που τον βολεύουν. Τα οικονομικά συνδέονται άμεσα με πολιτικές επιλογές, με το ποιούς θες να προστατεύσεις ή να βοηθήσεις και ποιούς τοποθετείς σε δεύτερη μοίρα. Κι όλοι ξέρουμε πολύ καλά τίνος τα συμφέροντα θέτει ως προτεραιότητα (και) αυτή η κυβέρνηση, η οποία τόσο αγαπά τους αριθμούς που τη συμφέρουν…

Χρόνια πολλά Γιώργο, για εμάς δεν ξέρω...

Σήμερα που συμπληρώνονται τρία ακριβώς χρόνια από την ημέρα που ο ρεζίλης των Παπανδρέου μας υποσχόταν, από το γραφικό Καστελόριζο, πως θα μας οδηγούσε σε απάνεμο λιμάνι, αναβιώνει το πρωτογενές μίσος τής μάζας, η οποία πάντοτε αναζητά ένα πρόσωπο για να το σταυρώσει, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα. Από τον Απρίλιο του 2010 έχουν γραφτεί εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες που συνδέουν τον τρίτο πρωθυπουργό τής δυναστείας Παπανδρέου με ένα σωρό συνωμοσίες και, κυρίως, με ένα από τα βαρύτερα αδικήματα με τα οποία μπορεί να συνδεθεί ο οποιοσδήποτε, με αυτό της εσχάτης προδοσίας. Δεν ξέρω αν ο ρεζίλης των Παπανδρέου άνοιξε το δρόμο για την εξαθλίωση του ελληνικού λαού με δόλο, προκειμένου να εξυπηρετήσει αλλότρια ή και προσωπικά του συμφέροντα, ή από αφέλεια. Όπως κι αν έχει, η πρωθυπουργική του θητεία είναι μια ακόμα απόδειξη του πόσο καταστροφικό είναι ο λαός να ψηφίζει μετριότητες με βαριά ονοματεπώνυμα…

Θα συμφωνήσω με τους υποστηρικτές των μνημονιακών πολιτικών ότι είναι ακόμα πολύ νωρίς για να κριθεί η ωφέλειά τους ή όχι για τον ελληνικό λαό. Από την άλλη, όμως, επειδή δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου πρώτα να καταστραφούμε και μετά να αξιολογήσουμε αν τα μνημόνια είναι προς όφελός μας, ο καθένας από εμάς έχει χρέος να κάνει τις αξιολογήσεις του και να προτείνει τις λύσεις του έστω κι αν δεν έχουμε μπροστά μας την πλήρη εικόνα. Με  βάση όλα αυτά, τα τελευταία τρία χρόνια διαπιστώνεται αυτό που είναι το μεγαλύτερο έγκλημα, το άνοιγμα δηλαδή της ψαλίδας που χωρίζει τις κοινωνικές τάξεις...

Οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι αν όχι πλουσιότεροι παραμένουν τουλάχιστον το ίδιο πλούσιοι. Αυτό κάτι θα έπρεπε να λέει, αν μη τί άλλο στη δήθεν αριστερή παράταξη η οποία στηρίζει την κυβέρνηση. Οι καλοζωισμένοι, ωστόσο, της ΜΝΗΜΑΡ, πόσω μάλλον οι εκπρόσωποι του πάλαι ποτέ δικομματισμού, έχουν αρκετό λίπος ώστε να περιμένουν την κατάληξη του δράματος προκειμένου να βγάλουν πόρισμα. Ποιός ξέρει, ίσως να σκέφτονται πως ακόμα κι αν δε δικαιωθούν μέχρι τότε, δεν θα έχει μείνει κανένας ζωντανός για να τους κρίνει και να τους καταδικάσει όπως τους αρμόζει…