Παραιτηθείτε από την αλητεία να μας πείσετε ότι το 2015 χάσαμε τον παράδεισο...

Ο Αλ. Τσίπρας έχει απογοητεύσει πολύ κόσμο με την ανακολουθία προεκλογικών υποσχέσεων και μετεκλογικών πράξεων. Όσο περνά, μάλιστα, ο καιρός όλο και περισσότερο η ρητορική του θυμίζει αυτή των σαμαροβενιζέλων, οι οποίοι δικαίως αποδοκιμάστηκαν από τον ελληνικό λαό. Τότε γιατί στην πλατεία Συντάγματος μαζεύονται μόνο μερικές εκατοντάδες νοικοκυραίοι με τα κολλαγόνα, τα πουράκια, τα παπιγιόν και τα κολονάτα ποτήρια τους για να φωνάξουν "παραιτηθείτε; Γιατί δεν συγκεντρώνεται το μέγα πλήθος των "αγανακτισμένων" τού 2011 ή των μεγαλειωδών αντιμνημονιακών διαδηλώσεων παλαιότερων ετών; Γιατί, τέλος πάντων, ο άθλιος Κούλης μοιάζει να έχει πιάσει "ταβάνι" στις δημοσκοπήσεις και να μην δημιουργεί ρεύμα υπέρ του;...

Την ίδια ώρα με τη μάζωξη των "παραιτηθείτε" ο Ανδρ. Μαρτίνης- ο πρώην άρχοντας με γερούς νταβατζήδες τού "Ερρίκος Ντυνάν"- έδινε εμμέσως στη Βουλή τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, περιγράφοντας ένα σύστημα εξουσίας που όταν δεν ζητούσε "χάρες" για συγγενείς, φίλους και ψηφοφόρους το έκανε για τραπεζίτες- επιχειρηματίες, νεκρούς και ζωντανούς. Μόνο οι αφελείς δεν αντιλαμβάνονται την ειρωνεία όταν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ για ρουσφέτια ενθυμούμενοι ότι εκείνοι είχαν μετατρέψει το δημόσιο τομέα σε παιδική χαρά για "γαλάζια" και "πράσινα" παιδιά. Και σε αυτό το πάρτι μόνο αμέτοχοι δεν ήταν οι σημερινοί πρόεδροι των δύο αυτών κομμάτων. Ιδίως ο άθλιος Κούλης και η οικογένειά του, που δεσμεύονται- τρομάρα τους- για εξορθολογισμό τής δημόσιας διοίκησης, αποτελούν πρωταθλητές στους διορισμούς ψηφοφόρων τους...

Ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει κάνει μούσκεμα, αλλά άντε να μπορέσεις να πείσεις τον μέσο ψηφοφόρο να ξεχάσει τα "αριστουργήματα" των διακυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ- ΝΔ που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Κι άντε πες πως πείθεις τους μεγαλύτερους σε ηλικία, που θυμούνται ακόμα με νοσταλγία τον Ανδρ. Παπανδρέου ή τον Κων. Καραμανλή. Πώς να συμβεί το ίδιο με τις νεώτερες γενιές, οι οποίες καταδικάστηκαν στην ανεργία, στις εργασιακές συνθήκες γαλέρας ή στην ξενιτιά από τα "επιτεύγματα" του πάλαι ποτέ δικομματισμού;...

Πώς να πείσεις τον σημερινό 20άρη, 30άρη ή και 40άρη ότι η Ελλάδα μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 ήταν ένας επίγειος παράδεισος κι εξαιτίας τού Αλ. Τσίπρα φάγαμε το μήλο και καταλήξαμε στη Γη; Θα απαιτηθεί κυριολεκτικό πλύσιμο εγκεφάλου προκειμένου η πλειονότητα των νέων να βγει στους δρόμους με σημαίες τής ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ. Σε αυτό, άλλωστε, ποντάρει ο πρωθυπουργός για να ανανεώσει την θητεία του. Από τη στιγμή, μάλιστα, που εκείνοι που τον αντιπολιτεύονται έχουν τόσους σκελετούς στη ντουλάπα τους στην θέση σας δεν θα προδίκαζα από τώρα τον νικητή των επόμενων εκλογών, ιδίως αν αυτές αργήσουν...


  

Ο καλός νεοφιλελές μισεί το Δημόσιο αλλά ταΐζεται από αυτό...

Φυσικά είναι δικαίωμα του καθενός να απαιτεί λιγότερο ή καθόλου κράτος, ακόμα κι αν δεν το ισχυρίζεται γιατί έτσι υπερασπίζει το δημόσιο συμφέρον αλλά την πάρτη του. Ο ατομικισμός, άλλωστε, δεν θεωρείται έγκλημα από το ποινικό μας δίκαιο, αντιθέτως εκτιμάται ως αρετή στο καπιταλιστικό σύστημα. Εκεί, όμως, που τραβάω όσα μαλλιά μού έχουν απομείνει είναι όταν εμφανίζονται ως οι πιο διαπρύσιοι πολέμιοι του κράτους εκείνοι που επί χρόνια ζούσαν και ζουν παρασιτικά από αυτό, όπως, κακή ώρα, η δημοσιογράφος (στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις) Άννα Παναγιωταρέα, η οποία ούτε η ίδια θυμάται από πόσες...δημόσιες αργομισθίες πληρώνεται. Η αποκαλούμενη κι "εκπρόσωπος τάφου", μάλιστα, προκειμένου να υπερασπιστεί τον εαυτό της υποστήριξε πως δεν έπαιρνε 8.000 ευρώ από το "Ερρίκος Ντυνάν" επί Μαρτίνη αλλά "μόνο" 3.000 ευρώ μεικτά. Πιθανότατα να αναρωτιέται και γιατί οι φτωχοί δεν τρώνε παντεσπάνι...

Η Άννα Παναγιωταρέα είναι, ωστόσο, μόνο ένα παράδειγμα νεοφιλελεύθερου-φιλελεύθερου που έχει πλουτίσει από το κράτος αλλά το πολεμά μέσα από την πύρινη αρθρογραφία του ή τις πολιτικές του διακηρύξεις, Υπάρχουν πολλοί ακόμα κρατικοδίαιτοι δημοσιογράφοι που οι ίδιοι κατακεραυνώνουν τον κομματισμό αλλά αν αν δεν υπήρχε αυτός δεν θα τους ήξερε ούτε ο θυρωρός τής πολυκατοικίας τους. Για να μην μιλήσω για την "αγία" οικογένεια Μητσοτάκη που έχει απομυζήσει με διάφορους τρόπους το δημόσιο ταμείο κι όμως παρουσιάζονται ως οι μεγαλύτεροι επικριτές και μεταρρυθμιστές του...

Ο μπαμπάς Μητσοτάκης, ο οποίος πριν 40 χρόνια παραπονιόταν γιατί δεν διορίζονταν στο Δημόσιο και κρητικοί χωρίς διαγωνισμό κι ο οποίος λαμβάνει, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, τρεις συντάξεις, κι ο γιος Μητσοτάκη που "μεταρρύθμισε" το Δημόσιο απολύοντας μόνο όσους δεν είχαν βύσμα ενδεχομένως να έχουν πιστέψει το ίδιο τους το ψέμα και να θεωρούν εαυτούς μεταρρυθμιστές. Μόνο που όταν είναι να γεμίσει το σακούλι τους βολεύονται μια χαρά με τα προνόμια μιας σοβιετοειδούς γραφειοκρατικής πυραμίδας...

Κι ας μην ξεχνάμε πως και τις τράπεζες, στο εξωτερικό και στην Ελλάδα, ο σοσιαλισμός τις έσωσε, αναλαμβάνοντας τα χρέη μιας άπληστης πολιτικής τους. Η χώρα, όμως, όπως κι ο πλανήτης δεν θα σωθούν ούτε από τη διαιώνιση της αναξιοκρατίας τού κομματισμού ούτε από την υποκρισία τού νεοφιλελευθερισμού. Ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξουμε, αρκεί όμως να το θέλουμε, κάτι για το οποίο δεν έχω κανένα σημάδι πως επιθυμούμε. Το αποδεικνύουν και οι διάφορες συντεχνιακές διαμαρτυρίες για το ασφαλιστικό και το φορολογικό, που ενδιαφέρονται μόνο για την επιβίωση της πάρτης τους. Και κάπου ανάμεσα σε αυτές τις Συμπληγάδες η κοινωνική δικαιοσύνη υποφέρει...