Οι μολότοφ είναι το σύμπτωμα, όχι η ασθένεια...

Η κατασκευή και η ρίψη μολότοφ σε μια δημοκρατία, έστω με τα στοιχειώδη χαρακτηριστικά τής δικής μας, δεν εξυπηρετεί κανέναν ηθικό σκοπό. Αν η κοινωνική δικαιοσύνη μπορούσε να έρθει με την πυρπόληση τραπεζών ή καταστημάτων, θα την αποδεχόμουν ως λύση από τη στιγμή που οι άνθρωποι αξίζουν περισσότερο από τα υλικά αγαθά. Δεν έχει έρθει, όμως, μολονότι η Αθήνα μετατρέπεται κατά διαστήματα σε Καμπούλ και Βαγδάτη...

Είναι, ωστόσο, σοβαρό ζήτημα, ώστε να προκαλεί τόση δημόσια αντιπαράθεση, η μετατροπή από κακούργημα σε πλημμέλημα της κατασκευής- κι όχι της χρήσης, πολλώ δε μάλλον η πρόκληση θανάτου- μολότοφ; Όχι, για τον απλούστατο λόγο πως αυτός που θέλει να την ρίξει δεν ενδιαφέρεται για το αν θα "φάει" τέσσερα ή έξι χρόνια, αφήστε που συνήθως δεν περνά στο κρατητήριο πάνω από μία ημέρα πριν αφεθεί ελεύθερος...

Ούτε είναι η πρόκληση φόβου ο καλύτερος τρόπος για να διαφυλάσσεις την κοινωνική συνοχή. Σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να επαναφέρουμε την θανατική ποινή και να την ενεργοποιούμε ακόμα κι όταν κάποιος περνά με κόκκινο το φανάρι. Εκεί να δείτε πόσα τροχαία ατυχήματα θα αποφύγουμε...

Οι ψοφοδεείς πολίτες είναι ασφαλώς πιο υπάκουοι στους νόμους και στους κανόνες, μόνο που έχουν ορισμένα βασικά ελαττώματα εξαιτίας των οποίων χάνουν ουσιαστικώς την ιδιότητα του πολίτη: εξαναγκάζονται στο να σταματούν να σκέφτονται οτιδήποτε άλλο πέρα από την τυπική τήρηση της νομοθεσίας, αποδέχονται ό,τι τους σερβίρεται αδιαμαρτύρητα και δεν ζουν με ελεύθερη βούληση αλλά με τον τρόμο πως οποιοδήποτε παραστράτημα, ακόμα κι όταν είναι τυχαίο ή έξωθεν επιβαλλόμενο ή στιγμιαίο, μπορεί να τους οδηγήσει στη γκιλοτίνα...

Αυτό το είδος ανθρώπου προσκυνά τη μοιρολατρία, εχθρεύεται την πρωτοβουλία, ναρκώνει τη σκέψη του και γίνεται, συνεπώς, το καλύτερο πιόνι στη διάθεση των βασιλιάδων και των βασιλισσών. Η νομιμότητα είναι ωφέλιμη μόνο όταν δεν εκφεύγει του μέτρου και η δίκαιη κι αναλογική τιμώρηση των παραβατών της δεν πρέπει να μας κάνει να χάνουμε τη μεγάλη εικόνα. Κι αυτή είναι πως κανείς μας δεν γεννιέται εγκληματίας, γίνεται κι όσο δεν επιλύουμε τις κοινωνικές παθογένειες που τρέφουν την εγκληματικότητα θα εξακολουθούμε να θεραπεύουμε τα συμπτώματα κι όχι την ασθένεια...

Κι εγώ που νόμιζα πως το "όχι σε όλα" ήταν πατέντα των λαϊκιστών...

Η ισοπέδωση ισούται με φασισμό, γι' αυτό και είμαι πρόθυμος να αναγνωρίσω στη ΔΗΣΥ ότι δίχως τις ψήφους της δεν θα ήταν σήμερα νόμοι τού κράτους το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια, για παράδειγμα, ή το τζαμί στην Αθήνα, τους οποίους δεν θα μπορούσαν να ψηφίσουν οι υπερσυντηρητικοί ΑΝΕΛ οι οποίοι φλερτάρουν διαρκώς με την ακροδεξιά. Αν το έχουν ανάγκη, μπορώ να τους πω και μπράβο, για κάτι, όμως, που σε οποιαδήποτε άλλη προηγμένη ευρωπαϊκή χώρα θα ήταν αυτονόητο, να ψηφίζει δηλαδή κάθε βουλευτής κατά συνείδηση σε θέματα που σχετίζονται με ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα...

Εκείνοι, ωστόσο, οι οποίοι υποτίθεται πως πολεμούν το λαϊκισμό τού ΣΥΡΙΖΑ υποπίπτουν στο αμάρτημα του μικροκομματισμού όταν αποφασίζουν να μην ξαναψηφίσουν, γενικώς κι αδιακρίτως, οποιοδήποτε νομοθέτημα με προοδευτικό πρόσημο φέρει η κυβέρνηση δίχως τη σύμφωνη γνώμη των ΑΝΕΛ. Θα μπορούσα να δεχθώ το επιχείρημα πως θέλουν να τη ρίξουν και μπροστά σε αυτό όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα, τακτική την οποία θα έβρισκα θεμιτή στο πολιτικό παιχνίδι. Μόνο που ο Αλέξης Σαμαράς δεν θα διακινδυνεύσει ποτέ να φέρει νομοσχέδιο στη Βουλή στο οποίο δεν θα συμφωνεί ο Π. Καμμένος μπροστά στον κίνδυνο απώλειας της δεδηλωμένης. Και με αυτόν τον τρόπο η σεμνή τελετή κάπου εδώ τελειώνει με μόνους χαμένους αυτούς για τους οποίους στη ρητορική της ισχυρίζεται πως κόπτεται η κεντροαριστερά, τους κάθε λογής κοινωνικώς αποκλεισμένους δηλαδή...

Και το νέο εγχείρημα της κεντροαριστεράς είναι θνησιγενές γιατί δεν στηρίζεται σε μια κοινή ιδεολογική- πολιτική πορεία, αλλά σε διαγκωνισμό φιλοδοξιών μετριοτήτων. Όσο θα κρατήσει η κούρσα για την αρχηγία όλοι θα μιλάνε για ωραίες ιδέες. Την επομένη, ωστόσο, της εκλογής νέου αρχηγού μόνο ο ένας στους δέκα υποψήφιους θα είναι χαρούμενος κι όλοι οι υπόλοιποι θα προσπαθήσουν να συντηρήσουν το μικρομεγαλισμό τους με κάποιον άλλον τρόπο...

Είναι πολύ εύκολο να το κάνουν αφού δεν υπάρχει ούτε καν κόμμα από το οποίο να οφείλουν να δικαιολογήσουν την αποχώρησή τους. Με λίγα λόγια, οι μισοί κεντροαριστεροί θα εξακολουθήσουν να τρέχουν πίσω από την ουρά τού Αντώνη Τσίπρα και οι άλλοι μισοί του άθλιου Κούλη, από τη στιγμή που στο σημερινό πολιτικό σκηνικό ο μόνος ρόλος που έχει απομείνει στην κεντροαριστερά να παίζει δεν είναι άλλος από αυτόν της "τσόντας" για να σχηματίζονται κυβερνητικές πλειοψηφίες...