Πόσο πιο απλά να στο γράψω ρωμιέ πως σε θεωρούν κορόιδο;...

Αν οι νόμοι δεν ψηφίζονταν στα μέτρα της από μια κοινοβουλευτική ολιγαρχία, κατόπιν εντολών τού κεφαλαίου, είναι πολύ πιθανό ο λαός να είχε περάσει ποινική διάταξη με αυστηρές ποινές για ξέπλυμα βρόμικων πράξεων. Σε αυτή θα υπάγονταν όλοι εκείνοι που προκειμένου να αποκρύβουν τις λαμογιές τους κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να πετούν τη μπάλα στην εξέδρα και να εκτρέπουν τις διωκτικές αρχές από την καταδίωξη των σοβαρών εγκλημάτων. Για να μη γράφω "στον αέρα", δείτε τί συμβαίνει τις τελευταίες ώρες. Τη στιγμή που η τρόικα εσωτερικού και τα μιντιακά της παπαγαλάκια παριστάνουν τους επιθεωρητές Πουαρό για να ανιχνεύσουν ποιοί κρύβονται πίσω από την επίθεση στα γραφεία τής Ν.Δ. (αλήθεια, στον καθρέφτη κοιτάχτηκαν;) και συνεχίζουν το πογκρόμ σε βάρος των αυτοδιαχειριζόμενων χώρων (γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αυτό θα προκαλέσει ανακύκλωση της βίας) πέρασαν νομοθετικές ρυθμίσεις που ρίχνουν σχεδόν όλα τα φορολογικά βάρη στους μικρομεσαίους (μη μου πείτε πως εκπλαγήκατε) κι απάλλαξαν τους πλούσιους ακόμα κι από τη φορολόγηση των πολυτελών σκαφών τους, ενώ αύξησαν τα τιμολόγια της ΔΕΗ μέχρι και κατά 25%. Επιπλέον, αποκαλύφθηκε ότι τα έσοδα από το ξεπάγιασμα του λαού λόγω της εξίσωσης τού φόρου των πετρελαίων θέρμανσης και κίνησης ήταν μόλις 36 εκατομμύρια ευρώ όταν η κυβέρνηση προσδοκούσε ένα δισ., ενώ όσοι είναι αναμεμειγμένοι στην ομερτά γύρω από τη λίστα Λαγκάρντ έχουν πει ήδη τόσα ψέματα, τα οποία οι ίδιοι ανασκευάζουν στη συνέχεια, που θα έκαναν ακόμα και τον Πινόκιο να αναφωνήσει "φτάνει πια"...
Με λίγα λόγια κι απευθυνόμενος στους κυβερνήτες μας τους γράφω το πολύ απλό: στο τέλος είναι πάντοτε η οικονομία που μετρά ηλίθιοι! Δεν πάει στα Εξάρχεια να κατοικούν μόνο κλούβες των ΜΑΤ, να ποινικοποιηθεί οποιαδήποτε αναφορά κατά των μνημονίων ή να απαγορευτούν τα κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης τα οποία δε στηρίζουν την άγρια φτωχοποίηση του ελληνικού λαού την ώρα που η ελίτ γλεντά ακόμα τα πλούτη της ανενόχλητη από "ανηθικότητες" όπως η φορολόγησή της; Στο τέλος τής ημέρας, την ώρα δηλαδή της κάλπης ή της λαϊκής εξέγερσης, οι πολίτες θα ακούν το γουργουρητό στο στομάχι τους και με βάση αυτό θα επιλέξουν. Ξέρω, διαβάζεται πολύ ρηχή οποιαδήποτε αναφορά σε τόσο "πεζά" θέματα όπως η επιβίωση στους χορτασμένους, που ξεγελούν την κοινωνική τους δυσανεξία με αδιέξοδες αμπελοφιλοσοφικές συζητήσεις σε μοδάτα καφέ κι εστιατόρια, κατά τις οποίες ξεχειλίζει ο πνευματικός τους αυτισμός. Αυτοί οι τύποι δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να περνούν το χρόνο τους αλληλοθαυμαζόμενοι, δίνοντας βραβεία ο ένας στον άλλο, όπως συνέβη χθες με το Λ. Παπαδήμιο και το Γ. Στουρνάρα...

Κάθε φορά που ακούω τον υπουργό Οικονομικών ή κάποιον άλλο από την τρόικα εσωτερικού, καθώς και την εγχώρια και διεθνή ελίτ να επαινούν τον ελληνικό λαό για την υπομονή του αισθάνομαι πολύ μεγάλο κορόιδο που ανέχομαι να με κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μου κι εγώ να μην κάνω τίποτα άλλο από το να τα βάζω με το γείτονά μου επειδή αμείβεται με 50 "ολόκληρα" ευρώ παραπάνω από εμένα ή με το νεαρό με το σκουλαρίκι γιατί ο ενδυματολογικός του κώδικας δε συμφωνεί με το δικό μου. Πόσο πιο απλά να στο γράψω ρωμιέ για να το καταλάβεις; Σε θεωρούν μαλάκα και στο δείχνουν με κάθε ευκαιρία, αλλά εσύ δεν τολμάς να κάνεις ένα βήμα παραπέρα γιατί σε έχουν μάθει να τρέμεις και τη σκιά σου και να ελπίζεις σε ένα αδιόρατο μέλλον ή, ακόμα καλύτερα για τους υπνωτιστές σου, σε ένα μετά θάνατον παράδεισο. Κλείσου στο καβούκι σου επομένως και μη βγαίνεις στους δρόμους γιατί μπορεί να σε πετύχουν οι μολότοφ αντιεξουσιαστών ή τα μαχαίρια μεταναστών. Κάτσε στην πολυθρόνα σου να παρακολουθείς στις ειδήσεις των οκτώ πώς διαμορφώνουν το μέλλον σου αυτοί που τους επέτρεψες να σε μεταχειρίζονται σαν πρόβατο. Αν, όμως, μια ημέρα βγεις στο μπαλκόνι σου και συνειδητοποιήσεις ότι το ίδιο σου το σπίτι έχει πάρει φωτιά, μην αναρωτηθείς ποιός την έβαλε. Θα έχεις καταλάβει, έστω κι αργά, ποιός δεν έκανε τίποτα για να τη σβήσει εγκαίρως...    

Η εξουσία μάς διατάζει να τρομοκρατηθούμε. Τί θα κάνουμε;...

Το παιχνίδι είναι τόσο παλιό ώστε οι περισσότεροι ξέρουμε τους κανόνες του. Ακόμα κι εκείνοι που παριστάνουν πως δεν τους γνωρίζουν δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να χώνουν τα κεφάλια τους στην άμμο και να ελπίζουν πως όταν τα βγάλουν από εκεί θα επιστρέψουν σε έναν κοινωνικό παράδεισο που ποτέ δεν υπήρξε γιατί απλούστατα όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να τον οικοδομήσουν, αλλά γιατί με την ανοχή ή συνενοχή τους επέτρεψαν να διαβρωθεί από τους πιο σάπιους των σάπιων. Ωστε έτσι λοιπόν; Δεν πρέπει να μιλάμε, για παράδειγμα, για το ότι ένας στους τρεις είναι άνεργος ή για το ότι αυτός ο ίδιος άνεργος θα κληθεί να πληρώσει περισσότερους φόρους από έναν εφοπλιστή γιατί αν το κάνουμε, δηλητηριάζουμε την κοινωνία με μίσος; Σοβαρά το λέτε πως θα πρέπει να σιωπήσουμε στο νεοφιλελεύθερο όλεθρο, που ακόμα δεν έχει απλώσει τις "φτερούγες" του σε όλες τους τις διαστάσεις, γιατί γινόμαστε, αν το πράξουμε, συνένοχοι όσων βάζουν γκαζάκια ή πυροβολούν με καλάσνικοφ; Κι αλήθεια το πιστεύετε, "αγαπητή" μου ελίτ κι "αγαπητοί" μου νοικοκυραίοι, πως το χέρι που οπλίζει εκείνους που αντιστέκονται στο σύστημα με απονεννοημένα διαβήματα που συντελούν μόνο στη συντηρητικοποίηση του λούμπεν προλεταριάτου, ανήκει σε εκείνους που δεν αποδέχονται τα μνημόνια σαν θεία τιμωρία για τις αμαρτίες μας κι όχι σε όσους φτωχοποιούν τους πολλούς για να σώσουν τα δικά τους τομάρια κι εκείνα των νταβατζήδων τους;...

Δεν ξέρω αν για το πρόσφατο μπαράζ επιθέσεων ευθύνεται ή όχι το παρακράτος, μολονότι δεν θα κοιτούσα με γουρλωμένα μάτια αν πληροφορούμουν κάτι τέτοιο. Θα δεχθώ, για χάρη τής συζήτησης, τη βολικότατη για το σύστημα εξήγηση πως ευθύνονται οι αντιεξουσιαστές. Ας δεχθώ, επίσης, πως ο ΣΥΡΙΖΑ συγκαλύπτει ή και προωθεί τέτοιου είδους ενέργειες. Κανένας σπόρος βίας, όμως, δε μπορεί να αναπτυχθεί όπου το έδαφος δεν είναι πρόσφορο για κάτι τέτοιο. Αν οι θεσμοί έκαναν καλά τη δουλειά τους, αν προωθούσαν πολιτικές δίκαιης αναδιανομής τού πλούτου, αν η ισονομία ήταν πραγματικότητα κι όχι κακόγουστό αστείο, αν οι άχρηστοι εξοβελίζονταν και οι ικανοί αφήνονταν να διαπρέψουν ακόμα κι αν ο Αλέξης Τσίπρας καλούσε καθημερινώς το λαό να βγει με τα όπλα στους δρόμους κανείς δεν θα συμμεριζόταν τον επαναστατικό του οίστρο. Η βία, όμως, έχει αποενοχοποιηθεί στην Ελλάδα τού 2013 και γι' αυτό δεν ευθύνεται η Αριστερά, αλλά οι πολιτικές άγριας λιτότητας και ταξικού μίσους οι οποίες εφαρμόζονται ανηλεώς τα τελευταία τρία χρόνια. Αυτές σηματοδοτούν τα περιλάλητα άκρα κι όχι οι φωνές όσων αντιστέκονται στην καταστροφή. Ο φτωχός, ο απελπισμένος, ο αηδιασμένος από ένα καθεστώς που δε φρόντισε ποτέ να τον προστατεύσει παρά μόνο να του αποδώσει όλες τις ευθύνες για τη σαπίλα του είναι πολύ λογικό να ψάχνει στην αυτοδικία τη δικαιοσύνη που του στερήθηκε. Κακώς; Κάκιστα, πόσω μάλλον από τη στιγμή που δίνει άφεση αμαρτιών και στο ναζισμό, μόνο που είναι ντροπή να του κουνούν το δάκτυλο και να παριστάνουν τους άμωμους σοφούς εκείνοι που τον καταδίκασαν, μέσα κι από την ταξική αμορφωσιά του, να κουβαλά αιωνίως ένα βράχο χωρίς κάποιο σημαντικό όφελος για τον ίδιο...
Το σύστημα δεν θα πέσει ούτε θα τρομοκρατηθεί στέλνοντας μια σφαίρα στο γραφείο τού Αντ. Σαχλαμαρά. Αν πίστευα ότι αυτή η μέθοδος θα ήταν αποτελεσματική, θα ήμουν ο πρώτος που θα την υποστήριζα. Θα πήγαινα ο ίδιος να αποθέσω το φάκελο στη λεωφόρο Συγγρού! Οι ΗΠΑ, για παράδειγμα, έστω και κλυδωνιζόμενες από την οικονομική κρίση που δημιούργησαν οι εκεί πλουτοκράτες, δεν κατάρρευσαν ύστερα από την 11η Σεπτεμβρίου. Τον ελληνικό Δεκέμβρη τού 2008, εξάλλου, ακολούθησε η επάνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Οι επιθέσεις με γκαζάκια και καλάσνικοφ δεν πρόκειται να επιφέρουν τίποτα παραπάνω από την ενίσχυση του αστυνομικού κράτους, την καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων και την τρομοκράτηση των ταξικώς ασυνείδητων μικροαστών. Κι αν δε με πιστεύετε, ρίξτε μια ματιά στην ιστορία. Αυτό το σύστημα μπορεί ακόμα και τώρα να ανατραπεί μέσω των εκλογικών διαδικασιών τής κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας. Αν δε μπορούσε, δεν θα είχαν λυσσάξει οι εγχώριες και διεθνείς ελίτ να διατηρήσουν στην εξουσία αυτήν τη φαρσοκωμωδία συγκυβέρνησης που έχουμε σήμερα. Δεν είναι, επομένως, κρίμα να πυροβολούμε, στην ουσία, τα ίδια μας τα πόδια;...

Σε μια άναρχη χώρα το θεωρούν ντροπή να δηλώνεις αναρχικός...

Μπορεί να είναι κάποιος ξανθός και μελαχρινός ταυτοχρόνως; Για τους πολιτικούς αντιπάλους τού ΣΥΡΙΖΑ προφανώς αυτό είναι εφικτό, αφού μέσα στον πανικό τους μπροστά στην επέλαση της Αριστεράς προς την εξουσία δε διστάζουν να την κατηγορούν, την ίδια στιγμή, για αλληλοαναιρούμενα πράγματα. Από τη μια, με αφορμή την επικείμενη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με το Β. Σόιμπλε, τη λοιδορούν πως μεταλλάσσεται σε ΠΑΣΟΚ κι από την άλλη, χρησιμοποιώντας τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και σχετικές δηλώσεις βουλευτών, την κατηγορούν πως ρέπει προς την αναρχία. Αν θέλουν οι τρομαγμένοι αστοί και νοικοκυραίοι να γίνει πιο αποτελεσματική η κριτική τους, καλό είναι να εντοπίσουν πρώτα οι ίδιοι τί είναι εκείνο που τους κάνει να δυσφορούν με την Αριστερά. Σε διαφορετική περίπτωση πυροβολούν τα πόδια τους και κινδυνεύουν να αποκαλυφθούν πλήρως στο πανελλήνιο οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους τρέμουν την αλλαγή των πολιτικών ισορροπιών...
Από την άλλη, πάντως, δε βρίσκω το λόγο γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να ντρέπεται να εκφράσει ή να αποδεχθεί απόψεις που μπορεί να μην είναι κυρίαρχες στο εσωτερικό του, αλλά εκφράζουν σημαντική μερίδα εκείνων των Αριστερών οι οποίοι δεν παγιδεύονται από το φασισμό τού "ορθού λόγου", ούτε από τον κοινωνικό καθωσπρεπισμό ή την κατάρα των κυρίαρχων ιδεοληψιών. Δεν είμαι αναρχικός, μολονότι εκτιμώ πως ο πραγματικός κομμουνισμός θα έρθει μόνο αν έχει προηγηθεί η καθιέρωση και η εμπέδωση από το σύνολο του λαού αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών. Θεωρώ, δηλαδή, πως η κάθε μορφής αυτοδιαχείριση δεν θα έχει νόημα αν δεν υπάρχει ένας συνεκτικός κοινωνικός θεσμός (ας μην τον πούμε κράτος, αν αυτό ενοχλεί τους αναρχικούς) που είναι απαραίτητος ώστε να τίθεται ένα ελάχιστο έστω πλαίσιο κανόνων τού παιχνιδιού κι εξασφάλισης ότι αυτοί δεν θα παραβιάζονται. Καταλαβαίνω, προφανώς, γιατί ενοχλούνται νοικοκυραίοι που δεν έχουν διαβάσει ποτέ τους Μπακούνιν ή Κροπότκιν όταν βουλευτής δηλώνει αναρχικός. Γι' αυτούς η αναρχία είναι μολότοφ, σπάσιμο τζαμαριών και γκαζάκια. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε. Γιατί, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ να μπαίνει στη διαδικασία να ζητά από το βουλευτή του να ανασκευάσει τη δήλωσή του, ζητώντας στην ουσία ένα πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων; Αν ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος εκτιμά, σε αντίθεση με τη διαδεδομένη αντίληψη του αναρχισμού, πως το σύστημα μπορεί να ανατραπεί και μέσω κοινοβουλευτικών διαδικασιών γιατί να θα πρέπει να διασύρεται επειδή αυτοχαρακτηρίζεται αναρχικός; Ούτε έκλεψε, ούτε είπε ψέματα σε αυτούς που τον ψήφισαν. Είναι, απλώς, αναγκασμένος να επιβιώνει σε ένα σύστημα που δεν τον εκφράζει. Τί θα έπρεπε δηλαδή να κάνει, να πάρει τα βουνά ή να αυτοκτονήσει; Αλήθεια, πόσοι άλλοι άλλωστε πιστεύουν στην κοινοβουλευτική δημοκρατία από τους βουλευτές μας; Οι σταλινικοί, οι εθνικιστές ή οι πόρνες τής ελίτ;...
Αναγνωρίζω πως κανένα κόμμα τής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει πολεμηθεί τόσο από τα μιντιακά μέσα τής διαπλοκής όσο ο ΣΥΡΙΖΑ. Η Κουμουνδούρου, όμως, κάνει μεγάλο λάθος αν πιστεύει ότι θα εξασφαλίσει την εξουσία με το να παριστάνει το γατάκι στις επιθέσεις που δέχεται από φαύλους, αδιάβαστους ή, απλώς, ανόητους. Αν ο Αλέξης Τσίπρας πιστεύει αυτά που λέει περί συγκρούσεων με το κατεστημένο, οφείλει να τις κάνει πράξη τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό τής χώρας από τώρα κι όχι να υποκύπτει στην επικοινωνιακή πίεση ή να αποφεύγει τη φωτιά με ταξιδάκια στη Λατινική Αμερική. Εξακολουθώ να θεωρώ πως οι Αριστεροί πρέπει να συμπαραταχθούμε τη δεδομένη χρονική περίοδο στο πλευρό τού ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ιστορική, και ίσως ανεπανάληπτη, η ευκαιρία να μπορέσουμε να κάνουμε τις ιδέες μας κυβερνητική πράξη. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως οφείλουμε να ανεχόμαστε και συμπεριφορές φίμωσης κι αυτολογοκρισίας οι οποίες δεν τιμούν όσους μιλούν, κατά τα άλλα, για μια νέα Ελλάδα τής ελευθερίας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης... 

Δεν θα υπήρχαν μολότοφ χωρίς τις βίλες βορείων και νοτίων προαστίων...

Ολοι κι όλα πρέπει να αποτελούν αντικείμενο κριτικής και σαρκασμού. Ιδιαιτέρως στη δημόσια σφαίρα δεν είναι δυνατό να υπάρχουν "ιερές αγελάδες". Για να θεωρηθεί, όμως, μια κριτική καλόπιστη θα πρέπει πρώτα από όλα να περιέχει το στοιχείο τής αυτοκριτικής και του αυτοσαρκασμού. Δεν εννοώ να φτάνουμε σε σημείο αυτομαστιγώματος, αρκετό από αυτό άλλωστε δοκίμασε η ελληνική κοινωνία τα τρία τελευταία χρόνια, αλλά να μην παίρνουμε τους εαυτούς μας τόσο πολύ στα σοβαρά ώστε να μη δεχόμαστε μύγα στο σπαθί μας, το οποίο είναι κι αυτό λίγο ή πολύ λερωμένο. Γι' αυτό και βαριέμαι αφόρητα τους ανθρώπους που δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να κάθονται σε ένα θεωρείο και να σχολιάζουν τις ζωές των άλλων, συνήθως σε επικριτικό τόνο, αλλά για τους ίδιους επικαλούνται μια δήθεν ζώνη αγνότητας που τους προστατεύει από τις ατέλειες της ίδιας της φύσης τους. Πρόκειται για τους αποκαλούμενους "νοικοκυραίους", οι οποίοι τρέμουν το διαφορετικό όπως ο Β. Βενιζέλος τη λίστα Λαγκάρντ και κλέβουν τις παρωπίδες από τα άλογα για να τις φορούν οι ίδιοι...
Δεν υπάρχει καλύτερη πρώτη ύλη για τη διαφθορά, τη σήψη, το συμβατισμό, ακόμα και το φασισμό από τους "νοικοκυραίους", οι οποίοι αποτελούν το "προϊόν" για το οποίο οι διάφορες ελίτ είναι πιο υπερήφανες από κάθε άλλο δημιούργημά τους. Βλέπετε, οι νοικοκυραίοι δε ζητούν πολλά. Οι ανάγκες τους καλύπτονται με ένα σπιτάκι, ένα αυτοκινητάκι, μια καλή δουλίτσα κι ένα εξοχικό στη Λούτσα για να πλατσουρίζουν τα παιδάκια τους τα καλοκαίρια. Δεν θα μπουν ποτέ στον κόπο να αντιδράσουν, πόσω μάλλον να επαναστατήσουν, για τις κοινωνικές αδικίες, ούτε να δαγκώσουν τα χέρια που τους ταΐζουν ψίχουλα που στα δικά τους μάτια μοιάζουν με παντεσπάνι. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά είναι οι πρώτοι που θα σημάνουν τις καμπάνες για να ειδοποιήσουν την εξουσία όταν δουν κάτι ή κάποιον να παρεκκλίνει από τις κανονικότητές τους. Δεν το κάνουν γιατί είναι εκ γενετής χαφιέδες, αλλά γιατί αυτό έχουν μάθει από το σχολείο, την εκκλησία, το στρατό, τα μίντια και κάθε άλλο συμβατικό θεσμό, να είναι δηλαδή καλά και υποτακτικά παιδιά και κάποια ημέρα θα ανταμειφθούν για τις υπηρεσίες τους είτε σε αυτή τη ζωή, με ένα διορισμό στο Δημόσιο για παράδειγμα, ή στην επόμενη, ίσως με μια VIP θέση δίπλα στο φιλεύσπλαχνο θεούλη...
Αυτή ήταν και η Ελλάδα μέχρι την άνοιξη του 2010, όταν ψηφίστηκε το πρώτο μνημόνιο. Γι' αυτό και οι ελίτ θεώρησαν σκόπιμο να περάσουν τη νάρκωση μιας ολόκληρης κοινωνίας στο επόμενο στάδιο. Θα σκέφτηκαν, "αφού τους έχουμε έτσι κι αλλιώς υπνωτισμένους, γιατί να τους δίνουμε και τα ψίχουλα από το δικό μας παχυλό μερίδιο που τους δίνουμε τώρα; Ας τους αφήσουμε νηστικούς κι όταν, μετά από πολύ καιρό, αντιδράσουν, θα τους πετάξουμε κανένα ΕΣΠΑ ή κάποιο επίδομα απόλυτης φτώχειας για να ξεγελάσουν την πείνα τους". Μόνο που η διαγαλαξιακή απληστία τους αποδείχθηκε και το μεγάλο τους λάθος. Το πόπολο ξύπνησε νωρίτερα από ό,τι το υπολόγισαν κι ανάτρεψε, εν μέρει έστω, το πολιτικό-επιχειρηματικό-τραπεζικό σκηνικό που είχε διαμορφωθεί από τη μεταπολίτευση. Η ελίτ ξαφνιάστηκε, δεν περίμενε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα την Αριστερά προ των πυλών τής εξουσίας και το ΠΑΣΟΚ να μοιάζει με βαμπίρ ήρωα ταινίας τού Τζον Κάρπεντερ. Κάπως έπρεπε να αντιδράσει, γι' αυτό και μέσα στον πανικό της χρησιμοποίησε τα πάντα: απειλές, εκβιασμούς, δαιμονοποιήσεις, βία κι αστυνομική καταστολή που θυμίζουν δικτατορικό καθεστώς. Η ελίτ έφτασε στο σημείο ακόμα και να ταυτίσει τους ανθρώπους που ζητούν ένα δικαιότερο κόσμο με τα ανδρείκελα τα οποία μαχαιρώνουν μετανάστες για να καλύπτουν τα δικά τους συμπλέγματα κατωτερότητας. Επομένως, δε μου προξενεί καμιά έκπληξη το ανθρωποκυνηγητό ιδεών, στην ουσία, το οποίο έχει εξαπολυθεί τις τελευταίες ημέρες. Ποιός διέλυσε την Ελλάδα, σύμφωνα με το κατεστημένο; Μα, οι "άπλυτοι" φυσικά, που είχαν το θράσος να αξιοποιούν ανεκμετάλλευτους χώρους προκειμένου, μέσω πολιτικών συζητήσεων και πολιτιστικών δραστηριοτήτων, να αφυπνίζουν κοιμισμένες συνειδήσεις...

Η αστυνομία είναι πολύ πιθανό ότι δεν θα βρει υλικά για την παρασκευή μολότοφ αν επισκεφτεί τις πραγματικές βίλες των βορείων και νοτίων προαστίων. Αν το έκανε, όμως, με την ίδια θέρμη που το κάνει σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους θα μπορούσε να στοιχειοθετήσει όλα τα εγκλήματα του λευκού κολάρου, τα οποία είναι και πολύ σοβαρότερα. Γιατί δεν το κάνει; Γιατί η τάξη και η νομιμότητα στο σύστημά μας έχουν και τα γεωγραφικά όριά τους. Η υποκρισία, πάλι, δε γνωρίζει σύνορα... 

Δεν καταστρέφεις μια μηχανή αν σκοτώσεις το χειριστή της...

Μπορεί να είμαι ξεδιάντροπος και κρυπτοφασίστας, αλλά ποτέ δε με σοκάρισε το σύνθημα "να καεί το μπουρδέλο η Βουλή". Ισως να συμβαίνει αυτό γιατί ποτέ δεν θεώρησα το συγκεκριμένο κτίριο σύμβολο της δημοκρατίας παρά μόνο τής ολιγαρχίας. Αντιθέτως, θα θεωρούσα ύψιστη προσβολή το κάψιμο της Πνύκας, όπου συνεδρίαζε η αθηναϊκή εκκλησία του δήμου, την οποία αποκαλώ σύμβολο της πραγματικής δημοκρατίας. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν θεωρώ απλώς δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση (με βάση και το ακροτελεύτιο άρθρο τού Συντάγματος) των ελλήνων πολιτών να καταλάβουν, ακόμα και με χρήση βίας, το Κοινοβούλιο την επόμενη φορά που οι εταίρες των εθνικών μας νταβατζήδων θα επιχειρήσουν να περάσουν κάποιο μνημόνιο περαιτέρω φτωχοποίησήςτους. Γι' αυτό και χώροι όπως η Βίλα Αμαλίας, όπου ζυμώνονται απόψεις μακριά από την πλύση εγκεφάλου συμβατικών μορφών διαπαιδαγώγησης και πληροφόρησης, όχι μόνο δεν θα έπρεπε να σφραγίζονται αλλά θα οφείλαμε και να τους προστατεύαμε. Πόσω μάλλον όταν οι θεσμοί δε δίνουν δεκάρα τσακιστή για την αφύπνιση της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων, αλλά παίζουν τα παιχνίδια μιας σάπιας οικονομικής ελίτ, όπως είναι κάθε ελίτ που δε λογοδοτεί πουθενά και σε κανένα...

Ας μου επιτρέψουν, όμως, οι αριστεριστές φίλοι μου να μην ταυτίζω τις μολότοφ με την επανάσταση παρά μόνο με τη...γυμναστική εκδοχή της. Ολοι μας στα αριστερά τού πολιτικού σκηνικού οραματιζόμαστε ένα δικαιότερο κόσμο από αυτόν που ζούμε. Αρκετοί μάλιστα, ανάμεσά τους κι ο γράφων, δεν αποκλείουμε και τη χρήση βίας ώστε αυτός να γίνει πραγματικότητα. Πού, όμως, θα την κατευθύνουμε; Στους μπάτσους και στα χρυσαυγίτικα ανδρείκελα; Και τί θα κερδίσουμε αν σκοτώσουμε ολόκληρα αστυνομικά τμήματα ή όλους τους ναζιστές; Θα έχουμε εξαλείψει την καταστολή και το φασισμό ή, μήπως, θα τα δούμε μπροστά μας ενισχυμένα στο άμεσο μέλλον στη μορφή άλλων παρεμφερών τακτικών ή προσώπων-σωσίων; Ενδεχομένως να έχω άδικο, αλλά δε νομίζω πως καταστρέφεις μια μηχανή αν σκοτώσεις αυτόν που τη χειρίζεται παρά μόνο αν στραφείς εναντίον τής ίδιας τής μηχανής. Ομοίως, ο καπιταλισμός δεν θα εξαλειφθεί αν εξαφανίσουμε τους υπερασπιστές του, αλλά αν διαλύσουμε τους μηχανισμούς που τον παράγουν και τον αναπαράγουν...

Τί σημασία έχει, για παράδειγμα, αν σπάσω μια τζαμαρία, ρίξω μια μολότοφ και βρίσω ένα μπάτσο και μετά από λίγες ώρες επιστρέψω στη δουλειά μου, ανεχθώ το μαλάκα εργοδότη μου, γυρίσω στο σπιτάκι μου με τη συμβατική οικογενειούλα μου για να δω τούρκικο, πριν πάω για έναν ύπνο χωρίς όνειρα που όταν ξυπνήσω από αυτόν θα ξαναξεκινήσω μια αδιέξοδη ρουτίνα με αντάλλαγμα μερικά ξεροκόμματα ψωμιού; Με λίγα λόγια, οι σημαντικότερες επαναστάσεις γίνονται στην καθημερινότητα, από το να αρνείσαι να σκύβεις το κεφάλι σε αυτούς που σε τραβούν από λουριά μέχρι την προσωπική σου αντίσταση στο να χαθείς μέσα στην "αιθαλομίχλη" τής προπαγάνδας και της υποκουλτούρας που τόσο απλόχερα σου προσφέρει το σύστημα. Αν τα καταφέρεις όλα αυτά, θα δεις και πως άλλοι θα τα καταφέρουν μαζί σου κι όλοι μαζί θα αντιληφθούμε πια ότι δεν θα χρειαστεί να καταλάβουμε με τη βία κανένα Κοινοβούλιο γιατί αυτό θα μας έχει παραδοθεί χωρίς να έχει ανοίξει μύτη... 

Οι έντιμοι αφελείς πιο επικίνδυνοι από τους απατεώνες...

Τί είναι χειρότερο από το να είσαι ανέντιμος; Το να είσαι αφελής, γιατί τότε γίνεσαι ακόμα πιο επικίνδυνος για το κοινωνικό σύνολο. Για να γίνω συγκεκριμένος, μικρή σημασία έχει αν ο Γ. Παπακωνσταντίνου απόκρυψε σκοπίμως κι αλλοίωσε τη λίστα Λαγκάρντ ή αν έπραξε ό,τι έπραξε από μια στρεβλή θεώρηση του τί επίτασσε το δημόσιο συμφέρον. Ελάχιστη σημασία έχει, επίσης, αν ο Οδ. Βουδούρης, ο οποίος διαγράφηκε από το Φ. Κουρέλη σε μια ακόμα απόπειρα του προέδρου τής ΜΝΗΜΑΡ να πείσει ότι δεν έχει πλέον καμιά σχέση με την Αριστερά, αλλάζει κόμματα σαν τα πουκάμισα γιατί είναι καιροσκόπος ή γιατί διαθέτει αδύναμα πολιτικά αντανακλαστικά. Τα αποτελέσματα των επιλογών τους αποδείχθηκαν καταστροφικά για τη χώρα: ο πρώην υπουργός Οικονομικών στέρησε το ελλειμματικό δημόσιο ταμείο από πολύτιμους πόρους, πέρα από τα υπόλοιπα αμαρτήματά του, ενώ ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και της ΜΝΗΜΑΡ στήριξε παρατάξεις και κυβερνήσεις που ήταν και είναι τόσο φιλολαϊκές όσο ο Ν. Μιχαλολιάκος τής Χρυσής Αυγής είναι κοσμοπολίτης...
Προφανώς και η Ελλάδα χρειάζεται έντιμους ανθρώπους σε όλα τα πόστα και σε όλους τους τομείς. Επ' ουδενί, όμως, δεν έχει ανάγκη από έντιμους ηλίθιους, που δε μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους και υποκύπτουν στις ρητορείες τού κάθε αγύρτη. Το έχω ξαναγράψει: προτιμώ έναν απατεώνα ο οποίος θα κλέψει για τον εαυτό του, αλλά θα προωθήσει και χρήσιμες πολιτικές για τη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου από κάποιον που πηγαίνει με το σταυρό στο χέρι αλλά δε μπορεί να καταλάβει αν έξω είναι ημέρα ή νύχτα. Γι' αυτό και η καλύτερη υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν στον τόπο τύποι όπως ο Γ. Παπακωνσταντίνου (λιγότερο, γιατί δεν είναι τόσο αφελής όσο θέλει να παρουσιάζει τον εαυτό του) ή ο Οδ. Βουδούρης είναι να μην ασχοληθούν ποτέ ξανά με τα κοινά. Δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι για όλες τις δουλειές και σίγουρα όχι οι αφελείς για την πολιτική...
Υ.Γ.: Δυσκολεύομαι πολύ να καταλάβω πότε θα πατήσει φρένο ο Φ. Κουρέλης στον κατήφορο που έχει πάρει. Αλήθεια, στις πόσες διαγραφές θα αντιληφθεί ότι δεν είναι οι ναύτες που έστριψαν το καράβι στα δεξιά, αλλά ο καπετάνιος;...
   

Η κοινοβουλευτική ολιγαρχία έχει αδιέξοδα...

Η κοινοβουλετική ολιγαρχία, το πολίτευμά μας δηλαδή, είναι πολύ ύπουλη. Κατά ένα τρόπο είναι πιο ύπουλη κι από μια στρατιωτική δικτατορία ή μια παλιάς κοπής μοναρχία κι αυτό γιατί από τη μια δημιουργεί στο λαό την ψευδαίσθηση πως συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων που αφορούν τη ζωή του κι από την άλλη απενοχοποιεί όλες τις αποφάσεις που μια δράκα ανθρώπων λαμβάνει εναντίον του με το επιχείρημα πως αυτή η δράκα εκλέγεται από τους πολίτες κάθε τέσσερα χρόνια. Η ελίτ, δηλαδή, καταφέρνει να πνίγει τις βρομιές της στο βούρκο τής νομιμότητας που η ίδια καθορίζει κι όταν λίγοι ή πολλοί αναρωτιούνται αν το νόμιμο είναι και ηθικό έχει την απάντηση στο τσεπάκι της: "μα, εσείς μας εκλέξατε, όπως στρώσατε θα κοιμηθείτε, μαζί τα φάγαμε" κι άλλα παρόμοια σοφίσματα που όπως κάθε καλή προπαγάνδα περιέχουν σπόρο αληθείας μέσα στον οποίο όμως κρύβεται η δυσωδία ενός συστήματος το οποίο από όπου κι αν το πιάσεις σου προκαλεί αηδία..

Μήπως το ίδιο δε συμβαίνει και με την περιβόητη λίστα Λαγκάρντ και τις ευθύνες, ακόμα και ποινικές, πολιτικών προσώπων; Προφανώς, κατά τη λογική τού συστήματος, αφού ψηφίσαμε το Γ. Παπακωνσταντίνου και το Β. Βενιζέλο εκείνοι έχουν το δικαίωμα να κάνουν κυριολεκτικώς ό,τι γουστάρουν. Κι αν ακόμα παρανομήσουν, μολονότι οι ίδιοι φτιάχνουν τους νόμους κατά πώς τους βολεύει, μικρό το κακό. Ο κυνισμός τους απαιτεί ο διεφθαρμένος πολιτικός να πηγαίνει σπίτι του και ποτέ στη φυλακή, εκτός αν είναι τελειωμένος εδώ και χρόνια κι έτσι δεν είναι γνώστης μυστικών τα οποία μπορούν να ενοχοποιήσουν το σινάφι. Οι φαύλοι έφτασαν στο σημείο να πουν εμμέσως στον ελληνικό λαό πως αν πεθάνει από καρκίνο λόγω της αιθαλομίχλης θα φταίει αυτός γιατί δεν αγόρασε ενεργειακά τζάκια από το υστέρημά του! Ούτε που τους πέρασε από το μυαλό να τα βάλουν επιτέλους με το καρτέλ των καυσίμων. Ποιός σκύλος, όμως, δαγκώνει το χέρι που τον ταΐζει;... Τώρα, εξάλλου, ζητούν από τους ανέργους και δωρεάν εργασία! Απελευθερώνει, άλλωστε, όπως διατυμπάνιζαν και οι ναζί πρόγονοί τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου επιδείκνυαν τον "ανθρωπισμό" τους...
Ποιός αμφιβάλλει πως υπάρχει εκτεταμένη διαφθορά στη χώρα και σε όλα τα επίπεδα; Δε δικαιολογώ εκείνον που "λαδώνει" για να βγάλει ένα δίπλωμα οδήγησης ή ένα επίδομα αναπηρίας. Η μίμηση κακών παραδειγμάτων δεν ξεπλένει τα δικά μας σφάλματα. Οταν, όμως, η οργανωμένη πολιτεία έχει μονίμως στο στόχαστρό της τους φτωχοδιάβολους και στο απυρόβλητο τα μεγάλα "ψάρια" δε δίνει ούτε το καλό παράδειγμα ούτε αποκτά την πολιτική νομιμοποίηση ώστε να απαιτεί την τήρηση του δικαίου. Πόσω μάλλον όταν για να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα, και με την αμέριστη συμπαράσταση των διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης, διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο. Σε μια πραγματική δημοκρατία η όποια εξουσία πάνω στους άλλους δε μπορεί να είναι στην ουσία ελέω θεού. Οφείλει να ελέγχεται σε καθημερινή βάση και να αφαιρείται ανά πολύ τακτά χρονικά διαστήματα από εκείνους που κάνουν κατάχρησή της. Σε διαφορετική περίπτωση, κι όσο κι αν καμουφλαριστεί, αυτή η "δημοκρατία" δεν είναι τίποτα άλλο από ξέπλυμα βρόμικων δραστηριοτήτων. Γι' αυτό κι έχει αδιέξοδα...