Επάγγελμα "Αριστερός"

Ο καθένας κάτι προσπαθεί να κάνει προκειμένου να βγάζει τα προς το ζην. Άλλος κάνει τον δημόσιο υπάλληλο, άλλος τον ιδιωτικό και πολλοί τους…Αριστερούς. Είναι της μόδας άλλωστε, όπως ήταν κάποτε να φοράς αμπέχωνο και να τραγουδάς Θεοδωράκη ή να είσαι «πρασινοφρουρός». Ετσι και τώρα κυκλοφορούν γύρω μας πολλοί οι οποίοι χρειάστηκε να ξενοικιάσουν τις βίλες τους στην Εκάλη για να θυμηθούν τα επαναστατικά τους νιάτα στην ΚΝΕ ή στο Ρήγα Φεραίο προκειμένου να επιβιώσουν στο νέο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται. Συνήθως, μάλιστα, οδηγούν Καγιέν και στο CD player ακούν και σιγοτραγουδούν αντάρτικα, πιστεύοντας ότι με το να βγαίνουν από το στόμα τους «πολιτικές» νότες έχουν κάνει το καθήκον τους για την ανατροπή του κατεστημένου και το ξημέρωμα μιας καλύτερης ημέρας για το λαό. Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι πως αυτοί με το αριστερό παρελθόν και τις δεξιές τσέπες είναι εδώ και πολλά χρόνια το κατεστημένο. Αν πρόκειται, δηλαδή, να γίνει μια επανάσταση που θα έχει νόημα, τα πρώτα θύματα πρέπει να είναι εκείνοι που πούλησαν στο διάβολο την ψυχή τους και στον καπιταλισμό τις σοσιαλιστικές ιδέες της νιότης τους…

Δε μπορώ να βάλω στη ζυγαριά τις υποκρισίες για να μετρήσω ποιά είναι η μεγαλύτερη: των δεξιών που προασπίζονται τα συμφέροντα των λίγων γιατί δήθεν αν αυτά εξυπηρετηθούν θα έχει να φάει και το πόπολο ή των «Αριστερών» που από τους άλλους ζητούν κοινωνική δικαιοσύνη, αναδιανομή τού πλούτου και φρένο στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά στα δικά τους «μαγαζιά» αποδεικνύονται πιο στυγνοί κεφαλαιοκράτες κι από τους 200 ολιγάρχες που κυβερνούν την Ελλάδα. Κι αν δε με πιστεύετε, ρωτήστε για παράδειγμα τους απολυμένους εργαζόμενους των διάφορων «καταστημάτων» του ΚΚΕ να σας απαντήσουν αν ο σταλινισμός είναι το μέλλον το οποίο θα έπρεπε να οραματίζονται οι λαοί…

Η αβάσταχτη γελοιότητα της σοβαροφάνειας...

Σε αυτήν τη χώρα περισσεύουν οι «αυθεντικοί» και οι σοβαροφανείς. Από τη μια μιλάμε για τα «γνήσια παιδιά του λαού», τύπου Πανίκα Ψωμιάδη, που ξεκίνησαν από χαμηλά κι έφτασαν ψηλά χάρη στην αξία τους κι όχι σε ξένες πλάτες, μιλούν τη γλώσσα της πιάτσας κι όχι των βουτυρομπεμπέδων του Κολωνακίου. Το ότι, βεβαίως, με αυτόν τον τρόπο μακιγιάρουν την αμορφωσιά τους, την πνευματική τους νωθρότητα και το ότι έκαναν περιουσίες από το μηδέν απομυζώντας δημόσιο χρήμα ή εκμεταλλευόμενοι δημόσια αξιώματα δεν αναφέρεται πουθενά στο βιογραφικό τους. Από την άλλη έχουμε τους δήθεν σοβαρούς, όπως εκείνους που χειρίζονται τη μονταζιέρα της ΝΔ ή το Φ. Κουρέλη, οι οποίοι κουνούν το δάχτυλο της ηθικής και της σύνεσης στους πάντες γύρω τους, την ώρα που είναι εκείνοι που με τις πολιτικές τους οδηγούν το λαό στα κάγκελα…

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που καλεί το πόπολο να μαζέψει πέτρες και καδρόνια για να ανατρέψει το καθεστώς δεν κάνει τίποτα άλλο από σπονδή στη γελοιότητα. Κι αυτό όχι γιατί η βία στη βία της εξουσίας δεν είναι έλλογη απάντηση ή γιατί είναι μάταιη, αλλά επειδή ο ίδιος και το κόμμα του, χαμένοι στις εσωκομματικές τους περιδινήσεις, δεν έχουν εξαντλήσει όλα τα δημοκρατικά αποθέματα πριν καταφύγουν στη χρήση όπλων. O Αλέξης Τσίπρας δε λέει ψέματα όταν χαρακτηρίζει τους τοπικούς άρχοντες «βλαχοδημάρχους», έστω κι αν προφανώς δεν είναι όλοι τέτοιοι. Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι καιρός πια να περάσει από τις διαπιστώσεις στις πράξεις και το ότι στην αξιωματική αντιπολίτευση δεν κυβερνούν δε μπορεί να είναι δικαιολογία. Η κοινωνία δεν θα περιμένει τις εκλογές για να πάρει ανάσα, τις χρειάζεται τώρα κι όσο ο ΣΥΡΙΖΑ του προσφέρει μόνο «αυθεντικούς» και σοβαροφανείς, αυτή, έτσι λούμπεν που είναι, δεν θα έχει πρόβλημα να απευθυνθεί στην ακροδεξιά για λύσεις. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τη δημοκρατία στην Ελλάδα…

Τρεις του Σεπτέμβρη να γελάς...

Στο ΠΑΣΟΚ μπορεί να μην έχουν πλέον οπαδούς, αλλά διατηρούν το χιούμορ τους. Γι’ αυτό και γιορτάζουν αύριο την επέτειο ίδρυσης του κόμματός τους, ενώ θα έπρεπε να έχουν τελέσει ήδη την κηδεία του και να δουν πώς θα πορευτούν από εδώ και πέρα. Κι αν πιστεύουν ότι η αναγέννησή του περνά μέσα από την αποκαλούμενη κεντροαριστερά, μάλλον αδυνατούν ακόμα να συλλάβουν τα μηνύματα των καιρών. Η λούμπεν μεσαία τάξη, αυτή που θώπευσε το ΠΑΣΟΚ τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, προλεταριοποιείται ημέρα την ημέρα. Τί σημαίνει αυτό; Πως είτε θα καταλήξει στην Αριστερά είτε στη Χρυσή Αυγή...

Το πολιτικό κέντρο δε μπορεί να υφίσταται όταν δεν είναι σε θέση να δωροδοκεί, με χίλιους δυο τρόπους, τους μικροαστούς. Κι όμως, όσοι το εκπροσώπησαν όλα αυτά τα χρόνια κι έφτιαξαν μικρές ή μεγάλες περιουσίες μέσω της δημιουργίας ψευδαισθήσεων κοινωνικής δικαιοσύνης εξακολουθούν να κάνουν όνειρα για ανασύστασή του. Είναι οι ίδιοι που ακόμα δεν έχουν χωνέψει πως είναι τελειωμένοι πολιτικώς.

Το ΠΑΣΟΚ συνεχίζουν να το ψηφίζουν οι γονείς και οι παππούδες των ανέργων, που ακόμα πιστεύουν ότι ο Ανδρ. Παπανδρέου θα σηκωθεί από τον τάφο του και σαν άλλος Ελ Σιντ θα απελευθερώσει τους έλληνες από την ξενοκρατία και θα φέρει το σοσιαλισμό, που δεν είχε φέρει όσο ζούσε μολονότι τον είχε τάξει επανειλημμένως στο πόπολο. Τα παιδιά και τα εγγόνια, όμως, των «πρασινοφρουρών» έχουν πετάξει γι’ άλλους γαλαξίες, αρκετοί μάλιστα έχουν φύγει στο εξωτερικό με το όνειρο μιας πιο αξιοπρεπούς ζωής. Το μέλλον, επομένως, του ΠΑΣΟΚ αφορά μόνο τους ιστορικούς. Το ζητούμενο είναι η κυβερνώσα Αριστερά να μην καταλήξει σαν κι αυτό, όπως δυστυχώς δείχνουν τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια. Αυτή η χώρα πλήρωσε ακριβά το λαϊκισμό, την αναξιοκρατία, τον κομματισμό, το συντεχνιασμό και τη διαφθορά. Δεν υπάρχει λόγος να τα διαιωνίσουμε, αλλάζοντας απλώς το όνομα του πολιτικού φορέα που θα τα πρεσβεύει... 

Ο απόλυτος γλείφτης απειλεί και τη Συρία...

Η πολιτική, όπως και πολλά άλλα πράγματα στην Ελλάδα, δεν είναι κυρίως θέμα ικανοτήτων, αλλά δημοσίων σχέσεων. Μπορεί, για παράδειγμα, να έχεις περάσει από ένα σωρό υπουργεία και να έχεις αφήσει πίσω σου μηδενικό έργο και φωτογραφικές διατάξεις για ημετέρους και η αποδοχή τόσο η δική σου όσο και του κόμματός σου από την κοινή γνώμη να είναι χαμηλότατη, αλλά παρόλα αυτά να καταφέρνεις να επιβιώνεις, καταλαμβάνοντας μάλιστα και υψηλότατα αξιώματα. Και για να μιλάμε με ονόματα, στην Ελλάδα κανένας δε συμπυκνώνει καλύτερα όλα τα παραπάνω από το Β. Βενιζέλο...

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Εξωτερικών και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (ζητώ συγγνώμη από τη "Μεγαλειότητά" του, αν ξεχνώ κάποια άλλη πολιτική του ιδιότητα) δεν είναι τυχαίο πως σήμερα στηρίζει μια στρατιωτική επέμβαση της Δύσης στη Συρία. Είναι ικανός να γλείψει κάθε κατουρημένη ποδιά όποιου διαθέτει περισσότερη εξουσία από τη δική του προκειμένου να επιμηκύνει την παρουσία του στη δημόσια ζωή τής χώρας όσο μπορεί περισσότερο. Βλέπετε, πέρα από ευφράδεια κι έφεση στις πολιτικές καντρίλιες δε διαθέτει κανένα άλλο προτέρημα που να τον κάνει χρήσιμο για τον ελληνικό λαό...

Ένας άνθρωπος που αλλάζει "άλογο" κάθε φορά που γερνά το προηγούμενο το οποίο στήριζε δεν είναι άνθρωπος εμπιστοσύνης. Κάποιος που κοιμάται στο ίδιο "κρεβάτι" με τους ολιγάρχες οι οποίοι διοικούν αυτήν τη χώρα δεν είναι δυνατό να θέτει ως προτεραιότητά του τους μικρομεσαίους. Αυτός που έχει την ικανότητα να συμμαχεί με το διάβολο για να ικανοποιεί τη μεγαλομανία του προφανώς και είναι επικίνδυνος, όχι μόνο για την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά ακόμα και για τη Συρία...

Δημοσιοαλητεία...

Οι νεκροί δεν είναι άγιοι. Κάποτε έζησαν, διέπρεψαν, λάθεψαν κι αμάρτησαν. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει κάνει όλα τα παραπάνω, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, ώστε να αντιμετωπίζεται μετά θάνατον αποκλειστικώς και μόνο σαν θεός ή σα διάβολος. Γι' αυτό κι από την κριτική δε μπορούν να εξαιρούνται ούτε οι πεθαμένοι, ακόμα κι αν δεν είναι σε θέση να δώσουν μόνοι τους απαντήσεις αλλά επαφίενται στην αγάπη αυτών που άφησαν πίσω τους. Οποιος, ωστόσο, δημοσιεύει το άψυχο κορμί ενός ανθρώπου που κατά πάσα πιθανότητα αυτοκτόνησε δεν ασκεί κριτική ούτε κάνει δημοσιογραφία. Χυδαιολογεί, σκυλεύοντας ένα συνάνθρωπό του μόνο και μόνο για να πουλήσει μερικά φύλλα παραπάνω. Και με αυτόν τον τρόπο δίνει χείρα βοηθείας σε όσους θέλουν να λογοκρίνουν ακόμα περισσότερο την ελληνική δημοσιογραφία, στο όνομα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων και των χρηστών ηθών...

Θεωρητικώς στην Ελλάδα έχουμε ελευθεροτυπία: ό,τι  δημοσιεύεται δεν περνά πρώτα από κάποιο υπουργείο Προπαγάνδας για να λάβει την έγκριση της εξουσίας. Στην πράξη, ωστόσο, αυτό που παράγει η πλειονότητα των ελληνικών μέσων ενημέρωσης θα έπρεπε να κατευθύνεται απευθείας από τα πιεστήρια, το διαδίκτυο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο στους κάδους απορριμμάτων, και φυσικά όχι της ανακύκλωσης. Μια ολιγομελής κλίκα ανθρώπων αντί να αποκαλύπτει ό,τι πραγματικά καταστρέφει τις ζωές των πολιτών, συγκαλύπτει ή ταΐζει το πόπολο με "σόκιν" φωτογραφίες και λαϊφστιλίστικα ρεπορταζάκια. Οχι μόνο επιτρέπει στην εξουσία να τη λογοκρίνει, αλλά αυτολογοκρίνεται για να γίνεται περισσότερο συμπαθής στους έλληνες ολιγάρχες-αφεντικά της. Αντιγράφει και δε δημιουργεί, υμνολογεί και δεν κατακρίνει, ακκίζεται με τους ισχυρούς αντί να τους δαγκώνει. Με λίγα λόγια, κάνει ό,τι μπορεί για να μην αλλάξει τίποτα σε αυτήν τη χώρα, για να μη δουν ποτέ οι τυφλοί το φως τους και τα πρόβατα να μη φάνε επιτέλους τους λύκους...    

Κάποιος να εισβάλει και στις ΗΠΑ...

Ο πόλεμος δεν αποτελεί προσβολή για την ανθρωπότητα όταν σε αυτόν χρησιμοποιούνται χημικά όπλα κατά αμάχων. Ο πόλεμος αποτελεί προσβολή για την ανθρωπότητα. Τελεία και παύλα. Επομένως, η διεθνής κοινότητα είχε ευθύνη να τον σταματήσει στη Συρία εδώ και πολύ καιρό κι όχι γιατί κάποια στιγμή το καθεστώς Ασαντ ή οι αντάρτες έκαναν ένα βήμα παραπάνω προς την παράνοια. Ο ΟΗΕ, που είναι κι ο καθ' ύλη αρμόδιος διεθνής οργανισμός, όφειλε να επέμβει σε αυτήν τη χώρα που σπαράσσεται  από εμφύλιο εδώ και τρία χρόνια πολύ νωρίτερα, με το ίδιο σκεπτικό που αν δούμε δυο φίλους στο δρόμο να μαλώνουν με μαχαίρια και πιστόλια δεν καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια γιατί είμαστε ξένοι, αλλά επεμβαίνουμε γιατί έχουμε ευθύνη να τους εμποδίσουμε να φτάσουν στο μακελειό...

Από την άλλη, ωστόσο, έχουμε τις ΗΠΑ, οι οποίες επιμένουν να παριστάνουν τον αυθεντικό προστάτη των πανανθρώπινων αξιών, όταν οι ίδιες τις καταπατούν βάναυσα στο εσωτερικό τους. Με ποιό ηθικό δικαίωμα θα μπορέσει ο Μ. Ομπάμα να δώσει εντολή για βομβαρδισμό τής Συρίας από το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό, όταν στο εσωτερικό τής χώρας του οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται αντί να μειώνονται, η θανατική ποινή εξακολουθεί να ισχύει σε πολλές πολιτείες και οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι παραμένουν πολίτες β' διαλογής; Σήμερα που συμπληρώνονται 45 χρόνια από τη δολοφονία τού Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στο Λευκό Οίκο κατοικεί ένας μαύρος πρόεδρος. Αυτό, όμως, δεν είναι παρά η βιτρίνα ενός υπό κατάρρευση "καταστήματος", το οποίο πουλά ανθρώπινα δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες στο εξωτερικό, αλλά στο εσωτερικό του τις καταπατά με το χειρότερο τρόπο. Δεν έχω αντίρρηση ο Μ. Ομπάμα να παραστήσει τον προστάτη των αδύναμων στη Συρία. Μόνο που οφείλει να  μη φέρει αντίρρηση κι αν κάποιος εισβάλει στις ΗΠΑ για να προστατέψει τους δικούς του αδύναμους από τις δικές του μετριοπαθείς πολιτικές, οι οποίες δε λύνουν το μέγα πρόβλημα της άνισης κατανομής τού πλούτου, απλώς το κάνουν επικοινωνιακώς πιο υποφερτό...

Αυτά τα αεροπλάνα δεν είναι για μας...

Σκεφτείτε να πηγαινοέρχονταν αεροπλάνα με περισσότερα από δέκα δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία θα δίνονταν στους έλληνες μικρομεσαίους με την προϋπόθεση πως δεν θα τα πετούσαν σε Καγιέν και σε πισίνες, αλλά για να μπορέσουν να σταθούν ξανά τα πόδια τους, κι ότι θα τα επέστρεφαν όταν θα ήταν σε θέση να το κάνουν. Οι ιεροκήρυκες του νεοφιλελευθερισμού θα είχαν αφρίσει από το κακό τους για το ότι ο ελληνικός λαός θα είχε θελήσει να σωθεί με τζάμπα λεφτά. Τώρα, όμως, που αποκαλύπτεται ότι αυτό ακριβώς έγινε με τις τράπεζες δεν κουνήθηκε φύλλο. Θεωρήθηκε τόσο φυσιολογικό όσο μια γρίπη ή μια πανούκλα. Αποκαλύφθηκαν, όμως, για μια ακόμα φορά οι προτεραιότητες του συστήματος, που άλλους ανεβάζει κι άλλους κατεβάζει στα τάρταρα...

Αυτά τα τρία χρόνια τής κρίσης έχουν καταρρεύσει πολλοί μύθοι. Θυμάστε στην αρχή, για παράδειγμα, τί μας έλεγαν πως θα συμβεί στην περίπτωση που υπάρξει "κούρεμα" του ελληνικού δημόσιου χρέους. Αυτός που μένει να "ξεγυμνωθεί" είναι ο μεγαλύτερος από όλους τους σύγχρονους μύθους, πως δηλαδή η κατάρρευση του ευρώ θα είναι η χειρότερη δυνατή εξέλιξη για τους έλληνες. Ε, λοιπόν, όχι! Η διάλυση της ευρωζώνης θα βλάψει περισσότερο αυτούς που κερδίζουν τα πιο πολλά από αυτή και, πιστέψτε με, αυτοί δε βρίσκονται στην Ελλάδα.

Κανείς δε λέει πως η ευτυχία μάς περιμένει στη γωνία στην περίπτωση που απεμπλακούμε από τα μνημόνια και το ενιαίο νόμισμα. Οπως αποδεικνύεται, όμως, κι από τον τρόπο που μας συμπεριφέρονται οι δανειστές μας, είναι ίσως κι ο μοναδικός τρόπος για να γκρεμίσουμε την ολιγαρχία και τα φέουδά της και να δημιουργήσουμε μια άλλου είδους οικονομία, η οποία θα στηρίζεται στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην πραγματική ισότητα ευκαιριών. Οσο δεν επιλέγουμε την ανατροπή, αλλά συμβιβαζόμαστε με τον όλεθρο μην περιμένετε να προσγειωθεί στο "Ελευθέριος Βενιζέλος" κάποιο αεροπλάνο που να κομίζει καλά νέα για το λαό...