Δεν θα τον κρίνει η Ιστορία, τον έχει ήδη κρίνει και δεν τον έχει ξεπλύνει...

"Θα τον κρίνει η Ιστορία", λένε και ξαναλένε για τον Γλύξμπουργκ οι φιλοβασιλικοί κι όσοι τους παριστάνουν για να μαζέψουν ψηφαλάκια. Να τους υπενθυμίσω, κατ' αρχάς, ότι τον έκρινε ο ελληνικός λαός το 1974 και τον έστειλε από εκεί που ήρθε. Από τότε, ωστόσο, έχουν περάσει πάνω από 48 έτη, χρονικό διάστημα ικανό για να τον έχει ήδη κρίνει η Ιστορία και το συμπέρασμα για τον μακαρίτη δεν είναι και το καλύτερο...

Γι' αυτό και συνιστά όνειδος στην κηδεία ενός ανθρώπου που επιχείρησε δύο φορές να καταλύσει το πολίτευμα να παρίστανται υπουργοί και βουλευτές τού κυβερνώντος κόμματος. Το ότι υπήρξε αρχηγός τού κράτους μόνο ως φτηνή δικαιολογία ακούγεται γιατί κι ο Χίτλερ διετέλεσε κάτι τέτοιο, αλλά κανείς στη Γερμανία δεν έχει σκεφτεί από το 1945 και μετά να τον τιμήσει. Όποιος, εξάλλου, κλείνει ταυτοχρόνως το μάτι και στο κέντρο και στα άκρα, όπως έκανε τις τελευταίες ημέρες ο Κ. Μητσοτάκης, τυφλωμένος από το πάθος του για εξουσία δεν βλέπει μπροστά του και τον πολιτικό γκρεμό που ανοίγεται για τον ίδιο...

Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τους δύο με τρεις χιλιάδες περισσότερο ή λιγότερο γραφικούς, περισσότερο ή λιγότερο πελοποννήσιους που πήγαν στη μητρόπολη. Ούτε από τα ΜΜΕ που μυρίστηκαν θέαμα κι έσπευσαν να το οικειοποιηθούν για εμπορικούς λόγους. 

Δεν κινδυνεύει ακόμα κι από τους πονηρούς πολιτευτές που σιγόνταραν μια θλιβερή μειοψηφία στο βασιλικό της παραλήρημα. Δεν κινδυνεύει από κανέναν τους μεμονωμένα, αλλά από όλους αυτούς μαζί και γενικότερα από όλους εκείνους που έχουν κάνει την επικοινωνία τους σημαία και την ουσία παρελκόμενο... 

 

 

Η δημοκρατία δεν εκδικείται, αλλά και δεν τιμά τους βιαστές της...

Αν ακόμα και στη Μεγάλη Βρετανία αναρωτιούνται για το αν η μοναρχία έχει μέλλον, θα ήταν αστείο να ανοίγαμε τέτοια συζήτηση στην Ελλάδα με αφορμή τον θάνατο του Γλύξμπουργκ. Έχουν περάσει, άλλωστε, πάνω από 48 χρόνια από την ημέρα που ο ελληνικός λαός την έβαλε οριστικώς κι αμετακλήτως στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Κι όχι τυχαία, αφού στην εθνική μας μνήμη έχει συνδεθεί με το διχασμό, τον αυταρχισμό και την εκτροπή...

Απαιτεί, εξάλλου, πολύ θράσος εκ μέρους τής οικογένειας του εκλιπόντος να ζητά να ταφεί δημοσία δαπάνη όταν όλος τους ο βίος είναι μία δημόσια δαπάνη. Έτσι κι αλλιώς όσοι κιλλίβαντες ή κανονιοβολισμοί κι αν τον συνοδέψουν στην τελευταία του κατοικία η μοίρα του αποδείχθηκε κοινή με αυτή ενός εργάτη στην οικοδομή ή στο χωράφι. Τώρα πια όλα τα χρυσάφια και τα ασήμια έμειναν πίσω για να χλευάζουν το αναπόδραστο πεπρωμένο βασιλιάδων και υπηκόων...

Και μόνο το ότι χρειάστηκε σύσκεψη υπό τον πρωθυπουργό για να αποφασιστεί πώς θα κηδευτεί ο Γλύξμπουργκ είναι ατιμωτικό για τη δημοκρατία μας. Η ελληνική βασιλική οικογένεια έχει πολύ αίμα Ελλήνων στα χέρια της για να αναρωτιόμαστε αν θα έπρεπε να κηδέψουμε τον τελευταίο βασιλιά της με τιμές αρχηγού κράτους. Η δημοκρατία δεν εκδικείται, αλλά και δεν τιμά τους βιαστές της γιατί τότε προσβάλλει κι όσους θυσιάστηκαν γι' αυτή...