Όταν οι μπάτσοι καταστέλλουν προληπτικώς ζούμε το 1984, όχι το 2020...

Η προληπτική καταστολή δεν ταιριάζει στη δημοκρατία, αλλά στη δικτατορία, οργουελιανή και μη, όπως άλλωστε και το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις που μετάγραψε ο Μ. Χρυσοχοΐδης από την καθαρεύουσα στη δημοτική και φέρνει προς ψήφιση στη Βουλή. Δεν είναι όλοι οι κοινωνικοί αγώνες δίκαιοι ούτε απονέμεται κοινωνική δικαιοσύνη με τις μολότοφ ή με το σπάσιμο βιτρινών, Τα πεζοδρόμια, όμως, και οι δρόμοι είναι ιεροί γιατί πάνω σε αυτούς χύθηκε ακόμα κι αίμα προκειμένου σήμερα να απολαμβάνουμε εργασιακά δικαιώματα τα οποία ο νεοφιλελευθερισμός τόσο πολύ μισεί...

Η αστυνομία κλείνει το κέντρο τής Αθήνας για συγκεντρώσεις 50 ατόμων όχι γιατί αυτό επιβάλλεται από το νόμο- κάθε άλλο-, αλλά γιατί απλούστατα είναι η ευκολότερη λύση. Αν κλείσεις τους δρόμους και τις στάσεις τού μετρό μπορείς να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο πως ό,τι κι αν συμβεί θα είναι ελεγχόμενο. Οι αστυνομικοί, όμως, δεν εκπαιδεύονται για να πίνουν το φρέντο τους σε άδειους δρόμους. Σε διαφορετική περίπτωση ας μας γυρίσουν όλους πάλι σπίτι για να μηδενιστούν και οι διαρρήξεις, οι κλοπές και οι ληστείες πέρα από τα εισοδήματα μας...

Η κυβερνητική πλειοψηφία δεν διαθέτει επιχειρήματα που να αντέχουν στην κριτική. Το επιχείρημα της πρόληψης, για παράδειγμα, είναι βάσιμο στην καραντίνα για τον κοροναΐό, δεν έχει όμως πεδίο εφαρμογής στην ειρηνική διαμαρτυρία για ασκούμενες πολιτικές. Ομοίως, δεν είναι δυνατό επειδή πριν δέκα χρόνια έχασαν τη ζωή τους τρεις άνθρωποι κατά τη διάρκεια μιας πορείας, η οποία φυσικά δεν είχε τέτοιο σκοπό, ή επειδή σε μερικές από τις χιλιάδες διαδηλώσεις σπάνε κάποιοι βιτρίνες ή αυτοκίνητα να ποινικοποιούμε τη συμμετοχή στις συγκεντρώσεις ή να νομοθετούμε αποτρεπτικώς για τη διοργάνωση και συμμετοχή σε αυτές. Δεν έχω αντίρρηση οι αστυνομικοί να πληρώνονται καλύτερα, αλλά δεν θα τους πληρώνουμε ως φορολογούμενοι για να μην συλλαμβάνουν μπαχαλάκηδες, που αυτή είναι η δουλειά τους, αλλά για να τρώνε σουβλάκια στη βάρδια τους αφού η πολιτεία θα έχει ναρκοθετήσει ένα συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών...

Δείρτε και ξαναδείρτε, δεν έχει άρτο, μόνο θεάματα...

Υπάρχει ένας πολύ εύκολος τρόπος να μειωθούν, για παράδειγμα, οι κλοπές και ληστείες, τον οποίο και προτείνω στον εθνικό μας μπάτσο Μ. Χρυσοχοΐδη: να κόβουμε τα χέρια των καταδικασθέντων γι' αυτά τα εγκλήματα προκειμένου ούτε οι ίδιοι να μπορούν να εγκληματήσουν ξανά, αλλά και οι υπόλοιποι να τρομοκρατούνται και μόνο στη σκέψη τής τιμωρίας τους...

Τι σημασία έχει αν η ποινή θα είναι δυσανάλογη του εγκλήματος, αν η δυτική μας κοινωνία θα μοιάζει με Σαουδική Αραβία, αν η δικαιοσύνη μετατραπεί σε φόβο και τρόμο ψοφοδεών υπηκόων, το κράτος δικαίου σε κράτος απόλυτης καταστολής όπου η παραμικρή αμαρτία θα κολάζεται με αγριότητα; Αρκεί οι μικροαστοί να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια μέχρι το κράτος στο οποίο οι ίδιοι διάλεξαν να ζουν, χτυπήσει και τη δική τους πόρτα, αλλά δεν θα βρίσκεται κανείς εκεί για να τους υπερασπιστεί γιατί όλοι θα έχουν πάει στη φυλακή ή απλώς θα φοβούνται να παρέμβουν...

Η τήρηση του νόμου, της τάξης και της ασφάλειας δεν είναι προς απόρριψη, όπως άλλωστε ενδεχομένως η πατρίδα, η θρησκεία και η οικογένεια. Το πρόβλημα ξεκινά όταν στο όνομά τους είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε την ελευθερία, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα και την αδελφοσύνη...

Αν κάποιος κουβαλά μια μολότοφ η αστυνομία είναι υποχρεωμένη να τον συλλάβει, ακόμα και με τη χρήση λελογισμένης βίας. Δεν έχει, όμως, κανένα δικαίωμα να συλλαμβάνει γενικώς κι αορίστως, πολλώ δε μάλλον να ξεγυμνώνει εν τη μέση του δρόμου ή να καθυβρίζει, να δέρνει και να βασανίζει πίσω από κλειστές πόρτες αστυνομικών τμημάτων. Αυτό λέγεται χουντική αποθράσυνση φασιστοειδών με κυβερνητική κάλυψη...

Η κυβέρνηση είναι λογικό να προσφέρει θεάματα στο πόπολο από τη στιγμή που του αρνείται το ψωμί που του έταξε προεκλογικώς. Τα περισσότερα νομοθετήματά της, άλλωστε, κινούνται στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο της ενίσχυσης των λίγων έναντι των πολλών με το επιχείρημα που έχει διαψευστεί στο παρελθόν και στην Ελλάδα πως οι λίγοι δεν θα κάνουν τα κέρδη τους εμβάσματα σε εξωχώριες εταιρείες, αλλά νέες θέσεις εργασίας και καλύτερους μισθούς για τους εργαζομένους τους. Το πρόβλημα για τη δημοκρατία μας γιγαντώνεται όταν οι "κυρ Παντελήδες" αποδέχονται αυτή τη διαστρέβλωση της ταξικής ισονομίας αντιμετωπίζοντας ως εχθρούς τής ευημερίας τους, τους πιο φτωχούς από αυτούς, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες και λοιπές ευπαθείς ομάδες για τις οποίες δεν αρνούνται ακόμα και τον ξυλοδαρμό τους...

Οι μολότοφ είναι το σύμπτωμα, όχι η ασθένεια...

Η κατασκευή και η ρίψη μολότοφ σε μια δημοκρατία, έστω με τα στοιχειώδη χαρακτηριστικά τής δικής μας, δεν εξυπηρετεί κανέναν ηθικό σκοπό. Αν η κοινωνική δικαιοσύνη μπορούσε να έρθει με την πυρπόληση τραπεζών ή καταστημάτων, θα την αποδεχόμουν ως λύση από τη στιγμή που οι άνθρωποι αξίζουν περισσότερο από τα υλικά αγαθά. Δεν έχει έρθει, όμως, μολονότι η Αθήνα μετατρέπεται κατά διαστήματα σε Καμπούλ και Βαγδάτη...

Είναι, ωστόσο, σοβαρό ζήτημα, ώστε να προκαλεί τόση δημόσια αντιπαράθεση, η μετατροπή από κακούργημα σε πλημμέλημα της κατασκευής- κι όχι της χρήσης, πολλώ δε μάλλον η πρόκληση θανάτου- μολότοφ; Όχι, για τον απλούστατο λόγο πως αυτός που θέλει να την ρίξει δεν ενδιαφέρεται για το αν θα "φάει" τέσσερα ή έξι χρόνια, αφήστε που συνήθως δεν περνά στο κρατητήριο πάνω από μία ημέρα πριν αφεθεί ελεύθερος...

Ούτε είναι η πρόκληση φόβου ο καλύτερος τρόπος για να διαφυλάσσεις την κοινωνική συνοχή. Σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να επαναφέρουμε την θανατική ποινή και να την ενεργοποιούμε ακόμα κι όταν κάποιος περνά με κόκκινο το φανάρι. Εκεί να δείτε πόσα τροχαία ατυχήματα θα αποφύγουμε...

Οι ψοφοδεείς πολίτες είναι ασφαλώς πιο υπάκουοι στους νόμους και στους κανόνες, μόνο που έχουν ορισμένα βασικά ελαττώματα εξαιτίας των οποίων χάνουν ουσιαστικώς την ιδιότητα του πολίτη: εξαναγκάζονται στο να σταματούν να σκέφτονται οτιδήποτε άλλο πέρα από την τυπική τήρηση της νομοθεσίας, αποδέχονται ό,τι τους σερβίρεται αδιαμαρτύρητα και δεν ζουν με ελεύθερη βούληση αλλά με τον τρόμο πως οποιοδήποτε παραστράτημα, ακόμα κι όταν είναι τυχαίο ή έξωθεν επιβαλλόμενο ή στιγμιαίο, μπορεί να τους οδηγήσει στη γκιλοτίνα...

Αυτό το είδος ανθρώπου προσκυνά τη μοιρολατρία, εχθρεύεται την πρωτοβουλία, ναρκώνει τη σκέψη του και γίνεται, συνεπώς, το καλύτερο πιόνι στη διάθεση των βασιλιάδων και των βασιλισσών. Η νομιμότητα είναι ωφέλιμη μόνο όταν δεν εκφεύγει του μέτρου και η δίκαιη κι αναλογική τιμώρηση των παραβατών της δεν πρέπει να μας κάνει να χάνουμε τη μεγάλη εικόνα. Κι αυτή είναι πως κανείς μας δεν γεννιέται εγκληματίας, γίνεται κι όσο δεν επιλύουμε τις κοινωνικές παθογένειες που τρέφουν την εγκληματικότητα θα εξακολουθούμε να θεραπεύουμε τα συμπτώματα κι όχι την ασθένεια...

"Σύντροφοι" μπαχαλάκηδες, το εκρηκτικό κοκτέιλ σας βρομά φασισμό...

Μήπως πρέπει να ξαναγνωριστούμε "σύντροφοι" και να ορίσουμε ξανά τί είναι και τί δεν είναι Αριστερά σήμερα; Ας ξεκινήσουμε από το δεύτερο: Αριστερά δεν είναι να πετάς μολότοφ και πέτρες στους μπάτσους, να σπάζεις βιτρίνες μεροκαματιάρηδων, να καις περίπτερα και ύστερα να αυτοθαυμάζεσαι σε έναν από τους πολλούς καθρέφτες τού αρχοντόσπιτου στα βόρεια προάστια στο οποίο μένεις με τους γονείς σου, χαρούμενος γιατί τάχα έδωσες ένα ισχυρό χτύπημα στον καπιταλισμό...

Αν αρκούσαν όλα αυτά για να εξαλειφθούν οι κοινωνικές ανισότητες, θα ήμουν ο πρώτος που θα έπαιρνε ένα μπουκάλι κι ένα στουπί κι όποιον πάρει ο χάρος, αποδεχόμενος ότι χρειάζονται και κάποιες θυσίες αθώων προκειμένου να επιτευχθεί το μεγαλύτερο καλό. Ελα όμως που η Αθήνα κι άλλες πόλεις τής χώρας ξανακάηκαν χθες, αλλά σήμερα ο καπιταλισμός λειτουργεί κανονικώς, όπως όλες τις άλλες ημέρες. Γι' αυτό κι αναρωτιέμαι μήπως οι 500 κουτσαβάκηδες της επαναστατικής γυμναστικής και οι μερικές χιλιάδες ακόμα θαυμαστές τους είναι προτιμότερο να αναθεωρήσουν μια τακτική που έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά αδιέξοδη και δεν βοηθά παρά μόνο στη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας. Αφήστε το ότι τα υποστηρικτικά της επιχειρήματα αντλούνται από το φασισμό...

Είναι ένοχο το λούμπεν προλεταριάτο για το ότι ανέχεται την ταξική του καταπίεση; Είναι! Η αφύπνισή του, όμως, δεν θα προκύψει από το κάψιμο ή τη λεηλασία τής περιουσίας του ούτε με αφορισμούς και κατάρες σε βάρος του περί προδοσίας. Και με αυτό δεν αναφέρομαι μόνο στους γνωστούς άγνωστους μπαχαλάκηδες-συνήθως κακομαθημένα κωλόπαιδα πλούσιων οικογενειών, που πιστεύουν ότι είναι επαναστάτες γιατί κατεβαίνουν κάθε τόσο στο κέντρο για να το ρημάξουν (παρεμπιπτόντως, γιατί δεν καίνε την Κηφισιά, την Εκάλη, την Πολιτεία; Εκεί μένουν λιγότεροι εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου από τα Εξάρχεια ή μήπως γιατί δεν κατουράμε εκεί που τρώμε;)...

Αναφέρομαι και σε "αντάρτες" τύπου ΛΑΕ, που αρνούνται ακόμα να αποδεχθούν ότι έμειναν εκτός Βουλής γιατί δεν έπεισαν το λαό πως είχαν καλύτερο σχέδιο απέναντι στη συνθηκολόγηση Τσίπρα. Δεν διαθέτουν ούτε το στοιχειώδες πολιτικό ένστικτο για να αντιληφθούν ότι δαιμονοποιώντας τον πρωθυπουργό κι αποκαλώντας τον δικτάτορα ή προδότη θα μπορούσαν στην καλύτερη των περιπτώσεων να εξασφαλίσουν ένα ρολάκι σε κάποιο σίριαλ του Φώσκολου. Μόνο που κι ο σεναριογράφος τής "Λάμψης" έχει αποδημήσει εις Κύριον κι έτσι οι εκφραστές τής εξωπραγματικής Αριστεράς-κάποιοι μάλιστα άρτι αφιχθέντες από την ακροδεξιά- δεν έχουν να προσδοκούν ούτε καν σε τηλεοπτική καριέρα...

Ο Οδυσσέας δεν ήταν βλαμμένος όταν πρότεινε τη χρησιμοποίηση του Δούρειου Ιππου ύστερα από δέκα χρόνια ατελέσφορης πολιορκίας τής Τροίας. Το σύστημα χτυπιέται αποτελεσματικότερα όταν βρίσκεσαι από την εσωτερική πλευρά των τειχών. Γι' αυτό και δεν υπολογίζω στα σοβαρά την ηθική τής εξέδρας, εκείνων δηλαδή που παρακολουθούν το μονομάχο με τα λιοντάρια από τα θεωρεία, τρώγοντας πασατέμπο και βρίζοντας αν τυχόν εκείνος κάνει μια μανούβρα υποχώρησης για να μην φαγωθεί από το θεριό, ώστε να συνεχίσει να παλεύει. Για να αλλάξει αυτός ο κόσμος οφείλουμε όλοι να λερώσουμε τα δαντελένια δαχτυλάκια μας, να κυλιστούμε στη λάσπη του, να ματώσουμε και να κερδίσουμε ή να πεθάνουμε προσπαθώντας...

Κι αυτό σημαίνει Αριστερά σήμερα. Αυτό, στην ουσία, σήμαινε πάντοτε, μόνο που κάποιοι επιμένουν να ταυτίζουν μια ξεπερασμένη από τα γεγονότα αντιμνημονιακή ρητορική, η οποία απότυχε να αλλάξει το ρου τής Ιστορίας και δεν σου εξασφαλίζει χρήσιμες συμμαχίες μολονότι η βάση τής κριτικής είναι πέρα για πέρα δικαιολογημένη, με το 1821, την Εθνική Αντίσταση και τον Αντιδικτατορικό Αγώνα. Αν θέλουμε όντως να νικήσουμε το νεοφιλελευθερισμό έχουμε υποχρέωση, αν μη τί άλλο, να εκσυγχρονίσουμε τα όπλα μας. Οι μολότοφ και η καταγγελία για την καταγγελία είναι, επιτέλους, καιρός να μπουν σε μια προθήκη τού "Μουσείου τής Αριστεράς"...