Ο κυρίαρχος τρόμος του Κυριάκου Μητσοτάκη...

Οι απεργιακές συγκεντρώσεις και τα συλλαλητήρια δεν είναι άγνωστα φαινόμενα στην Ελλάδα. Ύστερα, ωστόσο, από τον επώδυνο συμβιβασμό τού ΣΥΡΙΖΑ το 2015 το πάθος τους είχε καταλαγιάσει. Μέχρι πρόσφατα, όμως, αφού τις τελευταίες εβδομάδες, με κορυφαίο παράδειγμα βεβαίως τους καλλιτέχνες, οι δρόμοι γεμίζουν με πολίτες πολυπληθών επαγγελματικών κατηγοριών- εκπαιδευτικοί, υγειονομικοί, τουριστικά επαγγέλματα- και συνταξιούχους που διαμαρτύρονται με ζέση κατά των κυβερνητικών πολιτικών. Κι όμως, στις δημοσκοπήσεις η ΝΔ εξακολουθεί να έχει καθαρό προβάδισμα έναντι του ΣΥΡΙΖΑ και στις δεύτερες εκλογές, μάλιστα, μεγαλύτερο κι από αυτό που κέρδισε τον αντίπαλό της το 2019...

Τι συμβαίνει; Οι ευτυχισμένοι με την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι περισσότεροι από τους εξοργισμένους μαζί της; Οι εξοργισμένοι με την κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν στηρίζουν μαζικώς το ΣΥΡΙΖΑ ώστε να αλλάξουν τις ισορροπίες; Μήπως οι δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ούτε καν ως φωτογραφίες τής στιγμής γιατί το δείγμα τους δεν είναι αντιπροσωπευτικό ή γιατί είναι στημένες;... 

Ό,τι κι αν συμβαίνει θα φανεί το βράδυ των εκλογών. Δεν μπορώ, όμως, να μην σχολιάσω τον ολοφάνερο φόβο τού Κ. Μητσοτάκη μπροστά στη διαδικασία των εκλογικών πέναλτι. Αν είναι, όπως τον φιλοτεχνεί η ολιγαρχία, ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος της πολιτικής γιατί καθυστερεί συνεχώς τις κάλπες; 

Γιατί επιχειρεί να αποδομήσει το σενάριο κυβέρνησης ηττημένων αν ο θρίαμβος τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες; Γιατί βαράει και δέρνει όποιον του χαλά τις προεκλογικές φιέστες; Ένας τέτοιος άνθρωπος είτε έχει ανασφάλειες που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα είτε τη γνωρίζει γι' αυτό και την τρέμει. Κοντός ψαλμός...   

   
 

Τρολάρουν τη δημοσιογραφία παριστάνοντας τους αδέκαστους...

Μεγαλοδημοσιογράφος δηλώνει πως ο ίδιο και η εφημερίδα του δεν είναι φίλοι με όλους και με κάνει να αναρωτιέμαι αν οι δημοσιογράφοι μπορούν, επαγωγικώς, να είναι φίλοι με κάποιους. Η απάντηση που θα έδινε κάθε δημοσιογράφος παλιάς κοπής θα ήταν "όχι" και με αυτό δεν θα εννοούσε ενδεχομένως τη δυνατότητα να βγαίνει με πολιτικούς, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες κι άλλα πρόσωπα δημόσιου ενδιαφέροντος για καφέ, ποτό ή φαγητό προκειμένου να συλλέγει πληροφορίες, αλλά θα διαφωνούσε με την αντίληψη πως κάνει καλά τη δουλειά του επειδή πολεμά τους εχθρούς του και προστατεύει τους φίλους του. Και κάπως έτσι, με τη μανιχαϊστική λογική των αμερικανικών ταινιών με τους "καλούς" και τους "κακούς", πίσω όμως από την οποία δεν κρύβεται αφέλεια, αλλά το ατομικό συμφέρον, η δημοσιογραφία αργοπεθαίνει στην Ελλάδα και την θέση της παίρνουν τρολ παλιάς και νέας κοπής...

Φυσικά και οι δημοσιογράφοι δικαιούνται να έχουν άποψη και να την εκφράζουν δημοσίως. Ιδίως, όμως, στην περίπτωσή τους πρέπει να συντρέχουν δύο προϋποθέσεις για να μην αισθάνονται αδικημένοι όταν τους αποκαλούν "παπαγαλάκια": δεν θα πρέπει να χρηματοδοτούνται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από εκείνους που λιβανίζουν και στην περίπτωση που παραθέτουν γεγονότα τότε είναι πέντε και δέκα φορές πιο υποχρεωμένοι από έναν μέσο πολίτη να έχουν ελέγξει την αλήθεια τους και να την παρουσιάζουν σε όλες της τις διαστάσεις. Κι αυτό γιατί μπορείς να λες ψέματα κι όταν λες μισές αλήθειες...

Στη χώρα όπου ΜΜΕ χρηματοδοτούνται απευθείας από τα κόμματα ή επιχειρηματικούς τους φίλους και οι πολιτικοί συντάκτες επιλέγονται κατευθείαν από το Μαξίμου, την Κουμουνδούρου, την Πειραιώς και τη Χαριλάου Τρικούπη είναι λογικό η δημόσια αντιπαράθεση να μην περιστρέφεται γύρω από την ουσία, αλλά από την κομματική καπήλευση real ή fake news. Πολύ φοβάμαι πως με αυτήν τη συλλογική παράκρουση θα περάσουμε και την προεκλογική περίοδο, δίχως δηλαδή κουβέντα ουσίας για το μέλλον τής μεταμνημονιακής Ελλάδας, αλλά για το ποιος είναι μεγαλύτερος κλέφτης από τον άλλο. Οι ψηφοφόροι, επομένως, θα μείνουν παγιδευμένοι σε ένα διαγκωνισμό μετριοτήτων που θα επιχειρήσουν να καλύψουν την ανεπάρκειά τους χάρη και στις καλοπληρωμένες μιντιακές διασυνδέσεις τους...