Ο χειρότερος εν ζωή έλληνας!

Μ’ ενοχλεί ότι η Ρένα Δούρου κι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης έχουν γεμίσει τους δρόμους τής Αθήνας με τις αφίσες τους. Κατανοώ ότι οι δυο τους δεν τυγχάνουν της προβολής από τα κυρίαρχα μίντια την οποία απολαμβάνουν οι μνημονιακοί υποψήφιοι. Υπενθυμίζω, ωστόσο, ότι ο Συνασπισμός ήταν κάποτε όχι μόνο της Αριστεράς αλλά και της Οικολογίας και πως ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα παρά μόνο αν είσαι ο Μακιαβέλι ή θιασώτης του. Από αυτήν την άποψη, επομένως, ο Θ. Πάγκαλος έχει δίκιο να αντιδρά για τον αφισοπόλεμο του ΣΥΡΙΖΑ. Δικαιούται, επίσης, να εξανίσταται όταν οι αντίπαλοί του τον κατηγορούν για το πάχος του κι όχι για τις θέσεις του. Το ότι είναι κάποιος χοντρός δεν σημαίνει πως είναι και διεφθαρμένος γιατί, με την ίδια μη λογική, κι όσοι είναι αδύνατοι θα έπρεπε να είναι όλοι τους άγιοι. Τα δίκια, ωστόσο, του Θ. Πάγκαλου αρχίζουν και τελειώνουν κάπου εδώ.

Σε αυτό το σημείο στη σκηνή ανεβαίνει ο χαρακτήρας τού ανδρός, ο οποίος προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη λύπηση από τα πολλά παραπανίσια του κιλά. Ο ίδιος ίσως να πιστεύει για τον εαυτό του ότι είναι ο θεατρικός "Μισάνθρωπος", που η κοινωνία τον κατατρέχει γιατί λέει αλήθειες για όσα συμβαίνουν στην εξουσία. Μόνο που ο Θ. Πάγκαλος αποτέλεσε ο ίδιος για τριάντα και βάλε χρόνια την εξουσία την οποία σαρκάζει ο Μολιέρος κι αν ήθελε να είναι τίμιος πρωτίστως με τον εαυτό του θα έπρεπε πρώτα τα πιο φαρμακερά βέλη του να τα κρατά για εκείνον αντί να επιτίθεται σε όσους δεν συμπαθεί όχι με πολιτικά κριτήρια, αλλά για το αν πιστεύουν ότι είναι όμορφες ή για το αν ταξιδεύουν με αεροπλάνα. Ο Θ. Πάγκαλος ήταν πάντοτε άσχημος και ποτέ του ήρωας κι αυτό δεν μπορεί να το συγχωρήσει ούτε στη Ρένα Δούρου ούτε στον Μανώλη Γλέζο. Κι εκείνος, όπως κι αρκετοί άλλοι, είναι τόσο κουτσαβάκης που τον δήθεν ανδρισμό του δεν θα τον δείξει στα αφεντικά του αλλά σε όσους θεωρεί πιο αδύναμους από αυτόν είτε λόγω φύλου είτε λόγω ηλικίας. Θα ειρωνευτεί τη Ρένα Δούρου για τα μπικίνι, τον Μανώλη Γλέζο για τα αεροπλάνα ή τον άτυχο τροχονόμο που είχε το "θράσος" να του κόψει κλήση, δεν τον ακούσαμε όμως ποτέ να χρησιμοποιεί το σαρκασμό του σε βάρος κάποιου εκπροσώπου τής ελίτ. Εκεί γονάτιζε πάντοτε στα τέσσερα ώστε οι νταβατζήδες του να έκαναν μαζί του ό,τι γούσταραν...

Αν σε ένα δημόσιο πρόσωπο συμπυκνώνονται περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο τα αποκρουστικότερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της φυλής, αυτός είναι ο Θ. Πάγκαλος: φαφλατάς, θρασύδειλος, κομπλεξικός, μισογύνης, διψασμένος για αυτοπροβολή, εγωπαθής νάρκισσος, σκυλάκι τού καναπέ μπροστά στους αφέντες και λύκος απέναντι σε αυτούς που θεωρεί αδύναμους, ο πρώην υπουργός έχει καταφέρει το ακατόρθωτο: να ενώσει Αριστερούς και δεξιούς ως προς την αντιπάθεια που τρέφουν στο πρόσωπό του. Αν το "μαζί τα φάγαμε" το είχε πει κάποιος ο οποίος δεν είχε ριχτεί με βουλιμία στο βάζο με το μέλι, η ελληνική κοινωνία θα τον άκουγε με πολύ μεγαλύτερη προσοχή. Ως ένα σημείο, άλλωστε, μαζί τα φάγαμε όταν δεχθήκαμε τις έμμεσες δωροδοκίες ενός σάπιου συστήματος για να μπούμε στον εξομοιωτή τής "ντόλτσε βίτα" και να πιστέψουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε κι εμείς όπως οι πλούσιοι. Το εκστόμισε, όμως, ο άνθρωπος που μπαινόβγαινε στα κότερα της ελίτ, που δεν είπε κουβέντα για τη διαφθορά και την κομματοκρατία την εποχή που ήταν παντοδύναμος ως δεξί χέρι όλων των πρωθυπουργών τού ΠΑΣΟΚ. Ο κουτσαβάκης που διόριζε την κόρη του και ήθελε να κάνει τη σύζυγό του δήμαρχο δεν διαθέτει το ηθικό πλεονέκτημα να καταγγέλλει το νεποτισμό των άλλων. Πολύ φοβάμαι πως ο Θ. Πάγκαλος δεν έχει καθρέφτες σε κανένα από τα δεκάδες σπίτια του. Τους αποφεύγει από ένστικτο αυτοσυντήρησης γιατί κι εκείνος γνωρίζει ότι το θέαμα που θα αντικρίσει δεν θα μοιάζει με τον "Μισάνθρωπο Αλσέστ", αλλά πιο πολύ σε μια παρωδία τού σεξπιρικού Ριχάρδου του Γ'. Κι ο Ψευτοθόδωρος δεν έχει πλέον καν βασίλειο για να μπορέσει να το ανταλλάξει με ένα άλογο. Θα τον λυπόμουν, αν δεν τον σιχαινόμουν...

 

 

Οι Κάνες ήταν ο πάτος τής δημοκρατίας, ο αναγκαστικός δανεισμός από την ελίτ θα είναι η αποθέωσή της...

Οσο περνά ο καιρός τόσο ανοίγουν ολοένα και περισσότερα στόματα που ξέρουν τί συνέβη στη σύνοδο των G-20 στις Κάνες, λίγο αφότου ο ρεζίλης των Παπανδρέου για να στριμώξει τον Αντ. Σαχλαμαρά ανακοίνωσε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το δεύτερο μνημόνιο και λίγο πριν καταρρεύσει η κυβέρνησή του για να αντικατασταθεί κι ο ίδιος από τον τραπεζιτάρχη Παπαδήμιο. Κι όσα γίνονται γνωστά απλώς επιβεβαιώνουν τις υποψίες για το ρόλο που κράτησε ο κάθε πρωταγωνιστής για τον εαυτό του και για το πού έχουν γραμμένες τις εκλεγμένες κυβερνήσεις και, κυρίως, το λαό εκείνοι που πραγματικά διοικούν αυτόν τον κόσμο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα των "Financial Times", η Ανγκ. Μέρκελ έκλαψε γιατί ο διοικητής τής Bundesbank δεν συμφωνούσε σε έναν τρόπο ελάφρυνσης του δημόσιου χρέους τού ευρωπαϊκού νότου. Με τη σειρά της, η ίδια μαζί με τον Ν. Σαρκοζί κι όλη τη νομενκλατούρα των Βρυξελλών προσπάθησαν να θέσουν το δικό τους εκβιαστικό δίλημμα στον ελληνικό λαό, αψηφώντας ακόμα και τον εκλεγμένο πρωθυπουργό του, και συνεννοούνταν μυστικά με Βενιζέλο-Σαχλαμαρά για την ανατροπή Παπανδρέου, το σχηματισμό συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. και την πρωθυπουργοποίηση Παπαδήμιου.

Κι όμως, όλα αυτά κάποιοι τα ονομάζουν ευρωπαϊκό κεκτημένο που δεν πρέπει με τίποτα να απολέσουμε γιατί θα πάψουμε να είμαστε δημοκρατία και θα μετατραπούμε σε Αργεντινή και Βενεζουέλα, γιατί θα μας πάρουν τα λεφτά οι κομμουνιστές με αναγκαστικό δανεισμό και γιατί θα κολυμπούμε ελεύθερα στις παραλίες όταν το σωστό κι ωφέλιμο για τη χώρα είναι αυτές να δοθούν σε ιδιώτες για "επενδύσεις". Και ύστερα από όλα αυτά θα γιορτάσουμε τη μεθεπόμενη Κυριακή σε όλη την Ευρώπη τη δημοκρατία κι αυτό γιατί θα ψηφίσουμε τα νέα μέλη τού Ευρωκοινοβουλίου, το οποίο σε όλες τις σημαντικές εξελίξεις είναι ανύπαρκτο. Γέλασε κανείς;...

Ο ρεζίλης των Παπανδρέου έχασε την ευκαιρία, με την απόσυρση του δημοψηφίσματος για το δεύτερο μνημόνιο, να διορθώσει τρόπον τινά το μέγα σφάλμα του, το πρώτο μνημόνιο. Με το κλίμα τρομοκράτησης άλλωστε που είχε επιβληθεί στο πόπολο, το οποίο τώρα αρχίζει να αλλάζει, θα μπορούσε και να το είχε κερδίσει. Υποχώρησε, ωστόσο, στις ελίτ τής Ευρώπης που αισθάνονται πολύ ασφαλείς με τις κοινοβουλευτικές ολιγαρχίες τις οποίες έχουν επιβάλει στη Δύση ώστε να ανοίξουν το παιχνίδι στους λαούς. Αυτοί είναι απρόβλεπτοι και μπορούν να στρέψουν το "πυροβόλο" προς κάθε κατεύθυνση. Γιατί ναι μεν άγονται και φέρονται από τη "μουσική" που τους παίζουν οι κυβερνήσεις τους και τα κυρίαρχα μίντια, καθ' υπόδειξη των τραπεζιτών και των υπόλοιπων μεγαλοεπιχειρηματιών αφεντικών τους, ωστόσο οι τελευταίοι δεν τολμούν να διακινδυνεύσουν το "ατύχημα", να αφυπνιστεί δηλαδή σε κάποιο σημείο τού πλανήτη, για λίγη έστω ώρα το λούμπεν προλεταριάτο και να καταλάβει ότι οι Κάνες δεν ήταν απλώς μια κακή στιγμή στη "χρυσή ιστορία" τού καπιταλισμού, αλλά η καθημερινότητά του, απλώς σε πιο ακραίες καταστάσεις...

Στην Ελλάδα, ωστόσο, εξακολουθούν να μας κυβερνούν οι απόγονοι των γερμανοτσολιάδων, οι οποίοι τιμώντας τη μνήμη των προγόνων τους επιτίθενται στον Μανώλη Γλέζο γιατί πρότεινε στην περίπτωση που θελήσουν οι ευρωπαίοι να μας εκβιάσουν αυτό που θα πρέπει να γίνει έτσι κι αλλιώς, να επιβληθεί δηλαδή στους πλουσιότερους των ελλήνων αναγκαστικός δανεισμός. Και μην ακούσω κάποιους να αναρωτιούνται για το "πώς είναι δυνατό να υφαρπάζονται ιδιωτικές περιουσίες" όταν αυτό έχει συμβεί ήδη με την πλειονότητα των ελλήνων κι όταν οι αμύθητης αξίας περιουσίες των λίγων έχουν χτιστεί ύστερα από χρόνια διαπλοκής με το δημόσιο ταμείο, με φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή κι εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Τα λεφτά τού λαού είναι αυτά που θα κατασχεθούν από τους κεφαλαιοκράτες και θα είναι μια σπουδαία στιγμή για τη δημοκρατία μας η ώρα που θα αρχίσει να αποδίδεται, επιτέλους, κοινωνική δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο...

    




 

Το Σάββατο ήμασταν ανοιχτόμυαλοι για να μπορούμε να είμαστε μισαλλόδοξοι τις δύο επόμενες Κυριακές...

Οσο θυμάμαι τη Eurovision δεν ήταν τίποτα άλλο από ένας μουσικός απόπατος. Γι' αυτό πάντοτε απορούσα με ποιά κριτήρια ψήφιζαν οι τηλεθεατές ποιό είναι το καλύτερο τραγούδι όταν είχαν να επιλέξουν μέσα από ένα τσουβάλι με σκατά. Κάποια στιγμή, μάλιστα, σε αυτή τη χώρα που γέννησε την ιδέα τού μέτρου αλλά στη συνέχεια, σαν άσπλαχνη μητέρα που είναι, το άφησε ορφανό στους πέντε δρόμους είχαμε αναγάγει ένα πανηγυράκι, πολύ χαμηλότερης υποστάθμης από αυτά που διοργανώνονται στα ελληνικά χωριά κάθε καλοκαίρι, σε νέα "Μεγάλη Ιδέα". Μέσα στον αρχοντοχωριατισμό μας, ο οποίος δεν υποδηλώνει τίποτα άλλο από κόμπλεξ φυλετικής κατωτερότητας, αισθανθήκαμε εθνικώς υπερήφανοι όταν στέλναμε στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγούδια και μουσικές που συνδύαζαν πυρρίχιους, ζεϊμπέκικα και τσάμικα με μπιτάκια στην αγγλική γλώσσα: μόνο και μόνο, δηλαδή, για να κατακτήσουμε την πολυπόθητη πρωτιά δεχθήκαμε την ομογενοποίηση, πλασάροντάς την και με λίγο εθνικό φολκλόρ ώστε να μην πάψουν ποτέ να πιστεύουν οι ξένοι για εμάς ότι στην καθημερινότητά μας πετάμε δέκα "ώπα" την ώρα και κάθε τρεις και λίγο σηκωνόμαστε από τα γραφεία μας για να χορέψουμε συρτάκι και να φάμε μουσακά, σα γνήσιες παρωδίες τού "Ζορμπά"...

Δεν με πειράζει που τη Eurovision κέρδισε μια γυναίκα με μούσι, μολονότι ομολογώ μέσα στον υπολανθάνοντα ρατσισμό μου ότι αυτό το θέαμα μου είναι αποκρουστικό. Στο κασιδιάρικο ίσως μυαλό μου έχω μια διαφορετική εικόνα για το τί σημαίνει γυναίκα. Με ενοχλεί, όμως, που κέρδισε ένα μουσικό διαγωνισμό γι' αυτόν ακριβώς το λόγο. Κι ακόμα περισσότερο με στενοχωρεί το πόσο υποκριτικά δήθεν ανοιχτόμυαλοι είμαστε. Αν η Κοντσίτα Βουρστ δεν τραγουδούσε, αλλά ήταν συνάδελφός μας στο γραφείο (αν υποθέσουμε ότι οι επιχειρηματίες θα προσλάμβαναν ποτέ μια τέτοια γυναίκα), οι ίδιοι άνθρωποι που της έδιναν 12άρια το Σαββατόβραδο θα ζητούσαν την απόλυσή της και θα την είχαν περιθωριοποιήσει. Βλέπετε, σε ένα δημόσιο πρόσωπο όχι μόνο συγχωρούμε αλλά και χειροκροτούμε τη διαφορετικότητά του: όταν, για παράδειγμα, ένας διάσημος ντύνεται με φτερά και πούπουλα λέμε πως έχει στιλ, αν δούμε κάποιον στο λεωφορείο με την ίδια αμφίεση τηλεφωνούμε αμέσως στο Δρομοκαΐτειο για να μάθουμε αν το έχει σκάσει από εκεί. Όταν ένας ηθοποιός ή τραγουδιστής έχει κάνει τη μύτη του σουρωτήρι από την κόκα ή το συκώτι του κατάμαυρο από το αλκοόλ γοητευόμαστε από το "κακό παιδί". Αν, ωστόσο, συμβεί το ίδιο με το γείτονά μας τον αποκαλούμε καταστραμμένο πρεζάκι ή μπεκρή. Κοντολογίς, μια κοινωνία που κάνει διακρίσεις ακόμα και στο ρατσισμό της είναι χειρότερη από αυτή που έχει θέσει τους ίδιους κανόνες για όλους όσον αφορά τη μισαλλοδοξία της...

Ο ρατσισμός είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης. Οσο μεσαιωνικό είναι να απαγορεύεται η συμμετοχή σε ένα μουσικό διαγωνισμό μιας γυναίκας με μούσι, άλλο τόσο διαφορετική όψη τού ίδιου νομίσματος είναι να την επιλέγουμε για την πρώτη θέση σχεδόν αποκλειστικώς γι' αυτόν το λόγο. Τυχόν αποτυχία τής Κοντσίτα να διακριθεί δεν θα έκανε τους ευρωπαϊκούς λαούς περισσότερο ρατσιστές από όσο ήδη είναι. Κι αυτό γιατί σε μόλις δύο εβδομάδες από τον θρίαμβο της αυστριακής τραγουδίστριας οι ίδιοι άνθρωποι που αγαπούν τους τραβεστί όταν τους βλέπουν στην τηλεόραση ή όταν ντύνονται οι ίδιοι στα κρυφά τα βράδια αλλά δεν τους θέλουν στη γειτονιά τους γιατί είναι άσχημα πρότυπα για τα παιδιά τους, θα δώσουν ώθηση με την ψήφο τους στις ευρωεκλογές σε ακροδεξιούς-νεοναζιστικούς κομματικούς σχηματισμούς. Αρκετοί ή, αλίμονο, πολλοί από τους έλληνες που έστελναν μηνύματα για χάρη τής γυναίκας με το μουσί θα ψηφίσουν τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα τις δύο προσεχείς Κυριακές. Αυτή η "ανεκτικότητα" που δείξαμε στην Κοντσίτα μοιάζει λίγο με τη φιλανθρωπία των πλούσιων ή με τα "κυρ ελέησον" των θρησκόληπτων. Λειτουργεί, δηλαδή, σαν ξέπλυμα συνειδήσεων, τις οποίες στη συνέχεια ξαναβρωμίζουμε με την απέχθεια για το διαφορετικό, την οποία διδασκόμαστε με το που γεννιόμαστε από όλους όσοι είναι υπεύθυνοι για την ανατροφή μας...

  

Η σάτιρα ο χειρότερος εχθρός των μετριοτήτων, έτσι δεν είναι Σταύρε;...

Ο ψεύτικος, σοβαροφανής, ιμιτασιόν άνθρωπος χρειάζεται συνθήκες θερμοκηπίου για να ευδοκιμήσει. Αν τον φυτέψεις στο πραγματικό χώμα, γρήγορα θα ξεραθεί αφού δεν είναι φτιαγμένος από υλικό που μπορεί να αντέξει στις δοκιμασίες τής φύσης. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Στ. Θεοδωράκη. Η μέχρι στιγμής δημόσια παρουσία του ως πολιτικού αρχηγού είναι το ίδιο πλαστή με τα ρεπορτάζ που "μαγείρευε" τα χρόνια κατά τα οποία παρίστανε τον έγκυρο ρεπόρτερ. Δεν εμφανίζεται πουθενά πριν να είναι σίγουρος ότι τον τραβούν15 κάμερες, ώστε να μπορεί στη συνέχεια να επιλέγει τα πλάνα που κολακεύουν καλύτερα τον ασυγκράτητο ναρκισσισμό του. Δεν λέει τίποτα ουσιαστικό παρά αναπαράγει ευκολοχώνευτα τσιτάτα από αυτά που εμφανίζονται σωρηδόν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να μας πείθουν ότι εκείνος που τα έχει εμπνευστεί έχει βαθύτερη πολιτική σκέψη από αυτή ενός νηπίου. Δεν παρουσιάζει πρόγραμμα παρά σκόρπιες ιδέες ατάκτως ερριμμένες, τις οποίες συμπληρώνει σχεδόν πάντοτε με τη νύξη πως θέλει να κυβερνήσει. Κατηγορεί τους αντιπάλους του για τη μεταπολιτευτική κατρακύλα, όταν ο ίδιος υπήρξε και είναι ακόμα ομοτράπεζος της διαπλοκής που έχει ρημάξει τον τόπο, ενώ δίνει συνεντεύξεις μόνο όταν του έχουν εγγυηθεί ότι δεν θα χρειαστεί να απαντήσει σε ενοχλητικές ερωτήσεις...

Ήταν αρκετός, όμως, ο αιφνιδιασμός του από τον Γιώργο Μητσικώστα για να μας αποκαλύψει ότι ο Στ. Θεοδωράκης χρειάζεται ένα καλογραμμένο σενάριο που να του το έχουν γράψει άλλοι για να παίξει καλά το ρόλο τον οποίο του έχουν αναθέσει οι ελίτ. Οταν εμφανίστηκε απροετοίμαστος κι αιφνιδιασμένος ενώπιον του μίμου του ξεπρόβαλαν στην επιφάνεια όλες οι αδυναμίες τού ανδρός: απουσία επιχειρημάτων, αδυναμία αυτοσαρκασμού, ξινίλα και κόμπλεξ που ξεδιπλώθηκαν με την ερώτηση αν ο Γιώργος Μητσικώστας θα έκανε την ίδια έκπληξη και στους πολιτικούς του αντιπάλους. Στο παρκάκι όπου ο σωσίας έμοιαζε περισσότερο αληθινός από το πρωτότυπο δεν υπήρχαν 15 κάμερες ούτε επικοινωνιακό επιτελείο για να διδάξει τον Σταύρο πώς να απαντήσει και να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα τού σώματός του, ούτε προλάβαινε να τηλεφωνήσει στους Βαρδινογιανναίους, στους Μπομπολαίους, στους Ψυχάρηδες και στους Αλαφούζους για να τον συμβουλεύσουν τί να κάνει. Ηταν μόνος του, ο πραγματικός ψεύτικος εαυτός του εκτεθειμένος στη σάτιρα, η οποία είναι ανελέητος εχθρός των μετριοτήτων που παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά. Ο πήχης είχε στηθεί, επομένως, πολύ ψηλά για να τον περάσει κάποιος με το χαμηλό πολιτικό ανάστημα του Στ. Θεοδωράκη...





  

Οι άνδρες κλαίνε, τα ανδρείκελα κλαψουρίζουν...

Ο Στ. Μπούκουρας παριστάνει τον μετανοημένο φασίστα, ρίχνει και δάκρυα α λα Μάρθα Βούρτση, ωστόσο δεν ξέρει τί να απαντήσει όταν τα παιδιά του τον ρωτούν γιατί βρίσκεται στη φυλακή. Ο κουτσαβάκης προφυλακισμένος βουλευτής, ο οποίος δήθεν έμαθε τί εστί Χρυσή Αυγή όταν άρχισαν οι μαζικές συλλήψεις μελών της, μας είπε για να τον λυπηθούμε πως παίρνει και ψυχοφάρμακα. Επρεπε, όμως, να είχε αρχίσει τη λήψη τους εδώ και πολύ καιρό, πριν η ψυχοπαθολογική δράση του ξεπεράσει τα όρια της νομιμότητας. Τότε θα είχε προστατεύσει καλύτερα τον εαυτό του, την οικογένειά του και, κυρίως, το κοινωνικό σύνολο. Κι αν ο Μπούκουρας δεν βρίσκεται σήμερα (δεν γνωρίζω αν υπήρξε ποτέ) στην κατάλληλη διανοητική κατάσταση ώστε να εξηγήσει στα παιδιά του γιατί βρίσκεται στη φυλακή, ευχαρίστως να τον βοηθήσω: γιατί "αγαπητέ" κουραδόμαγκα φασίστα, ανάμεσα σε άλλα που ενδεχομένως να προκύψουν από τη δικαστική έρευνα, εκβίαζες καταστηματάρχες, κοινώς πουλούσες προστασία, χτυπούσες μετανάστες και τους πετούσες στην θάλασσα, απειλούσες όποιον δεν γούσταρες, οδηγούσες ακόμα χωρίς δίπλωμα κι έβγαινες στην τηλεόραση για να υπερηφανευτείς γι' αυτό. Φαντάζομαι πως αν τα μάθουν όλα αυτά τα παιδιά σου, στην περίπτωση που δεν τα ξέρουν, θα πειστούν ότι ο μπαμπάκας τους δεν βρίσκεται στη μπουζού ολωσδιόλου άδικα...

Δεν ζητώ το κεφάλι τού Μπούκουρα, του Μιχαλολιάκου ή οποιουδήποτε άλλου χιμπαντζή με τα μαύρα. Θέλω να δικαστούν και να καταδικαστούν με τις ποινές που καθορίζει ο νόμος ή να αθωωθούν με βάση τα πραγματικά στοιχεία τής δικογραφίας κι όχι πολιτικές σκοπιμότητες. Οπως κι αν έχει, καλό είναι όλοι τους να υποβληθούν σε θεραπεία από ειδικούς ψυχολόγους και ψυχίατρους γιατί είναι ολοφάνερο ότι τα απωθημένα τους και το υπολανθάνον αίσθημα κατωτερότητας από τα οποία υποφέρουν, είναι επικίνδυνα όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για τη χώρα. Ετσι κι αλλιώς μόνο οι φασίστες, οι νεοναζί, οι ανεγκέφαλοι και οι λούμπεν προλετάριοι πιστεύουν ότι τα χρυσαυγίτικα αποβράσματα έχουν σώας τας φρένας τους κι ότι μοναδικό κίνητρο των λόγων και των πράξεών τους είναι η...υπερβολική αγάπη για την πατρίδα τους. Οι τύποι αυτοί είναι εγκληματίες τού κοινού ποινικού δικαίου, γι' αυτό κι όταν συλλαμβάνονται δεν έχουν τη λεβεντιά να παραδεχθούν ότι είναι νεοναζί μισάνθρωποι, αλλά παριστάνουν πως το όνομα του Χίτλερ κάτι τους θυμίζει αλλά δεν ξέρουν τί ακριβώς...

Είναι αλήθεια ότι υπήρξαν κι αρκετοί αριστεροί οι οποίοι λύγισαν και προσκύνησαν το κράτος και παρακράτος τής δεξιάς που συλλάμβανε, δίωκε, εξόριζε, απόκλειε, εκτελούσε ή δολοφονούσε τους ίδιους και συντρόφους τους. Μπορείτε, όμως, να φανταστείτε τον Μιχαλολιάκο ή τον Κασιδιάρη να αντιμετωπίζουν με θάρρος το εκτελεστικό απόσπασμα, όπως ένας Νίκος Μπελογιάννης, ένας Νίκος Πλουμπίδης, ένας Γρηγόρης Λαμπράκης, ένας Σωτήρης Πέτρουλας, ένας Αλέκος Παναγούλης, ένας Παύλος Φύσσας και τόσοι τόσοι άλλοι; Ηδη έχουν απαρνηθεί τον Φίρερ τους για να γλιτώσουν τα τομάρια τα τομάρια τους. Αυτή είναι, όμως, και η ειδοποιός διαφορά τής ιδεολογίας που έχει στο επίκεντρό της το μίσος από εκείνη που έχει την αγάπη. Τη μία την υπηρετούν κλαψιάρικα ανθρωπάκια τύπου Μπούκουρα, την άλλη άνδρες με όλα τα γράμματα κεφαλαία...    



 

Υπάρχουν πολύ καλύτερα φετίχ από την Ε.Ε. και το ευρώ...

Η Ευρωπαϊκή Ενωση έκανε περισσότερο κακό στη χώρα από ό,τι καλό. Ξέρω, ξέρω, δεν μας φταίνε οι ευρωπαίοι αν εμείς πετάξαμε στο καλάθι τού εύκολου πλουτισμού και της διαφθοράς τα δισεκατομμύρια των δισεκατομμυρίων που έφτασαν στην Ελλάδα από τις Βρυξέλλες τα τελευταία 30 χρόνια. Δεν μας υποχρέωσε κανένας να χτίσουμε βίλες με πισίνες ή να αγοράσουμε αυτοκίνητα πολυτελείας αντί να επενδύσουμε τα χρήματα που μας δόθηκαν σε έργα μακράς πνοής, σε υποδομές και διαχρονικές παραγωγικές λειτουργίες. Το κακό μας το κεφάλι φταίει που το χρησιμοποιούσαμε για να ξεγελούμε τους "κουτόφραγκους" και να αρπάζουμε τις επιδοτήσεις τους αντί να το αξιοποιούμε σε κάτι πιο δημιουργικό. Μόνο που η ρίζα τού κακού ήταν και είναι άλλη. Οι ευρωπαίοι μάς χρηματοδοτούσαν και μας χρηματοδοτούν για να καταστρέφουμε τα οικονομικά μας πλεονεκτήματα: τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη βιομηχανία, τη βιοτεχνία μας κι άλλους τομείς. Μας αποζημίωναν και μας αποζημιώνουν για να παίρνουν τα σπίτια μας αντιπαροχή. Προφανώς και φταίμε που αρχικώς το δεχθήκαμε και στη συνέχεια δεν κάναμε καλή χρήση των χρημάτων που μας δόθηκαν, κυρίως όμως είμαστε υπόλογοι στις επόμενες γενιές γιατί παραδώσαμε οικειοθελώς τα όπλα μας στους λύκους, αποδεχόμενοι για τον εαυτό μας το ρόλο τού σερβιτόρου βορειοευρωπαίων τουριστών με κάλτσες και σανδάλια...

Γι' αυτό κι αμφισβητώ όλους εκείνους που την ίδια ώρα που αντιμετωπίζουν με φετιχισμό την Ε.Ε. και το ευρώ μάς κουνούν το δάχτυλο λέγοντάς μας πως δεν μπορούμε να ζούμε με δανεικά. Μα, η παραμονή μας στην Ε.Ε. και στο ευρώ αυτό ακριβώς προϋποθέτουν, πως θα ζούμε δηλαδή με δανεικά στους αιώνες των αιώνων χωρίς να μας δίνεται η δυνατότητα να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε το δικό μας αναπτυξιακό μοντέλο, το οποίο θα βασίζεται στα φυσικά πλεονεκτήματα της χώρας και στο ταλέντο των κατοίκων της. Πώς θα πάρει μπρος, για παράδειγμα, η γεωργία αν εξακολουθούν οι αγρότες να επιδοτούνται για να μην παράγουν; Κάποιοι ονομάζουν οικονομικό εθνικισμό την αυτονόητη δυνατότητα που θα έπρεπε να έχει κάθε χώρα να διαμορφώνει τις παραγωγικές της προτεραιότητες και τη νομισματική της πολιτικής δίχως να χειραγωγείται από κάποιο υπερεθνικό όσο κι απρόσωπο κέντρο λήψης αποφάσεων. Αλίμονο, όμως, αν συνεχίσουμε να επιτρέπουμε σε μια κάστα υψηλά αμειβόμενων από τις ελίτ τεχνοκρατών να καθορίζουν στο 100% έως ποιό σημείο είμαστε ελεύθεροι να απλώνουμε τα πόδια μας και πού οφείλουμε να μαζευόμαστε...

Σε αυτό το πλαίσιο, ένα ανεξάρτητο κράτος ναι μεν είναι υποχρεωμένο να μην αυτοαπομονώνεται, ωστόσο πρέπει και να χαράσσει κόκκινες γραμμές χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις. Γι' αυτό και είναι απαραίτητο να ανοίξει εδώ και τώρα η συζήτηση για το αν είναι προτιμότερο η Ελλάδα να εγκαταλείψει την Ε.Ε. και το ευρώ πριν την εγκαταλείψουν οι Βρυξέλλες, αν πρέπει να πατήσουμε πόδι για να αφυπνίσουμε ναρκωμένες παραγωγικές δυνάμεις ή καλά πηγαίνουμε κι "απλώς" ο γιαλός είναι στραβός. Κι αφού ολοκληρωθεί η συζήτηση χωρίς καταστροφολογικές απειλές ή εθνικιστικές κορώνες ας αποφασίσει ο λαός με δημοψήφισμα για το μέλλον του. Τόσα χρόνια λέμε, άλλωστε, πως είμαστε δημοκρατικό καθεστώς. Εχει φτάσει η ώρα να το αποδείξουμε κιόλας...  

 

Ο εθνικός κίνδυνος κατοικεί στην Εκάλη, δεν πνίγεται στη Σάμο...

Ο βοσνιακός κινηματογράφος δεν θα γίνει ποτέ τόσο δημοφιλής όσο μια ακόμα χολιγουντιανή ταινία με πρωταγωνιστή ένα χάρτινο υπερήρωα, ο οποίος σώζει την ανθρωπότητα από τους κακούς χάρη στις υπερφυσικές του δυνάμεις και στην...αφέλειά του να πιστεύει ότι όλα στη ζωή είναι μαύρο άσπρο. Οσους Σούπερμαν, Μπάτμαν ή Σπάιντερμαν κι αν αντιπαρατάξει η αμερικανική κακογουστιά, ωστόσο, δεν θα μπορέσει ποτέ να νικήσει το μεγαλείο ενός ρομά με απολύτως ανθρώπινες δυνάμεις, ο οποίος κάνει ό,τι μπορεί για να σώσει τη γυναίκα του από τον θάνατο κόντρα σε ένα σύστημα υγείας που τους κλείνει την πόρτα γιατί είναι ανασφάλιστοι. Ο πρωταγωνιστής τού βοσνιακού φιλμ "Στιγμές στη ζωή ενός ήρωα" δεν λυγίζει σίδερα με τα γυμνά του χέρια, δεν πετά απλώνοντας τα χέρια του, δεν σκαρφαλώνει σε ουρανοξύστες. Είναι θνητός, θνητότατος, αναρωτιέται γιατί ο θεός έχει εγκαταλείψει τους φτωχούς και στηρίζεται και στην αλληλεγγύη των άλλων τσιγγάνων για να μπορέσει να τα καταφέρει. Στην αλληλεγγύη, άλλωστε, κρύβεται το μυστικό που οι περισσότεροι αναζητούν στις εκκλησίες και σε όποια άλλα παραμύθια τής Χαλιμάς. Μόνοι μας είμαστε σχεδόν τίποτα, μαζί μπορούμε να γίνουμε τα πάντα. Κι όμως, το ελληνικό δημόσιο σύστημα υγείας κλείνει την πόρτα του σε όλο και περισσότερους με διάφορα τεχνάσματα, όπως το πλαφόν στη συνταγογράφηση, και την ίδια ώρα έχουμε επιτρέψει το Αιγαίο να μετατραπεί σε ένα απέραντο νεκροταφείο βασανισμένων ψυχών...

Δεν αντιμετωπίζεις το πρόβλημα της υπερσυνταγογράφησης καταργώντας στην ουσία τη συνταγογράφηση ή της εισφοροδιαφυγής αφήνοντας ανθρώπους να πεθαίνουν χωρίς ιατρική φροντίδα και δυνατότητα προμήθειας φαρμάκων. Ούτε επιλύεις το ζήτημα της μετανάστευσης κλείνοντας την πόρτα σε αυτούς οι οποίοι στη χτυπούν σε ώρα ανάγκης. Μόνο οι κομπογιαννίτες κόβουν το χέρι όταν αυτό πονά. Οι πραγματικοί θεραπευτές αντιμετωπίζουν το κακό στη ρίζα του κι εκεί χτυπούν κι όχι στη εκδήλωσή του. Θέλουμε να μειώσουμε τη φαρμακευτική δαπάνη και την εισφοροδιαφυγή; Στήνουμε ένα σοβαρό μηχανισμό ελέγχου των συνταγογραφήσεων στην πηγή (νοσηλευτικά ιδρύματα, ιατρεία) και στην κατανάλωση (φαρμακεία), ενισχύουμε την Επιθεώρηση Εργασίας με ανθρώπινο δυναμικό και εισαγγελικές αρμοδιότητες κι εξορθολογιζουμε τις ασφαλιστικές εισφορές, λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική στενότητα των περισσότερων Ελλήνων. Επιθυμούμε να βάλουμε ένα φραγμό στα κύματα των μεταναστών που κατακλύζουν την Ευρώπη; Δημιουργούμε συνθήκες ειρήνης κι ασφάλειας στις χώρες προέλευσής τους, χωρίς να παίζουμε διχαστικά-ιμπεριαλιστικά παιχνίδια, και σταματάμε να υφαρπάζουμε τον πλούτο τους προς ίδιον όφελος...

Τί καλύτερο να περιμένεις, ωστόσο, όταν έχεις για υπουργό Υγείας κάποιον που σε ένα οποιοδήποτε σοβαρό κράτος το πολύ πολύ να ήταν παρουσιαστής σε μια εκπομπή τής "trash tv" ή όταν έχεις για υπουργό Δημόσιας Τάξης κάποιον ο οποίος πιστεύει ότι η λύση για το μεταναστευτικό είναι να τσουβαλιάζει ανθρώπινα κορμιά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης από τα οποία λείπουν μόνο (ακόμα;) οι χιτλερικοί φούρνοι; Οταν νομιμοποιούμε τις αδικίες και βγάζουμε στην παρανομία την αλληλεγγύη είναι λογικό να γινόμαστε κάθε τρεις και λίγο μάρτυρες τραγωδιών στα "άγια" χώματα και ύδατά μας. Καμιά οικονομία κλίμακος, όμως, δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον θάνατο, εν έτει 2014, ασθενών όχι γιατί δεν υπήρχε φάρμακο για να σωθούν αλλά γιατί δεν είχαν τη δυνατότητα να το αγοράσουν. Και κανένα μασκαρεμένο με οικονομίστικους όρους θεώρημα φυλετικής καθαρότητας δεν είναι δυνατό να εξαγνίσει την άρνησή μας να ανοίξουμε την αγκαλιά μας σε αυτούς που την έχουν ανάγκη. Υπάρχει χώρος και πλούτος για όλους μας σε αυτήν τη χώρα, αν τους αναδιανείμουμε δίκαια. Ο εθνικός κίνδυνος, άλλωστε, δεν παραμονεύει στη Σάμο, στη Χίο, στη Λέσβο ή στον Έβρο, αλλά στην Εκάλη, στην Πολιτεία και στη Φιλοθέη, όπου η ελίτ στήνει όργια την ώρα που οι υπόλοιποι τρωγόμαστε μεταξύ μας...