Ας ζητήσει επαναληπτικές εκλογές, αν τολμά!

Ο Π. Ψωμιάδης έπρεπε να είχε καταδικαστεί εδώ και πολύ καιρό, αν όχι γιατί μείωσε το πρόστιμο σε ένα βενζινοπώλη που "έτυχε" να είναι "δικό μας παιδί", τουλάχιστον για τη ζημιά που κάνουν πολιτικοί επιπέδου Καραγκιόζη σαν κι εκείνον στο δημόσιο βίο της χώρας. Οσο υποκριτικό είναι να χρησιμοποιείς ξύλινο λόγο και να ακολουθείς ένα στιλ δήθεν πολιτικής ευπρέπειας, τόσο υποκριτικό είναι και να πουλάς μια δημόσια εικόνα "αυθεντικότητας", πίσω από την οποία κρύβεις αμορφωσιά, ρατσισμό, εθνικισμό κι ανικανότητα...

"Μα, ο λαός της Μακεδονίας γνώριζε για τις δικαστικές του περιπέτειες κι όμως τον εξέλεξε περιφερειάρχη του. Γι'αυτό και η δικαιοσύνη δεν επιτρέπεται να ακουμπά αυτό το λαϊκό είδωλο που λέγεται Πανίκας", ισχυρίζονται κι άλλα "μπουμπούκια", τύπου Γ. Καρατζαφέρη, που έσπευσαν να υπερασπιστούν τη μισαλλόδοξη αδελφή ψυχή τους! Θα υπενθυμίσω, απλώς, πως ο κ. Ψωμιάδης μιλούσε συνεχώς για σκευωρία σε βάρος του,την οποία θα κατέρριπτε η δικαιοσύνη...

Ο λαός είναι πηγή όλων των εξουσιών. Συμφωνώ πως αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει τη δυνατότητα να απονέμει χάρη, το ίδιο δικαίωμα, και σε μεγαλύτερο βαθμό, πρέπει να έχει κι ο λαός. Γι'αυτό κι αν ο κ. Ψωμιάδης ήταν έστω και λίγο συνεπής με το δημόσιο εαυτό του, θα έπρεπε να ζητήσει επανάληψη των εκλογών στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Τώρα που οι ψηφοφόροι γνωρίζουν πως ο αιρετός τους άρχοντας είναι ένοχος για παράβαση καθήκοντος, η ψήφος τους μπορεί να αποκτήσει τη μορφή αθώωσής του. Μόνο, όμως, σε αυτήν την περίπτωση. Διαφορετικά, ο κ. Ψωμιάδης οφείλει να επιστρέψει στην ιδιωτεία, από την ψυχοδιανοητική έννοια της οποίας άλλωστε δεν απομακρύνθηκε ποτέ...

Η αλληλεγγύη δεν επιβάλλεται...

Σύμφωνα με όσα σχεδιάζει το υπουργείο Υγείας, θα είμαστε όλοι δωρητές οργάνων μετά θάνατον, εκτός αν δηλώσουμε πως δεν θέλουμε κάτι τέτοιο. Πρόκειται γι'αυτό που αποκαλούν οι νομικοί εικαζόμενη συναίνεση. Πόσο, όμως, δικαιολογείται το κράτος να υποθέτει τη βούλησή μας; Μήπως τώρα που πρέπει να αλλάξουν πολλά σε αυτήν τη χώρα, οφείλουμε να επαναπροσδιορίσουμε και τη σχέση μας με το κράτος;...
Το θέλουμε κομματικό; Αυτή η λύση έχει αποδειχθεί αποτυχημένη. Πόσο χρήσιμο, όμως, είναι κι ένα κράτος-πατέρας; Καθόλου! Στις αρχές του 21ου αιώνα στην Ελλάδα, όπου η ενημέρωση δεν είναι πια αγαθό της αποκαλούμενης "ανώτερης" τάξης, δεν έχουμε ανάγκη από μια αρχή η οποία θα καθοδηγεί το βηματισμό μας, αλλά από ένα κράτος το οποίο δεν θα διατάζει, αλλά θα στέκεται αρωγός, ιδιαιτέρως στους πιο αδύναμους ανάμεσά μας. Ο τελικός στόχος δε μπορεί να είναι άλλος από τη δημιουργία μιας κοινωνίας, όπου η κρατική παρέμβαση θα εξασφαλίζει την ισοκατανομή του πλούτου. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο...
Σε μια τέτοια πολιτεία, κανείς δεν θα μπορεί να εικάζει τη βούληση του οποιουδήποτε πολίτη, ειδικά σε τόσο ευαίσθητες περιπτώσεις όπως η δωρεά οργάνων. Μπορώ να δεχθώ πως ειλικρινής στόχος του υπουργείου Υγείας είναι η αύξηση των μεταμοσχεύσεων, αλλά η αλληλεγγύη όταν επιβάλλεται με το νόμο κι όχι με τη δημιουργία της σχετικής κουλτούρας από τα σχολικά χρόνια μετατρέπεται σε άνευ ουσίας πατερναλισμό...

Είναι υποχρέωση, όχι δικαίωμα...

"Μα, είναι δυνατό να μείνουμε τέσσερις ημέρες χωρίς ενημέρωση;", αναρωτιούνται πολλοί που μπορεί να μην έχουν διαβάσει ποτέ εφημερίδα στη ζωή τους. Είναι τα ίδια αδρανή ή δολερά όντα που εξανίστανται όταν μένει, για παράδειγμα, η πρωτεύουσα χωρίς μέσα μεταφοράς όταν απεργούν οι οδηγοίτους. "Μα, δεν καταλαβαίνουν πως εκείνοι που την πληρώνουν είναι οι άνθρωποι της καθημερινότητας κι όχι αυτοί που έχουν βάλει στο στόχαστρο;", είναι μια ακόμα απορία τους. Αναρωτιέμαι, όμως, γιατί δεν απαιτούν και κατάργηση του θεσμού της απεργίας μια και καλή; Ή να κάνουμε λευκές απεργίες, όπως οι γιαπωνέζοι, μέχρι να μας εξαφανίσει η έκρηξη κάποιου πυρηνικού αντιδραστήρα...

Φυσικά και δε συμφωνώ με όλων των ειδών τις απεργίες. Βεβαίως και υπάρχουν και κατεστημένα που ξεβολεύονται κι αντιδρούν άγρια. Από την άλλη, όμως, αν οι λαοί δεν εξεγείρονταν κάθε τόσο, θα πηγαίναμε ακόμα στις δουλειές μας φορώντας, κυριολεκτικώς, αλυσίδες και θα ήμασταν τρισευτυχισμένοι αν οι αφέντες μάς πετούσαν τα αποφάγια τους στην κυριολεξία. Τί θέλουν να μας πουν οι "σώφρονες"; Πως τα εργατικά δικαιώματα θα κατοχυρώνονταν από τα αφεντικά, αν οι εργάτες δεν τα απαιτούσαν; Και μη μου πείτε πως σήμερα είναι δύσκολοι καιροί γιατί και τον καιρό της υποτιθέμενης ευμάρειας οι εργαζόμενοι ό,τι κέρδισαν το κέρδισαν κατεβαίνοντας στο δρόμο...
Υ.Γ.: Λένε οι "συνετοί" πως με τη συμμετοχή των "υγιών" (αν υπάρχουν ακόμα τέτοια) μέσων ενημέρωσης στις απεργίες του κλάδου, θα τα καταστήσουν κι αυτά ζημιογόνα. Οταν, όμως, καίγεται το σπίτι του διπλανού είσαι υποχρεωμένος να τρέξεις να σβήσεις τη φωτιά. Αν όχι από αλληλεγγύη, τουλάχιστον από συμφέρον γιατί η φωτιά έχει την τάση να μην είναι στατική...

Χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση Τζαννετάκη!

Το 1989ήταν "βρόμικο"! Οχι όμως γιατί η Αριστερά συνεργάστηκε με τη δεξιά, αλλά γιατί δεν κατέληξαν στη φυλακή ο Ανδρέας Παπανδρέου και η πρώτη "φουρνιά" διεφθαρμένων πασόκων. Λυπάμαι αν πληγώσω τα στερεότυπά σας, αλλά θεωρώ την κυβέρνηση Τζαννετάκη ίσως την καλύτερη, έστω κι αν ήταν βραχύβια, που γνώρισε ο τόπος από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Ακριβώς μια τέτοια κυβέρνηση έχει και σήμερα ανάγκη η Ελλάδα.
Τί σημαίνει αυτό; Πρώτον, πως η χώρα πρέπει να οδηγηθεί σε εκλογές। Αξιολογώντας δύο δεινά, την πρόωρη προσφυγή στην κάλπη εν ώρα κρίσης και την παραμονή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, φρονώ πως είναι προτιμότερο να ψηφίσουμε για ένα "σοφό" Κοινοβούλιο,στοπλαίσιοτουεφικτού. Ενα Κοινοβούλιο, δηλαδή, που θα οδηγήσει σε κυβέρνηση συνεργασίας είτε του ΠΑΣΟΚ είτε της Ν.Δ. με την Αριστερά...
Τώρα είναι, εξάλλου, η ώρα για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να αποδείξουν ότι όσα λένε ορισμένοι τους για λανθασμένη πορεία τα εννοούν και δεν τα ισχυρίζονται μόνο και μόνο για να μη χάσουν τους ψηφοφόρους τους. Τώρα που ο αρχηγός Γιωργάκης σχεδιάζει να δώσει μορφή ψήφου εμπιστοσύνης στο νομοσχέδιο για την επιβολή νέων επαχθών μέτρων για τους "συνήθεις υπόπτους"...
Το έχω γράψει και το ξαναγράφω με όλο τον κίνδυνο να θεωρηθώ πιο γραφικός κι από το... Πήλιο: ο συνοδηγός που βλέπει τον οδηγό να κατευθύνει το αυτοκίνητο προς τον τοίχο και περιορίζεται μόνο στο να επισημαίνει τη λανθασμένη πορεία του και δεν παίρνει ο ίδιος το τιμόνι στα χέρια του δεν είναι υπεύθυνος, αλλά συνένοχος...

Ο Σόρος σε ρόλο Αλέκας!

Φαντάζομαι πως ακόμα κι ο πιο ακραίος συνωμοσιολόγος δεν θα αποκαλούσε τον Τ. Σόρος κομμουνιστή! Ο κερδοσκόπος που κερδίζει δισεκατομμύρια παίζοντας με το παρόν και το μέλλον λαών δύσκολα θα μπορούσε να αποκληθεί θιασώτης της ισοκατανομής του πλούτου. Γι'αυτό κι έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι παρατηρήσεις του για την ευρωπαϊκή (προσέξτε, όχι ελληνική) κρίση.
Τί λέει ο κ. Σόρος; Πως τα δημοσιονομικά προβλήματα των αποκαλούμενων κρατών "γουρουνιών" (Πορτογαλίας, Ιταλίας, Ελλάδας, Ιρλανδίας, Ισπανίας) προέκυψαν από το φτηνό δανεισμό που ακολούθησε την εισαγωγή του ευρώ και τον οποίο εξέθρεψε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με τη συνεργασία των τραπεζών, κυρίως γερμανικών και γαλλικών αλλά κι ελληνικών φυσικά. Ηταν η εποχή, αν θυμάστε, της "ισχυρής" Ελλάδας του Κ. Σημίτη, όταν μας υπόσχονταν χρηματιστήριο των επτά χιλιάδων μονάδων κι εσαεί ανάπτυξη, χωρίς όμως να ελέγχεται αν η πηγή του πλουτισμού μας βασιζόταν σε γερά θεμέλια...
Θα μου πείτε, "κι ο λαός πίστεψε το παραμύθι, άρα έχει κι εκείνος τη δική του ευθύνη". Φυσικά και την έχει, στο μέτρο που του αναλογεί όμως. Γιατί αν η πλειονότητα κατόρθωσε με τα ψέματα που εύκολα χώνεψε να κερδίσει μια καλή ποιότητα ζωής, μερικοί ζουν ακόμα και σήμερα μέσα στη χυδαία χλιδή, όχι επειδή κατανάλωσαν παραμύθια, αλλά γιατί τα πούλησαν. Γι' αυτό και είναι ντροπή τύποι όπως ο Α. Παπαδόπουλος να παριστάνουν σήμερα τους σοφούς. Γιατί την εποχή που είχαν και τα γένια και τα κτένια απολάμβαναν τη φρεναπάτη της "ευρωπαϊκής" Ελλάδας, ενώ, στην καλύτερη γι'αυτούς περίπτωση γιατί δεν θέλω να τους θεωρήσω εξωνημένους, δεν είχαν πάρει μυρωδιά για το ηφαίστειο που ανάβλυζε στην Πομπηία...

Δ-ε β-γ-α-ί-ν-ε-ι!

Γράφω ένα ένα τα γράμματα, μήπως και το καταλάβουν! Το μνημόνιο δε βγαίνει σε όποιον θεό, από νεοφιλελεύθερο μέχρι κομμουνιστή, κι αν πιστεύει κανείς. Παρότι έχουμε αργήσει, ακόμα και τώρα δεν είναι αργά για να προχωρήσει η χώρα, ύστερα από συμφωνία με τους κερδοσκόπους δανειστές, σε αναδιάρθρωση του χρέους της. Κι όταν γράφω τώρα, εννοώ τώρα, πριν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, για παράδειγμα, καταφέρουν να σταθούν για τα καλά στα "πόδια" τους, οπότε και δεν θα φοβούνται στάση πληρωμών από την Ελλάδα...

Στο μεταξύ, έχει αρχίσει ήδη και θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα, μια άτυπη επίρριψη ευθυνών από υπουργούς της ελληνικής κυβέρνησης στην τρόικα και το αντίστροφο για το τίς πταίει και το μνημόνιο έχει αποτύχει. Το πρόβλημα, όμως, δε βρίσκεται στα πρόσωπα, αλλά στο περιεχόμενο. Πώς είναι δυνατό από τη μια η τρόικα να θεωρεί ως σοβαρότερο ζήτημα για την Ελλάδα το δημοσιονομικό της εκτροχιασμό, αλλά από την άλλη να τον επιδεινώνει με το δάνειο των εκατόν δέκα δισεκατομμυρίων ευρώ; Πώς μπορούν οι "σοφοί" των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον να πιστεύουν ότι με μειώσεις μισθών και συντάξεων, με έκτακτη φορολογία σε βάρος πάντοτε όσων δε μπορούν να αποκρύβουν εισοδήματα, αλλά και με ξεπούλημα του κρατικού πλούτου αυτή η χώρα θα ξεφύγει από την ύφεση;...

Γι'αυτό κι απαιτούνται, μεταξύ άλλων: "κούρεμα" του δημόσιου χρέους τώρα, αξιοποίηση κι όχι εκποίηση του κρατικού πλούτου με όρους διαφάνειας, κυνήγι της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής των πραγματικά ισχυρών, συγχωνεύσεις κρατικών τραπεζών και κρατικοποιήσεις εκείνων που ενώ έλαβαν κρατικές ενισχύσεις δισεκατομμυρίων, εν τούτοις δεν άνοιξαν την "κάνουλα" στην αγορά, αυξήσεις ή μειώσεις μισθών, αναλόγως της παραγωγικότητας εκάστου δημοσίου υπαλλήλου, και, κυρίως, κατάργηση του κομματικού κράτους, με μια πραγματικά ανοιχτή διακυβέρνηση κι όχι τη γελοιότητα του "όπεν γκοβ".

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, ο αρχηγός Γιωργάκης θα είχε δίκιο να διαμαρτύρεται στα κόμματα της Αριστεράς, αν δε συναινούσαν. Αν, όμως, δε στρίψει το "τιμόνι", ο μόνος που θα τον ακολουθεί σε λίγο καιρό θα είναι ο θλιβερά μέτριος Φ. Κουβέλης...

Οι λήσταρχοι (ξανα)βρήκαν τη "λύση"!

Πόσο "χαζός" ήταν αυτός ο Νίτσε όταν ισχυριζόταν πως ο θεός είναι νεκρός! Είναι πιο ζωντανός παρά ποτέ, είτε πρόκειται για τον θεό των Ανθιμων και των Αχμεντινετζάντ, είτε για το μαμωνά των εγχώριων και διεθνών κερδοσκόπων, που θεωρούν πως τώρα, με αφορμή την Ελλάδα, είναι η ευκαιρία να επιβάλουν το ιδεολόγημα του "καπιταλισμού του καζίνο" σε όλο τον πλανήτη...
Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πολύ καλά πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Γι'αυτό, κι ενώ δεν έχουν συμπληρωθεί καν τρία χρόνια από τότε που το καπιταλιστικό τους μοντέλο ξεμπροστιάστηκε με αφορμή την κατάρρευση της "Λίμαν Μπράδερς", δεν έσκυψαν το κεφάλι από ντροπή, αλλά βρήκαν τον τρόπο να ρεφάρουν, επιτιθέμενοι στην ανύπαρκτη θεσμικώς ευρωζώνη και στους πιο αδύναμους κρίκουςτης, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.
Το θράσος αυτών των τύπων δεν έχει όρια। Ο εικονιζόμενος τραπεζίτης της "Μπάρκλεϊς", για παράδειγμα, Χανς Γεργκ Ρούντλοφ βρήκε τη "λύση" για την Ευρωπαϊκή Ενωση: οι πολίτες θα πρέπει να εργάζονται περισσότερο, με ελαστικές μορφές εργασίας, και να λαμβάνουν τα μισά κοινωνικά επιδόματα από αυτά που λαμβάνουν σήμερα। Ο "πολύς" κ. Ρούντλοφ, μάλιστα, απορεί για το γεγονός ότι οι ευρωπαίοι δεν θέλουν να πειθαρχήσουν σε τέτοια μέτρα! Και για να φανεί σε όλο της το "μεγαλείο" η υποκρισία του συστήματος που πρεσβεύει ο τραπεζίτης, τα μπόνους των στελεχών της "Μπάρκλεϊς" για τοπροηγούμενοέτοςξεκινούσαν από τις εξακόσιες χιλιάδες λίρες... Δυστυχώς δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο. Κι εμείς στην Ψωροκώσταινα συνεχίζουμε να αυτομαστιγωνόμαστε και να κατηγορεί η μια επαγγελματική ομάδα την άλλη, παίζοντας το παιχνίδι των ξεδιάντροπων λήσταρχων με τα ακριβά κοστούμια...
Υ.Γ. "Ηθικό" επιμύθιο: αρκετά ζήσαμε ως άνθρωποι, καιρός να επιστρέψουμε στη δουλεία. Αυτή πρέπει να είναι η "άξια" τιμωρία του εχθρού λαού...