Κάποιος να τους πει ότι είναι "νεκροί"...

Είναι ανθρώπινο όταν έχεις βρεθεί κάτω από τα φώτα της ράμπας να δυσκολεύεσαι να προχωρήσεις όταν αυτά σβήσουν. Ωστόσο, όλοι όσοι έχουν βρεθεί σε αυτήν την θέση κάποια στιγμή συμβιβάζονται με την ιδέα πως δεν είναι τόσο δημοφιλείς όσο ήταν ή ήθελαν να πιστεύουν ότι ήταν στο παρελθόν. Συμβιβάζονται και συνεχίζουν τη ζωή τους όπως μπορούν. Οποιος αγαπά την Α. Διαμαντοπούλου, τον Ανδρ. Λοβέρδο και το Γ. Ραγκούση έχει χρέος να τους μεταφέρει αυτήν την παρατήρηση, που δεν είναι καμιά σοφία αλλά μια συνήθης διαδικασία. Ποιος ο λόγος να τους βλέπουν να εξευτελίζονται με το να ιδρύουν κόμματα, τα οποία ακόμα κι αν ενωθούν εις «σάρκα» μία θα δυσκολευτούν να βρουν άλλες ψήφους πέρα από τις δικές τους;…

Δεν αμφιβάλλω ότι εκεί έξω υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν ότι την καταιγίδα μπορείς να την αντιμετωπίσεις με μια ομπρέλα, γι’ αυτό κι επιλέγουν πολιτικούς οι οποίοι προκρίνουν μετριοπαθείς λύσεις. Ακόμα κι εκείνοι, όμως, θα δυσκολευτούν πολύ να ακολουθήσουν άτομα τα οποία έχουν κυβερνήσει αυτήν τη χώρα, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο, με τα γνωστά «θαυμαστά» αποτελέσματα. Δε με νοιάζει τοσο αν η Α. Διαμαντοπούλου, ο Ανδρ. Λοβέρδος κι ο Γ. Ραγκούσης είναι διεφθαρμένοι. Το τραγικότερο είναι ότι αποδείχθηκαν ανίκανοι. Γιατί, επομένως, οι σοσιαλδημοκράτες ή οι μετριοπαθείς φιλελεύθεροι να καταφύγουν σε τέτοιου είδους λύσεις απελπισίας, οι οποίες ακόμα δεν έχουν καταλάβει πόσο νεκρές είναι;…  

Δεν παραγράφονται τα εγκλήματα κατά τής ανθρωπότητας...

Θα σωθεί η Ελλάδα από τις γερμανικές αποζημιώσεις; Θα επιτευχθεί με αυτόν τον τρόπο αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου σε αυτήν τη χώρα ή θα αλλάξει το παραγωγικό της μοντέλο; Όχι βεβαίως. Δεν θα σωθούμε από την εφάπαξ καταβολή ενός σημαντικού, αν μη τί άλλο, ποσού ούτε θα σταματήσουμε να παράγουμε ελλείμματα και χρέη σα να μην υπάρχει αύριο. Αλίμονο, όμως, αν συνδέουμε πάντοτε την πολιτική με τον ωφελιμισμό, αν εξαρτούμε την ηθική δικαίωση ενός έθνους που υπέφερε τα πάνδεινα κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής με τις σύγχρονες ανάγκες του για επιβίωση σε ένα οικονομικό περιβάλλον το οποίο εκβιάζει συνεχώς για να επιβιώσει έστω και λίγο παραπάνω.

Η Γερμανία έχει ηθική, αν όχι πολιτική, υποχρέωση να αποζημιώσει την Ελλάδα για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διέπραξε σε αυτόν τον τόπο στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πόσω μάλλον όταν είχαμε αποδεχθεί, κι ορθώς, τη διαγραφή του γερμανικού δημόσιου χρέους που συνετέλεσε στο μεταπολεμικό γερμανικό θαύμα. Οι χώρες δεν πρέπει να λειτουργούν εκδικητικώς ούτε όμως αποξενωμένες κι από τη δικαιοσύνη. Γι’ αυτό και είναι ιταμές οι δηλώσεις τού Β. Σόιμπλε και του όποιου Σόιμπλε σύμφωνα με τις οποίες όλα αυτά είναι χαμένη υπόθεση. Τα κράτη, ειδικώς αυτά που θέλουν να διατηρούν ηγεμονικό ρόλο, οφείλουν να αναγνωρίζουν τις ιστορικές τους ευθύνες όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στις πράξεις. Γι’ αυτό και η ελληνική κυβέρνηση έχει χρέος τόσο απέναντι στις γενιές που θυσιάστηκαν όσο και σε αυτές που θα θυσιαστούν από το γερμανικό ζυγό να απαιτήσει αποζημιώσεις. Όχι για να τη βγάλουμε φτηνά, αλλά γιατί αυτό απαιτεί η Ιστορία…       

Από πότε οι θύτες έγιναν θύματα;...

Ποιός είναι, τελικώς, ο ένοχος για τη λίστα Λαγκάρντ, την απόκρυψή της και τη μη αξιοποίησή της από τις ελληνικές αρχές; Οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί Οικονομικών, οι επικεφαλής του ΣΔΟΕ και της ΕΥΠ, οι πρέσβεις και οι λοιποί παρατρεχάμενοι που ασχολήθηκαν λίγο ή πολύ με το θέμα; Οχι βεβαίως! Αυτός που ευθύνεται είναι ο Κώστας Βαξεβάνης, ο δημοσιογράφος που την αποκάλυψε όταν, για παράδειγμα, ο Β. Βενιζέλος είχε "ξεχάσει" πως την είχε στην κατοχή του σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις κι ο Γ. Παπακωνσταντίνου είχε δώσει στις αρμόδιες αρχές μόνο δέκα ονόματα από τα χιλιάδες που αναφέρονταν στη λίστα. Κατηγορείται, δηλαδή, σήμερα από "μπουμπούκους" κι από λοιπά σαπισμένα φρούτα τής μεταπολίτευσης για συγκάλυψη ο άνθρωπος που αν δεν ήταν ο ίδιος σήμερα θα συσχετίζαμε την Κ. Λαγκάρντ αποκλειστικώς με την θέση της ως γενικής διευθύντριας του ΔΝΤ...
Το ερώτημα επανακάμπτει δριμύτερο: ποιά δημοσιογραφία θέλουμε; Αυτή που χαριεντίζεται με την εξουσία, προτάσσοντας τις δημόσιες σχέσεις από την αποκάλυψη; Την καθως πρέπει δημοσιογραφία που το τίποτα το παρουσιάζει σαν κοσμοϊστορικό γεγονός και στολίζει τη λαμογιά με κοσμητικά επίθετα για να αφήνονται στο απυρόβλητο οι εμπνευστές της; Τη δημοσιογραφία που παρουσιάζει τα σύκα σκάφη και τη σκάφη σύκα; Αν ναι, τότε καλώς και διώκονται οι ρεπόρτερ που επιμένουν ότι είδηση είναι μόνο αυτό που θέλει κάποιος να αποκρύψει κι όχι να διαφημίσει. Αν όχι, είμαστε έτοιμη ως κοινωνία να την υπερασπιστούμε με κάθε τρόπο, απομονώνοντας τους συκοφάντες κι αρνούμενοι να μαζέψουμε τη "μπάλα" από την εξέδρα όπου  τη στέλνουν όσοι έχουν πολλά να κρύψουν; Είναι πολύ εύκολο να αποκαλούμε τους δημοσιογράφους αλήτες και ρουφιάνους και πολλές φορές έχουμε δίκιο. Οταν, όμως, αλήτες και ρουφιάνοι είναι αυτοί που καταγγέλλονται με στοιχεία από τους δημοσιογράφους είναι κρίμα να συνεχίζουμε να τους στηρίζουμε με την ανοχή μας και, κυρίως, με την ψήφο μας...      

Ας είναι βαρύ το χώμα που θα τη σκεπάσει...

Η Μ. Θάτσερ δεν είναι νεκρή όπως θέλουν να πιστεύουν όσοι συνδέουν τον θάνατο ενός ανθρώπου με την παύση της εγκεφαλικής του λειτουργίας. Η αποκαλούμενη από τους θαυμαστές της "Σιδηρά Κυρία" είναι ολοζώντανη, όχι στις καρδιές μας αλλά στις πολιτικές που εφαρμόζονται αυτήν τη στιγμή στη χώρα μας και σε πολλά άλλα μέρη τού κόσμου, για τις οποίες θα μπορούσε να διεκδικήσει τα πνευματικά δικαιώματα σε κάποιο μεταφυσικό δικαστήριο. "Δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο μεμονωμένα άτομα", ήταν η φράση της που συμπυκνώνει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη την πολιτική διαδρομή τής κόρης τού μπακάλη, η οποία άφησε στο πέρασμά της μια ανάπηρη εργατική τάξη κι ένα αποθρασυμένο κεφάλαιο να αλωνίζει με τις ευλογίες τού νόμου. Η γυναίκα που χαρακτήρισε τρομοκράτη το Νέλσον Μαντέλα, αλλά έπινε ευχαρίστως το απογευματινό της τσάι με τον Αουγκούστο Πινοτσέτ, η πρωθυπουργός που εφηύρε έναν πόλεμο, αυτόν στα Φόλκλαντς, για να κερδίσει εκλογικές αναμετρήσεις και τη μάχη της με τα συνδικάτα δεν αναπνέει πια τον ίδιο αέρα με εμάς. Μόνο που η ανάσα των πολιτικών της εξακολοθεί να μας στοιχειώνει...
Είναι αλήθεια ότι η Θάτσερ έχει πολλούς οπαδούς, οι οποίοι αρέσκονται να αυτοχαρακτηρίζονται νεοφιλελεύθεροι και να επιτίθενται στους φτωχούς κι αδύναμους, αποκαλώντας τους φθονερούς απέναντι στην επιτυχία των άλλων. "Εσύ φταις που δεν είσαι πλούσιος", συνηθίζουν να ισχυρίζονται χωρίς καν να μπαίνουν στον κόπο να αναρωτηθούν αν έχουν όλοι οι άνθρωποι ξεκινήσει τη ζωή τους από την ίδια αφετηρία κι αν είναι πρόθυμοι να πουλήσουν την ψυχή τους στο διάβολο για τα χρήματα, την εξουσία και τη δόξα. Συγκρίνουν ντομάτες με πατάτες για να κρύψουν κάτω από το χαλί το μείζον ζήτημα νομιμοποίησης του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο προκαλείται από την άδικη ανισοκατανομή τού παραγόμενου πλούτου και τις άνισες ευκαιρίες που δίνονται σε διαφορετικές κατηγορίες πολιτών για να αποκτήσουν ταξική συνείδηση και να αναδείξουν τα χαρίσματά τους. Ναι, ο φτωχός μπορεί να γίνει πλούσιος, ο άσημος διάσημος, ο υποτελής βασιλιάς. Μόνο που αυτήν του την επιτυχία, αν θεωρήσουμε πως κάτι τέτοιο είναι επιτυχία, δεν θα την οφείλει στο σύστημα που μεγάλωσε και δρα, αλλά μολονότι μεγάλωσε και δρα σε αυτό το σύστημα. Η Θάτσερ και οι όμοιοί της παρέλαβαν κοινωνίες και παρέδωσαν αγέλες. Γι' αυτό και είναι χρέος μας να τους θάψουμε όσο πιο βαθιά γίνεται στο χώμα, όχι για λόγους εκδίκησης αλλά για να μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας να χαθεί έτι περαιτέρω στο ναρκισσισμό τού ατομικισμού, αυτήν την τερατώδη ασθένεια που τρώει τις σάρκες μας και καταστρέφει τις κοινότητές μας...

Να ρωτήσω Αλέξη για την Παιδεία ή δε μας ενδιαφέρει;...

Είναι πολύ ευχάριστο το ότι ο Αλέξης Τσίπρας εγκατάλειψε νωρίς  τη νεόκοπη τακτική του να μιλά όπου σταθεί κι όπου βρεθεί υπέρ τού ευρώ προκειμένου να μη στενοχωρήσει τους νοικοκυραίους. Πολύ σωστά το νόμισμα δε μπορεί να είναι φετίχ ούτε σκοπός, αλλά μέσο για να ευημερούν οι άνθρωποι. Είναι πολύ ευχάριστο, επίσης, το ότι ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης επαναλαμβάνει, σε πείσμα τής κυβερνητικής προπαγάνδας, πως θα απαιτήσει επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου και συμμαχία των χωρών τού ευρωπαϊκού Νότου για μια άλλη πολιτική. Βεβαίως, ο cool Αλέξης οφείλει να δηλώσει δημοσίως πως είναι έτοιμος να φτάσει στη σύγκρουση στην περίπτωση που οι τροϊκανοί στυλώσουν τα πόδια. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρει να σχηματιστεί μια ευρεία κοινωνική πλειονότητα, η οποία θα είναι έτοιμη να τον στηρίξει στην τελική μάχη για τη σωτηρία των λαών από την ηγεμονία σαπισμένων ελίτ. Η μετριοπάθεια δεν έχει θέση σε επαναστατικούς καιρούς...
Ωστόσο, δεν αρκεί να απαλλαγούμε από τα μνημόνια για να ορθοποδήσει η χώρα ούτε η χάραξη μιας διαφορετικής οικονομικής πολιτικής από αυτή που ακολουθείται σήμερα. Η βάση για κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια δε μπορεί να είναι άλλη από την Παιδεία, γι' αυτό κι ανησυχώ σφόδρα από τη σιγή ασυρμάτου εκ μέρους τού ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά την εκπαιδευτική του πολιτική. Η Ελλάδα χρειάζεται πολίτες περισσότερο και πιο άμεσα από όσο έχει ανάγκη χρημάτων. Τί να τα κάνουμε τα λεφτά, αν είναι να χαθούν ξανά σε ένα βαρέλι δίχως πάτο; Αν, όμως, τα χρήματα των δανειστών δεν κατευθύνονταν στην αποπληρωμή παλαιότερων ληστρικών δανείων ή στις αχόρταγες τράπεζες, αλλά στην παιδεία σε όλες τις βαθμίδες της, σε όλο της το προσωπικό και, κυρίως, στην ανακατεύθυνση του εκπαιδευτικού προσανατολισμού, τότε θα ήμουν πρόθυμος να υποστώ κάθε θυσία από τους τροϊκανούς εσωτερικού κι εξωτερικού. Οσο, όμως, αυτό δε συμβαίνει κι όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση δε δείχνει να ενδιαφέρεται όσο θα έπρεπε τόσο περισσότερο θα αμφιβάλλω πως θα βγούμε ποτέ από την κρίση με τις σωστές προϋποθέσεις ώστε να μην ξαναβουλιάξουμε άμεσα σε αυτή...     

Χίλιες φορές δεξιός παρά "αριστερός τής ευθύνης"...

Τί είναι η πολιτική, τί είναι το ζουμί της; Είναι, απλώς, η διαχείριση της καθημερινότητας, χωρίς την ανάληψη πρωτοβουλιών που θα αλλάζουν τα κακώς κείμενα και θα βελτιώνουν ό,τι μένει στάσιμο; Ή, μήπως, είναι το ακριβώς αντίθετο, η υλοποίηση δηλαδή ενός μακροπρόθεσμου πλάνου το οποίο δεν θα εξαρτάται από τη βούληση των οικονομικώς ισχυρών, την ικανοποίηση μικροκομματικών ωφελημάτων και το λαϊκισμό; Με λίγα λόγια, τί χρειαζόμαστε περισσότερο ως κοινωνία, τους λογιστές που μετρούν σταγόνα σταγόνα το λάδι και το ξύδι για να μη μείνει παραπονεμένη η φράου Μέρκελ ή τους οραματιστές που θα γκρεμίσουν ένα σύστημα που αυτοεξευτελίζεται με την πρώτη ευκαιρία, όπως συμβαίνει στην προκαταρκτική επιτροπή για τη Λίστα Λαγκάρντ, και θα δημιουργήσουν στην θέση του μια χώρα η οποία δεν θα αποτελείται από πελάτες αλλά από πολίτες;
Ας θέσουμε, επιτέλους, τις προτεραιότητές μας στη σωστή τους διάσταση κι ας απομακρύνουμε από την εξουσία εκείνους που αντί για αναδιανεμητική πολιτική σχεδιάζουν χαράτσια, αντί για αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ψαλιδίζουν μισθούς και συντάξεις κι αντί για έμφαση στην παιδεία, στην καινοτομία και στην αναγέννηση της αγροτικής και βιοτεχνικής οικονομίας εξορίζουν τα δυνατότερα μυαλά μας στο εξωτερικό για να βρίσκουν χώρο να αναπνέουν οι μετριότητες και οι φαύλοι...
Στο ποδόσφαιρο υπάρχει ένας πολύ απλός κανόνας: για να σκοράρεις, πρέπει πρώτα να βγεις στην επίθεση. Οσο μένεις ταμπουρωμένος στην άμυνα και δεν ξεμυτίζεις ούτε για να οργανώσεις μια στοιχειώδη αντεπίθεση στο μόνο που μπορείς να ελπίζεις είναι στην αστοχία τού αντιπάλου. Το ίδιο συμβαίνει και με την τρόικα εσωτερικού. Πείτε μου εσείς ποιό θέμα από όσα κατά καιρούς συζητά με την τρόικα εξωτερικού έχει τεθεί από την ίδια; Μονίμως διατάσσεται να εφαρμόζει πολιτικές που της θέτουν οι δανειστές μας και τις οποίες αρκείται στο να καμουφλάρει επικοινωνιακώς βαφτίζοντας το κρέας ψάρι, όπως συνέβη με το χαράτσι στα ακίνητα.
Κι αν ο Αντ. Σαχλαμαράς κι ο Β. Βενιζέλος κουβαλούν στην πλάτη τους το άγος τής μεταπολίτευσης, ως ηγέτες των δύο κομμάτων που μονοπώλησαν την εξουσία τα τελευταία 40 χρόνια, ο Φ. Κουρέλης γιατί δεν έθεσε ποτέ, έστω για τα μάτια τού κόσμου, στο τραπέζι των συζητήσεων πιο αριστερές πολιτικές, παρά μόνο κλαίγεται κι οδύρεται για τα μέτρα που δε μπόρεσε να αποσοβήσει, αν κι έδωσε σκληρή μάχη όπως θέλει να ισχυρίζεται η μνημαρίτικη προπαγάνδα; Γιατί εξακολουθεί να προσφέρει αριστερό άλλοθι σε οικονομικούς εγκληματίες; Κι ως πότε θα παζαρεύει το αριστερό του παρελθόν για ένα δύο υπουργεία παραπάνω και μερικές ακόμα υψηλόβαθμες θεσούλες στη δημόσια διοίκηση; Αν αυτή είναι η Αριστερά τής ευθύνης, θα προτιμούσα να είμαι δεξιός. Τουλάχιστον δεν θα κορόιδευα όσους θα με ψήφιζαν και, κυρίως, τον εαυτό μου... 

Κι όμως, μοιάζουν σα δυο σταγόνες νερό...

Ο Β. Βενιζέλος δεν θυμίζει φυσιογνωμικά τον Ηλ. Κασιδιάρη. Ούτε η κορώνα, όμως, μοιάζει με τα γράμματα μολονότι δεν είναι τίποτα άλλο από διαφορετικές όψεις τού ίδιου νομίσματος. Το αυτό συμβαίνει με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και το χρυσαυγίτη βουλευτή, οι οποίοι μέσα από τη "διαφορετικότητά" τους υπερασπίζονται άμεσα ή έμμεσα ένα σύστημα που κρατιέται στη ζωή με επικοινωνιακούς αναπνευστήρες. "Είσαι λαμόγιο" εκστόμισε ο ένας, "είσαι φασίστας" του απάντησε ο άλλος στην προανακριτική τής Βουλής για τη λίστα Λαγκάρντ. Κανείς από τους δυο τους δεν είχε άδικο, γι' αυτό και η προπαγάνδα τους είναι αποτελεσματική: λένε μισές αλήθειες, στο διαχρονικό πρότυπο που έχει θέσει ο πρώτος διδάξας Γ. Γκέμπελς, για να μπορέσουν να πείσουν τα ακροατήρια στα οποία απευθύνονται για τη βασιμότητα των επιχειρημάτων τους και για την αγνότητα των προθέσεών τους. Μόνο που ούτε το ένα ούτε το άλλο υφίστανται στην πραγματικότητα...
Αν ήθελαν να είναι ειλικρινείς απέναντι στον ελληνικό λαό, ο Β. Βενιζέλος κι ο Ηλ. Κασιδιάρης θα του έλεγαν πως δεν είναι τόσο διαφορετικοί όσο τους δείχνει ο καθρέφτης. Ο ένας από την πρώτη γραμμή του μετώπου κι ο άλλος από τα μετόπισθεν δίνουν τον ίδιο ανίερο αγώνα ώστε να μη γίνει το "κακό" κι αυτή η χώρα αλλάξει την πορεία που της έχουν καθορίσει οι εγχώριοι και ξένοι επικυρίαρχοί της με την άγρια λιτότητα, τα χαράτσια και τα υπόλοιπα μέτρα που φτωχοποιούν έτι περαιτέρω τους φτωχούς και πλουτίζουν ακόμα περισσότερο τους πλούσιους. Η Χρυσή Αυγή λειτουργεί από τα δεξιά με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούν από το κέντρο και τα αριστερά το ΠΑΣΟΚ και η ΜΝΗΜΑΡ αντιστοίχως: ως αναχώματα του ποταμού που απομακρύνεται από την πηγή τής συμφοράς του, παρασέρνει στην πορεία του όποιο σκουπίδι έχει πεταχτεί σε αυτόν κι αναμένεται να καταλήξει σε μια αταξίδευτη θάλασσα, φιλική μόνο στα καλοκατασκευασμένα μεγάλα καράβια κι όχι στις σαπισμένες πιρόγες...