Σαδομαζοχιστής για το χατίρι σου δεν θα γίνω Αλέξη...

Κανείς δε μπορεί να είναι βέβαιος ότι μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα είναι ωφέλιμη για τους πολίτες της. Γνωρίζουμε, όμως, πολύ καλά ότι η παραμονή μας στην ευρωζώνη με κάθε κόστος έχει οδηγήσει σε μια οικονομική γενοκτονία, η οποία όταν ξεδιπλωθεί στις πλήρεις διαστάσεις της δεν θα έχει πολλά να ζηλέψει από τις τραγικότερες στιγμές τής σύγχρονης Ιστορίας μας, όπως την περίοδο της κατοχής. Σήμερα, άλλωστε, ζούμε τις συνέπειες της υπαρκτής χρεοκοπίας, που οι κυβερνώντες μας απειλούν πως θα συμβεί αν τραβήξουμε διαφορετικό δρόμο. Γιατί, επομένως, το ευρώ έχει γίνει φετίχ όχι μόνο για την κυβέρνηση αλλά και για τον Αλ. Τσίπρα; Γιατί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν κρατά έστω μια πιο ουδέτερη στάση, διακινδυνεύοντας με αυτήν που τηρεί τώρα να εκτεθεί σύντομα ανεπανόρθωτα, παρά βγαίνει παντού να μιλήσει για την αναγκαιότητα παραμονής μας στην ευρωζώνη; Και τί είδους σκληρή διαπραγμάτευση μπορείς να κάνεις όταν έχεις προεξοφλήσει στον αντίπαλό σου πως δεν είσαι διατεθειμένος να τη φτάσεις μέχρι τέλους;...

Δεν ξέρω αν ο Αλ. Τσίπρας τα έχει βρει με την εγχώρια και διεθνή διαπλοκή ή ειλικρινώς πιστεύει στο δήθεν μονόδρομο του ευρώ. Οπως κι αν έχει, είναι κρίμα να μη μπορεί να ερμηνεύει τα σημάδια των καιρών και γι' αυτό να γίνεται αντιφατικός. Δεν είναι δυνατό από τη μια πλευρά να λοιδορείς, ορθώς ποιώντας, τον πρωθυπουργό, τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και τον υπουργό Οικονομικών για τη στοχοπροσήλωσή τους στα μνημόνια, αλλά από την άλλη να αγνοείς μια από τις βασικές παραμέτρους, αν όχι τη βασικότερη, που μας οδήγησαν στο να μετατραπούμε σε αποικία χρέους. Ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης, εξάλλου, θα χρειαστεί σοβαρότερα επιχειρήματα όταν βρεθεί τετ α τετ με την καγκελάριο της Γερμανίας από το "κοίτα με Ανγκελα και θαύμασέ με, είμαι ο νέος, ωραίος και κουλ Αλέξης κι επομένως πρέπει να μου κάνεις όλες τις χάρες"...

Δεν ανήκω σε εκείνους που επιθυμούν την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, μολονότι αποδείχθηκε κολοσσιαίο λάθος η ένταξή μας σε αυτή, για την οποία θα πρέπει να "ευγνωμονούμε" αιωνίως τον αρχιερέα τής διαπλοκής Κ. Σημίτη, τον οποίο κάποιοι θέλουν να επιβάλουν κι ως τον επόμενο πρωθυπουργό τής χώρας. Θα προτιμούσα, πάντως, ένα κοινό νόμισμα των χωρών τού ευρωπαϊκού Νότου, το οποίο θα λειτουργούσε ανταγωνιστικώς στο γερμανικό ευρώ κι όχι στην υπηρεσία τού γερμανικού επεκτατισμού. Δεν ανήκω, ωστόσο, και σε εκείνους που θα δεχθούν να συνεχιστούν πολιτικές απόλυτης καταστροφής των μικρομεσαίων στρωμάτων προκειμένου στις τσέπες τους οι πλούσιοι, οι μόνοι που θα διαθέτουν λεφτά, να έχουν ευρώ για να μετακινούνται στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τουριστικά θέρετρα...

Το διακύβευμα είναι πολύ σημαντικότερο από το νόμισμα, είναι η φραγή σε πολιτικές που κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους και η ταυτόχρονη επιβολή αναδιανεμητικών μέτρων κοινωνικής δικαιοσύνης. Οσοι θεωρούν το ευρώ φετίχ βάζουν το κάρο μπροστά από το άλογο, αδυνατώντας να αντιληφθούν, μεταξύ άλλων, και τη ριζοσπαστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, η οποία δεν θα ανέχεται για πολύ καιρό ακόμα τον αφανισμό της με το ψευδοεπιχείρημα "μα, σας κρατάμε στην Ευρώπη". Μην απορούν, επομένως, στην Κουμουνδούρου που δε μπορούν να ξεκολλήσουν από τη δημοσκοπική μάχη στήθος με στήθος με τους αυθεντικότερους βιτσιόζους τού συστήματος. Αν περπατούσαν και λίγο στην κοινωνία, παρατώντας τς ατέρμονες κομματικές συνάξεις και μιντιακές εμφανίσεις τους, ίσως και να το αντιλαμβάνονταν...




 

Οι νοικοκυραίοι βαριούνται να διαδηλώσουν ακόμα και για τους αγαπημένους τους μπάτσους...

Μάλλον πράκτορες ξένων δυνάμεων ήταν οι εκατοντάδες διαδηλωτές που εγκλωβίστηκαν από τους μπάτσους στα Προπύλαια κατά την πορεία στη μνήμη τού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Πράκτορες, άλλωστε, ξένων δυνάμεων ήταν και οι χιλιάδες έφηβοι που είχαν βγει ειρηνικώς στους δρόμους πριν πέντε χρόνια για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία ενός συνομηλίκου τους από όργανο της τάξης, τρομάρα του, και η διαμαρτυρία των οποίων καπηλεύτηκε από μερικές εκατοντάδες γνωστούς άγνωστους που είναι γνωστοί στην αστυνομία, αρκετοί μάλιστα από αυτούς προέρχονται από τα σπλάχνα της, οι οποίοι έκαναν γης μαδιάμ την Αθήνα κι άλλες πόλεις. Βλέπετε, για τους φιλήσυχους νοικοκυραίους μας, οι οποίοι όταν δεν αισθάνονται πως τους ψεκάζουν, παθιάζονται με το να ανακαλύπτουν θεωρίες συνωμοσίας από τούρκους, εβραίους κι αμερικανούς για να αποδεικνύουν πόσο σπουδαίος είναι ο νωθρός εγκέφαλός τους, θεωρείται απίθανο το πιο δυναμικό κομμάτι τής κοινωνίας μας να ξεσηκώνεται όταν το 2008 αισθάνθηκε πως έπεσε κι αυτό θύμα τής αυθαιρεσίας των δυνάμεων καταστολής τής εξουσίας κι όταν σήμερα τα μιντιακά παπαγαλάκια τού λένε πως καταστρέφεται γιατί τα πανεπιστήμια είναι κλειστά κι όχι γιατί η χώρα έχει μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για άνεργους νέους. Κι όμως, τις περισσότερες φορές η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή από αυτή που διαβάζουμε στα αστυνομικά μυθιστορήματα...

Οι νοικοκυραίοι είναι ο τύπος τού ανθρώπου που πιστεύει ότι ο φυσικός βιότοπος ενός καρχαρία, για παράδειγμα, είναι το ενυδρείο. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι εκεί έξω υπάρχει ένας ωκεανός που αφρίζει κι ότι, καλώς ή κακώς, οι νεολαίοι μας ανήκουν σε αυτόν κι όχι στα μαντρωμένα τουριστικά τους συγκροτήματα. Ας το βάλουν καλά στο υπερσυντηρητικό μυαλό τους: οι έφηβοι έχουν όχι απλώς δικαίωμα αλλά υποχρέωση να αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα, ακόμα κι αν δεν θέτουν τα σωστά ερωτήματα ή δε δίνουν τις ορθές απαντήσεις, ακόμα κι αν αγνοούν τα ερωτήματα ή τις απαντήσεις. Ένα είναι σίγουρο, δεν είναι επαναστάτες χωρίς αιτία γιατί στην κοινωνία όπου θέλουν να τους εντάξουν, υπάρχουν χίλιοι δυο καλοί λόγοι για να επαναστατήσεις εναντίον της. Αυτούς θα τους βρουν στην πορεία, η κοινωνία όμως έχει ανάγκη εδώ και τώρα την ορμή και τον ενθουσιασμό τους, το ταρακούνημά τους που την ξυπνά από το λήθαργο και την κάνει να συνειδητοποιεί ότι τελικώς δεν είναι όλα τόσο αγγελικά πλασμένα όσο θέλει να βαυκαλίζεται πως είναι...

Ακούω, βεβαίως, τους νοικοκυραίους να διαμαρτύρονται για το ότι η νεολαία και η Αριστερά δεν εξεγείρονται όταν σκοτώνεται ένας μπάτσος εν ώρα καθήκοντος ή, για παράδειγμα, δεν έγινε το ίδιο για τους εργαζομένους τής Marfin. Θα συμφωνήσω μαζί τους: δεν πρέπει να οδηγηθούμε στον ταξικό εμφύλιο από τη στιγμή που κι ο μπάτσος κι ο εργαζόμενος της Marfin είναι μισθωτοί που δεν ανταμείβονται για το μόχθο τους όσο θα ήταν δίκαιο. Φυσικά δεν αναφέρομαι στους μπάτσους που βαρούν άγρια και πετούν χημικά για ψύλλου πήδημα για να δείξουν πόσο άγρια αρσενικά φαντάζονται τον εαυτό τους πως είναι και να κρύψουν τα βαθιά ριζωμένα μέσα τους κόμπλεξ κατωτερότητας από τα οποία βασανίζονται. Θα έπρεπε, ωστόσο, όλοι μαζί οι μικρομεσαίοι να ενώσουμε τις δυνάμεις μας σε βάρος των ελίτ που μας πίνουν το αίμα.

Γιατί, όμως, καλοί μου νοικοκυραίοι περιμένετε από τους άλλους να κάνουν τις διαδηλώσεις τής αρεσκείας σας; Δεν είναι δύσκολο, ξέρετε, να σηκωθείτε από τον καναπέ και να τις κάνετε μόνοι σας. Βάζετε λίγη δύναμη στα χέρια και τα τρυφερά σας οπίσθια αυτομάτως ξεκολλούν από το έπιπλο από το οποίο παρακολουθείτε το αγαπημένο σας τουρκικό σίριαλ. Κακώς, επομένως, η Αριστερά δε διαδηλώνει για τη δολοφονία ενός μπάτσου των 700 ευρώ από έναν εγκληματία. Αλλά αυτό δε μπορεί να στέκεται ως επιχείρημα εναντίον της όταν αυτοί που υποτίθεται πως νοιάζονται περισσότερο για τους μπάτσους δεν ξεβολεύονται ούτε για να πάνε στην τουαλέτα. Ετσι δεν είναι αγαπημένοι μου, νωθροί, δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι νοικοκυραίοι;...      

 

"Ολα μοιάζουν αδύνατα μέχρι τη στιγμή που γίνονται"...

Αν ο Νέλσον Μαντέλα δε νικούσε το απαρτχάιντ, αισθάνομαι σα ν' ακούω τί θα έλεγαν αυτοί που δε μπαίνουν καν στον κόπο να προσπαθούν για έναν καλύτερο κόσμο. Θα μιλούσαν για μια ζωή που πήγε χαμένη γιατί δεν κατάλαβε ότι "έτσι είναι η ζωή και πώς να την αλλάξεις". Είναι οι ίδιοι που και σήμερα λοιδορούν όσους αντιστέκονται σε ένα σύστημα το οποίο επιβραβεύει την αδικία και τον κυνισμό και καταπνίγει τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ισότητα. Ο Νέλσον Μαντέλα, ωστόσο, και οι χιλιάδες Νέλσον Μαντέλα που υπάρχουν εκεί έξω κι ας μην τους έχει κάνει η Ιστορία τη χάρη να καταγράψει τα ονόματά τους έχουν διαφορετική άποψη: πιστεύουν ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει γιατί έχουν διαβάσει γι' αλλαγές και τον έχουν δει και οι ίδιοι με τα μάτια τους να αλλάζει. Μπορεί μια ημέρα να με διαψεύσουν οι επιστήμονες, αλλά στο ανθρώπινο DNA δεν έχει εντοπιστεί ακόμα το γονίδιο της σκλαβιάς. Με αυτό ως δεδομένο έχω κάθε δικαίωμα, επομένως, να εικάζω πως με το στίγμα τής εθελοδουλίας δε γεννιέται κανείς, αλλά τον κάνουν να νιώθει δούλος όσοι του στερούν την εκπαίδευση, την εργασία, τα χρήματα και τον ελεύθερο χρόνο που ταιριάζουν σε κάθε homo sapiens...

Στα χέρια μας είναι να φτάσει η ημέρα που δεν θα χρειαζόμαστε κάποιον να περνά 27 από τα πιο δημιουργικά χρόνια τής ζωής του στη φυλακή για να είμαστε όλοι ελεύθεροι. Να μην έχουμε, δηλαδή, ανάγκη από ήρωες των οποίων το θάρρος και την επιμονή να θαυμάζουμε, αλλά να είμαστε όλοι σαν κι αυτούς, να αγωνιζόμαστε όλοι για μια καλύτερη ποιότητα ζωής, για έναν πλανήτη όπου λιγότερο από το 1% του πληθυσμού δεν θα απορροφά περισσότερο από το 99% του παραγόμενου πλούτου, όπου η καταπίεση δεν θα υφίσταται ως έννοια κι όπου όλοι θα απολαμβάνουν τους καρπούς που θα αντιστοιχούν στο μόχθο τους. Το πιο όμορφο, μάλιστα, είναι πως για να τα πετύχουμε όλα αυτά δεν είναι απαραίτητο να καταφύγουμε στη βία σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Παιδεία, πραγματική παιδεία, αυτό είναι ίσως το μοναδικό εφόδιο που απαιτείται για να λυτρωθούμε από δυνάστες και σωτήρες, επίγειους κι επουράνιους...

Κι αν ακόμα είναι αργά, που δεν είναι, για όσους έχουμε ολοκληρώσει εδώ και καιρό τις ακαδημαϊκές μας σπουδές, έχουμε κι άλλη ευκαιρία να εξιλεωθούμε για τις ενοχές μας: να παραδώσουμε στα παιδιά μας ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα τα μαθαίνει να σκέφτονται ελεύθερα και να αυτοπειθαρχούν κι όχι να παπαγαλίζουν και να στέκονται ζυγισμένα στοιχισμένα μπροστά στη μπότα τού δασκάλου. Δεν έχουμε ανάγκη από στρατιωτάκια αλλά από ανοιχτόμυαλα πλάσματα που θα εντρυφούν στη συλλογικότητα, μέσω για παράδειγμα ομαδικών εργασιών και λοιπών κοινών δραστηριοτήτων, κι όχι στον ατομικισμό και θα τους δίνεται η δυνατότητα να αποκτούν ταξική συνείδηση ώστε μεγαλώνοντας να μη γίνονται φρόνιμοι, συνετοί και φοβισμένοι νοικοκυραίοι αλλά βαθιά καλλιεργημένοι πολίτες, οι οποίοι δεν θα ανέχονται την κοροϊδία των ελίτ, δεν θα βασανίζονται από τύψεις που άλλοι τους καλλιεργούν και θα απαιτούν αυτά που τους ανήκουν...

Ο Νέλσον Μαντέλα είναι ζωντανός, θα είναι κι όταν η ανθρωπότητα δεν θα έχει ανάγκη άλλους Νέλσον Μαντέλα γιατί θα ζούμε σε ένα δίκαιο κόσμο. Ακόμα και τότε, όμως, ο αγώνας του θα αποτελεί παράδειγμα του τί μπορεί να πετύχει η θέληση του ανθρώπου έστω κι αν το κορμί του είναι φυλακισμένο. Ο Νέλσον Μαντέλα θα είναι εκεί για να βγάζει τη γλώσσα σε όλους όσοι έχουν υψώσει τη σημαία τής ηττοπάθειας ως σύμβολο ζωής και περιμένουν πάντοτε από τους άλλους να κάνουν τη διαφορά. Ο "Μαντίμπα" θα βρίσκεται ακόμα εδώ για να αποδεικνύει ότι η επανάσταση είναι μια πολύ βαθύτερη διαδικασία απ' το παίρνω ένα όπλο και θερίζω όποιον βρω μπροστά μου. Απαιτεί, πρωτίστως, πνευματική προεργασία και ψυχική ενδοσκόπηση. Κι αν η παιδεία, η πραγματική παιδεία ως προϋπόθεση της επανάστασης δεν είναι τόσο "σέξι" ορολογία όσο το "αντάρτικο πόλεων" για παράδειγμα ή ο συμβολισμός τής Βαστίλης και των χειμερινών ανακτόρων, διαθέτει ένα πολύ σημαντικότερο πλεονέκτημα: αφήνει στην ανεργία τους καταπιεστές και τους αυτόκλητους μεσσίες, τους μόνους που αξίζουν να μείνουν εσαεί χωρίς δουλειά, και δημιουργεί στέρεα θεμέλια ώστε να μη χρειαζόμαστε στο μέλλον επαναστάσεις για να γκρεμίζουν άλλες σαπισμένες επαναστάσεις...   

Κι ο κυρ Μήτσος θα 'ταν φιλάνθρωπος αν δεν πλήρωνε φόρους...

Τελικώς, λεφτά υπάρχουν; Το ερώτημα δεν τίθεται σωστά γιατί το είχε θέσει παραπλανητικώς ο ρεζίλης των Παπανδρέου ως κατάφαση πριν τις εκλογές τού 2009. Οταν το είπε ο πρώην πρωθυπουργός και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές λεφτά δεν υπάρχουν. Τα έχει φάει η διαπλοκή και τα "κόκαλά" τους έχει γλείψει το λούμπεν προλεταριάτο. Λεφτά, όμως, μπορούν να βρεθούν και σήμερα, με μια προϋπόθεση ωστόσο η οποία δεν εκπληρώθηκε σχεδόν ποτέ από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα: να υπάρξει η πολιτική βούληση για να σπάσουν αβγά. Και με αυτό δεν εννοώ μόνο να πάνε, για παράδειγμα, σπίτι τους όσοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι άχρηστοι ή περισσευούμενοι ή στη φυλακή όλοι οι επίορκοι εφοριακοί, αλλά κυρίως να διαμορφωθούν πολιτικές, με προτεραιότητα στο κομμάτι τής φορολογίας και της απονομής δικαιοσύνης, οι οποίες θα διαμορφώσουν το θεσμικό και νομοθετικό πλαίσιο για τη δίκαιη ανακατανομή τού παραγόμενου πλούτου σε αυτήν τη χώρα...

Μόνο οι εθελοτυφλούντες δε βλέπουν πως λεφτά υπάρχουν στην Ελλάδα. Κι όχι μόνο υπάρχουν, αλλά επιδεικνύονται με χίλιους δυο τρόπους: από το κοσμικό λάιφσταϊλ μερικών εκατοντάδων οικογενειών μέχρι τις φιλανθρωπίες τους, με τις οποίες προσπαθούν να ξεπλύνουν το χρήμα τους και, οι πιο ευσυνείδητοι ανάμεσα στους έλληνες κροίσους, ίσως και τις ενοχές τους. Αντί, όμως, το πολιτικό σύστημα να σπεύσει να ελέγξει το πόθεν έσχες τού πλούτου τους και να τις φορολογήσει δικαίως, στην καλύτερη περίπτωση πέφτει γονυπετές στα πόδια τους παρακαλώντας να δείξουν πατριωτισμό. Στη χειρότερη κάνει ό,τι περνά από το χέρι του ώστε την οικονομική κρίση να πληρώσει ο λαουτζίκος, ο οποίος έχει υποβληθεί εδώ και πολύ καιρό στην άθλια ψυχολογική πίεση του "μαζί τα φάγαμε" και τώρα του λένε "πώς κάνεις έτσι, δεν υπερφορολογείσαι κιόλας". Λες και στα ψευδεπίγραφα στατιστικά τού μέσου όρου μπορεί να αποτυπωθεί πως κάποιοι δεν πληρώνουν φράγκο για να κυματίζουν, για παράδειγμα, περήφανες οι ελληνικές σημαίες στα νερά τής Γουαδελούπης, αλλά οι πολλοί καταβάλλουν ακόμα και το μαντήλι που δεν έχουν για να κλάψουν...

Δεν αντέχω άλλο να βλέπω κάθε βράδυ τη Μ. Βαρδινογιάννη στο δελτίο τού MEGA να περιφέρει το τελευταίο της μπότοξ και την "ανθρωπιά" της φορώντας τις αστραφτερές τουαλέτες της και να μας μιλά για τα επιτεύγματα του νοσοκομείου που πλήρωσε για την κατασκευή του, αλλά να μη μας λέει ούτε αυτή ούτε οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι της πόσα νοσοκομεία θα είχαν χτιστεί αν η οικογένειά της πλήρωνε τους φόρους που αναλογούν στα εισοδήματά της κι αν αυτά δημιουργήθηκαν με νόμιμο ή ηθικό τρόπο. Και η Μ. Βαρδινογιάννη είναι μόνο ένα τρανταχτό παράδειγμα. Από την άλλη, ο κάθε μέσος ανθρωπάκος αν δεν πλήρωνε φράγκο για φόρους, χαράτσια στα ακίνητα, τέλη αλληλεγγύης, επιτηδεύματος, ασφαλιστικές εισφορές κ.λ.π. κ.λ.π. είμαι σίγουρος ότι θα του περίσσευαν λεφτά, αν όχι για να πληρώσει για την κατασκευή νοσοκομείου, τουλάχιστον για την αγορά ενός ακτινολογικού μηχανήματος. Ο μέσος ανθρωπάκος που δεν είναι συνεπής απέναντι στις υποχρεώσεις του στην πολιτεία χαρακτηρίζεται λαμόγιο και λωποδύτης από τα κυρίαρχα μίντια. Αντιθέτως, οι άνθρωποι της εφοπλιστικής, τραπεζικής κι επιχειρηματική ελίτ βαφτίζονται ευεργέτες στο όνομα των οποίων ο ελληνικός λαός οφείλει να πίνει νερό (πού λεφτά για κρασί). Λεφτά, επομένως, υπάρχουν. Αρκεί να διαθέτεις τη βούληση να τα μαζέψεις...  

   
 

Δεν είναι η χαμένη εξεταστική που κατάστρεψε το πανεπιστήμιο...

Οι "στρουθοκάμηλοι" περισσεύουν σε αυτήν τη χώρα. Δείτε, για παράδειγμα, τί συμβαίνει με τα πανεπιστήμια. Όλοι ορκίζονται πως αγωνίζονται για τη δημόσια δωρεάν παιδεία, αλλά όλοι βάζουν το λιθαράκι τους για την υποβάθμισή της. Κι αν μη τί άλλο, κανένα πρόβλημα δε λύθηκε ποτέ με την υποκρισία παρά μόνο με την ειλικρινή παράθεση επιχειρημάτων. Γιατί, επομένως, οι διοικητικοί υπάλληλοι δεν παραδέχονται ότι απεργούν γιατί χάνουν τις δουλειές τους, αλλά παριστάνουν πως αγωνίζονται για μια καλύτερη ανώτατη εκπαίδευση; Δεν είναι ντροπή να μάχεσαι για την εργασία σου, ειδικώς αν πιστεύεις ότι είσαι άξιος γι' αυτή. Προς τί, λοιπόν, ο κλαυθμός κι οδυρμός για ανώτερα αγαθά από τη στιγμή που τα δάκρυα θα ήταν πολύ πιο πιστευτά αν οι διοικητικοί υπάλληλοι απεργούσαν για την υποβάθμιση των ΑΕΙ και τις εποχές που έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα;...

Κι εδώ υπεισέρχεται η υποκρισία τής πολιτικής ηγεσίας τής χώρας και των μιντιακών εξαπτέρυγών της. Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω τον Κ. Αρβανιτόπουλο, τον Γ. Πρετεντέρη και τον "πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα", αλλά τα πανεπιστήμια δεν καταστράφηκαν αυτές τις 13 εβδομάδες τής απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων ή από τον "ποιητή Φανφάρα" Θ. Πελεγρίνη. Ηταν καταστραμμένα κι όταν οι εξεταστικές περίοδοι διεξάγονταν κανονικώς. Ήταν καταστραμμένα, για παράδειγμα, κι όταν ήταν φοιτητής ο γράφων και τη χώρα κυβερνούσε ο εκλεκτός τής διαπλοκής Κ. Σημίτης. Οι τριτοκοσμικές υποδομές, η απαρχαιωμένη διδακτική ύλη, η ασυδοσία, η διαφθορά ή η σκόπιμη υποβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου ώστε να έρθουν σα σωτήρες τα ιδιωτικά και να μη δημιουργηθούν εργαζόμενοι με ταξική συνείδηση κι επαφή με την αγορά εργασίας είναι χρόνιες παθογένειες. Και γι' αυτές ασφαλώς ευθύνεται και η Αριστερά, η οποία χάιδεψε μπαχαλίστικες νοοτροπίες κι αγιοποίησε πρακτικές που υποθάλπουν το συντεχνιασμό, την οικογενειοκρατία και τη φαυλότητα...

Με λίγα λόγια, η Αριστερά, άθελά της ή ηθελημένως, έριξε κι εξακολουθεί να ρίχνει νερό στο μύλο τού συστήματος, το οποίο βολεύεται με τη μαζική παραγωγή στην ουσία απαίδευτων εργαλείων που απλώς θα εκτελούν τις εντολές των αφεντικών τους χωρίς να έχουν μάθει να ζητούν κάτι καλύτερο από μια θέση στη γαλέρα. Και κάπως έτσι, με τη νοοτροπία πως κάθε ελληνόπουλο θα πρέπει να έχει να μοστράρει ένα πτυχίο στους γονείς του και στον κοινωνικό του περίγυρο, γεμίσαμε σήμερα με άνεργους πτυχιούχους οι οποίοι έχουν μάθει να κάνουν μόνο ένα πράγμα, το οποίο πολλές φορές είτε δεν τους εκφράζει συναισθηματικώς είτε δεν έχει ζήτηση στην αγορά εργασίας, κι επομένως αποτελούν πρόσφορα θύματα προς εκμετάλλευση από τον πολιτικάντη που θα τους διορίσει για να εξαγοράσει το βουλευτιλίκι ή από τον επιχειρηματία που αναζητά σκλάβους που θα παράγουν τα υπερκέρδη του...

Προφανώς το πανεπιστήμιο δε πρόκειται να βελτιωθεί αν δεν ανοίξει. Αυτή είναι, ωστόσο, η ελάχιστη προϋπόθεση για τη ριζική μεταμόρφωσή του. Κι αν λάβω υπόψη τις κουτοπόνηρες πρακτικές που χρησιμοποιούνται ένθεν κακείθεν με αφορμή την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων, επιτρέψτε μου να αμφισβητώ εντόνως αν υπάρχει η πολιτική βούληση για την αναγέννησή του... 

  

"Τί άλλο να σου γράψω Κατερίνα, πεθαίνουν οι άνθρωποι από πείνα"...

Οποία "έκπληξις", κανένα πρωτογενές πλεόνασμα, καμιά αύξηση των δημοσίων εσόδων, κανένα wi fi σε όλη τη χώρα δε μπόρεσε να γλιτώσει από τον θάνατο την 13χρονη κοπέλα στην Θεσσαλονίκη. Η Σάρα δεν έχασε τη ζωή της από τις αναθυμιάσεις που εξέπεμπε το μαγκάλι στο σπίτι της, αλλά δολοφονήθηκε αγρίως από αυτούς που όταν αντικρίζουν ανθρώπους δε βλέπουν τίποτα άλλο από αριθμούς, κάνουν τις προσθαφαιρέσεις τους κι αν το αποτέλεσμα είναι θετικό τότε τους δίνουν το "ελευθέρας" να ζήσουν λίγο ακόμα, διαφορετικώς τους στέλνουν να συναντήσουν τον πλάστη τους. Αν υπήρχε δικαιοσύνη σε αυτήν τη χώρα, ο υπουργός Οικονομικών, ο πρωθυπουργός και τα τροϊκανά αφεντικά τους θα οδηγούνταν σήμερα σιδηροδέσμιοι στην Ευελπίδων για να απολογηθούν για τη νέα τους ανθρωποκτονία εκ προθέσεως. Λυπάμαι αν γίνομαι για κάποιους υπερβολικός ή λαϊκιστής, αλλά ακόμα δεν έχει στεγνώσει το μελάνι από τις δηλώσεις τού Αντ. Σαχλαμαρά και του Γ. Στουρνάρα με τις οποίες μας ζητούσαν στην ουσία να αναγείρουμε ανδριάντες προς τιμή τους γιατί τάχα μου έβγαλαν τη χώρα από την κρίση. Οταν στην Ελλάδα τού 2013 πεθαίνουν κορίτσια από το κρύο, οι γερμανοτσολιάδες που κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα κι αυνανίζονται με τις λογιστικές τους αλχημείες το καλύτερο που μπορούν να κάνουν, είναι βγάλουν το σκασμό και να κρυφτούν στα λαγούμια τους...

Πού, αλήθεια, ζουν αυτοί οι τύποι; Οταν ο Αντ. Σαχλαμαράς πήρε το αυτοκίνητό του κι έκανε την "τρέλα", σύμφωνα με δική του δήλωση, να πάει μέχρι το Λουτράκι δε βρέθηκε κανένας χριστιανός να του μiλήσει για το ενάμισι εκατομμύριο των ανέργων, για το 60% της νεολαίας μας που είναι χωρίς δουλειά και φεύγει στο εξωτερικό για μια πιο αξιοπρεπή ζωή, για τις συνθήκες γαλέρας στις οποίες απασχολούνται όσοι έχουν εργασία, οι οποίοι καλούνται να πληρώνουν φόρους και για τους εφοπλιστές ώστε να είμαστε εθνικώς υπερήφανοι για τη ναυτιλία μας, για τα παιδιά που λιποθυμούν από την ασιτία στα σχολεία, τους άστεγους, τους ηλικιωμένους δίχως φάρμακα, για τον πληθυσμό που φτωχοποιείται ραγδαίως, για την εθνική αξιοπρέπεια που κουρελιάζεται για τα όμορφα γαλανά μάτια τού Π. Τόμσεν και των λοιπών εντεταλμένων των εγχώριων και ξένων νταβατζήδων μας; Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, μάλιστα, είχε το θράσος να υποστηρίξει, απαντώντας για το δικό του παχυλό μiσθό, πως οι γνώσεις και η εμπειρία πρέπει να ανταμείβονται αναλόγως. Καμιά αντίρρηση, αλλά ποιός του είπε πως όλοι εκείνοι που καταδiκάζει σε οικονομικό αφανισμό είναι απαίδευτα κοπρόσκυλα που δε δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους;...

Την ίδια ώρα, η ελίτ πάνω στον πανικό της προσπαθεί να νεκραναστήσει, με τις κατευθυνόμενες δημοσκοπήσεις της, την κεντροαριστερά, λες και η σωτηρία αυτής της χώρας πρέπει να διέλθει από τους ίδιους λακέδες τού συστήματος που την κατάστρεψαν, τύπου Βενιζέλου, Κουβέλη, Λοβέρδου κι "ορφανών" τού Κ. Σημίτη. Αν ρωτήσεις το λαό αν θέλει ένα κόμμα ανάμεσα στη ΝΔ και στο ΣΥΡΙΖΑ φυσικά και θα σου απαντήσει, στην πλειοψηφία του, θετικώς. Κι αυτό γιατί υπάρχει οφθαλμοφανέστατη ανάγκη για ένα σχηματισμό που δεν θα πρεσβεύει τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό και κοινωνικό υπερσυντηρητισμό τής ΝΔ ούτε το λαϊκίστικο και καιροσκοπικό αριστερισμό τού ΣΥΡΙΖΑ. Αν ήμουν δεξιός, θα προσδοκούσα τη δημιουργία ενός φιλελεύθερου κόμματος το οποίο θα επέβαλλε κανόνες στην ανεξέλεγκτη οικονομία τής αγοράς και τουλάχιστον στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα για τις μειονότητες, όπως τους μετανάστες ή τους ομοφυλόφιλους. Επειδή, ωστόσο, θέλω να αυτοπροσδιορίζομαι ως αριστερός, αυτό που επιθυμώ διακαώς είναι ένα αριστερό κόμμα στο πρόγραμμα του οποίου κορυφαία προτεραιότητα θα είναι η δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και οι ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή νέου κι όχι ο συντεχνιασμός, τα φέουδα, ο σταλινισμός και η ικανοποίηση ατομικών συμφερόντων με προμετωπίδα δήθεν το κοινό καλό...

Στο δικό μου λεξιλόγιο το κέντρο δεν έχει κανένα ιδεολογικό χρωματισμό, είναι απλώς το καπιταλιστικό τυράκι που οι ελίτ πετούν στο πόπολο για να αισθάνεται αυτό πως δεν αξίζει τίποτα παραπάνω από μια αξιοπρεπή ζωή κι όχι μια 50-50 μοιρασιά. Αυτό είναι η μεσαία τάξη άλλωστε, ένα καπιταλιστικό δημιούργημα ώστε οι λίγοι να συνεχίζουν να νέμονται τα πολλά χωρίς πολλές πολλές αντιδράσεις από τους περισσότερους, οι οποίοι θα αισθάνονται χορτάτοι με τα ξεροκόμματα. Τώρα, επομένως, που οι ελίτ πάνω στην απληστία τους διαλύουν τους μικρομεσαίους είναι ευκαιρία αυτοί να αποκτήσουν επιτέλους ταξική συνείδηση και να διεκδικήσουν όσα τους ανήκουν. Αυτό το πολιτικό κενό εκπροσώπησης υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα κι όχι η ανάγκη σύμπραξης Βενιζέλου-Κουβέλη-Λοβέρδου-ορφανών τού αρχιερέα τής διαπλοκής και λοιπών απελπισμένων πρώην και νυν αρπακτικών τής εξουσίας. Ολοι αυτοί δεν εκπροσωπούν τίποτα άλλο από τη σαπισμένη μεταπολίτευση κι ανήκουν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας...    


   

Landlord της Εκάλης landlord της Εκάλης μάτι δε βγάζει...

Τί συμβαίνει κι ο Γ. Στουρνάρας επιτίθεται στους "landlords της Εκάλης", όπως χαρακτήρισε σε άπταιστα "ελληνικά" αυτούς που ο λαουτζίκος αποκαλεί απλώς μεγαλοκαρχαρίες, και υπόσχεται πως ήρθε η ώρα να πληρώσουν και οι πλούσιοι; Τιμά τον αριστερό επαναστατικό εαυτό τής νιότης του ή είναι, απλώς, απελπισμένος; Το ερώτημα είναι προφανώς ρητορικό όταν κάνω λόγο για τον υπουργό που αισθάνεται υπόλογος μόνο στο κομπιουτεράκι του και στην τρόικα, αδυνατώντας να κατανοήσει ότι πίσω από τους αγαπημένους του αριθμούς κρύβονται άνθρωποι που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τρεις κι εξήντα. Πρόκειται για τον ίδιο υπουργό που είχε το θράσος να ισχυριστεί πως οι έλληνες δεν υπερφορολογούνται, όταν στα ελληνικά νοικοκυριά καταφτάνουν καθημερινώς νέοι φόροι για τα ακίνητα, τα κινητά, τον αέρα που αναπνέουν και το σκατό που κάνουν παξιμάδι, όπως θα έλεγε κι ο "πένης" νεοδημοκράτης βουλευτής Ιορ. Τζαμτζής...

Πολλοί θεωρούν προσόν τού Γ. Στουρνάρα το ότι δεν είναι εκλεγμένος πολιτικός, με το εύλογο επιχείρημα πως δεν είναι υποχρεωμένος να υποκύπτει στο λαϊκισμό και να στρογγυλεύει τα λόγια του στην άσκηση των πολιτικών του, που δεν είναι και τόσο δικές του βεβαίως. Από την άλλη, ωστόσο, το να αποθεώνεις κάποιον μόνο και μόνο επειδή είναι τεχνοκράτης είναι το ίδιο αφελές με το να επιβραβεύεις ένα γλάρο γιατί πετά. Ο καθένας κρίνεται από τις πράξεις του και οι πράξεις τού Γ. Στουρνάρα μαρτυρούν έναν υπουργό ο οποίος τολμά να συγκρίνει ανόμοιες οικονομικές πραγματικότητες, όπως για παράδειγμα στο θέμα τής φορολόγησης, για να μας αποδείξει το δια γυμνού οφθαλμού άδικό του. Τεχνοκράτες είναι, άλλωστε, και οι τροϊκανοί, που σαν άλλες Μαρίες Αντουανέτες ναι μεν δεν αναρωτιούνται γιατί ο λαός δεν τρώει παντεσπάνι αλλά γιατί η πολιτεία δεν ετοιμάζει παράγκες για να στεγαστούν όσοι χάσουν τα σπίτια τους ύστερα από πλειστηριασμούς...

Κανένας υπουργός Οικονομικών στην Ελλάδα που βαδίζει "αισίως" για τον έβδομο χρόνο ύφεσης δεν είναι δυνατό να ισχυρίζεται πως τώρα θα πληρώσουν οι πλούσιοι. Αυτές είναι κουβέντες τής πρώτης στιγμής, όταν γίνονται την ύστατη ώρα φανερώνουν το λιγότερο καιροσκοπισμό και υποκρισία, το περισσότερο πολιτική αγυρτεία. Τί το λες Γιάννη μου και δεν το κάνεις τόσο καιρό; Ποιός σ' εμποδίζει; Ο ΣΥΡΙΖΑ ή, μήπως, τα αφεντικά σου εντός κι εκτός χώρας; Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα και το βιογραφικό τού καθενός μας, πόσω μάλλον όταν αυτός ο καθένας είναι δημόσιο πρόσωπο, βρίσκεται πολύ εύκολα. Να υπενθυμίσω, απλώς, πως ο Γ. Στουρνάρας συνευθύνεται για το μεγαλύτερο λάθος τής τελευταίας 20ετίας και βάλε, την είσοδο της Ψωροκώσταινας στην ευρωζώνη, και πως πριν αναλάβει υπουργός Οικονομικών διατέλεσε επικεφαλής τού ερευνητικού ινστιτούτου των βιομηχάνων. Θέλετε να σας το κάνω και δεκαράκια;...