Η "Ντόλυ" κυβερνά αυτόν τον τόπο...

Αντί να παραθέσω τα ονόματα των υπουργών Οικονομικών, αλλά και των υπόλοιπων υπουργών που πέρασαν αυτά τα τέσσερα χρόνια από τη χώρα, θα είμαι πιο περιεκτικός και θα τους δώσω το όνομα "Ντόλυ": ναι, του κλωνοποιημένου πρόβατου που κάποιοι στα μέσα τής δεκαετίας τού 1990 είχαν προβλέψει πως θα ήταν η αρχή τού κακού. Γ. Παπακωνσταντίνου, Β. Βενιζέλος, Φ. Σαχινίδης, Γ. Ζανιάς, Γ. Στουρνάρας και τώρα Γκ. Χαρδούβελης, όλοι τους είναι κάτι χειρότερο από "παιδιά" τού Κ. Σημίτη, αν μπορεί να υπάρξει κάτι χειρότερο από αυτό: έχουν προκύψει από τη μήτρα τού σοσιαλδημοκρατικού νεοφιλελευθερισμού, αυτού του αρρωστημένου οικονομικού θεωρήματος που προτάσσει τη δημιουργική λογιστική από τη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου υπέρ των πολλών. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ο νέος "τσάρος" τής οικονομίας αποτελεί χαρακτηριστικό εκπρόσωπο της Ελλάδας που μας οδήγησε στην καταστροφή: από το "swap" της Goldman Sachs του 2001 έως το PSI, το οποίο στην αρχή κατέκρινε και στη συνέχεια λάτρεψε ως οικονομικός σύμβουλος του Λ. Παπαδήμιου, ο Γκ. Χαρδουβέλης, αγαπημένο "παιδί" και της οικογένειας Λάτση, είναι απλώς ο επόμενος στη λίστα των αναλώσιμων μνημονιολατρών που έχουν βάλει στόχο ζωής να συνεχίσουν την άγρια λιτότητα σε βάρος τής πλειονότητας του λαού για όσο πάει...

Μια από τις πολλές απορίες μου είναι η εξής: πώς είναι δυνατό ο Αντ. Σαχλαμαράς να αλλάζει τόσα πρόσωπα από μια κυβέρνηση που έχει "πετύχει" τόσα πολλά; Ο πρωθυπουργός δεν μας μιλούσε μέχρι χθες με καμάρι για τα επιτεύγματα των υπουργών του; Ανάπτυξη, "success story", πρωτογενές πλεόνασμα, έξοδος στις αγορές, τόσα "κατορθώματα" ζήσαμε με αυτούς που φεύγουν τώρα ως αποτυχημένοι. Γιατί αλλάζει, επομένως, ο Αντ. Σαχλαμαράς μια ομάδα που κερδίζει; Μήπως γιατί δεν κερδίζει τελικώς, όπως μας είπαν ακόμα και μετά από τις ευρωεκλογές οι κυβερνώντες και τα μιντιακά παπαγαλάκια τους; Αν ο Αδ. Γεωργιάδης αναγέννησε τη δημόσια υγεία γιατί κουνά μαντήλι στον "καλύτερο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης", όπως χαρακτήρισε στο τελευταίο του ρεσιτάλ γλειψίματος εκεί που πρώτα κατουρούσε τον Αντ. Σαχλαμαρά; Αν ο Γ. Στουρνάρας έσωσε την οικονομία μας, γιατί να το ρισκάρουμε αντικαθιστώντας τον έστω και με κάποιον που του μοιάζει τόσο πολύ; Αν η χώρα βιώνει την ανάπτυξη γιατί αντικαθίσταται ο καθ' ύλη αρμόδιος υπουργός Κ. Χατζηδάκης; Και τα παραδείγματα συνεχίζονται...

Θα μου πείτε, "είναι όλοι τους επιτυχημένοι αλλά ο λαός δεν το κατάλαβε και γι' αυτό χρειάζεται μια ανανέωση και με νέα πρόσωπα με καλύτερα επικοινωνιακά χαρίσματα". Αν ισχυρίζεστε κάτι τέτοιο, προφανώς έχουμε διαφορετική άποψη για τη νεότητα. Αν ο Μ. Βορίδης, ο Μ. Γιακουμάτος, ο Κ. Τασούλας, ο Ανδρ. Λοβέρδος και τόσοι άλλοι είναι φρέσκα πρόσωπα, μάλλον θα είστε από εκείνους που πιστεύουν ότι αν κάποιος δεν πατήσει πρώτα τα 90 δεν μπορεί να θεωρηθεί γέρος. Κι αν ο Αντ. Σαχλαμαράς ψάχνει τρόπους για να επικοινωνήσει το έργο του ενόψει βουλευτικών εκλογών και με εκπροσώπους της αποκαλούμενης λαϊκής δεξιάς, πού είναι ο πρωθυπουργός ο οποίος υποτίθεται είναι σκληρός πολέμιος του λαϊκισμού; Ας μην κοροϊδευόμαστε άλλο: άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς μήπως και κερδίσει λίγο περισσότερο χρόνο μια κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν ακόμα εκλεκτοί τού Βερολίνου-λείψανα ενός κόμματος του 8%, όπως ο Β. Βενιζέλος, ο Μ. Χρυσοχοΐδης, ο Π. Κουκουλόπουλος και η Αντζ. Γκερέκου. Το σόου, όμως, τελείωσε και οι κάλπες δεν αργούν... 


   

 

Ο Δον Κιχώτης είχε περισσότερες πιθανότητες με τη Δουλτσινέα, αλλά γιατί όχι;...

Οποιος ήθελε κι άλλες αποδείξεις ότι η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο τις πήρε με όσα ακολούθησαν της παραίτησης του γενικού γραμματέα Δημοσίων Εσόδων τού υπουργείου Οικονομικών. Η Κομισιόν, ούτε λίγο ούτε πολύ, εξέδωσε ανακοίνωση στήριξης του Χ. Θεοχάρη, του σκληρού διώκτη δηλαδή του κάθε μικρομεσαίου, ο οποίος ταυτοχρόνως σφύριζε αδιάφορα στη μεγάλη φοροδιαφυγή των διαφόρων λιστών Λαγκάρντ. Αυτό είναι εν μέρει λογικό: δεν βρίσκεις εύκολα πάντοτε τόσο καλούς υποτακτικούς, διατεθειμένους να είναι Δράκοντες απέναντι στους βιοπαλαιστές και "γατάκια" όταν έχουν να κάνουν με την ελίτ. Αν, όμως, πιστεύει η κυβέρνηση ότι μπορεί να μας εξαπατήσει ρίχνοντας όλη την ευθύνη σε ένα απλό πιόνι τού συστήματος είναι βαθιά γελασμένη. Πόσω μάλλον όταν είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο περιλάλητος ανασχηματισμός πρώτα θα πάρει την έγκριση του Βερολίνου και ύστερα θα ανακοινωθεί και στους ιθαγενείς...

Δεν το αισθάνεστε κι εσείς πως ύστερα από τις εκλογές επανερχόμαστε στην "κανονικότητα" της τελευταίας τετραετίας; Σας είχαν πει, για παράδειγμα, πριν πάτε στην κάλπη πως οι επικουρικές συντάξεις θα μειωθούν κι άλλο; Πως θα χρειαστεί νέο "κούρεμα" του δημόσιου χρέους γιατί δεν είναι βιώσιμο; Πως θα έκλειναν την Ολομέλεια της Βουλής νωρίτερα για να παραγραφούν μια ώρα αρχύτερα όλα τα αδικήματα των κυβερνήσεων Παπανδρέου-Παπαδήμου (για παράδειγμα μνημόνια, PSI, υποβρύχια)  ή για να μη συζητηθεί η νέα εσοδεία σκανδάλων, από την υπόθεση Μπαλτάκου έως τη δωροδοκία Μιχελάκη από τον εφοπλιστή δίχως καράβια Αν. Πάλλη; Πως τα δημόσια έσοδα δεν πηγαίνουν και τόσα καλά γι' αυτό και θα εξαναγκαστεί σε παραίτηση ο καθ' ύλη αρμόδιος γενικός γραμματέας; Το μόνο που σας έλεγαν οι κυβερνώντες και τα μιντιακά τους παπαγαλάκια ήταν πως πετύχαμε πρωτογενές πλεόνασμα, πως βγήκαμε στις αγορές, πως θα δημιουργηθούν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, πως τα δύσκολα πέρασαν. Εν μέρει, εξάλλου, η προπαγάνδα τους πέτυχε αφού τρεις στους δέκα ψηφοφόρους πείστηκαν ότι δεν ζουν σε καθεστώς οικονομικής γενοκτονίας ή, τέλος πάντων, πως αυτό πνέει τα λοίσθια χάρη στην ακάματη προσπάθεια των σαμαροβενιζέλων. Η ανθρώπινη βλακεία είναι αήττητη και δυστυχώς παίρνει μαζί της στην άβυσσο κι όσους επιμένουν να έχουν τα μάτια τους ανοιχτά κι όχι χωμένα στην άμμο όπως η στρουθοκάμηλος...

Το γράφω με πολύ μεγάλη θλίψη, αλλά η σημερινή Ελλάδα δεν πληγώνει απλώς τα παιδιά της, τα σκοτώνει. Οπου κι αν στρέψω το βλέμμα μου δεν αντικρίζω τίποτα άλλο από σαπίλα, μιζέρια, αναξιοκρατία, αδιαφάνεια, λαμογιά, την ίδια που υπήρχε και προ μνημονίων, "απλώς" γιγαντωμένη. Και το ακόμα χυδαιότερο; Τα σάπια, μίζερα, ανίκανα αρπακτικά που λαθροβιούν στους υπονόμους των παράνομων κι ανήθικων δοσοληψιών τους προσπαθούν να βυθίσουν όλο και περισσότερο στη δική τους λάσπη τις οάσεις δημιουργικότητας κι εντιμότητας σε αυτόν τον τόπο ή τις εξωθούν στο να πάρουν το δρόμο τής μετανάστευσης. Ακουγα τις προάλλες την κρατικοδίαιτη δημοσιογράφο Μ. Πυργιώτη, η οποία είναι και πρόεδρος του Ιδρύματος Καραμανλή, να ισχυρίζεται με τον ίδιο ενθουσιασμό που οι ιδεολογικοί της πρόγονοι αποκαλούσαν τις Μακρονήσους νέους Παρθενώνες πως είναι θετικό που η νεολαία ξενιτεύεται γιατί αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει στην Ελλάδα και θα κομίσει στη γλυκιά μας πατρίδα τις εμπειρίες της προς όφελος της ελληνικής οικονομίας. Οχι κυρία Πυργιώτη μου. Οι έλληνες που θα φύγουν από την Ψωροκώσταινα, αηδιασμένοι από τη ζωή που τους "προσφέρετε" εσείς και οι νταβατζήδες σας, και πετύχουν στην αλλοδαπή δεν πρόκειται να επιστρέψουν ποτέ παρά μόνο αν εμφιλοχωρήσει στον εγκέφαλό τους το μικρόβιο της αυτοκαταστροφής...

Ποιός λογικός άνθρωπος θα εγκατάλειπε μια πετυχημένη καριέρα στο εξωτερικό για να έχει την "τιμή" να συναλλάσσεται με ένα σύστημα το οποίο ευνοεί τη λαθροχειρία, την οικογενειοκρατία, τον κομματισμό, τη ρεμούλα και τη μετριότητα σε ένα καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα; Αν ζούσε σήμερα ο Σαρτρ δεν θα ισχυριζόταν πως η κόλαση είναι οι άλλοι, αλλά πως αυτή βρίσκεται στην Ελλάδα. Κι όσο αν έχουμε χρέος απέναντι στην ιστορία τής πατρίδας μας και στα γεννημένα ή αγέννητα παιδιά μας να πολεμούμε για μια καλύτερη χώρα, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι ο Δον Κιχώτης είχε περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει τους ανεμόμυλους και την καρδιά τής αγαπημένης του Δουλτσινέας. Αυτό δεν κάνει τον αγώνα μας άσκοπο, απλώς του δίνει τις πραγματικές, ηρωικές του διαστάσεις... 

   

Η Χρυσή Αυγή είναι το στρατιωτικό σκέλος τής Ν.Δ...

Η Ν.Δ. του Αντ. Σαχλαμαρά θυμίζει σε πάρα μα πάρα πολλά τη μετεμφυλιακή και προδικτατορική δεξιά: δαιμονοποιεί την Αριστερά, καπηλεύεται τον πατριωτισμό, θεσμοποιεί τη μισαλλοδοξία, υπηρετεί τυφλά τους ξένους προστάτες της, καπελώνει τη Δικαιοσύνη, δεν εφαρμόζει τις αποφάσεις της που δεν τη βολεύουν, παραβιάζει επανειλημμένως ακόμα και το Σύνταγμα και τους νόμους που οι ελίτ έχουν θεσπίσει προς το συμφέρον τους και χρησιμοποιεί τη βία, κρατική των δυνάμεων ασφαλείας και παρακρατική τής Χρυσής Αυγής, προκειμένου να διατηρεί ένα κλίμα τρομοκρατίας. Η Ν.Δ. του Αντ. Σαχλαμαρά δεν είναι διαφορετικό κόμμα από τη Χρυσή Αυγή τού Ν. Μιχαλολιάκου. Είναι, "απλώς", η πολιτικώς ορθή εκδοχή τού νεοφασισμού στην πατρίδα μας, η κεκαλυμμένη ακροδεξιά τού Κυρίου, η προβιά την οποία έχει ενδυθεί ο οπισθοδρομισμός για να φαίνεται μεταρρυθμιστικός και φιλοευρωπαϊκός...

Γι' αυτό και σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα προσπερνούσα δίχως να σταθώ τις κατηγορίες που εκτόξευσε χθες από τη Βουλή ο προφυλακισμένος αρχιχιμπαντζής με τα μαύρα. Μόνο που γνωρίζοντας το βίο και την πολιτεία τού Αντ. Σαχλαμαρά και του ακροδεξιού επιτελείου του, το βίντεο Μπαλτάκου και την κίνηση της κυβέρνησης να κλείσει άρον άρον την Ολομέλεια της Βουλής ώστε να παραγραφεί μια σειρά αδικημάτων, από τα μνημόνια και τη Λίστα Λαγκάρντ έως τα υποβρύχια και το PSI, και να ψηφιστούν νόμοι-εκτρώματα, όπως αυτός για τον αιγιαλό, από ελεγχόμενες μικρότερες πλειοψηφίες, δε μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου πως με τον Ν. Μιχαλολιάκο επικοινωνούσε κι ο διευθυντής τού γραφείου Τύπου τού πρωθυπουργού Γ. Μουρούτης και δύο τουλάχιστον υπουργοί. Για κάποιο "περίεργο" λόγο δηλαδή δεν θεωρώ απίθανο να υπήρχε και να υπάρχει μια υπόγεια συνεννόηση της "λάιτ" με τη "χαρντ κορ" ακροδεξιά σε αυτόν τον τόπο, οι οποίες σε αγαστή συνεργασία με τη διαπλεκόμενη σοσιαλδημοκρατία, η οποία θεωρεί τον εαυτό της παρθένα μόνο και μόνο γιατί σπεύδει να αυτοναρκώνεται όταν οι φασίστες επιβήτορες ασελγούν πάνω στο πτώμα της,  απεργάζονται την "Τελική Λύση" για τη μη άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία...

Πόσα κόρνερ, άραγε, θα χρειαστούν για να σφυριχτεί πέναλτι; Στους πόσους εξευτελισμούς τής κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας θα συνειδητοποιήσουμε ότι το πολίτευμα δεν κινδυνεύει από τους 300 συγκεντρωμένους ηλίθιους στην πλατεία Συντάγματος που έψαλλαν ναζιστικούς ύμνους, αλλά από τους 300 (τρόπος τού λέγειν) εντός τού Κοινοβουλίου, οι οποίοι αλλάζουν τους κανόνες τού παιχνιδιού κατά πώς βολεύει τα αφεντικά τους. Η κοινοβουλευτική ολιγαρχία δεν κινδυνεύει από τους δεκάρικους λόγους και τα νταηλίκια εγκληματιών τού κοινού ποινικού δικαίου, αλλά από τους ίδιους τους υποτιθέμενους φύλακές της. Ναι, οι πιο συνειδητοποιημένοι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα να κουνούν το δάχτυλο στο λούμπεν προλεταριάτο που πιστεύει ότι οι χρυσαυγίτες είναι αντισυστημικοί ήρωες οι οποίοι αποδίδουν δικαιοσύνη, έστω και με τους νόμους τής άγριας Δύσης. Είναι ντροπή, ωστόσο, να κάνουν το ίδιο όσοι όχι μόνο έχουν στρώσει με τις συμπεριφορές τους το χαλί στο νεοναζισμό για να παρελάσει έως την εξουσία αλλά και συνευρίσκονται στα κρυφά μαζί του, σαν άλλοι παράνομοι εραστές στα μοτέλ τής συνταγματικής ανωμαλίας...

Και είναι ακόμα μεγαλύτερη ντροπή αυτοί που απεργάζονται από κοινού σχέδια στο σκοτάδι για να διαιωνίσουν το συντηρητικό και μισάνθρωπο ραγιαδισμό να κατηγορούν την Αριστερά γιατί επιχειρεί να απελευθέρωσει την πολιτικώς ασυνείδητη εργατική τάξη και τους μικρομεσαίους από τη δηλητηριώδη αγκάλη των νοσταλγών τού χιτλερισμού. Η χώρα κινδυνεύει κυρίες και κύριοι με τον ίδιο τρόπο που κινδύνευε και πριν μια χούφτα παρανοϊκοί συνταγματάρχες καταλύσουν και την τότε επίφαση δημοκρατίας το 1967: όχι από τους "κομμουνιστάς", οι οποίοι πολύ φοβάμαι πως δεν θα προλάβουν να κυβερνήσουν, αλλά από τους κομμουνιστοφάγους, όχι από τους "εθνοπροδότες" αλλά από τους υπερπατριώτες, όχι από τους περήφανους ανθρώπους που δεν ανέχονται το μέλλον τους να είναι η ελεημοσύνη αλλά από τους γερμανοτσολιάδες που ορκίζονται να φυλάσσουν βωμούς κι εστίες την ίδια ώρα που αφήνουν τα περιττώματά τους στη Ρωμιοσύνη. Την ίδια Ρωμιοσύνη που κάθε ημέρα που περνά καταδικάζεται να ξαναζήσει τις χειρότερες στιγμές τής Ιστορίας της αφού "φρόντισε" να μη διδαχθεί τίποτα από αυτές...        

Ξύλο στις καθαρίστριες, δώρα στους Λάτσηδες στην Ελλάδα τού "νόμου και της τάξης"...

Κάθε φορά που προκύπτει ένταση στο κοινωνικό πεδίο, η οποία μπορεί να λάβει τη μορφή έκρηξης, η εκάστοτε κυβέρνηση απευθύνεται στα συντηρητικά αντανακλαστικά των νοικοκυραίων, καλώντας τους να απομονώσουν τους "αναρχοάπλυτους μπαχαλάκηδες" και να συσπειρωθούν γύρω από τους κυβερνήτες τους, οι οποίοι υποτίθεται πως τους διασφαλίζουν νόμο και τάξη. Η επίκληση, άλλωστε, των νόμων που είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα τής ελίτ είναι τάχα μου το ηθικό πλεονέκτημα της δεξιάς έναντι της Αριστεράς, η οποία στα μάτια των στενόμυαλων δεν επιδιώκει την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανατροπή ενός φαύλου συστήματος αλλά τη βία ως αυτοσκοπό στο πλαίσιο μιας ανούσιας επαναστατικής γυμναστικής. Θα συμφωνήσω μαζί τους στο ότι να πετάξεις μια μολότοφ ή να ρίξεις μια πέτρα σε ένα μπάτσο, γουρούνι, δολοφόνο δεν ανατρέπει το κατεστημένο. Αντιθέτως, το ενδυναμώνει αφού υποδαυλίζει τον υπολανθάνοντα οπισθοδρομισμό που όλοι κουβαλούμε μέσα μας...

Τί συμβαίνει, όμως, όταν ακόμα κι αυτή η σικέ νομιμότητα επιστρέφει μπούμεραγκ σε αυτούς που την εγκατάστησαν και δήθεν την περιφρουρούν σαν κόρη οφθαλμού; Τί γίνεται, για παράδειγμα, όταν οι υπουργάρες μας δεν σέβονται δικαστικές αποφάσεις κι όχι μόνο δεν γκρεμίζουν τα παράνομα "Mall" των Λάτσηδων και δεν επαναπροσλαμβάνουν παρανόμως απολυθείσες καθαρίστριες, αλλά χαρίζουν στους νταβατζήδες τους ακόμα και τα ευτελέστατα πρόστιμα τα οποία τους έχουν επιβάλει και στέλνουν τις δυνάμεις καταστολής τους για να βιαιοπραγήσουν σε βάρος των γυναικών που φροντίζουν να έχουν τουλάχιστον καθαρές τις χέστρες τους αφού έχουν βρόμικη τη συνείδησή τους; Οταν η από τη φύση της ατίθαση Αριστερά αψηφά τους άδικους νόμους απαιτώντας κοινωνική δικαιοσύνη, αυτό βαφτίζεται αναρχία. Οταν το κάνει η "νομοσεβούμενη" δεξιά μήπως λέγεται φαρισαϊσμός;...

Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά ήταν πάντοτε μια αποτελεσματική μέθοδος διαιώνισης της άνισης κατανομής τού πλούτου και της δικαιολόγησης της μικροδιαφθοράς. Οσο οι πλούσιοι δεν πληρώνουν τα εγκλήματά τους και οι μικρομεσαίοι αφήνονται να υποδύονται το ρόλο των φτωχοδιαβόλων προκειμένου να κάνουν τα στραβά μάτια στη λεηλασία τής ελίτ, μην περιμένετε αυτός ο τόπος να αλλάξει. Πόσω μάλλον όταν το "αφοπλιστικό" επιχείρημα του συστήματος σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πως είτε θα χάσουν τις θέσεις τους χιλιάδες εργαζόμενοι είτε δεν θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Αφήνω στην άκρη τη χυδαιότητα που έχουν αυτά τα λόγια όταν προέρχονται από "συμπονετικούς" εργοδότες που έχουν τους υπαλλήλους τους ανασφάλιστους, να τους δουλεύουν ατέλειωτες ώρες για ένα καρβέλι ψωμί, το οποίο μάλιστα τους το δίνουν με καθυστέρηση. Θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα του "Mall" για να αποδείξω ότι το πρόβλημα δεν είναι ότι η κυβέρνηση αναγνωρίζει μεν την παρανομία, αλλά δεν μπορεί να κάνει κάτι γιατί θα χάσουν τη δουλειά τους όσοι εργάζονται σε αυτό, αλλά το ότι δεν έχει την πολιτική βούληση να τα βάλει με τους κεφαλαιοκράτες, όπως ένας σκύλος δεν θα δαγκώσει ποτέ το χέρι τού αφεντικού του που τον ταΐζει. Οι υπάλληλοι του "Mall", για παράδειγμα, θα μπορούσαν να αποζημιωθούν με τα εκατομμύρια ευρώ που θα έπρεπε να πληρώσουν οι Λάτσηδες ως πρόστιμο. Από εκεί και πέρα, ο χώρος θα μπορούσε να δοθεί ξανά στους ίδιους ή σε άλλους επιχειρηματίες για εμπορική αξιοποίηση, αλλά με τήρηση της νομιμότητας αυτήν τη φορά, με την ψήφιση νόμου που θα τους υποχρέωνε να επαναπροσλάβουν τους ίδιους εργαζόμενους. Τόσες φωτογραφικές διατάξεις έχουν περάσει για τους προστάτες τους, ας περάσουν και μία για τους υπηκόους τους...

Το ίδιο ισχύει και για τους διαβόητους νόμους με τους οποίους οι διάφοροι αεριτζήδες απαλλάσσονται σχεδόν κάθε νομικής και φορολογικής υποχρέωσης προκειμένου να αρπάξουν κοψοχρονιά ακόμα και τον αέρα που αναπνέουμε. Κι όλα αυτά στο όνομα των επενδύσεων και της ανάπτυξης, λες και ο καιροσκόποι έχουν στο μυαλό τους το μακροπρόθεσμο κέρδος και το τί θα αφήσουν πίσω τους για την ελληνική κοινωνία. Είναι νεοφιλελεύθερο μύθευμα πως η οικονομία για να επανεκκινήσει οφείλει να ξεπουληθεί η περιουσία τού ελληνικού λαού κι αυτός να παραδώσει γη και ύδωρ στους λεφτάδες σωτήρες του. Πλούτος υπάρχει μπόλικος σε αυτήν τη χώρα κι επιδεικνύεται ανερυθρίαστα στις τηλεοπτικές μας οθόνες και στις σελίδες των κουτσομπολίστικων και λάιφσταϊλ περιοδικών. Μόνο που είναι άδικα διανεμημένος. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πόσα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί αν τα διάφορα ΕΣΠΑ δεν μοιράζονταν αποκλειστικώς στους ίδιους και στους ίδιους αετονύχηδες κολλητούς τής εξουσίας, αλλά δίνονταν σε ανθρώπους με καινοτόμες ιδέες, βιώσιμα επιχειρηματικά σχέδια και διάθεση για δημιουργία κι όχι για αρπαχτές, όπως και τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που έχουν δοθεί για τις τραπεζικές ανακεφαλαιοποιήσεις. Δεν έχω κάτι προσωπικό με τους σεΐχηδες με τις κελεμπίες που μοστράρουν τα πετροδολάριά τους στους ευρωπαίους λιγούρηδες. Δεν τους έχουμε ανάγκη ωστόσο για να ορθοποδήσουμε οικονομικώς. Δικαιοσύνη, από αυτή χρειαζόμαστε και είναι ακριβώς αυτή που μας στερούν εκείνοι που μετέτρεψαν τη ζωή μας από γιορτή σε βασανιστήριο...    

    

 

Και οι έσχατοι έσονται...υπουργοί

Η δεξιά δεν είχε για πρώτη φορά υποψήφιο στο β' γύρο ούτε στην Αθήνα, το μεγαλύτερο Δήμο τής χώρας, ούτε στην Αττική, τη μεγαλύτερη περιφέρεια. Το λιγότερο που μπορεί να σημαίνει αυτό είναι πως ο λαός αποδοκίμασε τους υποψηφίους της Αρ. Σπηλιωτόπουλο και Γ. Κουμουτσάκο αντιστοίχως. Σε μια "φυσιολογική" πολιτεία αυτό θα σήμαινε πως οι δύο αυτοί πολιτευτές θα αναγκάζονταν να επιστρέψουν στις δουλειές τους, αν πιστέψουμε ότι είχαν ποτέ κάτι τέτοιο και δεν ήταν απλώς παιδιά τού κομματικού σωλήνα. Στο Ελλαδιστάν, ωστόσο, κανένας αποτυχημένος δεν πάει σπίτι του αν έχει αποδείξει την απόλυτη αφοσίωσή του στον πρωθυπουργό που τον έστειλε στην εκλογική μάχη σαν άλλο κομάντο αυτοκτονίας, όχι για να κερδίσει αλλά για να διασώσει τους υποψηφίους τού παραπαίοντος κυβερνητικού του εταίρου...

Γι' αυτό και οι Σπηλιωτόπουλος-Κουμουτσάκος προβάρουν σήμερα υπουργικά κοστούμια. Γι' αυτό και το ίδιο ένδυμα ξαναδοκιμάζει πάνω του ο καρεκλοθήρας Ανδ. Λοβέρδος, ο οποίος αφού είδε πως το κομματίδιο που δημιούργησε είχε τόση απήχηση στο εκλογικό σώμα όση οι πετσέτες θαλάσσης στους εσκιμώους επέστρεψε στο μαντρί, "φυσικά" για να σώσει κι εκείνος τη χώρα. Πώς τυχαίνει, βεβαίως, η σωτηρία τής γλυκιάς μας πατρίδας να περνά από εκείνους που δημιούργησαν την αναγκαιότητα διάσωσής της αυτό μόνο η αδικαιολόγητη από τα πραγματικά περιστατικά φιλοδοξία τους το ξέρει και οι νταβατζήδες που κινούν τα στόματα των μαριονεττών, οι οποίες προσφέρονται αδιαμαρτύρητα γι' αυτήν τη δουλειά...

Κανένας, ούτε στην Ελλάδα ούτε στο εξωτερικό, δεν έχει πάρει κάποιο ουσιαστικό μάθημα από τα χρόνια των μνημονίων. Οι σαμαροβενιζέλοι μαγειρεύουν τον ανασχηματισμό σα να ήμασταν ακόμα στην εποχή των δανεικών παχιών αγελάδων, όταν το σύστημα με ένα μακιγιάρισμα αισθανόταν ακόμα πως είναι θελκτικό στους πολίτες. Προσπαθούν να βρουν από ένα οφίτσιο σε κάθε ηττημένο υποψήφιο βλαχοδήμαρχο, βλαχοπεριφερειάρχη και βλαχοευρωβουλευτή που συμπεριέλαβαν στα ψηφοδέλτιά τους επιβραβεύοντας αυτό που στο κέντρο των Αθηνών βαφτίζουν κομματική αφοσίωση αλλά στο χωριό μου το ονομάζουν λαϊκή κατακραυγή. Ισχύει, βεβαίως, ότι ο λαός δεν κάνει πάντοτε τις καλύτερες επιλογές κι αρκετές φορές αφήνει στην απέξω ικανούς για να προκρίνει άχρηστους γητευτές. Ας δεχθώ, επίσης, πως άνθρωποι όπως ο Γ. Κουμουτσάκος, ο οποίος μου είναι ένας συμπαθής δεξιός, αξίζουν μια ευκαιρία να δοκιμάσουν την τύχη τους σε ένα υπουργείο για να δούμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος τους. Αλλά ο Αρούλης ή ο Ανδρ. Λοβέρδος ξανά υπουργοί; Ημαρτον, που θα έλεγε κι ο Γ. Γεωργίου!

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, πάντως, δεν είναι τα πρόσωπα που θα κληθούν να εφαρμόσουν τις υπαγορευμένες από τους δανειστές μας πολιτικές, αλλά οι συγκεκριμένες πολιτικές αυτές καθαυτές. Τώρα που πέρασαν οι ευρωεκλογές ο Β. Σόιμπλε δεν έχει πλέον λόγο να κρύβεται, προετοιμάζοντάς μας για το τρίτο μνημόνιο, μολονότι μέχρι πρότινος μας έλεγε ο ίδιος και τα εγχώρια φερέφωνά του πως τα δύσκολα πέρασαν και ζούμε στην Ελλάδα τής ανάπτυξης, του πρωτογενούς πλεονάσματος, της εξόδου στις αγορές και του δωρεάν wi-fi για το πόπολο. Ο υπουργός Οικονομικών τής Γερμανίας, μάλιστα, είναι τόσο "ευγενής" ώστε ναι μεν μας καλεί να αυτοκτονήσουμε για μια ακόμα φορά, αλλά τώρα μας δίνει τη δυνατότητα να διαλέξουμε πώς θα το κάνουμε. Η αυτοκτονία, πάντως, για τον ίδιο και τα δικά του αφεντικά είναι απαράβατος όρος και του νέου πακέτου "διάσωσης"...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα δεν θεωρώ τη δημοκρατία, ακόμα και την άμεση, το ιδανικό πολίτευμα. Αυτό θα ήταν η αριστοκρατία, να είχαμε δηλαδή επτά ενάρετους σοφούς, απρόσβλητους από την αλαζονεία και τη διαφθορά τής απόλυτης εξουσίας, οι οποίοι θα έπαιρναν τις αποφάσεις τους με γνώμονα το γενικό συμφέρον. Επειδή, ωστόσο, ο καθένας μας δίνει διαφορετικό ορισμό τού σοφού κι επειδή με όσες καλές προθέσεις κι αν ξεκινά κανείς η εξουσία έχει το "χάρισμα" να διαβρώνει και τις πιο αγνές ψυχές, ας συμβιβαστούμε με τη δημοκρατία. Οχι βεβαίως τη σημερινή κοινοβουλευτική ολιγαρχία, αλλά ένα μοντέλο διοίκησης που προσιδιάζει περισσότερο στην αρχαία Αθήνα και το οποίο μπορεί να καταλήξει στο σοσιαλισμό, αυτήν τη φορά από τα κάτω κι όχι από τα πάνω, με την πρακτική αποδοχή του δηλαδή από τους πολίτες κι όχι με την αυταρχική επιβολή του από ένα γραφειοκρατικό κι άρα διεφθαρμένο κόμμα...

Ας εκμεταλλευτούμε τις νέες τεχνολογίες όχι μόνο για να δίνουμε ραπόρτο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το πού βρισκόμαστε και πώς αισθανόμαστε κάθε στιγμή τής ημέρας, αλλά και για να λαμβάνουμε αποφάσεις, ξεκινώντας από το συνοικιακό επίπεδο και φτάνοντας, ύστερα από μια διαδικασία πολιτικής ωρίμανσης στην οποία κομβικό ρόλο θα παίξει το σχολείο, και στη λήψη αποφάσεων σε εθνικό επίπεδο. Από όσο γνωρίζω, άλλωστε, οι αρχαίοι αθηναίοι που πρώτοι εφάρμοσαν κάτι αντίστοιχο έγιναν πρώτη δύναμη στον κόσμο κι όχι ευρωπαϊκή μπανανία, όπως οι απόγονοί τους. Σε μια πρώτη φάση εξάλλου μπορούμε, για παράδειγμα, να χρησιμοποιούμε και τη μέθοδο της κλήρωσης για τη συμπλήρωση των 300 θέσεων του Κοινοβουλίου, με αναλογική αντιπροσώπευση όλων των επαγγελματικών κατηγοριών και των ανέργων και για μία και μοναδική τετραετή θητεία. Τότε μόνο θα θεωρήσω πως το βουλευτιλίκι είναι λειτούργημα κι όχι μια ακόμα πολύ προσοδοφόρα μπίζνα. Εκτός αν πιστεύετε ότι οι 300 που αποφασίζουν αυτήν τη στιγμή για την τύχη μας είναι αναντικατάστατοι σοφοί των σοφών, που προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα και διαθέτουν αδιαμφισβήτητες περγαμηνές ήθους...    

 

Πάνε τέσσερα χρόνια από τότε που δεν έφυγες ποτέ...

Στο πρώτο γλυκοχάραμα ταξίδεψες να βρεις αυτό που σου στερήθηκε.

Στο κλέψαν μες απ’ τα χέρια γιατί πολύ το ζήλεψαν, πολλοί το φθόνησαν το άδολο το φως τού πρωινού.

Αυτό που ατίθασα σκορπά τη χλεύη του για ό, τι σκοτεινιάζει τις κόρες των ματιών.

Φτερούγισες πάνω απ’ την θολή αναλαμπή των γεγονότων, άπλωσες την ατελεύτητη καρδιά σου για να σκεπάσεις το δάκρυ των θνητών και τη ντροπή των αθανάτων.

Χαϊδεύεις γλυκά με τις στάλες τής βροχής τους καρπούς που δεν σ’ άφησαν να θερίσεις.

Κι εκείνοι στη μνήμη τής τρυφερότητας υπόσχεση σου δίνουν πως ό, τι έσπειρες ανέγγιχτο θα μείνει απ’ την θύελλα.

Χαμογελάς κι ο ήλιος βρίσκει τον άξιο διάδοχό του.

Οι ακτίνες του λιώνουν την απελπισία για να φυτρώσει η γλυκιά ανάμνηση.

Το σπουργίτι δεν αντέχει την ανελέητη βαρυχειμωνιά τής απώλειας.

Γι’ αυτό και χτίζει παντού φωλιές, για να εγκλωβίσει την παρουσία.

Η άνοιξη σ’ αποχαιρέτησε θλιμμένη για τις τύψεις με τις οποίες φόρτωσε τα μελλοντικά καλοκαίρια.

Σου ‘κλεισε τα μάτια για να μη δεις τις βουκαμβίλιες να κοκκινίζουν από θυμό και τις γαρυφαλλιές να μαραίνονται απ' την αδικία.

Σ’ αποχαιρέτησαν τα χρώματα, τ' αρώματα, τα βλέμματα, μ’ αντίο δεν σου είπαν.

Δεν γυρίζεις εκεί απ’ όπου δεν ξεστράτισες ποτέ.

Δεν λησμονείς ό, τι θωρεί για πάντα η ψυχή σου.

Μόνο το σώμα σου αρπάξαν τα θηρία, μονάχα αυτό μπορούσαν.

Αδύναμα να ξετρυπώσουν την Αγάπη απ' το καταφύγιο της θύμησης.

Ανίκανα να μυρίσουν την αναπνοή της μες την αποφορά τού τετριμμένου.

Πώς να επιστρέψεις όταν δεν έφυγες ποτέ;

Πώς να ξεχάσεις με τόσα όνειρα ζωντανά για συντροφιά;

Πώς να μισήσεις τον θάνατο όταν γονυπετής σ’ εκλιπαρεί γι' άφεση αμαρτιών;

Πώς να καταδικάσεις τους θεούς γιατί λάτρεψαν ό, τι έχτισαν τα συναισθήματα;

Μάνα, πατέρας, κόρη, γιος σ’ ένα τετράγωνο που δεν υπόκυψε στο κάλεσμα του τριγώνου.

Όσα οι κροίσοι αποζητούν στην ύλη, οι άπληστοι για ευτυχία θα τα 'διναν για ένα σου άγγιγμα, ένα φιλί.

Χωρίς παράπονο, δίχως ικεσία.

Μ’ απαίτηση μονάχα για δικαιοσύνη, έστω την ύστατη στιγμή. Μ’ αντίο δεν σου λένε.

Αντίο λένε μόνο τα χείλη των ασεβών.

Αυτών που δεν δροσίστηκαν ποτέ απ’ τα πάθη των ανθρώπων.

Όσοι γνωρίζουν το αιώνιο μυστικό δεν θρηνούν, μα περιμένουν.

Την ολόφωτη ημέρα που πνεύμα και κορμί ξανανταμώνουν σε μια μέθεξη πανηγυρική, σε μια σκηνή χωρίς επίγειους και ουράνιους κομπάρσους.

Ξανά μαζί αγκαλιασμένα, για να γιορτάσουν αυτό που ούτε ο χρόνος έχει τη δύναμη ν’ αφανίσει.

Την Αγάπη, τη με αρχή, μέση, αλλά δίχως τέλος αιώνια Αγάπη... 

 

Ο Μανώλης είναι αιώνιος έφηβος και η Ρένα έχει αρχίδια, πώς να μην τους φοβούνται οι πρόωρα γερασμένοι δειλοί;...

Θα ήμουν εντελώς άμυαλος ή ανιστόρητος αν έκλεινα τα μάτια μου στις αδυναμίες του και στήριζα 100% το ΣΥΡΙΖΑ. Εξακολουθώ να διατηρώ τις αμφιβολίες μου για το αν θα φανεί αντάξιος των ιστορικών περιστάσεων και θα καταφέρει να βγάλει τον ελληνικό λαό από τη μέγγενη των μνημονίων με αξιοπρέπεια και, κυρίως, με προοπτική απονομής κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν πετύχει, θα μιλάμε με σχετική σιγουριά για μια νέα εποχή. Αν αποτύχει, θα έχει πάρει στο λαιμό του τη χώρα και την Αριστερά για τα επόμενα τουλάχιστον 50 χρόνια. Ξέρετε, όμως, πότε θα ανησυχούσα περισσότερο, σε βαθμό να άρω την υποστήριξή μου στο κόμμα τής αξιωματικής αντιπολίτευσης; Οταν τα διαπλεκόμενα μίντια θα πάψουν να παρουσιάζουν το ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα διαβολικό κατασκεύασμα που θα έρθει για να γκρεμίσει την Ελλάδα και τους κατοίκους της στα Τάρταρα και να εγκαταστήσει το σατανά στο Μέγαρο Μαξίμου με σκοπό να καταστρέψει τη γλυκιά μας πατρίδα, να υφαρπάξει τις περιουσίες των φτωχών και να μας επιστρέψει στις σπηλιές...

Οταν τα μέσα ενημέρωσης της απόλυτης προπαγάνδισης των συμφερόντων των ελίτ σταματήσουν να επιτίθενται, για παράδειγμα, στον Μανώλη Γλέζο με το "ατράνταχτο" επιχείρημα πως φοβάται τα αεροπλάνα και δεν παρουσιάζουν πια τη 40χρονη σήμερα Ρένα Δούρου να χειροκροτεί την προ δεκαετίας και βάλε ζεϊμπεκιά τού Ακ. Τσοχατζόπουλου ούσα...40χρονη και τότε, θα απογοητευτώ για τη μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ από τη ριζοσπαστική Αριστερά στη σοσιαλδημοκρατία. Οσο, όμως, οι σύγχρονοι γερμανοτσολιάδες συνεχίζουν να φοβούνται τον αιώνιο έφηβο Μανώλη Γλέζο, όπως το έκαναν και οι πατεράδες και οι παππούδες τους επί κατοχής και μετεμφυλιακής Ελλάδας, κι όσο οι εθνικοί μας νταβατζήδες θα επιτίθενται στη Ρένα Δούρου με τη δικαιολογία ότι είναι νέα, όμορφη κι άπειρη από διοίκηση γυναίκα (λες και οι δικοί τους "άντρακλες" λακέδες είχαν διαχειριστεί έστω ένα περίπτερο πριν τους εγκαταστήσουν στα οφίτσιά τους), φοβούμενοι πως θα τους χαλάσει το πάρτι με τα σκουπίδια και τα γήπεδα, επιτρέψτε μου να στέκομαι στο πλευρό τού πρώτου ευρωβουλευτή τής χώρας (αυτή η δίκαιη αναγνώριση από τον ελληνικό λαό ισοσταθμίζει, κατά κάποιο τρόπο, άλλες λαϊφστιλίστικες επιλογές του στην ευρωκάλπη) και της νεοεκλεγμένης περιφερειάρχη Αττικής..

Δεν υπάρχουν ιερές αγελάδες παρά μόνο στην Ινδία, κι εκεί γιατί έτσι το θέλησαν οι κάτοικοί της. Από τη στιγμή, επομένως, που δεν υπάρχει ο τέλειος ή αλάνθαστος άνθρωπος είναι θεμιτότατο να ασκείται κριτική ακόμα και στους πιο άξιους ανάμεσά μας. Κι ο Μανώλης Γλέζος έκανε και κάνει σφάλματα και θα κάνει κι άλλα στο μέλλον. Είναι χυδαία, ωστόσο, η κριτική που του γίνεται γιατί είναι ηλικιωμένος και δεν μπαίνει στα αεροπλάνα, ειδικώς όταν προέρχεται από εκείνους που δεν σηκώνονται ούτε καν από τον καναπέ τους για να διαμαρτυρηθούν για τα κακώς κείμενα, παρά μόνο ξερνούν τη χολή τους μέσω πληκτρολογίων και ναρκισσιστικών αναρτήσεών τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τους κατανοώ, ωστόσο, και τους λυπάμαι ταυτοχρόνως: βλέπετε, οι άνθρωποι επαναστατούν για να ζητήσουν ένα δικαιότερο κόσμο, όχι για να δικαιολογήσουν τα αποκρουστικότερα ανθρώπινα ελαττώματα, όπως η απληστία. Οι λαοί, για παράδειγμα, ξεσηκώθηκαν και θα ξεσηκώνονται απαιτώντας δικαιότερη κατανομή τού πλούτου, δεν θα το κάνουν ποτέ όμως για χάρη τού νεοφιλελευθερισμού. Μπορεί να αποδέχονται, έτσι δίχως ταξική συνείδηση όπως είναι και ποτισμένοι με τρομοκράτηση, τις οφσόρ εταιρίες των πλουσίων και τις φορολογικές τους ελαφρύνσεις, δεν θα βγουν ποτέ όμως στους δρόμους για να τις υπερασπιστούν. Κι αυτό είναι το τεράστιο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς έναντι της δεξιάς...

Προφανώς θα ήταν καλύτερα αν ο Μανώλης Γλέζος πετούσε πιο συχνά κι από τους γλάρους ή αν ο Αλέξης Τσίπρας ομιλούσε την αγγλική πιο άπταιστα κι από καθηγητή γλωσσολογίας τής Οξφόρδης. Είδαμε, όμως, πόσο "περίφημα" τα πήγαν και τύποι όπως ο ρεζίλης των Παπανδρέου, ο οποίος χρησιμοποιεί τα αεροπλάνα πιο συχνά κι από ό, τι το τρόλεϊ εργαζόμενος που μένει στο Παγκράτι και δουλεύει στην Κυψέλη και τα αγγλικά είναι η μητρική του γλώσσα. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, εξάλλου, δεν τα πήγε καθόλου άσχημα στο ευρωντιμπέιτ για την προεδρία τής Κομισιόν, μολονότι απαντούσε στα ελληνικά. Καλώ, λοιπόν, τους καλοπροαίρετους και κακοπροαίρετους αντίπαλους της αξιωματικής αντιπολίτευσης να βρουν, όσο προλαβαίνουν, καλύτερα επιχειρήματα για να την κατηγορήσουν, τα οποία άλλωστε και υπάρχουν και είναι σοβαρά. Σε διαφορετική περίπτωση, ας γνωρίζουν ότι την κάνουν πιο συμπαθή ακόμα και σε παραδοσιακούς δεξιούς, οι οποίοι έχουν έστω και λίγο κουκούτσι μυαλό στο κεφάλι τους για να αντιλαμβάνονται ότι και η λάσπη έχει τα όριά της...