Εχουν μάτια και βλέπουν μόνο όσα θέλουν να δουν...

Αν ο Αντ. Σαχλαμαράς κι ο Κάρ. Παπούλιας τύχαινε να βρεθούν από τους πρώτους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Αουσβιτς, στις δηλώσεις τους θα μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια για την αισθητική αρτιότητα της πινακίδας "Arbeit macht frei". Οι εκατόμβες νεκρών θα περνούσαν απαρατήρητες από τα εθελοτυφλούντα μάτια τους, τα οποία βλέπουν μόνο ό,τι θελουν να δουν και για τα υπόλοιπα παριστάνουν πως δεν υπάρχουν. Δείτε, για παράδειγμα, τον Πρόεδρο της Ολιγαρχίας, ο οποίος ως άλλος τουρίστας περιηγήθηκε στις εγκαταστάσεις τής Cosco στον Πειραιά και μίλησε με τα θερμότερα λόγια για την ελληνοκινεζική συνεργασία. "Λησμόνησε", όμως, να ρωτήσει για εκδικητικές απολύσεις, μισθούς και  υπερωρίες που δεν καταβάλλονται ποτέ ή για παντελή απουσία ελέγχου των δραστηριοτήτων της και για χαριστικές συμβάσεις. Στο πλαίσιο κινεζοποίησης της χώρας αυτές είναι λεπτομέρειες που όχι μόνο δεν θα έπρεπε να διερευνούνται δικαστικώς, αλλά ούτε καν να αναφέρονται στη δημόσια συζήτηση...

Είναι ειρωνικό αλλά ο παράδεισος για τους νεοφιλελεύθερους δεν είναι άλλος από την "κομμουνιστική" Κίνα. Αυτή τη χώρα έχουν ως πρότυπο όταν μιλούν για ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα, ευελιξία κι άλλες αόριστες έννοιες, οι οποίες ακούγονται ωραίες στα αφτιά αλλά η υλοποίησή τους περιλαμβάνει πολύ αίμα, κι όχι πλουσίων. Δυσκολεύομαι να αντιληφθώ το όφελος για το μέσο έλληνα που θα αμείβεται με 200 ευρώ το μήνα, στόχος που περιλαμβάνεται στην "Τελική Λύση", στην περίπτωση που ο ρυθμός ανάπτυξης στην Ελλάδα φτάσει το 10% ή αυξηθούν ακόμα περισσότερο οι εξαγωγές. Οταν, όμως, δέχεσαι συνεχώς την πλύση εγκεφάλου από τα διαπλεκόμενα μίντια, τα οποία επιβιώνουν αποκλειστικώς και μόνο χάρη στις πολιτικές τους διασυνδέσεις και σε θαλασσοδάνεια, πως το μεγάλο πρόβλημα είναι ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός, η ανάγκη διάσωσης των τραπεζών και η απουσία επενδύσεων κι όχι η αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου, είναι λογικό να ονειρεύεσαι την Κίνα κι όχι την κοινωνική δικαιοσύνη ή να βλέπεις μόνο όσα βλέπουν ο Αντ. Σαχλαμαράς κι ο Πρόεδρος της Ολιγαρχίας...  

Απ' την Κική και την Κοκό διαλέγω τη δημοκρατία...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία, για όσους τουλάχιστον δεν την αποδέχονται ως μια γνήσια μορφή δημοκρατίας, είναι στην ουσία η επιλογή τού μη χείρον βέλτιστον. Κι αυτό γιατί όσοι αγαπούν τη γνήσια άμεση δημοκρατία δεν είναι εύκολο να συμβιβάζονται με την ιδέα πως η μόνη δυνατότητα που έχουν να ελέγξουν τις εξελίξεις είναι κάθε τέσσερα χρόνια σε μια εκλογική διαδικασία από την οποία καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε υποψήφιους που τους βλέπουν σαν πελάτες κι όχι ως πολίτες. Γι' αυτό και δεν τρέφω ψευδαισθήσεις για το σημερινό πολιτικό σκηνικό, το οποίο μόνο αισιοδοξία δε γεννά για το μέλλον: από τη μια έχουμε μια κυβέρνηση η οποία στην οικονομία υλοποιεί νεοφιλελεύθερες πολιτικές και στην κοινωνία έχει υιοθετήσει την ακροδεξιά ατζέντα τής Χρυσής Αυγής κι από την άλλη μια πολυδιασπασμένη Αριστερά, η οποία λειτουργεί σα να της χρωστά κάποιος την εξουσία και να μη χρειάζεται να τη διεκδικήσει γι' αυτό και σφάζεται ήδη για τη διανομή ρόλων όταν καταλάβει τα "χειμερινά ανάκτορα"...

Σε αυτό το πλαίσιο κατανοώ απολύτως τους ανθρώπους που αισθάνονται μετέωροι ανάμεσα στον καπιταλισμό τής καταστροφής και στο λαϊκισμό τής ανευθυνότητας. Ωστόσο, αδυνατώ να δείξω συμπόνια για όσους περιμένουν από τους άλλους να τους σώσουν γι' αυτό κι αισθάνονται απογοήτευση κάθε φορά που ένας ακόμα σωτήρας αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων. Το γράφω από την αρχή τής κρίσης και δεν θα κουραστώ να το γράφω όσο δε βλέπω κάποια αλλαγή νοοτροπίας: την κάθαρση δεν θα τη φέρουν η Ανγκ. Μέρκελ, ο Βλ. Πούτιν, ο Αντ. Σαχλαμαράς, ο Αλ. Τσίπρας ή οποιοσδήποτε άλλος "μεσσίας", αλλά εμείς οι ίδιοι. Οσο δεν το καταλαβαίνουμε τόσο θα αυτοπαγιδευόμαστε σε κομματικά παιχνίδια που διεξάγονται μόνο για την τιμή των όπλων και τη νομή τής εξουσίας...   

Ευχαριστούμε Νίκο Δένδια!

Κι αυτή η κυβέρνηση χρησιμοποιεί το νόμο, την τάξη και την ασφάλεια προκειμένου να επιβάλλει πολιτικές που ευνοούν τους λίγους και θίγουν τους πολλούς. Γι' αυτό χρησιμοποιεί όποιο μέσο έχει στη διάθεσή της ώστε να καταπνίγει φωνές αντίδρασης και να ακούγεται μόνο η επίσημη γραμμή, αυτή που ισχυρίζεται πως η ανάπτυξη θα έρθει από το 2014, χρονιά κατά την οποία οι κόποι και οι θυσίες των ελλήνων θα πιάσουν, επιτέλους, τόπο. Βλέπετε, ο Αντ. Σαχλαμαράς σε αυτό το κομμάτι, δηλαδή στη δημιουργία φρούδων ελπίδων, αποδεικνύεται καλύτερος του φίλου του ρεζίλη των Παπανδρέου. Σε αυτό το πλαίσιο η δουλειά που κάνει ο Ν. Δένδιας στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης είναι "εξαιρετική": υλοποιεί την ατζέντα τής Χρυσής Αυγής, καταδικάζοντάς την ταυτοχρόνως ως νεοναζιστικό μόρφωμα, και την ίδια ώρα εξουσιοδοτεί την αστυνομία να λειτουργεί στην ουσία ως ιδιωτικός στρατός των εθνικών μας νταβατζήδων, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στις Σκουριές Χαλκιδικής...

Από την άλλη, ωστόσο, ο Ν. Δένδιας αποφάσισε ένα μέτρο το οποίο ο ίδιος επιθυμεί να εντάξει σε αυτά που λαμβάνει για τη φίμωση της αντίθετης γνώμης, αλλά στο τέλος θα του γυρίσει μπούμερανγκ. Αυτό αφορά τους περιορισμούς στις διαδηλώσεις κάτω των 200 ατόμων, το οποίο κακώς μέμφονται η αντιπολίτευση και οι εργατοπατέρες από τη στιγμή που θα αφαιρέσει από τους όποιους κυβερνώντες επιχειρήματα προς την κατεύθυνση της ενεργοποίησης του κοινωνικού αυτοματισμού. Αλίμονο αν απαγορευτούν οι συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις έστω και των τριών ατόμων. Από την άλλη, όμως, το φαινόμενο να παραλύει η Αθήνα για μια συγκέντρωση που θα χωρούσε σε ταξί ούτε περιποιεί τιμές στο εργατικό κίνημα ούτε το βοηθά να αποκτήσει περισσότερους οπαδούς. Επομένως, ζητούμενο για την αντιπολίτευση και τη ΓΣΕΕ δεν είναι να διαμαρτύρεται για τους περιορισμούς στις συγκεντρώσεις-παρωδίες, αλλά να σχεδιάσει άλλες μεθόδους δράσης, οι οποίες δεν θα στρέφουν τη μια κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη και δεν θα περιορίζονται σε "επαναστατικές" βολτούλες χωρίς συνέχεια και δίχως παλμό...  

Ρατσισμός, ένα συνώνυμο του ναρκισσισμού...

Η εφηβεία είναι, παρ' όλες τις δυσκολίες της, μια όμορφη περίοδος στη ζωή ενός ανθρώπου. Εχει τη νοστιμιά του να είσαι παρορμητικός χωρίς να σκέφτεσαι τις συνέπειες, να ονειρεύεσαι ένα διαφορετικό κόσμο και να φαντάζεσαι πως θα τον πετύχεις με ένα σάλτο, να συγκρούεσαι με τους άλλους πιστεύοντας, με αυτήν την αγνή πίστη που σβήνει αργότερα η εμπειρία, ότι μόνο εσύ έχεις δίκιο κι όλοι οι υπόλοιποι είναι συμβιβασμένοι, "κότες" και μικροαστοί. Τα προβλήματα, όμως, ξεκινούν όταν τερματίζεις το πνευματικό σου κοντέρ στα 18 κι αρνείσαι από εκεί και πέρα να αναλύσεις τις αποτυχίες που στρώνει στο δρόμο σου η ζωή όχι για να σε τιμωρήσει ή να σε εκδικηθεί, αλλά γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να γίνεις καλύτερος. Η έννοια του αιώνιου έφηβου είναι προσφιλής στα μιντιακά κλισέ και ίσως να συγκινεί ερωτικά μερίδα τού πληθυσμού, ωστόσο είναι και η πιο γρήγορη οδός για το διανοητικό θάνατο, το χειρότερο θάνατο που μπορεί να περιμένει το, υποτίθεται, πιο έλλογο των όντων, τον άνθρωπο...
Σε αυτό το πλαίσιο είναι αρκετοί εκείνοι που αδυνατούν να διαχωρίσουν το συμβιβασμό από την ωριμότητα, προτιμούν να ακκίζονται με μια ανούσια ψευτοεπαναστατικότητα και να βαυκαλίζονται τους ατίθασους αντάρτες  σε έναν πόλεμο που διεξάγουν όχι για να τον κερδίσουν αλλά για να μπορούν να επαίρονται σε συγγενείς, φίλους και, οι πιο ματαιόδοξοι, στην Ιστορία πως έπραξαν το χρέος τους, ωστόσο απέτυχαν γιατί οι υπόλοιποι δε μπόρεσαν να κατανοήσουν το μεγαλείο τής σκέψης και της δράσης τους. Ανάγουν το μέσο σε σκοπό, επομένως είναι λογικό το ότι στο τέλος βλέπουν το δέντρο τής πνευματικής τους αυτοϊκανοποίησης και χάνουν το δάσος τής πραγματικής αλλαγής. Φωνάζουν, βρίζουν, απειλούν προκειμένου να καλύψουν όσο επιμελέστερα μπορούν την απουσία πραγματικών επιχειρημάτων, την αδυναμία τους να αντιληφθούν πως στο σκάκι δεν κερδίζει όποιος θέλει να κάνει ρουά ματ με την πρώτη κίνηση, αλλά εκείνος που σπρώχνει με υπομονή κι ευφυία τον αντίπαλο στην παγίδα του...
Η Ελλάδα χρειάζεται αναμφίβολα μια επανάσταση. Μόνο που αυτή θα είναι ανώφελη αν περιοριστεί στην αναδιανομή ρόλων στο παιχνίδι τής εξουσίας και δε συνοδευτεί από αλλαγή νοοτροπιών, στερεοτύπων, ιδεοληψιών και πεποιθήσεων που μας κρατούν μαντρωμένους στα στενά όρια της προσωπικής μας αντιληπτικής ικανότητας. Οταν δεν θα αντιμετωπίζουμε τη διαφορετική άποψη σαν προδοσία κι όταν συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας για να επιτεθούμε οργανωμένα κι όχι χύδην σε αυτούς που πραγματικά μας καταστρέφουν τη ζωή κι όχι στους μαύρους, στους κίτρινους, στους γκέι ή στους συναδέλφους μας τότε θα έχουμε καταλάβει ότι ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και η μισαλλοδοξία δε χρειάζονται νόμους για να εξαφανιστούν αλλά ταξική συνείδηση κι αρκετό λιγότερο ναρκισσισμό...    

Ας μην κυβερνήσει ποτέ η Αριστερά, αν είναι ασχεδίαστη...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δέχεται εδώ και πολύ καιρό μια άνευ προηγουμένου επίθεση για κόμμα τής αντιπολίτευσης από τα διαπλεκόμενα μίντια. Δύσκολα μπορεί να θυμηθεί κανείς πότε ήταν η τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε τόσο έντονη προπαγάνδα συκοφάντησης και διαστρέβλωσης από την πλευρά των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης. Στο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, αποδεικνύονται μαθητευόμενοι μάγοι στον τρόπο όχι μόνο που διαχειρίζονται το επικοινωνιακό παιχνίδι (στο κάτω κάτω τής γραφής αυτό μικρή σημασία έχει για το λαό), αλλά κυρίως στο πώς σκέφτονται να κυβερνήσουν την επαύριο των εκλογών, αν βγουν νικητές από αυτές.
Αντί να αμύνεται κάθε φορά που δέχεται επίθεση για ψύλλου πήδημα από την τρόικα εσωτερικού, ο Αλέξης Τσίπρας και η παρέα του έχουν υποχρέωση να περάσουν στην επίθεση. Κι όταν κάνω λόγο για επίθεση δεν εννοώ το "αέρα πατέρα να πέσει η χολέρα, η Βαστίλη, τα χειμερινά ανάκτορα" κι ό,τι άλλο επαναστατικό έχετε στο μυαλό σας. Πολύ φοβάμαι, άλλωστε, πως αν δεν αλλάξουμε πρώτα νοοτροπία ακόμα και σήμερα να φύγει το μνημόνιο από τη ζωή μας δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο σε αυτήν τη χώρα. Με την επίθεση εννοώ τη διαμόρφωση κι επικοινωνιακή διάχυση από την πλευρά τής Αριστεράς ενός ολοκληρωμένου προγράμματος, με έμφαση στην παιδεία, στη δικαιοσύνη, στην υγεία και στην εργασία, με σκοπό τη δημιουργία πολιτών που θα απαιτήσουν τη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου για αρχή. Δεν έχει κανένα νόημα η διακυβέρνηση της χώρας από την Αριστερά να είναι μια παρένθεση και μόνο στο δρόμο τού καπιταλιστικού συστήματος. Θα έχει ουσία μόνο αν διαμορφώσει πολίτες με ταξική συνείδηση, οι οποίοι δεν θα τρομοκρατούνται με το παραμικρό και δεν θα ανέχονται να τους συμπεριφέρονται σαν πελάτες ή, ακόμα χειρότερο, σα δούλους.
Χρειαζόμαστε πολίτες που θα αγαπούν τη συμμετοχική δημοκρατία και την ελευθερία κι όχι το νόμο, την τάξη και την ασφάλεια. Αν, επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε τέτοιου είδους ριζοσπαστικές τομές, αλλά αρκεστεί  στο μοίρασμα οφιτσίων σε πεινασμένους για εξουσία "αριστερούς", ας μην κυβερνήσει ποτέ. Θα είναι κρίμα να μαγαρίσει κι αυτός μια τόσο όμορφη ιδεολογία... 

Ο καπιταλισμός πίσω από τη σουηδική γυμναστική...

Η Σουηδία δεν είναι μέλος τής ευρωζώνης, δεν έχει κυβερνηθεί από φαύλους τα τελευταία 40 χρόνια, οι κάτοικοί της δεν είναι τεμπέληδες, δεν πίνουν καφέδες και ούζα όλη ημέρα και δε βλέπουν ήλιο για να αποπροσανατολίζονται. Τότε τί έχουν τα έρμα κι εξεγείρονται στα προάστια της Στοκχόλμης με τόση μανία; Γιατί οι σουηδοί και οι μετανάστες που ζουν στα γκέτο δεν κάθονται στα αβγά τους και δε δέχονται στωικά την αύξηση των ταξικών ανισοτήτων και στη δική τους κοινωνία; Αν μη τί άλλο, τα πρόσφατα γεγονότα στη σκανδιναβική αυτή χώρα, την οποία έχουν θεοποιήσει οι κήνσορες της σοσιαλδημοκρατίας, αποκαλύπτουν τη βαθύτερη αιτία μιας γενικευμένης δυστυχίας των λαών που δεν οφείλεται σε κάποιο ελαττωματικό DNA της φυλής ή σε έναν απλό δημοσιονομικό εκτροχιασμό και σε ένα τρυφηλό λάιφσταϊλ, αλλά σε κάτι πολύ βαθύτερο. Το πρόβλημα είναι συστημικό, συστημικότατο κι έχει όνομα: λέγεται καπιταλισμός...

Ωστόσο, κι εμείς στην Ελλάδα επικεντρωνόμαστε στο φαινόμενο, είτε με τα μνημόνια είτε με τα αντιρατσιστικά νομοσχέδια που ψηφίζουν ή σχεδιάζουν να ψηφίσουν οι κυβερνώντες μας. Οσο ο παραγόμενος πλούτος πηγαίνει στους λίγους κι όσο η πλειονότητα ζει με ψίχουλα φιλανθρωπίας ο κόσμος μας θα παραμένει ένα καζάνι που βράζει: οι άνθρωποι θα μεταναστεύουν, θα περιθωριοποιούνται κι όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι θα εκτονώνονται με λούμπεν και γι' αυτό αδιέξοδες ασκήσεις βίας, από τη στιγμή που δεν αποκτούν ποτέ την απαραίτητη ταξική συνείδηση για να κατανοήσουν ότι τα λουριά με τα οποία τους περιφέρουν δεν τα κρατούν οι ξένοι, οι ομοφυλόφιλοι ή οι μουσουλμάνοι. Αλλού βαρούν τα όργανα κι αλλού χορεύει η νύφη, και γι' αυτό αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση δεν πρόκειται να ευτυχήσει ποτέ...    

Ενα ρατσιστικό αντιρατσιστικό νομοσχέδιο...

Αν τραγουδήσω το "μαύρο το σκύλο τον αράπη" τού Γιώργου Ζαμπέτα, φωνάξω πάνω στα νεύρα μου "όχι ρε πούστη μου" κι αρνηθώ το Ολοκαύτωμα μιλώντας στην παρέα μου στην καφετέρια μπορεί να καταλήξω στη φυλακή! Κι αυτό γιατί στην επικοινωνιακή και μόνο απόπειρα να καταπολεμηθεί ο ρατσισμός και η ξενοφοβία με το νομοσχέδιο-γιοφύρι τής Αρτας, που όλο κατατίθεται αλλά ποτέ δε φτάνει στη Βουλή, δεν τιμωρούνται μόνο οι πράξεις αλλά και τα λόγια. Ναι μεν αναφέρεται πως ό,τι λέγεται, πρέπει να είναι πρόσφορο στο να προκαλέσει βία ή να υποκινήσει μίσος, αλλά ποιός είναι εκείνος ο ανώτατος κριτής ο οποίος θα ορίζει πότε και ποιά κουβέντα υποδαυλίζει πάθη και πότε και ποιά τα καταπραΰνει; Πώς είναι δυνατό να καταπολεμηθεί ο ρατσισμός από τους ανθρώπους που οργανώνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και Ξένιους Δίες και καταργούν το νόμο περί ιθαγένειας; Κι από την άλλη γιατί θα πρέπει, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε δήθεν το φασισμό, να παραδοθούμε στη χειρότερη μορφή του, δηλαδή τον πολιτικό ορθολογισμό;...

Η κυβέρνηση δεν θέλει να καταπολεμήσει το ρατσισμό. Αν το ήθελε, θα χτυπούσε τις γενεσιουργές του αιτίες, όπως το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, τις ταξικές ανισότητες, την οικονομική εξαθλίωση της μάζας και την ανυπαρξία πολιτικών ενσωμάτωσης. Δεν θέλει καν να καταπολεμήσει τη Χρυσή Αυγή, απλώς να εξασφαλίσει πως στην περίπτωση που καταρρεύσει η τρόικα εσωτερικού θα υπάρχει εκεί έξω ένα ανάχωμα στην άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία. Από την άλλη όσοι πιστεύουν ότι είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να συμμεριζόμαστε τη δική τους αισθητική, καλή ή κακή δεν έχει σημασία, διαθέτουν τον ίδιο σεβασμό για τη δημοκρατία που διέθεταν οι πιο αυταρχικοί τύραννοι. Ακόμα κι όταν δεν πρόκειται για απλή επίδειξη υποκρισίας, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ορίζουν τα δικά τους κριτήρια γούστου, χιούμορ ή ευθιξίας και τη δική τους θεώρηση της ιστορίας- επαναλαμβάνω, ανεξαρτήτως αν συμφωνώ ή όχι μαζί τους-, ως άξια του απόλυτου σεβασμού από τους υπόλοιπους, σε βαθμό ποινικοποίησης οτιδήποτε δεν τους ταιριάζει. Ο καθωσπρεπισμός δεν έφερε ποτέ το καινούριο, παρά μόνο την υποδούλωση στο παρελθόν και τη μισαλλοδοξία...