Σύντροφοι, αν μείνουμε στους καναπέδες ο φασισμός θα βγάλει φλας προσπέρασης...

Καλές οι ιδεολογικές συζητήσεις με σκοπό τη χάραξη ενιαίας στρατηγικής, οι λαϊκές συνελεύσεις, ο μετασχηματισμός συνιστωσών σε κόμμα, όπως βεβαίως και η αναζήτηση κοινής πλατφόρμας πάνω στην οποία θα μπορέσει να σταθεί μια αριστερή κυβέρνηση στο αμέσως προσεχές μέλλον. Μόνο που για να κυβερνήσεις, πρέπει πρώτα να πάρεις την εξουσία και για να συμβεί αυτό δεν αρκεί η διαλεκτική για το μέλλον τού σοσιαλισμού, αλλά και η προσπάθεια να δίνεις λύσεις στα καθημερινά προβλήματα των πολιτών. Κι αυτό δεν είναι δουλειά μόνο της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά του καθένα, πόσω μάλλον όταν θέλει να κυβερνήσει κι αυτός με τη σειρά του θέτοντας ως "προμετωπίδα" την κοινωνική δικαιοσύνη. Οσο, όμως, η Αριστερά μένει κολλημένη σε ένα καταγγελτικό λόγο, συνοδεία προφορικών δεσμεύσεων για ανατροπή των σημερινών δεδομένων, και δε σκύβει πάνω στις ανάγκη τού λαού να έχει ένα πιάτο φαγητό, στέγη, ρούχα και τρόπους για να μετακινείται χωρίς να ξοδεύει μια περιουσία, θα αφήνει πεδίο δόξης λαμπρό στην ακροδεξιά για να τον καλύπτει με μισαλλόδοξες ενέργειες όπως το συνδικάτο ταξί που θα απασχολεί αποκλειστικώς έλληνες και το οποίο θα απευθύνεται μόνο σε έλληνες...
Διακρίνω το τελευταίο διάστημα μια προσπάθεια περιθωριοποίησης ή και γελοιοποίησης του ακτιβισμού ακόμα κι από ανθρώπους τής Αριστεράς, συνήθως νεόκοπους, οι οποίοι μάλλον θεωρούν πως είναι ανάξιο για το...μεγαλείο τους να συζητούν και να προσπαθούν να βρίσκουν λύσεις για το στομάχι που γουργουρίζει ή για το σώμα που κρυώνει. Οι ίδιοι προφανώς εκτιμούν πως η αταξική κοινωνία θα έρθει πατώντας πλήκτρα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, πίνοντας γαλλικά κρασιά σε σικάτα μπιστρό, φιλοσοφώντας περί της ύπαρξης και, όταν το επαναστατικό κέφι φτάνει στο αποκορύφωμά του, κάνοντας μια απεργιακή πεζοπορία από το Πεδίον τού Αρεως ως τη Βουλή. Λυπάμαι, αλλά αν δε σηκώσουν άμεσα τα μανίκια και δε σκύψουν πάνω στις καθημερινές ανάγκες των πολιτών, θα διαπιστώσουν πολύ σύντομα ότι θα έχουν πάρει την θέση τους μελανοχίτωνες οι οποίοι θα έχουν μεταδώσει τη φασιστική τους ασθένεια στη μάζα σε βαθμό πανδημίας...
Σύντροφοι, δεν είναι ντροπή να μοιράζετε φαγητά και ρούχα σε όσους πεινούν και κρυώνουν ούτε να παρέχετε δωρεάν ιατρικές ή εκπαιδευτικές υπηρεσίες σε εκείνους που δε μπορούν να πληρώνουν γιατρούς ή φροντιστήρια. Αντιθέτως, αυτός είναι ο κορμός τής ιδεολογίας σας, αν πραγματικά πιστεύετε σε αυτή και δεν παλεύετε μόνο για τα οφίτσια της νέας εποχής, που σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι "φτυστή" οι προηγούμενες...
   

Η αριστερά τής συνευθύνης πιο "γυμνή" από ποτέ...

Μια φορά κι έναν καιρό οι "κύριοι" της ΜΝΗΜΑΡ ισχυρίζονταν πως κάνουν υποχωρήσεις στην ιδεολογία τους προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουν ούτε σπιθαμή πίσω σε θέματα διαφάνειας. Ηταν ένα ακόμα επιχείρημα που κολυμπούσε στα θολά νερά τού "και με τον αστυφύλαξ και με το χωροφύλαξ". Πριν αλέκτωρ, όμως, λαλήσαι τρις ήρθε η σκληρή πραγματικότητα για να αποδείξει ότι οι τύποι που στελεχώνουν το κόμμα τού Φ. Κουρέλη όχι μόνο δεν είναι Αριστεροί, αλλά είναι και ψεύτες. Στην αρχή "κατάπιαν" τη λίστα Λαγκάρντ, για την οποία δεν ίδρωσε το αφτί τους για να πληροφορηθούν ποιός ή ποιοί φταίνε που η Ελλάδα δε φρόντισε να φορολογήσει δισεκατομμύρια ευρώ τα οποία "δραπέτευσαν" στο εξωτερικό. Και τώρα δεν θα υπερψηφίσουν την πρόταση ΣΥΡΙΖΑ για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής που θα διερευνήσει αν τα μνημόνια ήταν ένα θεόσταλτο δώρο στους έλληνες ή μια συμφορά για την οποία κάποιοι οφείλουν να λογοδοτήσουν και να καταδικαστούν από τη Δικαιοσύνη. Ευτυχώς, δηλαδή, που η αριστερά τής συνευθύνης θα ήταν βράχος σε ζητήματα ηθικής...
Δεν είμαι τόσο ανόητος ώστε να θεωρώ πως ύστερα από τόσες εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές που έχουν συγκροτηθεί στη Βουλή για διάφορα σκάνδαλα μια νέα για τα μνημόνια θα έφτανε το μαχαίρι μέχρι το κόκαλο. Η ελίτ, άλλωστε, έχει στήσει εδώ και χρόνια ένα τόσο καλά δομημένο "πλυντήριο" των ανομημάτων της που είναι σχεδόν αδύνατο να τιμωρηθεί κάποιο επιφανές στέλεχός της. Το πολύ πολύ, και για "ξεκάρφωμα", να βάζει και κανένα τελειωμένο πολιτικό ή επιχειρηματία στη φυλακή για να ρίχνει στάχτη στα μάτια τού πόπολου. Ωστόσο θα ήταν ακόμα πιο αφελές αν πίστευα ότι ο Φ. Κουρέλης και η ψευδοαριστερή κομπανία του δεν επιθυμούν τη σύσταση νέας εξεταστικής επιτροπής γιατί φοβούνται τυχόν αποτυχία της. Κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει και, δυστυχώς, ο πρόεδρος της ΜΝΗΜΑΡ επέλεξε στα ύστερα του πολιτικού του βίου να συμμαχήσει ανοιχτά με όλη τη φαυλοκρατία τής μεταπολίτευσης. Ξεχνά, όμως, πως όποιος κουκουλώνει ένα έγκλημα εσχάτης προδοσίας που διέπραξαν άλλοι είναι πολύ πιο ένοχος από εκείνους. Κι αυτό γιατί αποδεικνύεται κι ο ίδιος όχι μόνο βρόμικος, αλλά και δειλό ανθρωπάκι...

Με βάση όλα αυτά δεν είναι τυχαίο ότι η ΜΝΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ βεβαίως κατρακυλούν στις δημοσκοπήσεις και στις επόμενες εκλογές θα βρουν μόνο τις ψήφους υπέργηρων "αφισιονάδος" μιας Ελλάδας που δεν υπάρχει πια. Δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν αυτά τα δύο κόμματα δεν καταφέρουν να "πιάσουν", και δικαιολογημένως, ούτε καν το όριο εισόδου στή Βουλή. Μικρή σημασία θα έχει μετά από σύντομο χρονικό διάστημα αν η ΜΝΗΜΑΡ τάχθηκε με το κεφάλαιο με πλήρη συνείδηση ή από πολιτική ανοησία. Στο τέλος δε μετρούν, άλλωστε, οι αγαθές ή μη προθέσεις χρήσιμων ηλίθιων του συστήματος, αλλά το αποτέλεσμα. Κι αν αυτό αποδειχθεί οδυνηρό για την πλειονότητα του ελληνικού λαού, όπως πρόβλεψε κι ο Στάθης Παναγούλης θα παρακαλούν οι μνημαρίτες οι ευθύνες τους να καθαγιαστούν μέσα από τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα δικά τους εγκλήματα σε βάρος των πιο αδύναμων της ελληνικής κοινωνίας και να μην τεθούν σε λειτουργία πιο βίαιες διαδικασίες απονομής δικαιοσύνης. Δεν τις εύχομαι, δεν τις υποστηρίζω, τις χαρακτηρίζω λούμπεν, αλλά ο καθένας όπως στρώνει, κοιμάται...

Αϊ Βασίλη, πήγαινέ με στη χώρα που ζει ο Σαμαράς...

Μέχρι χθες το απόγευμα ήμουν προβληματισμένος. Πλησιάζουν, βλέπετε, Χριστούγεννα και δεν είχα αποφασίσει ακόμα τί δώρο θα ήθελα να μου έφερνε ο Αϊ Βασίλης. Ευτυχώς από το αδιέξοδο με έβγαλε ο πρωθυπουργός με το πανηγυρικό του διάγγελμα στους αλαλάζοντες από "ευτυχία" έλληνες, που πήραν μια νέα δόση η οποία δεν θα φτάσει ποτέ σε αυτούς. Αϊ Βασίλη μου, πήγαινέ με, σε παρακαλώ, στη χώρα που ζει ο Αντ. Σαμαράς. Εκεί δεν υπάρχουν φτώχεια, εξαθλίωση, ανεργία, εργασιακός μεσαίωνας, μακροχρόνια ύφεση, ασυδοσία των λίγων σε βάρος των πολλών, άδικη κατανομή τού πλούτου, ανισότητα στις ευκαιρίες προκοπής και ταξικές αδικίες. Στη χώρα που ζει ο Αντ. Σαμαράς επικρατεί γαλήνη, προοπτική για το μέλλον, ανάπτυξη, ίσες ευκαιρίες, κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη. Εκεί θέλω να εγκατασταθώ χοντρούλη μου άγιε, μακριά από την ελληνική πραγματικότητα. Στείλε με εκεί που ζει κι ο πρωθυπουργός τής Ελλάδας, μαζί με τα συνεταιράκια του, το Β. Βενιζέλο και το Φ. Κουρέλη...
Οταν σκοτώνεις κάποιον είναι ντροπή ύστερα να δηλώνεις πως θα κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου για να τον θάψεις με τις τιμές που του αρμόζουν. Πόσω μάλλον όταν παρουσιάζεις μια κηδεία σα να ήταν μέγας εθνικός θρίαμβος. Ποιός έχασε, όμως, τη ντροπή του για να τη βρουν εκείνοι που κομπορρημονούν για τα ημίμετρα του Eurogroup την ίδια ώρα που ένας ολόκληρος λαός φτωχοποιείται βάναυσα κι άδικα προκειμένου να καταλήξουμε σε αυτά; Ακούω την τρόικα εσωτερικού να ισχυρίζεται πως από εδώ και πέρα θα δοθεί έμφαση στην ανάπτυξη, στις κοινωνικές πολιτικές και στην αποκατάσταση των αδικιών κι αναρωτιέμαι αν όσοι την απαρτίζουν είναι σχιζοφρενείς, ηλίθιοι ή απατεώνες. Μα, αν ήθελαν να επιτύχουν όλα αυτά ένα καλό πρώτο βήμα θα ήταν να μην κατέστρεφαν οι ίδιοι τα απομεινάρια τού όποιου κοινωνικού κράτους λειτουργούσε στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι δεν είναι οικοδομές για να τις γκρεμίζεις και να τις ξαναχτίζεις από την αρχή σε γερότερα θεμέλια, ακόμα κι αν υποθέσουμε πως αυτός είναι ο στόχος τού Τρίο Στούτζες. Παίρνουν, για παράδειγμα, επίδομα αναπηρίας πολίτες που δεν το δικαιούνται; Εντόπισέ τους, κοψ' τους το και κυνήγησέ τους δικαστικώς. Αλίμονο, όμως, δεν το μειώνεις για όσους το δικαιούνται. Το "πονά χέρι, κόβει χέρι" είτε μαρτυρά ανικανότητα είτε δόλια απόκρυψη των πραγματικών σκοπιμοτήτων μιας πολιτικής...

Από ό,τι φαίνεται, μολονότι δεν το δένω και κόμπο, αυτή η κυβέρνηση θα βγάλει το 2012. Είναι, όμως, σχεδόν αδύνατο να βγάλει και το 2013 από τη στιγμή που είναι μάλλον απίθανο να μην υποχρεωθεί να λάβει νέα επώδυνα μέτρα εντός τής επόμενης χρονιάς. Οταν πολιτεύεσαι με μια αδιέξοδη επιχειρηματολογία, η πραγματικότητα που αυτή δημιουργεί δεν θα αργήσει να σε "καταπιεί". Κι αυτό γιατί.η ακατάσχετη αιμορραγία δεν αντιμετωπίζεται με ασήμαντες μεταγγίσεις. Οπως και να έχει, το 2013 θα είναι (μια ακόμα) ενδιαφέρουσα χρονιά κι αυτή που θα φέρει, για πρώτη φορά, την Αριστερά στην εξουσία. Κι αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για τις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν: αν τα καταφέρει, η Ελλάδα μπορεί να γίνει πρότυπο για το πώς πρέπει να κινηθούν όλοι οι λαοί τού κόσμου. Αν αποτύχει, συμβιβαζόμενη ή κι αποδεχόμενη πολιτικές που δεν επέλεξε αλλά δεν θα έχει τολμήσει να ανατρέψει, τότε αυτή η χώρα θα παραδοθεί, μέσα στην απόλυτη ένδειά της, στο φασισμό. Και μαζί της όλη η Ευρώπη... 

Δε λύνεις ένα πρόβλημα που δεν έχεις εντοπίσει...

Ξεκινώ με μια κοινοτοπία για να καταλήξω στο αυτονόητο! Τα πάντα είναι σχετικά: στα μάτια ενός μυρμηγκιού ένας άνθρωπος μοιάζει με γίγαντα. Στα μάτια, όμως, ενός αετού την ώρα που ίπταται ο ίδιος άνθρωπος φαίνεται κουτσουλιά. Το ίδιο συμβαίνει με το χρέος. Οταν η πραγματική οικονομία μιας χώρας "τρέχει με χίλια", ένα δημόσιο χρέος στο 124% του ΑΕΠ της δεν είναι ανησυχητικό. Οταν, όμως, το ΑΕΠ ενός κράτους συρρικνώνεται συνεχώς τα τελευταία πέντε χρόνια κι έχει υπολογιστεί πως αυτή η τάση θα έχει συνέχεια τουλάχιστον για το 2013, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, τότε ένα δημόσιο χρέος στο 124%, ακόμα κι αν πιαστεί αυτός ο φιλόδοξος στόχος το 2020- σύμφωνα με το Eurogroup-, αυτό το ποσοστό δεν θα συνιστά απλώς μη βιωσιμότητά του, αλλά θα αποδειχθεί τεράστιο βάρος πάνω σε μικρές πλάτες. Δεν περιμένω, όμως, καλύτερα αποτελέσματα από συνεδριάσεις πολιτικών οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να εντοπίσουν ποιό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της ευρωζώνης. Κι αυτό δεν είναι το δημόσιο χρέος των κρατών-μελών της, αλλά το άνισο παραγωγικό της μοντέλο, όπου τα πλεονάσματα λίγων είναι τα ελλείμματα των πολλών, και, κυρίως, η άδικη κατανομή τού παραγόμενου πλούτου...
Αφήστε το γεγονός ότι οι ευρωπαίοι αποφάσισαν, για μια ακόμα φορά, να θεραπεύσουν τον καρκίνο με ασπιρίνες. Η μείωση των επιτοκίων, η επαναγορά χρέους, η επιμήκυνση των ωριμάνσεων των δανείων ή η μετακύλιση των τοκοχρεολυσίων που καταβάλλει η Ελλάδα δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να μεταθέτουν το χρόνο πραγματικής επίλυσης του ελληνικού ζητήματος, μέσω για παράδειγμα της διαγραφής σημαντικού ποσοστού τού ελληνικού δημοσίου χρέους και της εφαρμογής ενός γενναίου αναπτυξιακού πακέτου με αποδέκτες τους μικρομεσαίους, τις καινοτόμες επιχειρήσεις και τους νέους, για μετά από τις γερμανικές εκλογές. Οι έλληνες δεν θα είχαμε πρόβλημα να βοηθούσαμε στην επανεκλογή τής Ανγκ. Μέρκελ στην καγκελαρία, αν δεν υπήρχε στη μέση ένα "ζητηματάκι": στο μεσοδιάστημα μέχρι το Σεπτέμβριο του 2013 θα έχουμε νιώσει στο πετσί μας τα σκληρότερα μέτρα λιτότητας μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που έχουν επιβληθεί σε ευρωπαϊκή χώρα η οποία δεν ανήκε στο ανατολικό μπλοκ. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η επιβολή υφεσιακής πολιτικής σε μια οικονομία που έχει να ζήσει ανάπτυξη από το μακρινό 2007 θα καταστήσει σχεδόν βέβαιη την ανάγκη λήψης νέων μέτρων άγριων περικοπών και φορολόγησης τον επόμενο χρόνο προκειμένου να έχει μια κάποια αξιοπιστία το "ευαγγέλιο" της λιτότητας που μας έχουν επιβάλει οι δανειστές μας...

Με τόσες "σαμπάνιες" που έχουν ανοίξει τα τελευταία τρία χρόνια οι μνημονιακές κυβερνήσεις για να πανηγυρίσουν εθνικές "επιτυχίες", όπως το μεγαλύτερο δάνειο στην ιστορία τής ανθρωπότητας, το PSI και τις εκταμιεύσεις δόσεων, είναι λογικό να έχουν "μεθύσει" και να μην αντιλαμβάνονται ότι δίπλα τους υπάρχει και μια πραγματικότητα η οποία βοά για λίγη έστω προσοχή. Θα πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να αυτοκτονήσει μια μεγαλούπολη για να καταλάβουν η τρόικα εσωτερικού και η τρόικα εξωτερικού ότι οι κοινωνίες συγκροτούνται από ανθρώπους κι όχι απλώς από αριθμούς; Τα νούμερα είναι για να υπηρετούν τους πολίτες κι όχι το αντίστροφο. Στο θολωμένο τους μυαλό, όμως, τόσο οι κυβερνώντες μας όσο και τα παπαγαλάκια τους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είναι το κάρο που σέρνει την άμαξα κι όχι το άλογο... 

Αλίμονο αν απαγορεύσουμε τη Χρυσή Αυγή!

Πρέπει να απαγορευτεί η Χρυσή Αυγή; Οχι, ρητώς και κατηγορηματικώς! Προφανώς και δεν εννοώ πως θα πρέπει να παραμείνουν ανεξέλεγκτες οι διάφορες παρακρατικές δραστηριότητές της, οι οποίες κινούνται μεταξύ παρανομίας, χυδαιότητας και φασισμού. Είναι διαφορετικό, όμως, να συλλαμβάνεις ένα χρυσαυγίτη που έχει χτυπήσει ένα μετανάστη ή έναν ομοφυλόφιλο και είναι άλλο να θέτεις εκτός νόμου το δικαίωμα του οποιουδήποτε να εκφράζει ακόμα και τις πιο ακραίες θέσεις. Μακάρι, άλλωστε, να ήταν απλώς οι λέξεις που υποκινούν σε αγριότητες. Σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσαμε να εξαφανίζαμε το μισό ελληνικό λεξιλόγιο και να κοιμόμασταν ήσυχοι για την τήρηση της νομιμότητας στην κοινωνία. Οσο, όμως, επιμένουμε να μην αντιμετωπίζουμε τις αιτίες τής ανόδου τής ακροδεξιάς στη χώρα παρά μόνο τα συμπτώματά της δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να ρίχνουμε νερό στο μύλο που αλέθει λούμπεν συνειδήσεις και τις μετατρέπει σε πρώτη ύλη για το φασισμό. Δεν υπάρχει, άλλωστε, τίποτα πιο φασιστικό από την απαγόρευση της γνώμης που δεν ασπαζόμαστε...
Γι' αυτό και είναι κρίμα να πρωτοστατούν κομμουνιστές και πρώην κομμουνιστές στην επιχείρηση θέσης εκτός νόμου τής Χρυσής Αυγής. Για να μην παρεξηγηθώ σε όποιους από εσάς έχετε λυμένο το ζωνάρι για καβγά, μακριά από εμένα οποιαδήποτε ταύτιση του γνήσιου αγώνα εκατομμυρίων ελλήνων για ένα σοσιαλιστικό κόσμο, χωρίς ανισότητες και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, με τα ναζιστικά δήθεν ιδεώδη περί ανωτερότητας φυλών. Ωστόσο οι άνθρωποι που έχουν νιώσει στο πετσί τους ή έχουν ακούσει σχετικές διηγήσεις από τους πατεράδες και τους παππούδες τους για το πώς είναι να διώκεσαι για τις ιδέες σου, θα όφειλαν να είναι πιο μετρημένοι όταν ζητούν το ίδιο γι' άλλους. Ας το δουν, έστω, ωφελιμιστικώς: την επομένη μιας απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής θα "ξεφυτρώσει" κάποιο "Ασημένιο Δειλινό" ή κάποια "Χάλκινη Νυχτιά" με την ίδια ακριβώς ιδεολογική θεώρηση των πραγμάτων. Τί θα κάνουμε τότε; Θα απαγορεύουμε ανά τρίμηνο κι από ένα κόμμα ή μήπως είναι προτιμότερο να κάνουμε κάτι για την ανεργία, την επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα και τη συνεπακόλουθη εξαθλίωση της πλειονότητας του ελληνικού λαού και, κυρίως, για την παροχή μιας διαφορετικής παιδείας στα ελληνόπουλα, η οποία θα τα οδηγεί στην πολιτική συνειδητοποίηση, μακριά από ατομικισμό, ρατσισμό και κάθε είδους μισαλλοδοξία;
Η Χρυσή Αυγή δεν πρόκειται να εξαφανιστεί μόνο με το να τη σέρνουμε στα αστυνομικά τμήματα και στις δικαστικές αίθουσες, ούτε με το να τη λοιδορούμε στο δημόσιο λόγο μας. Είναι χρήσιμο αυτό να συμβαίνει κάθε φορά που τα μέλη της, και πόσω μάλλον οι βουλευτές της, επιδίδονται σε παραβατικές ενέργειες. Αν μείνουμε, όμως, εκεί θα έχουμε κάνει μια τρύπα στο νερό και ίσως τότε να είναι πολύ αργά για να αποτρέψουμε το Ν. Μιχαλολιάκο και τον Ηλ. Κασιδιάρη από το να εκλεγούν πρόεδρος και καγκελάριος, αντιστοίχως, ενός ελληνικού Ράιχ...   

Μια κοινωνία γεμάτη "παρθένες" έκανε την Ελλάδα μπορντέλο...

Δεν έχω διαβάσει βιβλία τού Πέτρου Τατσόπουλου για να μπορώ να εκφέρω άποψη για τη συγγραφική του δεινότητα. Δεν ξέρω, επίσης, αν η διάσημη πλέον δήλωσή του για τη μισή Αθήνα ήταν πρόκληση για την πρόκληση ή ένας τρόπος για να ξεμπροστιάσει τον πουριτανισμό τής ελληνικής κοινωνίας. Οπως και να έχει, πάντως, τα κατάφερε! Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που καλαμπούρισαν, και καλά έκαναν, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τον ανδρισμό Τατσόπουλου, αλλά σε εκείνους που είναι τόσο σοβαροί ή σοβαροφανείς (ας διαλέξουν οι ίδιοι το μέγεθος της υποκρισίας τους) ώστε δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ακούν και να ασπάζονται τον ξύλινο λόγο πολιτικών τής δεκάρας, οι οποίοι το μόνο που έχουν προσφέρει στο δημόσιο βίο είναι την απατηλή λάμψη τής ματαιοδοξίας τους, αλλά εξεγείρονται μόνο όταν διαβάζουν κάτι που ξεπερνά τα χρηστά ήθη τους κι έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τον καθωσπρεπισμό τους...
Είναι, τρόπος τού λέγειν, απορίας άξιο: πώς μια κοινωνία γεμάτη με τόσες "παρθένες", αρσενικές και θηλυκές, οι οποίες κοκκινίζουν και μόνο στην περιγραφή τής γενετήσιας πράξης, έκανε την Ελλάδα μπορντέλο; Προφανώς το ερώτημα είναι ρητορικό. Απλώς όλα αυτά τα χρόνια έχουμε διαλέξει πίσω από συμβατικές μάσκες αστικής ευγένειας, σαβουάρ βιβρ, φιλανθρωπίας κι αστείρευτης υποκρισίας να κρύβουμε το άγριο, μικροαστικό προσωπάκι μας, το οποίο φροντίζουμε να περιποιούμαστε με εγωπάθεια στο όριο του αυτισμού. Σε αυτό το πλαίσιο ό,τι χαλά τη μαγιά μιας άτυπης κοινωνικής συμφωνίας, η οποία στοχεύει στην εκπλήρωση ατομικών κι όχι συλλογικών επιθυμιών και η οποία περικλείεται στον όρο "πολιτική ορθότητα", γίνεται αμέσως αντικείμενο χλευασμού κι απορρίπτεται σαν κάτι εξωτικό. "Δεν είναι δυνατό ένας βουλευτής να μιλά με αυτόν τον τρόπο", είναι το επιχείρημα εκείνων που έχουν ως στόχο ζωής τη μεταλαμπάδευση του συντηρητισμού τους σε όσους γίνεται περισσότερους, ιδιαιτέρως ανάμεσα στη νέα γενιά. Λες και το ότι όλοι μας μια ημέρα θα είμαστε νεκροί δεν είναι αρκετός ως λόγος για να χαλαρώνουμε πού και πού τις "γραβάτες" μας. Γι' αυτούς σεβαστό, ανεξαρτήτως αν είναι αληθινό ή τερατωδώς ψεύτικο, είναι μόνο το προκάτ, το φασόν, οτιδήποτε τυποποιημένο που δε διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας και καινοτομίας. Μας τρομάζει το διαφορετικό γιατί μας υπενθυμίζει πόσο βαρετός κι άχαρος είναι ο "συνηθισμένος" εαυτός μας...   
Αλήθεια, σε ποιά λούμπεν καταγώγια δουλοπρέπειας, υποταγής και πνευματικής ακινησίας λουφάζουν όλοι εκείνοι που βγαίνουν από τις νοικοκυρίστικες τρύπες τους μόνο για να επιτεθούν σε όσους "τολμούν" να εμφανίζονται δημοσίως "αμακιγιάριστοι" και χωρίς να έχουν αποστηθίσει χαρτάκια που τους έχουν δώσει σύμβουλοι επικοινωνίας; Πού είναι όλοι αυτοί όταν καταργούνται τα εργασιακά τους δικαιώματα κι όταν τα αφεντικά τους γελούν με την ταξική τους ασυνειδησία; Βαθιά μέσα στη λάσπη τους, για την οποία κατηγορούν μόνο αποδιοπομπαίους τράγους κι όχι εκείνους που τους έριξαν σε αυτή με τη δική τους ανοχή ή συνευθύνη. Αυτό είναι το "σωστό" άλλωστε με βάση τη δική τους λογική, "αν εγώ δε μπορώ να πάρω τη μισή Αθήνα, δεν το μπορεί κανείς και, κυρίως, δε μπορεί κανείς να μιλά γι' αυτό έστω κι ως αστείο"... 

Τόσο πολύ έχουμε συνηθίσει τις αλυσίδες μας;...

Είναι η Ανγκ. Μέρκελ η πιο επικίνδυνη ηγέτης στην Ευρώπη, όπως είχε εκτιμήσει το περιοδικό "New Statesman" πριν από μερικούς μήνες; Είναι! Η τακτική που ακολουθεί απέναντι στην Ελλάδα, δηλαδή αυτή της καθυστέρησης να παράσχει οριστική λύση περιοριζόμενη σε ημίμετρα με σκοπό να κερδίσει τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές, διαφέρει σε πολλά από τις μικροκομματικές λογικές για τις οποίες η ίδια κατηγορεί τα ελληνικά πολιτικά κόμματα; Σε ελάχιστα! Έχει πετύχει η "συνταγή" τής άγριας λιτότητας που η καγκελάριος έχει επιβάλει στον ευρωπαϊκό νότο για να τον τιμωρήσει επειδή τα προηγούμενα χρόνια στήριξε το γερμανικό εξαγωγικό θαύμα με τον άμετρο δανεισμό του; Ελάχιστα, αν σκεφτούμε πως υποβαθμίστηκε ακόμα και η Γαλλία! Σε ποιό ακριβώς θέμα, όμως, έθεσαν βέτο οι ελληνικές κυβερνήσεις των τριών τελευταίων χρόνων, ώστε σήμερα να δικαιούνται να βάζουν τα μιντιακά παπαγαλάκια τους να "γαβγίζουν" σε βάρος τού Βερολίνου; Προφανώς και για την εξάπλωση της κρίσης στην ευρωζώνη φταίνε κι αυτοί που τη διαχειρίστηκαν από το 2009. Γιατί, όμως, από το κάδρο που έχουν στήσει τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης απουσιάζουν εντελώς εκείνοι που έστησαν τα σαθρά θεμέλια τού κοινού νομίσματος κι όσοι δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να σκύβουν το κεφάλι και να αποδέχονται όποιο παράλογο μέτρο κι αν τους απαιτούσε η τρόικα;...
Η Ανγκ. Μέρκελ ακολουθεί μια πολιτική που δεν εξυπηρετεί καν τα εθνικά της συμφέροντα, παρά μόνο τα προσωπικά της. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι το 2014 να τη βρει ξανά καγκελάριο. Μόνο που ο πολιτικός χρόνος, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, έχει συμπιεστεί τόσο πολύ ώστε το φθινόπωρο του 2013 να μοιάζει σα να μιλάμε για το φθινόπωρο του 2113. Είναι απλό: όταν το σπίτι τού γείτονά σου έχει πιάσει φωτιά ύστερα από ένα τρελό πάρτι οργίων, το οποίο τροφοδότησες με προϊόντα και "φακελάκια", δε μπορείς να παριστάνεις τον ενάρετο νοικοκυραίο που δείχνει τη "γενναιοδωρία" του προσφέροντας μερικά βάζα γεμάτα νερό για δήθεν κατάσβεση, τα οποία μάλιστα ζητάς πίσω και με τόκο χρήσης τους. Και δε μπορείς να το κάνεις όχι μόνο γιατί σε αυτήν τη ζωή θα έπρεπε να υπάρχει και η αλληλεγγύη κι όχι μόνο το κέρδος ως καθοδηγητής, αλλά και γιατί σύντομα, πολύ συντομότερα από ό,τι μπορεί να πίστευες, θα χρειαστείς κι εσύ βοήθεια για να σβήσεις την πυρκαγιά που θα έχει εξαπλωθεί και στο δικό σου σπίτι...
Στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, όπως λέγεται εύσχημα η καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο χωρίς τον περιορισμό των συνόρων, κανείς, όσο ισχυρός κι αν αισθάνεται, δεν είναι προστατευμένος από ατυχήματα. Την ύβρι, άλλωστε, ακολουθεί πάντοτε η νέμεσις. Το ζήτημα είναι γιατί η Ελλάδα δεν προσπαθεί να στρίψει εκείνη το τιμόνι, βλέποντας την "οδηγό" Γερμανία να πηγαίνει κατευθείαν το "λεωφορείο" στον τοίχο. Οπως οι βρεγμένοι δε φοβούνται τη βροχη, έτσι και οι χρεοκοπημένοι δε μπορούν να τρέμουν τη χρεοκοπία: σήμερα η πλειονότητα των ελλήνων δε λαμβάνει μισθό είτε γιατί είναι άνεργη είτε γιατί οι εργοδότες τής χρωστούν πολλούς μήνες, ενώ οι περισσότεροι συνταξιούχοι λαμβάνουν ποσά που μόνο με αυτά δεν είναι δυνατό να ζήσει ούτε γνήσιος ασκητής τού Αγίου Ορους. Ζούμε σε σπίτια χωρίς θέρμανση, αν αρρωστήσουμε δεν έχουμε χρήματα να πληρώσουμε γιατρούς και φάρμακα (όταν δεν υπάρχει έλλειψή τους), η διασκέδασή μας περιορίζεται στην θέαση τουρκικών σίριαλ και η ενημέρωσή μας ως επί το πλείστον σε ό,τι θέλουν να προβάλλουν οι νταβατζήδες τής διαπλοκής. Τόσο πολύ έχουμε συνηθίσει τις αλυσίδες μας που δε μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτές; Τίποτα, ούτε η φτώχεια ούτε η πείνα, δεν είναι πιο ταπεινωτικό για τον άνθρωπο από την υποταγή στο φόβο και την παραχώρηση της αξιοπρέπειάς του...