Βαράτε τους συνταξιούχους!

Δεν ξέρω αν το ΠΑΜΕ εισέβαλε στο γραφείο τού Γ. Βρούτση. Σε αντίθεση με το MEGA δε μπορώ να καταδικάζω ανθρώπους μόνο και μόνο γιατί αυτό μου έχει υπαγορευτεί από την κυβερνητική προπαγάνδα. Ετσι κι αλλιώς, πάντως, δεν προτίθεμαι να εστιάσω στο δένδρο για να χάσω το δάσος. Και το δάσος στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι αν κάποιοι θερμόαιμοι μπήκαν στο γραφείο ενός υπουργού για τον οποίο οι συντάξεις των 300 ευρώ είναι ρουσφετολογικές και πρέπει, κάποια στιγμή, να γίνουν μηδενικές, αλλά το ότι έρχονται νέες περικοπές συντάξεων μόνο και μόνο γιατί κι αυτή η κυβέρνηση αναζητά χρήματα από τους πιο αδύναμους κρίκους τής κοινωνίας κι όχι από τους πλούσιους χορηγούς της...
Προφανώς και τα προβλήματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων δεν πρόκειται να επιλυθούν με την απαγωγή ή το ξυλοκόπημα ενός υπουργού, ακόμα κι αν πρόκειται για κάποιο καλό παιδί των αφεντικών, όπως είναι ο Γ. Βρούτσης. Ποιός, όμως, έχει το ηθικό δικαίωμα να καταδικάζει ακραίες ενέργειες ανθρώπων που δε μπορούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια γιατί οι κυβερνητικές πολιτικές που ακολουθούνται τους εξαθλιώνουν; Μόνο όσοι πολιτεύονται και βγάζουν το παντεσπάνι τους χάρη στην υποκρισία...

Εχουμε διαβάσει αυτό το παραμύθι τής Χαλιμάς...

Το χειμώνα φαίνεται πως δεν ανθίζει τίποτα εκτός από τα ψέματα. Δεν υπάρχει, εξάλλου, καλύτερος "καλλιεργητής" τους από τον Αντ. Σαχλαμαρά, ο οποίος μπορεί να ταξιδέψει κι ως την άκρη τού κόσμου για να μας πείσει πως κάτι κινείται στην ελληνική οικονομία, μπορεί να βάζει συνεχώς το Γ. Στουρνάρα να δηλώνει πως από το 2014 θα έχουμε ανάπτυξη και τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης να κάνουν ανελέητη πλύση εγκεφάλου στο κατατρομαγμένο πόπολο. Μπορεί ακόμα να μπουν μερικές βόμβες επιπλέον προκειμένου να εμπεδωθεί ένα κλίμα ανασφάλειας στο πόπολο. Τίποτα από όλα αυτά, ωστόσο, δεν θα μπορέσει να αποτρέψει τον ερχομό τής ανοιξής, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς. Τότε, άλλωστε, το αργότερο μέχρι το καλοκαίρι θα έχει φανεί σε όλη της τη μικροπρέπεια η ακολουθούμενη πολιτική άγριας λιτότητας σε βάρος τής συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού...
Η Ελλάδα δεν θα βγει από την ευρωζώνη, εκτός αν το θελήσει η ίδια ως μέσο σωτηρίας της. Αυτός ο κίνδυνος δεν υπήρξε, άλλωστε, ποτέ πέρα από την προπαγάνδα τής ελίτ, εγχώριας και διεθνούς. Αυτό σημαίνει πως η παραμονή μας στο ευρώ δεν είναι κάποια επιτυχία τής τρικομματικής κυβέρνησης, αλλά μια αυτονόητη κίνηση διάσωσης του κατεστημένου. Επιτυχία θα είναι η ανοικοδόμηση της χώρας πάνω στη βάση τής δίκαιης αναδιανομής τού πλούτου της και στην παροχή ίσων ευκαιριών για τη δημιουργία νέου. Οποιος θέλει, επομένως, να παραμυθιάζει τους κακομοίρηδες με εμίρηδες καλό είναι να ψάχνει για κάποιο άλλο παραμύθι τής Χαλιμάς. Αυτό το έχουμε διαβάσει...

Καταρ-αμένη ξενοδουλία...

Φαίνεται πως οι έλληνες πρωθυπουργοί το έχουν τάμα να επισκέπτονται κάθε τόσο τον εμίρη τού Κατάρ, ο οποίος εδώ και δέκα χρόνια επενδύει στην Ελλάδα χωρίς όμως να έχει επενδύσει μέχρι στιγμής ούτε πετροδόλαρο. Ποιός ξεχνά, άλλωστε, πως υποτίθεται πως ήταν ένα βήμα από το να αγοράσει την Ολυμπιακή Αεροπορία και το λιμάνι τού Αστακού; Η εξήγηση, μάλιστα, που δίνει η επίσημη προπαγάνδα κάθε φορά για την αισιοδοξία της είναι η ίδια: πως τάχα μου η χώρα έχει πλέον ανακτήσει τη διεθνή της αξιοπιστία κι επομένως το περιβάλλον είναι πρόσφορο για επενδύσεις. Μόνο που η πραγματικότητα έρχεται στη συνέχεια να ανατρέψει τις αυταπάτες των κυβερνώντων μας, τις οποίες προσπαθούν να μεταγγίζουν και στον ελληνικό λαό...
Επενδύσεις να 'ναι κι όπως να 'ναι; Αυτή πρέπει να είναι η προτεραιότητα για τη χώρα; Οχι, εκτός αν θεωρούμε το μοντέλο τής Cosco στον Πειραιά, όπου λειτουργεί σαν κράτος εν κράτει με εργαζομένους οι οποίοι έχουν απολέσει εδώ και καιρό ακόμα και στοιχειώδη εργασιακά τους δικαιώματα και οι οποίοι απασχολούνται σε συνθήκες κάθε άλλο παρά ιδανικές, σαν το πιο επιτυχημένο, το οποίο πρέπει να μιμηθούν οι πάντες. Αυτή η χώρα έχει μεγαλύτερη ανάγκη τη δεδομένη στιγμή τη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου της και την παροχή ίσων ευκαιριών στους πολίτες της για τη δημιουργία νέου κι όχι την κινεζοποίηση της αγοράς εργασίας της, η οποία άλλωστε δεν έφερε και καμιά θεαματική αύξηση θέσεων απασχόλησης...
Η πολιτική ηγεσία, όμως, συμπεριλαμβανομένης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι τόσο εθισμένη στην ξενοδουλία ώστε να ψάχνει αλλού, άλλος στο Κατάρ κι άλλος στις ΗΠΑ, λύσεις που βρίσκονται μπροστά στα πόδια της. Η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα, μόνο που ο πλούτος της κατευθύνεται σε μια δράκα ανθρώπων η οποία σφυρίζει αδιάφορα όταν δίπλα της διαδραματίζεται μια οικονομική γενοκτονία. Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι οι ηγέτες μας να κερδίζουν τα χειροκροτήματα των ξένων συνομιλητών τους, αλλά να δώσουν τη μάχη στο δικό τους γήπεδο. Κι αυτό γιατί ο Αλέξης Τσίπρας είχε δίκιο, δίνοντας κατά τα άλλα μια άνευρή συνέντευξη στην Ελλη Στάη κατά την οποία παρουσιάστηκε αδιάβαστος και γενικόλογος, όταν είπε πως αν αποτύχει κι ο ίδιος την επόμενη φορά η δημοσιογράφος θα έχει απέναντί της ως αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης, αν όχι και της κυβέρνησης, το Ν. Μιχαλολιάκο... 

Νάνι νάνι ο προλετάριος να κάνει...

Οι άνθρωποι γεννιόμαστε ελεύθεροι, αλλά στη συνέχεια μας μαθαίνουν-στην οικογένεια, στο σχολείο, στη Βουλή, στην εκκλησία, στα μέσα ενημέρωσης, στη σόουμπιζ-πώς να είμαστε καλοί δούλοι, πώς να προτιμούμε για παράδειγμα την "τάξη" και την "ασφάλεια" από την αυτοδιάθεση. Η διαπαιδαγώγηση, οι κανόνες καλής συμπεριφοράς, οι νόμοι, τα ευαγγέλια, τα άρθρα και οι εικόνες που προβάλλουν τα κυρίαρχα μίντια προτρέπουν στη μαζοποίηση, με το πρόσχημα της κοινωνικής συνοχής, κι όχι στη δημιουργία αυθύπαρκτων προσωπικοτήτων. "Πρέπει" όλοι ταυτοχρόνως να κάνουμε το ίδιο πράγμα, κατόπιν σχετικής εντολής από κάποιο αφέντη. Το παιδί "πρέπει" να φάει την τροφή του, ο μαθητής να έχει πάει διαβασμένος στην τάξη, ο πολίτης να τηρεί πιστά ένα νόμο που ψηφίστηκε στα μέτρα και στα σταθμά άλλων, ο πιστός να πληρώνει στην ουσία φόρο στον παπά για να παντρευτεί ή να βαφτίσει το παιδί του, ο αναγνώστης-τηλεθεατής να απομνημονεύει την προπαγάνδα των εθνικών μας σχολιαστών και στον ελεύθερο χρόνο του να διασκεδάζει αποκλειστικώς με ένα τουρκικό σίριαλ ή με μια αμερικανική ταινία. Σε μια πιο εξιδανικευμένη για την εξουσία κατάσταση, μάλιστα, δε χρειάζεται καν να μας υπαγορεύει τη βούλησή της, αφού ο μιθριδατισμός έχει γίνει κοινό κτήμα κι απαραβίαστη σιωπηρή συμφωνία μεταξύ σκλάβων...

Το σύστημα δημιουργεί ανάγκες, οι οποίες δεν περικλείονται σε κανένα ανθρώπινο DNA. Δεν είμαστε, για παράδειγμα, γενετικώς προδιατεθειμένοι να ακολουθούμε αρχηγούς ή θεούς, αλλά μεγαλώνουμε σε κοινωνίες που μας διδάσκουν ψέματα για να συντηρούνται οι ελίτ τους. Μας εκπαιδεύουν να αισθανόμαστε αδύναμοι, σαν το "Μήτσο" τού Λάκη Λαζόπουλου που έκανε ασκήσεις θάρρους, μας διδάσκουν να ερωτευόμαστε τους "απαγωγείς" μας, σαν άλλα θύματα του Συνδρόμου τής Στοκχόλμης. Κι αν, παρ' ελπίδα για το κατεστημένο, κάποια πρόβατα ξεφύγουν από το μαντρί κι από μια απόσταση από τη ρουτίνα τής καθημερινότητας διαπιστώσουν ότι αυτοί που τους έχουν κρεμάσει κουδούνια δεν είναι άγιοι αλλά τέρατα, τότε οι βοσκοί δεν έχουν άλλη λύση από το να τα σκοτώσουν προς παραδειγματισμό κι αφού πρώτα τα έχουν γελοιοποιήσει ενώπιον του υπόλοιπου κοπαδιού.
Η εξουσία δεν ανέχεται τη διαφορετικότητα, τρομάζει και μόνο στη σκέψη πως θα υπάρξουν κάποιοι που θα παραβούν τους κανόνες της. Γι' αυτό κι επιστρατεύει τη σωματική καταστολή, διαμέσου των διαφόρων οργάνων τής τάξης, αλλά κυρίως την πνευματική, μέσω των αποχαυνωτικών θεσμών της τους οποίους νομιμοποιεί επικαλούμενη ακόμα και την παράδοση, προκειμένου να νεκρώσει κάθε ιδέα αντίστασης στο πέρασμά της. Η αλήθεια τής εξουσίας πρέπει να είναι μία και μοναδική και να διατυπώνεται όσο πιο απλοϊκά γίνεται, να περιλαμβάνει σωτήρες και δράκους, αρχηγούς και υπηκόους, θεούς και δαίμονες. Για την εξουσία το καλό και το κακό αποκλείεται να εμπεριέχονται στον ίδιο άνθρωπο, διαχωρίζονται αναλόγως των επιθυμιών τής στιγμής σε ένα φαντασιακό επίπεδο που όμως επιβάλλεται σαν πραγματικότητα σε ένα σκηνικό βγαλμένο από το οργουελικό "1984". Οι άγγελοι, για παράδειγμα, που διορίσαμε χθες στο Μετρό σήμερα είναι διάβολοι. Το ΔΝΤ προχθές ήταν ευλογία για τον τόπο, μεθαύριο μπορεί να είναι κατάρα, αν αυτό βολεύει τη διαιώνιση της ηγεμονίας τής ελίτ...
Ο λαός δεν τρομοκρατείται από τις απειλές εκείνων που τον κυβερνούν γιατί είναι ηλίθιος, αλλά γιατί δεν είναι εκπαιδευμένος να αντιδρά. Δεν είναι υπάκουος γιατί δε διαθέτει φαντασία για να φτιάξει ένα καλύτερο κόσμο, αλλά επειδή τον έχουν κάνει να πιστεύει ότι αυτός είναι αμάρτημα. Του ψιθυρίζουν στο αφτί και με διάφορους τρόπους να κάνει υπομονή τώρα κι αύριο, μεθαύριο στη μετά θάνατο ζωή θα δικαιωθεί για τους κόπους του. Αλίμονο, όμως, αν ξεπεράσει το μέτρο τους κι επαναστατήσει. Σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι αχάριστος ή ανεγκέφαλος. Νάνι νάνι το παιδί να κάνει, να ψηφίσει ξανά Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, να αποδωσει όλες τις ευθύνες για τις συμφορές τους στους εβραίους, στους αλβανούς, στους πακιστανούς, στους ομοφυλόφιλους ή στους κουκουλοφόρους, να προσκυνά και να πιθηκίζει ηγέτες και είδωλα, να κάνει το σταυρό του κάθε τρεις και λίγο για να βελτιωθεί με ένα θαύμα η ζωή του. Να τα κάνει όλα αυτά γιατί μόνο όταν κοιμούνται οι προλετάριοι βρίσκει χρόνο το κεφάλαιο να τους γαμάει τις ζωές...

Κανένας λύκος δε φύλαξε ποτέ τα πρόβατα...

Αυτός ο λαός είναι πολύ πιο σοφός από όσο θέλουν να τον παρουσιάζουν οι αφέντες του. Δεν είναι τυχαίο, επομένως, όταν ισχυρίζεται πως πρέπει να φυλάγεσαι από τους "φίλους" σου. Το κατανοεί, άλλωστε, και η πλειονότητα των εργαζομένων σήμερα, βλέποντας το ανώτατο συνδικαλιστικό τους όργανο να μην κάνει τίποτα περισσότερο από το να προσπαθεί να κρατά τα προσχήματα. Η απεργία των εργαζομένων στο μετρό πρόσφερε χρυσή ευκαιρία στο εργατικό κίνημα να συσπειρωθεί και να προχωρήσει σε μια παλλαϊκή γενική απεργία, νεκρώνοντας κάθε κυβερνητικό σχέδιο για την εφαρμογή χουντοειδών μέτρων, όπως αυτό της επίταξης. Ωστόσο, η εξωνημένη υπό το Γ. Παναγόπουλο ηγεσία τής ΓΣΕΕ προτιμά, ακόμα και την ώρα που η εξουσία θέλει να ταπεινώσει τους εργαζόμενους, να κρατά μια πολιτικώς ορθή στάση, η οποία στην ουσία ωφελεί μόνο εκείνους που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα σε αυτήν τη χώρα προς όφελος των πιο αδύναμων...
Κομίζω γλαύκας ες Αθήνας αν ισχυριστώ πως οι επικεφαλής των συνδικαλιστών δεν εκφράζουν κανένα παρά μόνο τους εαυτούς τους και τα στενά κομματικά τους συμφέροντα. Γι' αυτό και στη χώρα μας συμβαίνει η παγκόσμια πρωτοτυπία να μη λαμβάνει μέρος σε γενικές απεργιακές συγκεντρώσεις ο πρόεδρος της ανώτατης εργατικής συνομοσπονδίας γιατί φοβάται μήπως τον δείρουν εκείνοι τους οποίους υποτίθεται πως υπερασπίζεται! Προφανώς και λύση δεν είναι ορισμένοι να ξεσκίσουν ξανά το πουκάμισο του Γ. Παναγόπουλου. Αυτό, άλλωστε, έγινε στο παρελθόν χωρίς να "βάλει μυαλό" ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Ούτε εκτιμώ πως μια διαδοχή του από το Ν. Φωτόπουλο της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, ο οποίος πιστεύει ότι είναι κάτι ανάμεσα σε Τσε Γκεβάρα και κομματόσκυλο, θα αναζωογονήσει το συνδικαλιστικό κίνημα. Αντιθέτως, θα το απαξιώσει ακόμα περισσότερο...


Η λύση βρίσκεται στα πρωτοβάθμια σωματεία, στη βάση δηλαδή του κινήματος, τα οποία αν οργανωθούν καλύτερα και συνεννοηθούν περισσότερο μεταξύ τους τότε καμιά επίταξη κανενός Αντ. Σαχλαμαρά δεν πρόκειται να προκαλέσει τίποτα περισσότερο από ειρωνικά χαμόγελα. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ο Γ. Παναγόπουλος δεν θα έχει το δικαίωμα να απολαμβάνει παχυλές αποζημιώσεις από τη συμμετοχή  του σε διοικητικά συμβούλια κι ο ρόλος του δεν θα είναι πλέον αυτός του Δούρειου Ιππου, αλλά εκείνος που του αξίζει, της διακοσμητικής τσουκνίδας δηλαδή...   

Εργαζόμενοι, αυτοί οι επί γης διάβολοι...

Ποιοί είναι οι επί γης διάβολοι; Μα, οι εργαζόμενοι φυσικά! Αυτοί που παράγουν τον πλούτο, τον οποίο καρπώνονται άλλοι, πρέπει να λογοδοτούν κάθε τρεις και λίγο για τις πράξεις τους, αυτοί πρέπει να λοιδορούνται όταν απεργούν γιατί μετά από 20 χρόνια δουλειάς έχουν την απαίτηση να λαμβάνουν ένα μισθό που να τους απονέμει την αξιοπρέπεια που δικαιούνται, ενώ οι πιο δυναμικοί ανάμεσά τους θα πρέπει να τσακίζονται ώστε και το υπόλοιπο πόπολο να λαμβάνει το μήνυμα: "σφάξε με αγά μου να αγιάσω". Αυτό επιτάσσει η πολιτική ορθότητα, το σκιάχτρο δηλαδή της ελεύθερης βούλησης με το οποίο η εξουσία τρομάζει τα "κοράκια" τής εργατικής τάξης, που έχουν το θράσος να θέλουν να αναδιανεμηθεί δικαίως ο παραγόμενος πλούτος και να πληρώσουν την καπιταλιστική κρίση κυρίως εκείνοι που τη δημιούργησαν κι επωφελήθηκαν τα περισσότερα από αυτή...
Γιατί δεν το παραδέχεται δημοσίως ο Αντ. Σαχλαμαράς πως είδωλό του, όπως κάθε νεοφιλελεύθερου που σέβεται τον εαυτό του, δεν είναι άλλο από τη Μάργκ. Θάτσερ, τη γυναίκα που συμπύκνωσε στη φράση "δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα" όλο το "μεγαλείο" τού καπιταλισμού; Οι εργαζόμενοι του μετρό μπορεί να αποτελέσουν τους δικούς του ανθρακωρύχους, που αν τους ταπεινώσει θα έχει δώσει ένα καλό μάθημα σε όποιον τυχόν θελήσει να αντισταθεί στη λαίλαπα της άγριας λιτότητας, η οποία εκπορεύεται από ένα βαθύ ταξικό μίσος το οποίο κάθε καλός νεοφιλελεύθερος έχει διδαχθεί στα πανάκριβα κολέγια από τα οποία αποφοιτούν πολύ πιο επικίνδυνα εγκληματικά στοιχεία από αυτά που "συχνάζουν" συνήθως στον Κορυδαλλό. Ο "σιδηρός κύριος", βεβαίως, μάλλον έχει ξεχάσει πως το πείραμα της Χαλυβουργίας δεν ήταν τόσο επιτυχημένο όσο θα ήθελε. Γι' αυτό και μάλλον θα έχει εκπλαγεί με τη συμπαράσταση που τυγχάνουν οι απεργοί των μέσων μεταφοράς, τους οποίους η κυβερνητική προπαγάνδα και τα μιντιακά παπαγαλάκια της μόνο με τον Ωνάση δεν έχουν συγκρίνει ακόμα, από εργαζομένους άλλων επαγγελματικών κλάδων. Δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω, τη λύση στο δράμα δεν θα τη δώσουν οι επισκέψεις τού Αλέξη Τσίπρα στο ΔΝΤ, αλλά η εργατική αλληλεγγύη και λαϊκή ενότητα. Γι' αυτό και τα γεγονότα των τελευταίων ωρών λειτουργούν εντός μου σα βάλσαμο...

Αν θέλετε το μετρό να τερματίσει στον ταξικό εμφύλιο, κάντε στάση να κατεβώ...

Οταν αγοράζουμε χαλασμένο προϊόν από το σούπερ μάρκετ, κατηγορούμε τον ταμία που μας χρέωσε λες και είναι μέτοχος της πολυεθνικής που το παρασκεύασε . Οταν καθυστερεί η πτήση μας, τα βάζουμε με τον υπάλληλο που μας κόβει το εισιτήριο σα να ήταν αυτός ο ιδιοκτήτης τής αεροπορικής εταιρείας. Ομοίως, όταν απεργούν τα μέσα μεταφοράς τούς πρώτους που θα καταγγείλουμε θα είναι οι εργαζόμενοι σε αυτά κι όχι την κυβέρνηση που εξομοιώνει πατάτες με ντομάτες μόνο και μόνο για να προκαλεί τον αποκαλούμενο κοινωνικό αυτοματισμό, δηλαδή ταξικό εμφύλιο, και να αφήνονται στο απυρόβλητο οι πραγματικοί δυνάστες τού λαού. Πόση υποκρισία, αλήθεια, μπορεί να χωρέσει στα στόματα όλων εκείνων που κλαυθμηρίζουν τις τελευταίες ημέρες για την ταλαιπωρία τού επιβατικού κοινού λόγω της απεργίας των εργαζομένων, αλλά δε λένε κουβέντα όταν κλείνουν, για παράδειγμα, σταθμοί τού μετρό για "λόγους ασφαλείας" όταν είναι να γίνει μια απεργιακή συγκέντρωση κι έτσι αποκόβεται η πρόσβαση στο κέντρο τής Αθήνας ή όταν νεκρώνει η πρωτεύουσα για να μπορεί να κάνει τον περίπατό της στην Ηρώδου τού Αττικού η Ανγκ. Μέρκελ;... 

Χρησιμοποιώ κατά κόρον τη δημόσια συγκοινωνία, αγοράζω τη μηνιαία κάρτα μεταφοράς κι εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα. Επομένως, κανένας δε μπορεί να μου καταλογίσει πως γράφω εκ του ασφαλούς ή για να υπερασπιστώ το ατομικό μου συμφέρον όταν ισχυρίζομαι πως το ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων είναι ένα φασιστικό έκτρωμα. Προφανώς θα πρέπει να γίνει ξεσκαρτάρισμα στο δημόσιο τομέα, ακόμα κι απολύσεις άχρηστων, και να γίνουν μειώσεις αποδοχών, με αντικειμενικά κριτήρια όμως κι όχι στη λογική να τους βράσουμε όλους στην ίδια χύτρα. Το ζητούμενο, άλλωστε, δε μπορεί να είναι να ψοφήσει και η κατσίκα τού γείτονα, αλλά να παλέψουμε μαζί του ώστε να πάρουμε πίσω τις κατσίκες που μας έκλεψε η ελίτ κι ακόμα περισσότερες, όσες δικαιούμαστε για το μόχθο μας. Αν, εξάλλου, οι κυβερνώντες μας είχαν στο μυαλό τους την κοινωνική δικαιοσύνη όταν νομοθετούσαν το ενιαίο μισθολόγιο, θα εξίσωναν και τους μισθούς των βουλευτών και των υπουργών, που κι αυτοί είναι δημόσιοι υπάλληλοι, με εκείνους ενός μηχανοδηγού ή ενός δασκάλου. Σε μια κοινωνία, ωστόσο, που θα έδινε προτεραιότητα στη μόρφωση των παιδιών της, στην θεραπεία των ασθενών της ή στη γενικότερη ποιότητα ζωής των πολιτών της οι καθηγητές, οι γιατροί και οι οδηγοί θα αμείβονταν πολύ καλύτερα από τους υπαλληλίσκους τού κατεστημένου. Ετσι δεν είναι;...

Γιατί δε δοκιμάζουν ο Γ. Στουρνάρας ή ο Κ. Χατζηδάκης να ζήσουν έστω ένα μήνα με τα χρήματα με τα οποία επιβάλλουν στους...υπηκόους τους να τα βγάζουν πέρα, ώστε να καταλάβουν τί εστί βερίκοκο; Ακουσα στο ραδιόφωνο μήνυμα ακροατή, σύμφωνα με το οποίο τον χαρτζιλικώνει ο γιος του που βγάζει το "αστρονομικό" ποσό των 480 ευρώ το μήνα γιατί ο ίδιος δε μπορεί να επιβιώσει αλλιώς. Αυτήν την Ελλάδα δημιουργούν όσοι παριστάνουν τους εγγυητές τού νόμου και της τάξης ή φρίττουν με εκείνους που αποκαλούν αυθαίρετο το "Mall" ή τους προειδοποιούν για το αυτονόητο, πως όταν έρθει ο καιρός δηλαδή να "καρπίσει" η δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο, θα εύχονται να βρεθούν ενώπιον ειδικών δικαστηρίων και να μην έχουν την τύχη τού Αμερικανού πρεσβευτή στη Λιβύη...