Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τζαμί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τζαμί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 12 Ιουλίου 2020

Τραγουδάμε, χορεύουμε, μιλάμε τούρκικα αλλά μισούμε την Τουρκία...

Η μετατροπή ενός μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς σε τζαμί προσβάλλει κάθε θρησκεία κι όχι μόνο τη χριστιανική. Γι' αυτό και η Ελλάδα, η Ευρώπη, ο κόσμος ολόκληρος οφείλουν να επιβάλουν αυστηρές κυρώσεις στην Τουρκία. Η γείτονα, άλλωστε, παραβιάζει σωρεία ανθρώπινων- ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών- δικαιωμάτων για τα οποία είναι υπόλογη στη διεθνή κοινότητα...

Αλίμονο, όμως, αν οι κυρώσεις είναι οφθαλμόν αντί οφθαλμού κι οδόντα αντί οδόντος, λες και ζούμε σε αμερικανικό γουέστερν. Δεν θα μετατρέψουμε, για παράδειγμα, σε σουβλατζίδικα όσα τζαμιά δεν έχουμε ήδη μετατρέψει σε σουβλατζίδικα για να εκδικηθούμε για την Αγιά Σοφιά. Ούτε θα στερήσουμε από τις εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους που κατοικούν στην Ελλάδα τα θρησκευτικά τους δικαιώματα, όπως να θρησκεύονται σε τζαμί κι όχι στα υπόγεια πολυκατοικιών, αντιγράφοντας μισαλλόδοξες, φονταμενταλιστικές πρακτικές...

Αυτή η χώρα δεν έχει ανάγκη από μία ακόμα επένδυση στον εθνικισμό και στην θρησκοληψία ως αντιπερισπασμό για τα πραγματικά της προβλήματα. Οι τσιφτετέλληνες που διασκεδάζουν με "τούρκικα" τραγούδια και σειρές, που υβρίζουν στην τουρκική κι ας μην το αντιλαμβάνονται, που αναπαράγουν τον κοινωνικό αυτοματισμό αντί να επιτίθενται σε αυτούς που πραγματικά γεννούν τα προβλήματά τους και που καταναλώνουν αμάσητες πατρίδα και θρησκεία συνιστούν μεγαλύτερες απειλές για το έθνος από τον Τ. Ερντογάν. Συναποτελούν αυτήν την θορυβώδη πλειοψηφία που εκτρέφει πολύ περισσότερο μίσος και μιζέρια από την ποσότητα που επιτρέπει σε ένα κράτος να παραμένει υγιές κι αισιόδοξο για το μέλλον...





Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

Κι εγώ που νόμιζα πως το "όχι σε όλα" ήταν πατέντα των λαϊκιστών...

Η ισοπέδωση ισούται με φασισμό, γι' αυτό και είμαι πρόθυμος να αναγνωρίσω στη ΔΗΣΥ ότι δίχως τις ψήφους της δεν θα ήταν σήμερα νόμοι τού κράτους το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια, για παράδειγμα, ή το τζαμί στην Αθήνα, τους οποίους δεν θα μπορούσαν να ψηφίσουν οι υπερσυντηρητικοί ΑΝΕΛ οι οποίοι φλερτάρουν διαρκώς με την ακροδεξιά. Αν το έχουν ανάγκη, μπορώ να τους πω και μπράβο, για κάτι, όμως, που σε οποιαδήποτε άλλη προηγμένη ευρωπαϊκή χώρα θα ήταν αυτονόητο, να ψηφίζει δηλαδή κάθε βουλευτής κατά συνείδηση σε θέματα που σχετίζονται με ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα...

Εκείνοι, ωστόσο, οι οποίοι υποτίθεται πως πολεμούν το λαϊκισμό τού ΣΥΡΙΖΑ υποπίπτουν στο αμάρτημα του μικροκομματισμού όταν αποφασίζουν να μην ξαναψηφίσουν, γενικώς κι αδιακρίτως, οποιοδήποτε νομοθέτημα με προοδευτικό πρόσημο φέρει η κυβέρνηση δίχως τη σύμφωνη γνώμη των ΑΝΕΛ. Θα μπορούσα να δεχθώ το επιχείρημα πως θέλουν να τη ρίξουν και μπροστά σε αυτό όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα, τακτική την οποία θα έβρισκα θεμιτή στο πολιτικό παιχνίδι. Μόνο που ο Αλέξης Σαμαράς δεν θα διακινδυνεύσει ποτέ να φέρει νομοσχέδιο στη Βουλή στο οποίο δεν θα συμφωνεί ο Π. Καμμένος μπροστά στον κίνδυνο απώλειας της δεδηλωμένης. Και με αυτόν τον τρόπο η σεμνή τελετή κάπου εδώ τελειώνει με μόνους χαμένους αυτούς για τους οποίους στη ρητορική της ισχυρίζεται πως κόπτεται η κεντροαριστερά, τους κάθε λογής κοινωνικώς αποκλεισμένους δηλαδή...

Και το νέο εγχείρημα της κεντροαριστεράς είναι θνησιγενές γιατί δεν στηρίζεται σε μια κοινή ιδεολογική- πολιτική πορεία, αλλά σε διαγκωνισμό φιλοδοξιών μετριοτήτων. Όσο θα κρατήσει η κούρσα για την αρχηγία όλοι θα μιλάνε για ωραίες ιδέες. Την επομένη, ωστόσο, της εκλογής νέου αρχηγού μόνο ο ένας στους δέκα υποψήφιους θα είναι χαρούμενος κι όλοι οι υπόλοιποι θα προσπαθήσουν να συντηρήσουν το μικρομεγαλισμό τους με κάποιον άλλον τρόπο...

Είναι πολύ εύκολο να το κάνουν αφού δεν υπάρχει ούτε καν κόμμα από το οποίο να οφείλουν να δικαιολογήσουν την αποχώρησή τους. Με λίγα λόγια, οι μισοί κεντροαριστεροί θα εξακολουθήσουν να τρέχουν πίσω από την ουρά τού Αντώνη Τσίπρα και οι άλλοι μισοί του άθλιου Κούλη, από τη στιγμή που στο σημερινό πολιτικό σκηνικό ο μόνος ρόλος που έχει απομείνει στην κεντροαριστερά να παίζει δεν είναι άλλος από αυτόν της "τσόντας" για να σχηματίζονται κυβερνητικές πλειοψηφίες...



Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2016

"Θεέ μου", τι με αναγκάζεις να γράφω για να γίνομαι κατανοητός από τους γελοίους...

Σε ένα από τα "Γράμματα σ' έναν φίλο Γερμανό" ο Αλμπέρ Καμί περιγράφει πώς ένας Γερμανός ιερέας "καρφώνει" στους ναζί έναν 16χρονο Γάλλο που οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα γιατί διένειμε παράνομα αντιστασιακά φυλλάδια. Αυτός ο παπάς, όπως σχολιάζει ο σπουδαίος συγγραφέας, προτίμησε να υπηρετήσει τα συμφέροντα της πατρίδας του- όπως αυτά τα εννοούσε η χιτλερική ηγεσία της- κι όχι τον θεό. Αυτή την ιστορία μού θύμιζε ο ανεκδιήγητος Χριστόδουλος, αυτή δυστυχώς μου θυμίζει πλέον κι ο αρχιεπίσκοπος Τζερόνιμο...

Ακόμα κι αν δεχθώ το φασιστικό του κατασκεύασμα πως οι πρόσφυγες και οι κομμουνιστές δημιουργούν τον κίνδυνο αφελληνισμού- φαίνεται πως στον ελεύθερο χρόνο του ο σκοταδιστής μαυροφορεμένος κατασκεύασε κι έθεσε σε εφαρμογή ένα "ελληνόμετρο" με το οποίο θα διεκδικήσει το Νόμπελ Φαιδρότητας-, από πού κι ως πού είναι ρόλος τού αρχιεπίσκοπου, δουλειά τού οποίου είναι να υπηρετεί το λόγο τού χριστιανού θεού, να βαυκαλίζεται τον αμύντορα του ελληνισμού; Πείτε μου εσείς οι πιστοί από ποιο εδάφιο του ευαγγελίου αντλεί ο μισαλλόδοξος τραγόπαπας το δικαίωμα να χωρίζει τους ανθρώπους με βάση την εθνική τους καταγωγή ή τα πολιτικά τους πιστεύω. Κι από πού κι ως πού το "αγαπάτε αλλήλους ως σεαυτόν"μεταφράζεται σε χαρακτηρισμούς ανθρώπων ως προβληματικών, του μουσουλμανισμού ως μη θρησκείας ή σε άφεση αμαρτιών για εμπαθή ραμολιμέντα τύπου Αμβρόσιου;...

Από τους τραγοπαδάδες δεν περιμένω κάτι καλύτερο από ρατσισμό, εθνικισμό, μισαλλοδοξία, νεοφασισμό και νεοναζισμό. Πάλι καλά, δηλαδή, που ο αρχιεπίσκοπος δεν δήλωσε, όπως ο συνάδελφός του στην Κύπρο, πως θα φτιάξει σχολεία που θα αποτρέπουν τα παιδιά από το να γίνουν ομοφυλόφιλοι όταν μεγαλώσουν. Ο πονηρός κληρικός ίσως και να σκέφτηκε πως σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, κι αν υποθέσουμε- "θεέ μου", τι με αναγκάζεις να γράφω για να γίνομαι κατανοητός από τους γελοίους- πως τα ιερά γιατροσόφια θα τους έκαναν όλους "άντρες βαρβάτους", δεν θα βρίσκει προσωπικό σε λίγα χρόνια για να του κάνει τη δουλειά. Από την κυβέρνηση της Αριστεράς, ωστόσο, περιμένω πολύ περισσότερα από το να υποκύπτει στους εκβιασμούς Καμμένου και να μην σπρώχνει την κοινωνία σε μεγάλα άλματα προς τα εμπρός, από το μεσαίωνα στον 21ο αιώνα...

Είτε το θέλουν είτε όχι οι εκπρόσωποι του βαθέως εκκλησιαστικού παρακράτους τα βιβλία των θρησκευτικών και η διδασκαλία τους, για παράδειγμα, πρέπει να αλλάξουν εδώ και τώρα ώστε το συγκεκριμένο μάθημα να γίνει θρησκειολογία κι όχι προπαγάνδα, όπως είναι σήμερα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, άλλωστε, δεν είναι ζήτημα στατιστικής για να αποδίδονται με βάση το ποσοστό που διατηρεί κάθε θρησκεία σε μια χώρα. Σε μια τέτοια περίπτωση, εξάλλου, θα έπρεπε να επιτρέπουμε και στον Ρ. Τ. Ερντογάν να διώκει τους χριστιανούς στην Τουρκία...

Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έχει δίκιο όταν αναρωτιέται ποιο λόγο έχουν ο πρωθυπουργός, η Αριστερά κι ο κομμουνισμός στα εκκλησιαστικά πράγματα. Μόνο που έκοψε τη φράση στη μέση, γι' αυτό ας μου επιτρέψει να τη συνεχίσω κι ας με αφορίσει. Ποιο λόγο έχει η εκκλησία στην Παιδεία, στη δημόσια διοίκηση, στην αναθεώρηση του Συντάγματος, στα του κράτους με λίγα λόγια; Ούτε ως άθεο ούτε ως πολιτεία θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει αν το άγιο πνεύμα, για παράδειγμα, εκπορεύεται μόνο από τον θεό ή κι από τον κανακάρη του. Ας εκπορεύεται από όποιον θέλει. Αλίμονο, όμως, αν μια ανεξίθρησκη πολιτεία ζητά την άδεια των ρασοφόρων για να χτίσει τζαμί στα όρια της διοικητικής της ευθύνης. Θα ήταν υποχρέωσή της ακόμα κι ένας μουσουλμάνος μόνο να περνούσε ως περαστικός από την Αθήνα...

Όποιος ηδονίζεται με τέτοιες καταστάσεις ας μετακομίσει στη Ράκα, στο Ριάντ ή στην Τεχεράνη. Αφού δεν μπορεί ο ίδιος να ζήσει σύμφωνα με το αλληλέγγυο κήρυγμα του Ιησού ας μην μολύνει τουλάχιστον με την ασχήμια τής ψυχής του τους υπόλοιπους γύρω του, όπως συνέβη ήδη με τους "αγανακτισμένους πολίτες" στο Βοτανικό, που ζυγίζουν πριν την "προσφέρουν" την ανθρωπιά με βάση την εθνική προέλευση του δυστυχισμένου παραλήπτη της...