Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόκριες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόκριες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 5 Μαρτίου 2020

Για τους φασίστες είναι πάντα Απόκριες...

Αν η πολιτική ήταν μόνο επικοινωνία, ο Κ. Μητσοτάκης θα ήταν ο καλύτερος πρωθυπουργός τού κόσμου. Από τη στιγμή που ανάλαβε αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν πολιτεύεται με βάση τις ιδέες, τις ιδεοληψίες και τις όποιες αρχές του, αλλά τις δημοσκοπήσεις, θωπεύοντας ακόμα και τα χυδαιότερα αντανακλαστικά των πολιτών. Αυτό έκανε, για παράδειγμα, με τη Συμφωνία των Πρεσπών ή τα Εξάρχεια, αυτό κάνει και σήμερα με την προσφυγική κρίση...

Μόνο που η κατάσταση στον Έβρο και στη Λέσβο δεν προσφέρεται για μικροκομματικά παιχνίδια, πολλώ δε μάλλον όταν το πολεμικό κλίμα που έχει δημιουργήσει η κυβέρνηση έχει αποθρασύνει εθνικιστές και φασίστες, απατεώνες και μη, με συνέπεια να πιστεύουν ότι μπορούν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους και να τουφεκίζουν ακόμα πρόσφυγες, μετανάστες, δημοσιογράφους, αλληλέγγυους. Ο Κ. Μητσοτάκης νομιμοποιεί εκ νέου τον εκφασισμό τής ελληνικής κοινωνίας, αποδεικνύοντας ότι η Χρυσή Αυγή δεν εξαϋλώθηκε, απλώς ενσωματώθηκε στο κυβερνών κόμμα. Διακρίνω, μάλιστα, μια σιωπή από τη ΝΔ, η οποία καταδικάζει τα τρικάκια τού Ρουβικώνα, αλλά δεν λέει κουβέντα για τους πιστολέρο των συνόρων...

Οι Απόκριες μπορεί να πέρασαν, αλλά οι κάθε λογής μισαλλόδοξοι αρνούνται να βγάλουν τις μάσκες τους για να δούμε το πραγματικό τους πρόσωπο. Κρύβονται πίσω από ένα κλίμα πατριωτίλας που υποθάλπεται κι από τα κυρίαρχα ΜΜΕ προκειμένου να μας πείσουν ότι το έθνος κινδυνεύει από μερικές χιλιάδες απελπισμένους κι άοπλους βεβαίως πρόσφυγες και μετανάστες στα σύνορα...

Ο Κ. Μητσοτάκης του χρόνου τέτοια ημέρα θα ζητά mea culpa και για τα όσα πράττει για την προσφυγική κρίση και δεν πράττει- δεν τολμά, για παράδειγμα, να ζητήσει από τη Γερμανία μετεγκαταστάσεις-, όπως ζήτησε για τις Πρέσπες και την κατάργηση του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής. Όσο, όμως, εξακολουθεί να επενδύει στον εθνικισμό και στο ρατσισμό τόσο περισσότερο θα κινδυνεύει να βουλιάξει τους Έλληνες στο διχασμό...




Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2020

Η Ελλάδα που θρηνεί μόνο τον Βουτσα και θάβει την Δημουλά δεν έχει μέλλον...

Όλοι θα πεθάνουμε μια ημέρα, είτε είμαστε άσημοι είτε ο Κώστας Βουτσάς ή η Κική Δημουλά. Δεν θα σας κούραζα με τα αυτονόητα, αν μπορούσαμε να συλλάβουμε άπαντες το νόημά τους. Αν το αντιλαμβανόμασταν, δεν θα μας είχε λούσει κρύος ιδρώτας, δεν θα κλεινόμασταν στα σπίτια μας, δεν θα ακυρώναμε τις Απόκριες ή αθλητικά γεγονότα λόγω μιας παραλλαγής τής γρίπης...

Κι αν όχι ο ανθρωπισμός, τουλάχιστον ο ορθός λόγος θα μας απότρεπε από τον ισχυρισμό πως βάζουμε ικέτες τής Γης σε φυλακές και γιατί μπορεί να είναι φορείς τού κοροναΐού. Ήμουν νιος και γέρασα περιμένοντας πότε θα σκάσει αυτή η "υγειονομική βόμβα" που λέγεται πρόσφυγες και μετανάστες με την οποία μας απειλούν οι κάθε λογής ελληναράδες εδώ και δεκαετίες...

Κι όσο περιμένουμε τα "ισλαμοπιθήκια" να μας εξαφανίσουν και με τις αρρώστιες τους, πληροφορούμαστε πως ο κοροναΐός μάς ήρθε τελικώς από κυρίες τής καλής κοινωνίας, από συζύγους μάλιστα καναλαρχών που μας βομβαρδίζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ με τα υποτιθέμενα επιτεύγματα της κυβέρνησης. Η ζωή φαίνεται πως έχει αίσθηση της ειρωνείας και δεν το κρύβει όταν το κρίνει απαραίτητο για να βάζει τα πράγματα στην θέση τους. Με βάση τη μητσοτάκειο λογική, εξάλλου, θα έπρεπε να μετατραπεί σε φυλακή κι ο ΣΚΑΙ για να προστατευτεί η δημόσια υγεία...

Η Ελλάδα που στιγματίζει απελπισμένους και δικαιολογεί κροίσους, που θρηνεί μόνο τον Βουτσά και θάβει την Δημουλά είναι μια Ελλάδα που δεν αξίζει να έχει μέλλον. Η Ελλάδα που δήθεν αγωνιά για τουρκική εισβολή, αλλά θυσιάζει τους ακρίτες νησιώτες της για να μην στενοχωρηθούν χυδαία ένστικτα της ενδοχώρας δεν δικαιούται να ομιλεί περί πατριωτισμού. Η Ελλάδα που τρομάζει από έναν ιό, αλλά δεν έχει καταλάβει τίποτα από την κρίση, αναπαράγοντας τα αίτια της καταστροφής της, είναι υποχρεωτικό να αλλάξει από όλους τους προοδευτικούς πολίτες που δεν αποδέχονται τη μοιρολατρία απέναντι στο συντηρητισμό ως στάση ζωής...