Σήμερα είναι 5 Οκτωβρίου 2009!

Αν σήμερα νομίζετε πως είναι 12 Ιανουαρίου 2012, πλανάσθε πλάνην οικτρά! Βρισκόμαστε στις 5 Οκτωβρίου 2009, μία ημέρα μετά από την θριαμβευτική επιστροφή του "σοσιαλισμού" στην εξουσία, τότε δηλαδή που κοιμηθήκαμε Ουγκάντα του Βορρά και ξυπνήσαμε Δανία του Νότου! Μπορεί θεωρητικώς να έχουν περάσει δυόμισι περίπου χρόνια από τότε που ο ρεζίλης των Παπανδρέου μάς παραμύθιαζε με τα λεφτά που υπάρχουν, με την "πράσινη" ανάπτυξη και τη διαφάνεια, αλλά το έλλειμμα, όπως αποδεικνύεται κι από τα στοιχεία που είδαν χθες το φως της δημοσιότητας, εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί κοντά στο 10%. Κάναμε μια τρύπα στο νερό, στο μεταξύ όμως φτωχοποιήθηκε σημαντική μερίδα του ελληνικού πληθυσμού, ενώ έπεται συνέχεια...

Την ίδια ώρα, μόνο ο ψιλικατζής της γειτονιάς μου δεν έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Πριν από αυτόν είχαν απομείνει πολιτικοί γίγαντες όπως ο Γιάννης Αμοιρίδης κι ο Στέφανος Τζουμάκας, αλλά κι αυτοί αφήνουν να αιωρείται το ενδεχόμενο να καταδεχθούν να θέσουν υποψηφιότητα! Θα μου πείτε, πριν από δύο μήνες κάποιοι πρότειναν στα σοβαρά να γινόταν πρωθυπουργός η Ελσα Παπαδημητρίου, στο ΠΑΣΟΚ θα "κολλούσε" η μετριότητα να αναζητήσει οφίτσια; Δεν κακολογώ, πάντως, τους τζουμάκες. Αυτοί είδαν φως και μπήκαν, πιστεύοντας ότι είναι τόσο "ψηλοί" όσο η σκιά τους. Το θέμα είναι να καταλάβουμε μια ώρα αρχύτερα πως η πρόοδος δεν θα έρθει ποτέ από "σκελετούς στη ντουλάπα", αλλά από τους νέους, στην ηλικία και στην ψυχή, οι οποίοι θα τραβήξουν το "κάρο" από τη λάσπη με νέες ιδέες κι όχι με παλαιοκομματισμούς και τακτικές ηττοπάθειας...

Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες...

Σας βάζω δύσκολα: μετρήστε πόσες δηλώσεις έχουν γίνει τα τελευταία τρία περίπου χρόνια, από τη στιγμή δηλαδή που κατάρρεσε η "Lehman Brothers", από έλληνες κι ευρωπαίους που βρίσκονται στα κέντρα αποφάσεων οι οποίες να εστιάζουν στο πραγματικό παγκόσμιο πρόβλημα κι όχι σε δευτερεύουσα ζητήματα, όπως τα κρατικά χρέη κι ελλείμματα. Αναφέρομαι στην τρομακτική ανισοκατανομή του πλούτου που θέλει τη συντριπτική πλειονότητα να ζει φτωχά ή μικρομεσαία και μια δράκα ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη να διαβιεί σαν οι πόροι αυτής της γης να είναι ανεξάντλητοι. Ελάχιστοι, αν όχι κανένας, από τους "σοφούς" που γνωρίζουν μόνο πώς να μιλούν για λιτότητα στο όνομα της ανταγωνιστικότητας δεν πρόφεραν ποτέ την ουσία του προβλήματος. Κι όπως είναι λογικό, αν δεν έχεις θέσει πρώτα το σωστό στόχο μόνο από "καραμπόλα" μπορείς να φτάσεις στο επιθυμητό για τους λαούς αποτέλεσμα...
Η τρόικα και η χούντα των τραπεζιταρχών που κυβερνούν την Ελλάδα ετοιμάζουν την "τελική λύση". Μην ανησχείτε, θα είναι πιο "ανθρωπιστές" από το Χίτλερ: δεν θα μας κλείσουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και θαλάμους αερίων για να μας εξοντώσουν ολοκληρωτικά, τουλάχιστον όχι ακόμα! Βλέπετε, τους είμαστε χρήσιμοι γιατί κάποιοι πρέπει να παράγουν τον παγκόσμιο πλούτο κι αυτοί που κατέχουν τις θέσεις ευθύνης δε μπορούν μόνοι τους ούτε καν να φυσήξουν τη μύτη τους. Μόνο που τους κοστίζουμε λίγο παραπάνω από όσο τα ευγενή κατοικίδιά τους, τα οποία πηγαίνουν σε σαλόνια ομορφιάς, γι' αυτό πρέπει κι εμείς να δεχθούμε τώρα μειώσεις των "παχυλών" μισθών και συντάξεών μας γιατί διαφορετικά μπορεί να αποφασίσουν την ολοκληρωτική επιστροφή στη δουλεία. Κι όσο για τους ανέργους, θα δείξουν και σε αυτούς τη "φιλανθρωπία" τους: οργανώνουν ήδη συσσίτια όπου διδάσκουν την ελπίδα της βασιλείας των ουρανών γιατί αυτός ο κόσμος δεν πλάστηκε από τον θεό για τους πολλούς αλλά για τους λίγους, εκείνους τους "εκλεκτούς" που δεν αισθάνονται ενοχές όταν πατούν επί πτωμάτων...
Ξεχνούν, όμως, πως αν η απληστία τους απόκτησε μορφή κατεστημένου είναι γιατί φρόντισαν να ρίξουν το "δόλωμα" της δημιουργίας της μεσαίας τάξης, που λειτούργησε σαν ανάχωμα στις απειλητικές διαθέσεις των ταπεινών και καταφρονεμένων. Η απληστία, όμως, δεν έχει όρια γι' αυτό και πίστεψαν οι πάμπλουτοι επιχειρηματίες με τις πτωχευμένες επιχειρήσεις ότι δε χρειάζονται πλέον τους μικρομεσαίους για να κάνουν τη βρόμικη δουλειά. Μόλις υπέγραψαν την θανατική τους καταδίκη...

Οι...Παρθενώνες της πολιτικής σκέψης!

Πολύ μετριοπαθής ήταν ο Γ. Γιακουμάτος όταν πρότεινε την ενοικίαση της...Ακρόπολης. Γιατί να μην παραχωρήσουμε και το Ναό του Ποσειδώνος στο Σούνιο σε κάποιο ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου ώστε να το μετατρέψει σε...ναό του μπουζουκιού και της καψούρας; Γιατί, επίσης, να μη δώσουμε και το Καλλιμάρμαρο Στάδιο σε αλυσίδα έτοιμου φαγητού προκειμένου να το "αναμορφώσει" σε γκουρμέ εστιατόριο με πέντε αστέρια Μισελέν; Και για να μη μείνει και η Θεσσαλονίκη παραπονεμένη, προτείνω την ενοικίαση του Λευκού Πύργου σε άραβες επενδυτές για τη λειτουργία VIP ξενοδοχείου...

Αυτά συμβαίνουν, όμως, όταν εμπιστευόμαστε το μέλλον μας σε "γίγαντες" της πολιτικής σκέψης όπως ο Γ. Γιακουμάτος, στο τρόπον τινά μυαλό των οποίων δεν υπάρχει τίποτα άλλο από μαύρο-άσπρο. Τί μας είπε στην ουσία ο πρώην υφυπουργός; Πως ή θα ενοικιάσουμε στους ιδιώτες και τον αέρα που αναπνέουμε και τη γη που πατούμε ή θα πρέπει να μειώσουμε μισθούς και συντάξεις. Άλλοι δρόμοι, όπως για παράδειγμα η μείωση άχρηστων δαπανών, δεν υπάρχουν γι' αυτούς που προσκυνούν δόγματα όπως ο μανιχαϊσμός και υπηρετούν μόνο τα "γαλάζια" ή "πράσινα" παιδιά και την προσωπική τους τσέπη...

Η σωτηρία θα έρθει από την "κίτρινη φυλή"!

Από πού θα έρθει η σωτηρία μας; Ούτε από την κυβέρνηση της ολιγαρχίας, ούτε από την τρόικα, ούτε ακόμα από το "ξανθό γένος", τη Ρωσία, όπως ονειρεύονται πολλοί είτε αφελώς είτε επί χρήμασι... Η σωτηρία μας θα έρθει, πρώτα και κύρια, από τους εαυτούς μας και, δευτερευόντως, από την Κίνα! Οι κινέζοι εργάτες, μάλιστα, είναι ικανοί να σώσουν όχι μόνο τους έλληνες συναδέλφους τους, αλλά κι όλους εκείνους στον υποτίθεται αναπτυγμένο κόσμο οι οποίοι βιώνουν μια χρόνια λιτότητα στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Τί μπορεί να κάνει η "κίτρινη φυλή" για εμάς; Να διεκδικήσει για τον εαυτό της μια καλύτερη ζωή, η οποία θα έχει αντίκτυπο παγκοσμίως, αν ληφθεί υπόψη πως, για παράδειγμα, η Γερμανία την Κίνα είναι που έχει ως πρότυπο και χρησιμοποιεί σα μπαμπούλα για τις εργασιακές σχέσεις...
Είναι αλήθεια ότι οι κινέζοι λειτουργούν με διαφορετική νοοτροπία από εκείνη των δυτικών: στηρίζονται περισσότερο στη συνεργατικότητα και στην αλληλεγύη, που προφανώς και είναι στα υπέρ τους. Ωστόσο, όσο κι αν ο ατομικισμός της Δύσης μας έφτασε εδώ που μας έφτασε τόσο και η μη ανάπτυξη των ατομικών δεξιοτήτων και η συμπερίληψη στη μάζα αποτελούν ανασχετικούς παράγοντες για να φτάσουμε στο στόχο της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προόδου...
Οι άνθρωποι, όμως, δε διαφέρουμε και πολύ από τα σκυλιά, όπως μας εκπαιδεύσουν, συμπεριφερόμαστε γι' αυτό και μπορούμε να αλλάξουμε! Επομένως, δεν θεωρώ καθόλου απίθανη μια ταξική επανάσταση στην Κίνα στην οποία θα συμμετάσχουν όλοι εκείνοι οι κινέζοι, και δεν είναι και λίγοι, οι οποίοι βλέπουν τη χώρα τους να αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς, αλλά σε εκείνους να μη δίνεται η δυνατότητα να συμμετάσχουν στο αναπτυξιακό "πάρτι". Η κινεζική κομματική νομενκλατούρα θα αναγκαστεί, αργά ή γρήγορα, να παραχωρήσει περισσότερα εργασιακά δικαιώματα και να αυξήσει μισθούς. Μπορεί η πληροφόρηση να ελέγχεται σε σημαντικό βαθμό από το Πεκίνο, αλλά με τις νέες τεχνολογίες ουδέν κρυπτόν ακόμα και κάτω από τον "κινεζικό" ήλιο, ο οποίος μπορεί να φωτίσει και την ευρωπαϊκή ήπειρο!

Αργά θυμήθηκες να κλείσεις την...πίσω πόρτα Γιώργο μου!

Τί μάθαμε από τη χθεσινή δημόσια κόντρα του ρεζίλη των Παπανδρέου με τον Στ. Ψυχάρη; Τίποτα που να μην ξέραμε, όλα όσα όμως υποψιαζόμασταν! Γιατί, πείτε μου, ποιός δεν υπέθετε πως η διαπλοκή έμπαινε, διαχρονικώς, στο Μέγαρο Μαξίμου από την πίσω πόρτα; Ή ποιός είχε την αφέλεια να πιστεύει ότι η πολιτική εξουσία δε συναλλασσόταν με τη μιντιακή κι επιχειρηματική εξουσία όπως ο μπακάλης με τους προμηθευτές του; Γι' αυτό, άλλωστε, η πολιτική, οι πολιτικοί, ο Τύπος και οι δημοσιογράφοι έχουν απαξιωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό στα "μάτια" της κοινής γνώμης: γιατί, όπως λένε και οι γυναίκες για τους άνδρες, όλα τα γουρούνια την ίδια φάτσα έχουν!

Ο ρεζίλης θα μπορούσε να είχε όλο το δίκιο με το μέρος του να μέμφεται τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης, αν τον καιρό που ήταν ένοικος του Μαξίμου είχε τολμήσει να αντιπαρατεθεί μαζί τους και να μη συνδιαλλαγεί με αυτά. Αν τα κατηγορούσε με δημόσιες δηλώσεις του και, κυρίως, αν έκανε ό,τι μπορούσε για να μη διαιωνίζεται μια κατάσταση σήψης στο μιντιακό χώρο την εποχή που ήταν πρωθυπουργός, θα είχε κάθε δικαίωμα να επιτίθεται τώρα στους μιντιάρχες. Δεν το έκανε όμως, γι' αυτό κι ό,τι κι αν λένε σήμερα ο ίδιος και η οικογένειά του μοιάζουν προφάσεις εν αμαρτίαις...

Αφήστε που κι από την πρόταση για διαρχία που κατάθεσε ο ρεζίλης αποδεικνύει ότι δε βλέπει το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα, αλλά ως χωράφι που του κληροδότησε ο πατέρας του. Γι' αυτό και δε μπορεί με τίποτα να δεχθεί πως πρέπει να το παραχωρήσει σε άλλους γιατί ο ίδιος παρουσιάστηκε ανίκανος να το διαχειριστεί. Ως ένα βαθμό, πάντως, τον καταλαβαίνω το ρεζίλη μας: σκεφτείτε τον εαυτό σας να προσπαθεί να μάθει στα 60 του κάποια άλλη δουλειά από αυτή του...εισοδηματία. Γι' αυτό κι ο ρεζίλης παραχωρεί την "καυτή πατάτα" των εκλογών σε άλλον υποψήφιο πρωθυπουργό ώστε την επομένη, όταν στο ΠΑΣΟΚ θα προσπαθούν να μαζέψουν τα συντρίμμια τους, να εμφανιστεί ως ο μόνος εγγυητής της ενότητας του κόμματος. Ποιός είπε ότι η κουτοπονηριά δε χαρακτηρίζει κι όσους μεγάλωσαν στα σαλόνια;...

Το επόμενο τρίμηνο είναι το πιο κρίσιμο, μέχρι το επόμενο και το επόμενο και...

Αυτή η χώρα θα ήταν ένας παράδεισος επί γης με την προϋπόθεση, όμως, ότι όσοι την κυβερνούσαν, νοιάζονταν για τα συμφέροντα εκείνων που παράγουν τον πλούτο των λίγων στον ίδιο βαθμό που είναι αποτελεσματική η προπαγάνδα τους! Δεν προλάβαμε να ξεστολίσουμε τα χριστουγεννιάτικα δένδρα και η "μηχανή" πήρε μπρος: πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Ολιγαρχίας, τραπεζίτες, τροϊκανοί και μιντιακά παπαγαλάκια ξεκίνησαν το γνωστό τροπάρι: "αν δε συναινέσετε στην καταστροφή σας, θα πεθάνετε! Θα επιστρέψετε στη δραχμούλα και τότε θα δείτε τί θα πει πόνος"! Κι επειδή κάθε "σωστή" προπαγάνδα πρέπει να έχει το χαρακτήρα του επείγοντος τίθεται, για πολλοστή φορά, το επόμενο τρίμηνο ως το πιο κρίσιμο. Μέχρι να διαψευστεί πανηγυρικώς κι αυτή η εσχατολογία, όπως ακριβώς κι εκείνη των Μάγιας για την καταστροφή του κόσμου το 2012!

Ως γνωστόν, τα προηγούμενα καθορίζουν και τα μελλούμενα. Να υπενθυμίσω, επομένως, ότι όταν ο αλήστου μνήμης ρεζίλης των Παπανδρέου "έδενε χειροπόδαρα" τη χώρα με το μνημόνιο, το Μάιο του 2010, μιλούσε τόσο εκείνος όσο και τα αφεντικά και οι δούλοι του για μια επίπονη προσπάθεια που θα οδηγούσε όμως στη μείωση του δημόσιου χρέους και στην επιστροφή σε ρυθμούς ανάπτυξης από το 2012. Αφού κάνω μια παύση για να σας αφήσω να χαμογελάσετε πικρά, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τη μεγαλύτερη υποψία μου: πως όσοι προβάλλουν σήμερα ως δόλωμα την παραμονή στο ευρώ για να αποφύγουν οι έλληνες τα χειρότερα δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να κερδίζουν χρόνο. Κι αυτό γιατί αν συνεχίζουν να παίρνουν το ένα επώδυνο μέτρο μετά από το άλλο το μόνο που θα έχουμε κερδίσει θα είναι να καταστραφούμε το 2020 κι όχι σε έξι μήνες, τίποτα παραπάνω! Στο μεταξύ, όμως, οι συμπονετικοί κυβερνώντες μας θα έχουν προλάβει να χτίσουν άλλες δυο τρεις βίλες, να έχουν "χοντρύνει" τις καταθέσεις τους στα νησιά Κέιμαν και να έχουν κλείσει τα αεροπορικά εισιτήρια διαφυγής από μια χώρα που θα έχει παραδοθεί στην απόλυτη εξαθλίωση. Με λίγα λόγια, οι σημερινές θυσίες δεν έχουν καμιά αξία από τη στιγμή που τα χρήματα που εξοικονομεί και κερδίζει το ελληνικό κράτος δεν πηγαίνουν στη δίκαιη αναδιανομή του πλούτου, αλλά στον περαιτέρω πλουτισμό γνωστών αγνώστων...

Πόσο υπερήφανος θα ήταν σήμερα ο Γκέμπελς! Θυμίζω τα προφητικά του λόγια: "αν πεις ένα μεγάλο ψέμα και το επαναλαμβάνεις συνεχώς, στο τέλος ο κόσμος θα το πιστέψει. Η εξουσία πρέπει να κάνει τα πάντα για να καταπνίγει την αντίσταση στο ψέμα γιατί η αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της"...

Το σύστημα ξέρει, πιστέψτε το!

Μα, τί θέλουν επιτέλους αυτοί οι εισαγγελείς Πεπόνης και Μουζακίτης; Γιατί δεν κάθονται στα αβγά τους, γιατί δεν αποδέχονται την θέση στο αρχείο των καταγγελιών τους, όπως αποφάσισαν οι προϊστάμενοί τους, και γιατί δεν περιμένουν μέχρι να φτάσουν σε ηλικία συνταξιοδότησης, να πάρουν το εφάπαξ τους, εφόσον βεβαίως υπάρχει μέχρι τότε κάτι τέτοιο, και να απολαύσουν με την οικογένειά τους το υπόλοιπο του βίου τους ήσυχα και ξέγνοιαστα; Πώς τολμούν να καταγγέλλουν πως σε αυτήν τη χώρα τα πάντα δεν είναι αγγελικώς πλασμένα και πως, τάχα, δέχονταν πιέσεις από υψηλόβαθμους στη διεκπεραίωση των καθηκόντων τους;...
"Ευτυχώς", όμως, το σύστημα έχει δικλείδες ασφαλείας. Οταν κάποιος ή κάποιοι προσπαθήσουν να το εκθέσουν εκείνο ξέρει πώς να αντεπιτίθεται και να τους θέτει στο περιθώριο. Κι όταν ακόμα αυτό δε γίνεται εφικτό σε απόλυτο βαθμό, κανένα πρόβλημα! Βρίσκει έναν ή περισσότερους αποδιοπομπαίους τράγους, κατώτερα στελέχη στην πλειονότητά τους, έτσι ώστε να απομακρύνεται το ενδεχόμενο επίρριψης ευθυνών στους ηθικούς αυτουργούς. Και, για να μιλάμε με ονόματα, για κάθε Καπελέρη που θυσιάζεται υπάρχει κάποιος Βενιζέλος που μένει στο απυρόβλητο...
Την ίδια ώρα, βεβαίως, το σύστημα εξακολουθεί να εκβιάζει με επιστροφή στη δεκαετία του 1950 εφόσον οι έλληνες δεν υποταχθούν στο νέο μνημόνιο. Μια από τα ίδια πάλι: τυχοδιωκτική καταστροφολογία και διλημματικές συμπεριφορές από ανθρώπους που ξέρουν μόνο να πετσοκόβουν μισθούς και συντάξεις και να επιβάλλουν νέους φόρους, αλλά τους πιάνουν οι "ευαισθησίες" μόνο όταν όταν είναι να τιμωρήσουν κάποιον από το σινάφι τους. Δείτε, για παράδειγμα, τον Πρόεδρο της...Ολιγαρχίας, ο οποίος όταν είναι να κάνει το νταβατζή τού συστήματος προβαίνει σε πιο πολιτικές δηλώσεις κι όταν είναι να υπερασπιστεί τη δημοκρατία παραπέμπει στις περιορισμένες από το Σύνταγμα αρμοδιότητές του...