Γερμανοί, ρώσοι ή αμερικανοί θα σώσουν τους λαούς που μπορούν να σωθούν κι από μόνοι τους;...

Ποιοί θα σώσουν την Ελλάδα και την Κύπρο; Οι γερμανοί, οι ρώσοι ή μήπως οι αμερικανοί; Αυτές οι απαντήσεις δίνονται ως επί το πλείστον στο δημόσιο διάλογο. Γι' άλλη μια φορά, δηλαδή, στη μακρόχρονη ιστορία του ο ελληνισμός πιστεύει ότι η λύση στα δράματά του θα έρθει μόνο αν προσδεθεί στο άρμα ενός και μόνο έθνους, αναλόγως με τη μορφή τής ξενοδουλίας που έχει επιλέξει ο καθένας από εμάς για να πορεύεται στη ζωή του: κάποιοι τρελαίνονται με τη γερμανική πειθαρχία, άλλοι με το χριστιανό ορθόδοξο "ξανθό γένος", ενώ ορισμένοι έχουν δει τόσες αμερικανικές ταινίες ή έχουν σπουδάσει τόσο πολλά χρόνια στις ΗΠΑ που έχουν πιστέψει ότι η Ελλάδα δε μπορεί να υπάρξει αν δε βρίσκεται ένας σερίφης πάνω από το "κεφάλι" της. Με λίγα λόγια, επιμένουμε να ασκούμε εξωτερική πολιτική με τον ίδιο τρόπο που υποστηρίζουμε ποδοσφαιρικές ομάδες...

Η Ελλάδα και η Κύπρος θα σωθούν κυρίως χάρη στην "ομοιοπαθητική", λύνοντας δηλαδή μόνες τους τα χρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Από τη στιγμή, όμως, που δε ζούμε μόνοι μας σε αυτόν τον πλανήτη έχουμε την ανάγκη διεθνών συνεργασιών, αλλά και βοήθειας σε ορισμένες περιπτώσεις. Η διπλωματία, ωστόσο, δεν ασκείται με την τυφλή προσκόλληση σε συγκεκριμένους ξένους παράγοντες, αλλά κινούμενη πολύπλευρα, χωρίς να αποκλείουμε συνεργασίες με κανένα και δίχως δογματισμούς. Θα πρέπει, επίσης, να καταλάβουν οι ξένες δυνάμεις που απειλούν την Κύπρο και την Ελλάδα πως η αλληλεγγύη είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης και πως δεν είναι δυνατό από τη μια πλευρά εκείνες μόνο να εκβιάζουν κι από την άλλη μόνο να υπακούν. Το δίκιο σου δεν το βρίσκεις πηγαίνοντας με το σταυρό στο χέρι, ψηφίζοντας ό,τι σου ζητούν ή ανεχόμενος οποιαδήποτε θυσία, αλλά απαντώντας στο μαχαίρι με μαχαίρι, όταν τα λόγια δεν είναι αρκετά. Ετσι κι αλλιώς όπλα υπάρχουν ακόμα στη φαρέτρα τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου και θα υπάρχουν όσο ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν έχει καμιά σχέση με τη σταθερότητα, τη λογική και τη δικαιοσύνη.

Εφτασε η άνοιξη και δεν το είδα στο ημερολόγιο...

Κανείς δεν ξέρει πού θα καταλήξει η υπόθεση της Κύπρου. Πιθανότατα, μάλιστα, θα πονέσουν και οι κύπριοι πολύ μέχρι να βγουν από την καταιγίδα. Σήμερα, όμως, είναι μια υπέροχη ημέρα για τον ελληνισμό, αλλά και για τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς, κυρίως του Νότου, κι όχι μόνο γιατί μπαίνει ημερολογιακώς η άνοιξη. Για πρώτη φορά στήνεται ένα τείχος απέναντι σε πολιτικές που εξομοιώνουν τους πλούσιους με τους μικρομεσαίους όταν πρόκειται να αναληφθούν βάρη. Για πρώτη φορά, εξάλλου, αποδεικνύεται, και με τη δήλωση Μέρκελ πως περιμένει νέα πρόταση από τη Λευκωσία, πως η διατήρηση της εθνικής αξιοπρέπειας δεν έχει μόνο ηθικό εκτόπισμα, αλλά και ουσιαστικό. Στην Κύπρο άκουγαν τα σκυλιά που γάβγιζαν, αλλά δεν τα φοβήθηκαν. Στην Ελλάδα όχι μόνο φοβηθήκαμε τα σκυλιά, αλλά τα βάλαμε και μέσα στο σπίτι, τα πιέσαμε να μας δαγκώσουν κι αφού δεν το έκαναν αυτά, αφήσαμε να το κάνουν η κυβέρνηση και τα διαπλεκόμενα μίντιά μας...

Αυτές τις ημέρες υλοποιείται στην Κύπρο το σενάριο "τί θα γινόταν στην Ελλάδα αν δεν είχαμε ψηφίσει τα μνημόνια". Κι αυτό που συμβαίνει δεν περιποιεί τιμή σε όσους έχουν λυσσάξει τα τελευταία τρία χρόνια να μας απειλούν πως θα επέλθει η εποχή των παγετώνων αν δεν υπακούσουμε σε ό,τι μας ζητούν οι δανειστές. Μπορεί στο τέλος οι κύπριοι να χάσουν, αλλά έχουν σοβαρές πιθανότητες να κερδίσουν γιατί έχουν κάνει το πρώτο βήμα, έχουν αποφασίσει δηλαδή να δώσουν τη μάχη...

Υ.Γ. Ο μπίζνεσμαν αρχιεπίσκοπος της Κύπρου προσφέρει όλη την εκκλησιαστική περιουσία στη διάσωση της χώρας του. Στην Ελλάδα ο μπίζνεσμαν αρχιεπίσκοπος Τζερόνιμο παλεύει για να μη φορολογηθεί καν η εκκλησιαστική περιουσία...  

Το θηρίο θα πεινά όσο συνεχίζουμε να το ταΐζουμε με τις σάρκες μας...

Κανείς δεν ξέρει την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές πού θα καταλήξει η μπίλια στην υπόθεση της Κύπρου. Υπάρχουν, όμως, τρεις πολιτικοί αρχηγοί οι οποίοι δεν πρέπει να αισθάνονται ιδιαιτέρως υπερήφανοι (και) για τις τελευταίες εξελίξεις. Αντιθέτως, οφείλουν να αισθάνονται για ακόμα μια φορά εκτεθειμένοι. Πρόκειται για τη γνωστή τρόικα εσωτερικού, αλλά και προκατόχους της όπως ο ρεζίλης των Παπανδρέου, οι οποίοι καταπίνουν ό,τι τους δίνεται ως εντολή από την τρόικα εξωτερικού χωρίς να πουν ούτε ένα "μα". Εξευτελίζεται, φυσικά, κι ο πρόεδρος της Κύπρου, Ν. Αναστασιάδης, ο οποίος συνεχίζει επιτυχημένα το έργο τής υποτέλειας που ξεκίνησε με το Σχέδιο Ανάν. Αποδεικνύεται, όμως, κυρίως ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η Κύπρος, η Ελλάδα, η Πορτογαλία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα, αλλά το ίδιο το σύστημα, το οποίο είναι τόσο σαθρό που αρκεί ο κίνδυνος κατάρρευσης ενός κράτους 700.000 ψυχών για να ταρακουνηθούν τα χρηματιστήρια όλου του κόσμου. Την ίδια ώρα εκτίθενται, για μια ακόμα φορά, και οι ευρωπαίοι "εταίροι" μας αφού, όπως αποκαλύπτεται από τους διαλόγους τού Eurogroup της Παρασκευής, η  εκβιαστική, στο όριο της χυδαιότητας, συμπεριφορά τους δε διαφέρει σε τίποτα από αυτή μαφιόζων...
Ποιός, εξάλλου, μπορεί να πιστέψει την ελληνική κυβέρνηση όταν ισχυρίζεται πως δεν κινδυνεύουν οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες; Ποιά διαβεβαίωσή της, άλλωστε, έχει αποδειχθεί "χαλκέντερη" στο πέρασμα του χρόνου; Ψέματα και, στην καλύτερη περίπτωση, μισές αλήθειες, αυτά μας σερβίρονται τα τελευταία τρία χρόνια, αλλά εμείς φοβόμαστε μήπως ανεβεί η Αριστερά στην εξουσία και οι κομμουνιστές μάς πάρουν τα σπίτια και τις καταθέσεις. Κυβερνιόμαστε από νενέκους, οι οποίοι θα προτιμήσουν να πεθάνουν μετά των νταβατζήδων τους από το να τους κοντράρουν, εξοργιζόμαστε με το φασιστικό χαιρετισμό ενός ανόητου ποδοσφαιριστή, ωστόσο χειροκροτούμε ακόμα εκείνους που βάζουν τα χέρια τους βαθιά στις τσέπες μας, βλέπουμε το πλοίο να πλησιάζει το παγόβουνο αλλά εμείς τρέμουμε να στρίψουμε το καράβι μήπως και υπάρχει άλλο παγόβουνο, πανικοβαλλόμαστε στην πιθανότητα να χάσουμε τα "ωραία μας τα λεφτουδάκια", αλλά δεν κάνουμε τίποτα, απολύτως ΤΙΠΟΤΑ γι' αυτό, υποταγμένοι σε ένα αέναο δόγμα τού σοκ, το οποίο  δεν θα τελειώσει χάρη στην θεία πρόνοια ή σε εθνοσωτήρες παρά μόνο αν αντιδράσουμε έμπρακτα και σε όλες μας τις δραστηριότητες. Σε διαφορετική περίπτωση, η τραγωδία δεν θα σταματήσει ούτε όταν γίνουμε Βουλγαρία, αφού το θηρίο θα εξακολουθεί να πεινά όσο εμείς θα συνεχίζουμε να το τρέφουμε αφειδώς με τις σάρκες μας...  
     

Σχεδιάζουμε το παρελθόν, αδιαφορούμε για το μέλλον...

Οταν κάποιος έλληνας πετυχαίνει στο εξωτερικό, όλοι οι συμπατριώτες του οφείλουμε να είμαστε εθνικώς υπερήφανοι γι' αυτόν. Καμαρώνουμε σαν τα κοκκόρια όταν μαθαίνουμε για κάποιον που προέρχεται από τα μέρη μας κι ο οποίος καταξιώνεται, για παράδειγμα, ως επιστήμονας, καλλιτέχνης, πολιτικός ή αθλητής σε μια άλλη χώρα. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό και λογικό. Στην Ελλάδα, όμως, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποκλείσουμε από την κοινωνική καταξίωση ανθρώπους που υπέπεσαν στο "έγκλημα" να μην έχουν γεννηθεί "ωραίοι ως έλληνες". Τα ανώτατα δικαστήριά μας, μάλιστα, έφτασαν και στο σημείο να ακυρώσουν το νόμο Ραγκούση για την ιθαγένεια, που ήταν ένα πρώτο καλό βήμα προς την κοινωνική ενσωμάτωση. Φαίνεται πως σε αυτήν τη χώρα θέλουμε να έχουμε συμπατριώτες μας βουλευτές στο γερμανικό Κοινοβούλιο, αλλά θεωρούμε ανεπίτρεπτο να χορηγήσουμε την ελληνική υπηκοότητα σε ένα 18χρονο που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα. Αντιθέτως, όπως αφήνουν να διαρρεύσει "πατριώτες" πολιτικοί μας σε υπεύθυνα πόστα, θα πρέπει πρώτα να αποδείξουν ότι γνωρίζουν άπταιστα την ελληνική γλώσσα και ιστορία προκειμένου να τους θεωρήσουν έλληνες. Λες κι όλοι οι υπόλοιποι μιλούμε τα ελληνικά σαν τον Εμμανουήλ Κριαρά ή γνωρίζουμε την ελληνική ιστορία καλύτερα κι από τον Παπαρρηγόπουλο...

Η  ελληνική κοινωνία συντηρητικοποιείται πολύ πιο γρήγορα από όσο αφυπνίζεται. Κλείνεται στο καβούκι της αντί να γίνει πιο εξωστρεφής, φοβάται ενώ θα έπρεπε να επαναστατεί, αντί να ενσωματώσει άλλους πολιτισμούς κι άλλους τρόπους σκέψης εξακολουθεί να μηρυκάζει τα αρχαία της τα κάλλη, να ταΐζει μουσακά και τζατζίκι ξελιγωμένους για φολκλόρ τουρίστες και να φορά φουστανέλες όταν δίπλα της η εποχή τρέχει με χίλια. Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να περιθωριοποιήσουμε τις παραδόσεις μας στο όνομα του καινούριου. Η μετανάστευση, ωστόσο, οι νέες τεχνολογίες και η ευκολότερη μετακίνηση πληθυσμών γενικότερα μας προσφέρουν τη χρυσή ευκαιρία να παρουσιάσουμε ως χώρα ένα διαφορετικό πρόσωπο, το οποίο δεν θα πετά στα σκουπίδια την πολιτιστική της κληρονομιά αλλά δεν θα τη βλέπει σαν τοτέμ που δεν επιδέχεται αλλαγών και, ταυτοχρόνως, θα δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους που βρίσκονται σήμερα στο περιθώριο για διάφορους λόγους να δημιουργήσουν δίχως να απολογούνται για προσβολή ιερών κι οσίων ή να χρειάζεται να αποδεικνύουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Αυτή η χώρα χρειάζεται περισσότερη ελευθερία και δημοκρατία, όχι κι άλλο σκοταδισμό κι ολιγαρχία...

Η εποχή των κουτσαβάκηδων...

Οι κουτσαβάκηδες, οι ψευτόμαγκες δηλαδή που μπερδεύουν την περπατησιά τους με το αντριλίκι τους, δεν είναι νέο φρούτο στην Αθήνα. Είχε εμφανιστεί από την εποχή τού Όθωνα. Αναβιώνει, όμως, στις ημέρες μας κι όχι μόνο από τους συνήθεις υπόπτους χρυσαυγίτες. Το στιλ "Κασιδιάρης", το μάτσο αρσενικό το οποίο περπατά κι αφήνει πίσω του τόνους μισαλλόδοξης σκόνης, που τόσο γοητεύει αρκετούς μεταξύ τού λούμπεν προλεταριάτου έχει ήδη γίνει αντικείμενο αντιγραφής κι από εκπροσώπους τού πολιτικού κατεστημένου, οι οποίοι βλέποντας τον κοινωνικό όλεθρο να πλησιάζει όλο και πιο κοντά προσπαθούν με σπασμωδικές κινήσεις να πείσουν τους ψηφοφόρους τους πως αυτοί δεν είναι "φλώροι" όπως άλλοι συνάδελφοί τους και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να χτυπήσουν κάποιον άλλο ή να συναινέσουν σε χειροδικίες που μπορεί να ικανοποιούν μέρος τού εκλογικού σώματος, το οποίο περισσότερο από όλα διψά για αίμα στην αρένα παρά για δικαιοσύνη...

Δεν είναι, επομένως, τυχαίο ότι τρεις βουλευτές της ΝΔ (Μ. Κεφαλογιάννης, Γ. Ιωαννίδης, Γ. Καράμπελας) κι ένας του ΠΑΣΟΚ (Δ. Κρεμαστινός) καταψήφισαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την άρση τής ασυλίας τού Ηλ. Κασιδιάρη για τη χειροδικία του σε βάρος τής Λ. Κανέλλη σε τηλεοπτική εκπομπή. Αυτοί οι τέσσερις βουλευτές δεν είναι απαραιτήτως φασίστες, ακροδεξιοί, μισογύνηδες ή οπισθοδρομικοί. Προσπαθούν, απλώς, να πάνε μαζί με το κύμα κι όχι κόντρα σε αυτό, να μην τους ξεβράσει κι όταν η θάλασσα ηρεμήσει να βρίσκονται με την πλευρά των νικητών που θα έχουν επιζήσει της τρικυμίας. Προκειμένου να τα καταφέρουν το βρίσκουν λογικό να θωπεύουν ένα ακροατήριο που αρκείται στη "χαλάρωση" μέσω της βίας, το οποίο ικανοποιείται με την αυτοδικία επί δικαίους κι αδίκους και είναι έτοιμο να στείλει στο εκτελεστικό απόσπασμα τον πρώτο αποδιοπομπαίο τράγο που θα βρει στο πέρασμά του. Υπάρχει εκεί έξω πολύς κόσμος που θα ήθελε να έβλεπε, εκείνο το πρωινό τού Ιουνίου, τη Λ. Κανέλλη να πέφτει αιμόφυρτη στο τηλεοπτικό πλατό κι από πάνω της το "γενναίο πολέμιο του συστήματος" Ηλ. Κασιδιάρη να καμαρώνει για το "αριστούργημά" του. Όλα τα προσωπικά απωθημένα, ενοχές και υστερήσεις θα εξαφανίζονταν και το καλό θα είχε νικήσει το κακό, σε μια μάχη όμως που δεν πρόκειται ποτέ να διεξαχθεί στην πραγματικότητα γιατί είναι πολύ απλοϊκή για να συμβεί...
 

Ο Σαμαράς αυτοπυροβολήθηκε, αλλά ψάχνει να βρει ποιός τον πυροβόλησε...

Οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται, οι φόροι αυξάνονται, το κράτος πρόνοιας εξαλείφεται, η πλειονότητα των ελλήνων είτε βρίσκεται στην ανεργία είτε φεύγει στο εξωτερικό προκειμένου να επιβιώσει και η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται στο γιουσουρούμ για ένα κοστούμ. Κατά τα άλλα, σύμφωνα με το γνωστό "βαθύ" αναλυτή Αντ. Σαχλαμαρά, η κοινωνία δηλητηριάζεται από την άκρα αριστερά και την άκρα δεξιά. Αλίμονο, πάντως, αν πίστευα ότι ο πρωθυπουργός μας πιστεύει αυτά που λέει για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Απλώς, προσπαθεί να κερδίσει χρόνο την ώρα που η τρόικα ζητά κι άλλο αίμα στην αρένα. Τα πράγματα, άλλωστε, είναι λιγότερο περίπλοκα από όσο φαίνονται: η ελληνική κοινωνία δηλητηριάζεται από τις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι οποίες για να επιβληθούν χρησιμοποιείται ο κρατικός αστυνομικός αυταρχισμός κι ο ιδιωτικός των ακροδεξιών μορφωμάτων, που κερδίζουν ολοένα και περισσότερο έδαφος...
Ο Αντ. Σαχλαμαράς θα μπορούσε σήμερα να είναι το απόλυτο αφεντικό στην πολιτική σκηνή τής χώρας, αν είχε το θάρρος να επιμείνει στην αρχική του τοποθέτηση πως το μνημόνιο σκοτώνει την πραγματική οικονομία. Κι αυτό όχι γιατί είχε δίκιο στο μείγμα τής πολιτικής που πρότεινε και το οποίο απάλλασσε τον πλούτο από την υποχρέωσή του να φορολογηθεί, αλλά γιατί είχε εντοπίσει πως οι πολιτικές λιτότητας είναι φάρμακο που σκοτώνει, ειδικώς σε περίοδο ύφεσης. Ο σημερινός πρωθυπουργός, όμως, προτίμησε τον εύκολο δρόμο τού συμβιβασμού με τα εγχώρια και ξένα αφεντικά προκειμένου να πραγματοποιηθεί το όνειρό του να γίνει ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου. Προτίμησε, δηλαδή, την εφήμερη δόξα και να βάλει στο παιχνίδι την Αριστερά και την ακροδεξιά από το να αποδειχθεί ο μόνος πολιτικός για τον οποίο ο λόγος του είναι δέσμευση. Αν σήμερα, επομένως, νιώθει καυτή την ανάσα τού Αλέξη Τσίπρα δεν έχει παρά τον εαυτό του να κατηγορήσει κι όχι τη "δηλητηριασμένη" πραγματικότητα που κι ο ίδιος συνετέλεσε ώστε να δημιουργηθεί... 

 

Το Δημόσιο των ελλήνων ολιγαρχών...

Η πιο βολική απάντηση για τις ελίτ στο ερώτημα για το ποιός ευθύνεται για τη χρεοκοπία τής χώρας είναι η υπόδειξη με το δάχτυλο του δημόσιου τομέα. Πράγματι, το Δημόσιο είναι γραφειοκρατικό, δυσλειτουργικό, υπερδιογκωμένο κι εν πολλοίς ελλειμματικό. Αυτό, όμως, που δε μας εξηγούν οι κήνσορες της δήθεν επιχειρηματικότητας είναι το ποιός ωφελήθηκε περισσότερο από αυτήν τη στρέβλωση. Το εξαγορασμένο με μια καλή θεσούλα ή εξυπηρετησούλα πόπολο, το οποίο προτίμησε να μετατραπεί σε πελάτης από πολίτης, ή μήπως μια μικρή ομάδα 300 οικογενειών, οι οποίες στήριξαν τον πλούτο τους στην άμεση διαπλοκή τους με το δημόσιο χρήμα; Πόσοι έλληνες ολιγάρχες μπορούν σήμερα να ισχυριστούν με καμάρι πως ο πλούτος τους οφείλεται σε κάποια καινοτόμο ιδέα τους κι όχι στις υπόγειες συναλλαγές τους με την πολιτική εξουσία και τα "μακροβούτια" τους στο δημόσιο ταμείο; Πόσες τράπεζες δικαιούνται να "κλαίγονται" για τα αποθεματικά τους όταν τις "καλές" εποχές δανείζονταν φτηνά, αλλά δάνειζαν το Δημόσιο ως κοινοί τοκογλύφοι;...

Οι νεοφιλελεύθεροι έχουν δίκιο όταν ισχυρίζονται πως το κράτος δεν είναι δυνατό να είναι επιχειρηματίας ούτε ο "πατερούλης" που θα τραβά τους πάντες από το χέρι, είτε το θέλουν είτε όχι. Οι ίδιοι, βεβαίως, επικαλούνται αυτό το επιχείρημα γιατί ρέπουν προς την ασυδοσία, στη χωρίς έλεγχο και με κάθε κόστος για τις ζωές των περισσοτέρων απληστία. Το κράτος οφείλει, ωστόσο, να ρυθμίζει και να ελέγχει αυστηρά την τήρηση των κανόνων τού παιχνιδιού και να εξυπηρετεί το ίδιο κοινωνικές ανάγκες, να παρέχει ίσες ευκαιρίες ανέλιξης και να διατηρεί στην κατοχή του κερδοφόρες επιχειρήσεις που ενδεχομένως να μην ταυτίζονται με κάποιο κοινωνικό αγαθό, ωστόσο είναι απαραίτητες προκειμένου να καλύπτονται ελλείμματα που προκύπτουν από μη κερδοσκοπικές δραστηριότητες. Γι' αυτό κι όποιος πολιτικός ή όποιος άλλος διορισμένος τεχνοκράτης υποστηρίζει πως πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα παραδέχεται εμμέσως τη δική του ανικανότητα να διοικήσει μακριά από διαπλεκόμενες εξαρτήσεις και ρουσφετολογικές εξυπηρετήσεις. Το πρόβλημα, επομένως, σε μια τέτοια περίπτωση δεν είναι το κράτος, αλλά αυτοί που έχουν επιλεγεί να το κυβερνήσουν...