Δεν κουνάς το δάχτυλό σου όταν αυτό είναι βρόμικο...

Πρέπει να υφίσταται μια βασική προϋπόθεση για να έχεις το δικαίωμα να κουνάς το δάχτυλο στους άλλους, δίνοντας συμβουλές κι επιρρίπτοντας ευθύνες, κι αυτή δεν είναι άλλη από το να είναι το δικό σου καθαρό. Σε διαφορετική περίπτωση η συμπεριφορά σου είναι στην καλύτερη περίπτωση υποκριτική. Το τελευταίο συμβαίνει και με το διοικητή τής Τραπέζης τής Ελλάδος, Γ. Προβόπουλο, ο οποίος όποτε ανοίγει το στόμα του δεν έχει τίποτα άλλο να πει από το να ζητήσει θυσίες από τους άλλους. Για τον ίδιο, βεβαίως, ισχύουν άλλα μέτρα και σταθμά αφού εξακολουθεί να αμείβεται με μερικές χιλιάδες ευρώ μηνιαίως για να "ξεπλένει" τις βρομιές ενός τραπεζικού συστήματος το οποίο από όπου κι αν το πιάσεις βρομά και ζέχνει...

Κατά τη διάρκεια της θητείας Προβόπουλου το ένα σκάνδαλο διαδέχεται το άλλο, από την Proton Bank και τα θαλασσοδάνεια στα κόμματα μέχρι τα δάνεια της Marfin και την περίεργη γιγάντωση της Πειραιώς. Για να μην αναφερθώ στο "σορτάρισμα" των ομολόγων την εποχή που η Ελλάδα πάσχιζε να δανειστεί από τις αγορές. Κι όμως αυτός ο "κύριος" όχι μόνο δεν έχει κληθεί από τη Δικαιοσύνη για να δώσει τουλάχιστον εξηγήσεις, αν όχι για να απολογηθεί για τις αμαρτίες του, αλλά συνεχίζει να περιφέρει τον κυνισμό του στα κρατικά και στα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης και να ζητά το αίμα των πληβείων προκειμένου να μην απωλέσουν ούτε ένα ευρώ τα αφεντικά του...

Το ένοχο παρελθόν και παρόν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όσοι υπεραμύνονται της άγριας λιτότητας. Ο λαός ακολουθεί μόνο από φόβο κι όχι από πεποίθηση γιατί γνωρίζει ότι αυτοί που του ζητούν να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι έχουν σκελετούς στη ντουλάπα που θα τρόμαζαν ακόμα και ιατροδικαστή. Γι' αυτό και τα τελευταία τρία χρόνια έχουν περάσει από αυτήν τη χώρα τέσσερις πρωθυπουργοί και πέντε υπουργοί Οικονομικών. Εχουμε πλέον ένα πολιτικό προσωπικό μιας χρήσης, εντεταλμένο να κάνει τη "δουλειά" και ύστερα να αποσύρεται πλασάροντας την αποτυχία του σε διεθνή συνέδρια. Ο Γ. Προβόπουλος αύριο μεθαύριο δεν θα είναι διοικητής τής Τραπέζης τής Ελλάδος. Αυτό, όμως, δεν έχει καμιά σημασία. Οι πορτοκαλεώνες τής φαυλότητας είναι γεμάτοι σαπισμένα φρούτα που θέλουν να επιβάλουν τη σαπίλα τους και στους υπόλοιπους...   

ΚΚΕ, το κόμμα σου βιομήχανε...

Πότε θα επαναστατήσουμε; Οταν το λούμπεν προλεταριάτο αποκτήσει ταξική συνείδηση ή μήπως άμεσα, κι όταν λέω άμεσα εννοώ τώρα; Το ΚΚΕ δεν το συζητά καν: είναι πρόθυμο να κυβερνήσει μόνο όταν θα έχει εγκαθιδρυθεί η δικτατορία τού προλεταριάτου, τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν στους εργαζομένους και οι ταξικές διαφορές θα αποτελούν ένα ανέκδοτο του καπιταλιστικού παρελθόντος. Αρκετοί, μάλιστα, στον Περισσό δεν θα έλεγαν όχι και στο χτίσιμο εκκλησιών στις οποίες θα λατρεύεται ο "πατερούλης" Στάλιν σαν κάτι ανάμεσα στον Jesus Christ Superstar, τον Αλλάχ και το Βούδα. Μόνο που μέχρι να γίνει το κομμουνιστικό όραμα πραγματικότητα, οι λαϊκές μάζες στη χώρα μας θα έχουν εξαθλιωθεί πλήρως επειδή το ΚΚΕ δεν καταδέχεται να συνεργαστεί με κανέναν "οπορτούνα", όπως ο ΣΥΡΙΖΑ...
Η Αλέκα Παπαρήγα έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως το πρόβλημα είναι δομικό κι επομένως απαιτείται ανατροπή τού συστήματος. Εχει ιστορικό χρέος, όμως, απέναντι στο διαχρονικό όνειρο της Αριστεράς να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο την ώρα τής απόλυτης καταστροφής να συνεργαστεί ακόμα και με εκείνους που δεν ασπάζονται πλήρως το όραμά της για ένα σοσιαλιστικό κόσμο στον οποίο η δικτατορία τού κεφαλαίου θα έχει αντικατασταθεί από τη δικτατορία τού ενός και μόνο Κόμματος. Με το ποσοστό που έλαβε το ΚΚΕ στις τελευταίες εκλογές και με τα χαμηλότερα που του αποδίδονται στις δημοσκοπήσεις οι Αριστεροί αυτής της χώρας κραυγάζουν στην Αλέκα πως απαιτούν την ενότητα της Αριστεράς για να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Τόσο καλή ηχομόνωση έχουν πια στο "Σπίτι τού Λαού" ώστε να μην τους ακούν; Ή, μήπως, προτιμούν να πεθάνει η ψυχή τους μετά των αλλοφύλων από το να δουν τους "αντεπαναστάτες" πρώην συντρόφους τους να καταλαμβάνουν την εξουσία; Οταν θες να ισχυρίζεσαι πως νοιάζεσαι για τα συμφέροντα του λαού, θέτεις σε δεύτερη μοίρα τις όποιες τάσεις εκδικητικότητας. Σε διαφορετική περίπτωση παρουσιάζεσαι, για μια ακόμα φορά στη μακρόχρονη κι εν πολλοίς τιμημένη ιστορία σου, κατώτερος των περιστάσεων, επιτρέποντας στην ουσία στο κεφάλαιο να κάνει πάρτι με πρώτες ύλες τις σάρκες μας...  

Οι μπίζνες θέλουν ρίσκα, όχι πούρα...

Ο Ανδρ. Βγενόπουλος είναι ένας κλασικός έλληνας επιχειρηματίας. Χρησιμοποιεί την αδιαμφισβήτη ευφυία του και τις διασυνδέσεις του με την κρατική, τραπεζική κι όχι μόνο μηχανή για να αποκομίζει υπερκέρδη με το λιγότερο δυνατό κόστος για εκείνον. Στον ίδιο, δηλαδή, προσωποποιείται το οικονομικό μοντέλο που κάποιοι είχαν βαφτίσει εκσυγχρονισμό, ορισμένοι άλλοι επανίδρυση του κράτους, τρίτοι πράσινοι ανάπτυξη κι εκείνοι που έχουν τα λιγότερα ταμπού με την πραγματικότητα ονομάζουν απλώς "φούσκα" ή "αέρα κοπανιστό". Αυτή είναι η ελληνική επιχειρηματικότητα που λατρεύεται από τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης κι από ένα λάιφσταϊλ που όσο περισσότερο βυθιζόμαστε στην ύφεση τόσο πιο γυμνο φανερώνεται και στους πιο φανατικούς υποστηρικτές του...

Στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμα άνθρωποι (όσοι τέλος πάντων δεν έχουν "δραπετεύσει" στο εξωτερικό) που είναι ικανοί επιχειρηματίες, δηλαδή καινοτόμοι, τολμηροί και πανέξυπνοι. Ολοι αυτοί, όμως, πολεμούνται εμμέσως ή αμέσως από ένα σύστημα που αβαντάρει τη μετριότητα, λατρεύει τη λαμογιά και καταδικάζει το ταλέντο. Το αναποτελεσματικό εκπαιδευτικό σύστημα, η γραφειοκρατία και η φορολογία, σε συνδυασμό με την απαξίωση από ανθρώπους που επειδή δε μπορούν να πετάξουν ψηλά εμποδίζουν κι όσους μπορούν να το κάνουν να απλώσουν τα φτερά τους, μας καταδικάζει ως λαό σε ένα τέλμα πολύ πιο επκίνδυνο από το λάκκο που μας έχουν σκάψει οι τροϊκανοί. Η έξοδος από την κρίση είναι και θέμα καλού γούστου. Από το μπίζνεσμαν με το πούρο, τους δέκα φουσκωτούς και την ατέλειωτη ψευτομαγκιά πρέπει να περάσουμε στον επιχειρηματία που είναι πρόθυμος να ριψοκινδυνεύσει τα πάντα για να κάνει πραγματικότητα όνειρα που είναι πολύ βαθύτερα από ένα εξοχικό στη Μύκονο ή από ένα σαλέ στο Γκσταντ...

Χωρίς ιδέες μπορώ να ζω, δίχως καταθεσούλες όχι...

Αν θέλουμε να είμαστε λίγο περισσότερο ειλικρινείς με τον εαυτό μας από όσο συνήθως, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι αυτό που κινεί πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο τις ζωές μας είναι το τρελό μας πάθος για το χρήμα. Αλλος μπορεί να αρκείται με λιγότερα, άλλος με περισσότερα, όπως κι αν έχει όμως είναι για τα φράγκα που είμαστε διατεθειμένοι να εξεγερθούμε πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο. "Η πατρίδα, η θρησκεία, η ιδεολογία, η αγάπη δεν παίζουν κανένα ρόλο;", μπορεί να αναρωτηθούν οι πιο ρομαντικοί ανάμεσά σας. Επιτρέψτε μου, όμως, δηλητηριασμένος ίσως από τον κυνισμό, να τονίσω πως αν θέταμε όλα τα παραπάνω ως προτεραιότητες, θα είχαμε ήδη επαναστατήσει. Ωστόσο, το φιτίλι που θα βάλει τη φωτιά δεν θα είναι άλλο από το να μας κλέψουν τις "γλυκές" μας καταθεσούλες ή να πλειστηριάσουν τα πολυαγαπημένα μας σπιτάκια. Ας μη γελιόμαστε, μεγαλώσαμε σε ένα περιβάλλον που μας ήθελε όσο πιο καπιταλιστές γινόταν, δηλαδή ατομικιστές και συμφεροντολόγους, είναι δύσκολο να το ανατρέψουμε αν δε μας στερήσουν ακόμα και την ελπίδα πως μια ημέρα μπορούμε να γίνουμε πλούσιοι...

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι λογικό να σπεύδουμε να μαζεύουμε τις καταθέσεις μας ή να μεταβιβάζουμε τα ακίνητά μας για να μην πιαστούμε στην τσιμπίδα των νόμων που είναι φτιαγμένοι για να εξυπηρετούν πρώτα και κύρια τα αφεντικά μας. Δεν θα ήταν, ωστόσο, προτιμότερο αν αντί να σπαταλούσαμε όλη μας την ενεργητικότητα στο να σβήνουμε φωτιές που έχουν ανάψει άλλοι, να ανάβαμε τις δικές μας; Δεν είναι κρίμα να συμβιβαζόμαστε στο ρόλο τού κομπάρσου λούμπεν προλετάριου, όταν διανοίγεται η δυνατότητα για την εφαρμογή άλλων πολιτικών, οι οποίες δεν διακατέχονται από εκδικητικότητα κι αλαζονεία, αλλά από κοινωνική δικαιοσύνη;...  

Η διάλυση της Ε.Ε., νίκη τού ευρωπαϊσμού...

Σύμφωνα με έναν από τους μεγαλύτερους μύθους που κυκλοφορούν στην πιάτσα, αυτοί που μας κυβερνούν είναι ευρωπαϊστές κι όσοι τους ενταντιώνονται είναι αντιευρωπαϊστές. Με βάση, επομένως, αυτήν τη μυθολογία οφείλουμε να στηρίζουμε οποιαδήποτε απόφαση των Βρυξελλών, δηλαδή στην ουσία τής Γερμανίας, γιατί σε διαφορετική περίπτωση επιδιώκουμε τη διάλυση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και του μεταπολεμικού οράματος για την ενωμένη Ευρώπη. Στην πράξη, βεβαίως, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: την Ευρώπη διαλύουν τα διευθυντήρια τα οποία συμπεριφερόνται σε εκλεγμένες κυβερνήσεις σα να είναι γκάνγκτερ και συμμορίτες τους οποίους ανέχονται από απλή μεγαλοθυμία και γι' αυτό εκείνοι θα πρέπει να υπακούουν τυφλά σε ό,τι κι αν τους διατάζουν...
Αυτή η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έχει κανένα μέλλον. Από τη στιγμή που μεγαλοπιάστηκε και πίστεψε ότι με ένα κοινό νόμισμα θα λύσει όλα της τα προβλήματα είχε ναρκοθετήσει τα θεμέλια μιας σοβαρής πολιτικής ενοποίησης, η οποία θα προέκρινε τα συμφέροντα των λαών κι όχι αδηφάγων ελίτ. Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν θα διαλυθεί η ευρωζώνη, αλλά το πότε. Κι αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πότε θα συνειδητοποιήσουν οι ευρωπαϊκοί λαοί ότι δεν υπάρχει κανένα νόημα να θυσιάζεσαι εφ' όρου ζωής για να αυξάνεις τα πλεονάσματα της γερμανικής οικονομίας. Σε άλλες χώρες, οι οποίες δεν έχουν υποφέρει όσο η Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια, το κύμα πηγαίνει προς την εξέγερση. Αργά ή γρήγορα αυτό θα συμβεί και στη χώρα μας, ιδίως όταν θα αρχίσουν οι πλειστηριασμοί ακινήτων κι όταν ξεκινήσουν κι επισήμως οι κλοπές των καταθέσεών μας. Και τότε το διευθυντήριο του Βερολίνου θα βρεθεί ενώπιος ενωπίω με τις ιστορικές του ευθύνες. Πολύ πριν από τις γερμανικές εκλογές τού φθινοπώρου...  

Μη μας κάνεις την άγιο, αμάρτησες...

Η Ανγκ. Μέρκελ δεν είναι ο Αδ. Χίτλερ. Σε αντίθεση με τον "Φίρερ" η καγκελάριος δε μισεί τους εβραίους, τους ανάπηρους ή τους τσιγγάνους, δεν ονειρεύεται την "τελική λύση" μέσα από στρατόπεδα συγκέντρωσης και φούρνους ούτε επιβουλεύεται την κυριαρχία της πάνω στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς με τη δύναμη των πάντσερ. Η "φράου νάιν" δεν είναι ρατσίστρια ή μισαλλόδοξη ούτε επιδιώκει το αιματοκύλισμα της Γηραιάς Ηπείρου.Τότε γιατί τη μισεί τόσο πολύ ο ευρωπαϊκός Νότος και δε χάνει την ευκαιρία να την παραλληλίζει με τον πλέον απεχθή δικτάτορα του 20ού αιώνα; Γιατί την ηγεμονία πολλοί αγάπησαν, τον ηγεμόνα όμως κανείς. Πόσω μάλλον όταν, υποκριτικώ τω τρόπω, επιθυμεί να στηρίξει την εξουσία του στην επίκληση της ηθικής. Τίποτα, όμως, δεν είναι πιο χυδαίο από την επιλεκτική χρησιμοποίηση των ηθικών αξιών...
Η Γερμανία έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως τα οικονομικά μοντέλα τής Ελλάδας και της Κύπρου έχουν καταρρεύσει. Προφανώς δε μπορούμε να ζούμε εις τον αιώνα τον άπαντα με δανεικά ή με χρήματα που προέρχονται από "ξέπλυμα" βρόμικων δραστηριοτήτων. Αυτή είναι, όμως, μόνο η μία όψη τού νομίσματος. Η Ευρώπη δε χωρίζεται σε αμαρτωλούς κι αγίους. Η Γερμανία γνώριζε πόσο σαθρό ήταν το οικονομικό μοντέλο τής Ελλάδας, όμως όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να το ανακόψει αλλά το συντηρούσε και το επέκτεινε με κάθε τρόπο. Ποιός δάνειζε αφειδώς τις ελληνικές τράπεζες και το ελληνικό Δημόσιο; Ποιός δωροδοκούσε με τη σέσουλα το ελληνικό πολιτικό σύστημα και την ελληνική δημόσια διοίκηση αν όχι οι γερμανικές εταιρίες; Φορολογικός και τραπεζικός παράδεισος ήταν μόνο η Κύπρος; Δεν είναι και το Λουξεμβούργο, για παράδειγμα, το οποίο επιλέγουν κυρίως οι γερμανοί φοροφυγάδες; Για να δικαιούται να ασκεί ο οποιοσδήποτε πολιτική με σημαία του την ηθικολογία, οφείλει πρωτίστως να είναι ο ίδιος ηθικός κι έντιμος. Σε διαφορετική περίπτωση δρα ιμπεριαλιστικά χρησιμοποιώντας προσχήματα και καταργώντας τη λογική...
Η Ανγκ. Μέρκελ δεν είναι ο Αδ. Χίτλερ. Δεν επιβάλλει τους δογματισμούς της στο εσωτερικό και στο εξωτερικό με τα SS. Το κάνει πολύ πιο ύπουλα και στη χώρα μας, με την αμέριστη βοήθεια κάθε λογής γερμανοτσολιάδων οι οποίοι αντιπαθούν βαθύτατα τον ελληνικό λαό, ντρέπονται που είναι έλληνες. Οπου σταθούν κι όπου βρεθούν δεν έχουν τίποτα θετικό να σχολιάσουν για την εθνική τους προέλευση, παρά μόνο υμνούν τους γερμανούς, αυτόν τον "φανταστικό και πειθαρχημένο" λαό που, ω τί κρίμα, πέρα από τον Γκαίτε, τον Μαρξ ή το Μπετόβεν, επέτρεψε να φυτρώσει και να γιγαντωθεί και το τέρας τού φασισμού. Οι έλληνες δεν είμαστε ο περιούσιος λαός, ποτέ δεν ήμασταν μολονότι αυτό θέλουν να πιστεύουν για εμάς τα βιβλία που μελετήσαμε στα σχολικά μας χρόνια ή οι κορώνες των εθνικιστών. Δεν είμαστε, όμως, και για πέταμα, όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι ευρωλιγούρηδες κι όλοι οι ξενόδουλοι με τη χαμηλή αυτοπεποίθηση και την ετερόφωτη προσωπικότητα. Η Ανγκ. Μέρκελ δεν είναι ο Αδ. Χίτλερ. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως μας επιστρέφει σε μια εποχή κατά τη διάρκεια της οποίας η Γερμανία δε συνδεόταν με το διαφωτισμό ή το ρομαντισμό, αλλά με τις τραγωδίες που γεννά η αλαζονεία η οποία δε βρίσκει αντίσταση στον ερχομό της...

Η Κύπρος δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει...

Δεν ξέρω ποιό σχέδιο θα επιλεγεί στο τέλος, αλλά για ένα πράγμα είμαι σχεδόν βέβαιος: η Κύπρος δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει είτε υποκύψει στους εκβιασμούς είτε φωνάξει ξανά ένα βροντερό "όχι". Κι αυτό γιατί οι υποτιθέμενοι γίγαντες που την απειλούν, στηρίζονται σε πήλινα πόδια και το ξέρουν πολύ καλά. Πίσω από το αμείλικτο ύφος της η Ανγκ. Μέρκελ τρέμει το ποντίκι που βρυχάται, το οποίο μπορεί να μεταδώσει τον "ιό" τής ανυπακοής και σε άλλες χώρες που μέχρι τώρα λειτουργούν σαν κουταβάκια της, κακή ώρα όπως η Ελλάδα. Ακόμα, εξάλλου, κι αν η καγκελάριος επιλέξει να αυτοπυροβοληθεί, θα είναι η Γερμανία και η ίδια προσωπικώς που θα πληρώσουν, επίσης, βαρύ τίμημα. Η μεν χώρα της θα έχει ανοίξει τον ασκό του αιόλου και θα έχει δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα για τη διάλυση αυτής της παρωδίας νομισματικής ένωσης που ονομάζεται ευρωζώνη, η δε Ανγκελα θα πρέπει να αποχαιρετήσει τη φιλοδοξία της να εκλεγεί για τρίτη φορά καγκελάριος το ερχόμενο φθινόπωρο...
Μακάρι η Κύπρος να κρατήσει ή, τέλος πάντων, να συμφωνήσει σε έναν αξιοπρεπή συμβιβασμό. Φοβάμαι, όμως, τον πρόεδρό της που έχει στο στόμα του το "ναι" πριν καν του το ζητήσουν οι ευρωπαίοι και οι αμερικανοί. Φοβάμαι και την ελληνική κυβέρνηση, η οποία εξακολουθεί να σιωπά αντί να σταθεί στο πλευρό τής Λευκωσίας και να απαιτήσει επαναδιαπραγμάτευση και του δικού της μνημονίου. Φοβάμαι, όμως, και τον ελληνικό λαό και τη χλιαρή στήριξή του στον κυπριακό. Γιατί δε συμπαραστεκόμαστε; Πανικοβαλλόμαστε στην θέα τής σκιάς μας, υποκύπτουμε κι εμείς εμμέσως σε έναν ακόμα εκβιασμό; Ο,τι κι αν συμβαίνει δεν πρέπει να κλείσουμε τη χαραμάδα στην αντίσταση που άνοιξε το κυπριακό Κοινοβούλιο στις αρχές τής εβδομάδας. Δεν έχουμε την πολυτέλεια για μια ακόμα χαμένη μάχη σε έναν πόλεμο που είναι αναπόφευκτο να κερδίσουμε, έστω κι αν αυτό μας βρει στο σημείο μηδέν...