Πού είναι η δικαιοσύνη στο να γίνουν όλοι φτωχοί;...

Ο κατώτατος μισθός της συντριπτικής πλειονότητας των δημοσίων υπαλλήλων θα είναι εξακόσια ευρώ χωρίς τα, ελάχιστα ούτως ή άλλως εναπομείναντα, επιδόματα. "Ωραία, επήλθε επιτέλους κοινωνική δικαιοσύνη", θα έλεγε ο...Μουσολίνι! Κι αυτό γιατί η ισοπέδωση στο όνομα της εξυγίανσης λέγεται φασισμός, τόσο απλά...

Λυπάμαι, αλλά δεν είμαι από εκείνους που κατανοούν το βαρετό πλέον επιχείρημα πως η κυβέρνηση νομοθετεί με το "πιστόλι στον κρόταφο". Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του είχαν δυο χρόνια για να καταστρώσουν ένα βιώσιμο σχέδιο και για το δημόσιο τομέα. Εν τούτοις, προτίμησαν να πετούν τη "μπάλα" στην εξέδρα, προσδοκώντας πως θα πετύχαιναν και με τους "κουτόφραγκους" ό,τι κατάφεραν και με τον ελληνικό λαό προεκλογικώς, δηλαδή την εξαπάτησή τους. Ακόμα, όμως, και τώρα που τα ψέματα τέλειωσαν ο ρεζίλης των Παπανδρέου και το παρεάκι του εξακολουθούν να αναβάλλουν μια απόφαση που θα έπρεπε να είχαν λάβει από την πρώτη στιγμή έτσι ώστε να μην πληρώσουν όλοι ανεξαιρέτως οι δημόσιοι υπάλληλοι για εκείνους που διορίστηκαν ρουσφετολογικώς και χωρίς κανένα προσόν στο Δημόσιο. Οι μετατάξεις και η εργασιακή εφεδρεία είναι ημίμετρα όσον αφορά εκείνους που όχι μόνο δε μπορεί να είναι χρήσιμοι για τους πολίτες, αλλά που καταλαμβάνουν και πόστα από άξιους ανέργους. Πείτε μου, για παράδειγμα, πού μπορεί να μεταταγεί ο μπάρμαν της "Αγρογής" και να είναι ωφέλιμος; Εκτός κι αν ανοίξουν και κρατικά μπαρ, ώστε ο λαός να μεθά και να ξεχνά ποιοί φαύλοι πίνουν στην υγειά των κορόιδων...

Με λίγα λόγια, η φτωχοποίηση όλων συλλήβδην, ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων, ούτε δίκαιη είναι ούτε παραγωγική. Οι άξιοι και χρήσιμοι υπάλληλοι δικαιούνται ενός αξιοπρεπούς μισθού και μιας αξιοπρεπούς σύνταξης, όπως έχουν ανάγκη τα σχολεία μας δασκάλους και καθηγητές και τα νοσοκομεία μας γιατρούς και νοσηλευτές. Η απαραίτητη εξοικονόμηση δαπανών μπορεί να προκύψει από την κατάργηση και συγχώνευση άχρηστων δημόσιων οργανισμών, από την απόλυση απαίδευτων κι αντιπαραγωγικών υπαλλήλων, από την ενεργοποίηση και μετάταξη ικανών εργαζομένων, καθώς κι από τη μείωση αχρειάστων λειτουργικών εξόδων. Μόνο που όλα αυτά εμπεριέχουν το διαβόητο πολιτικό κόστος, που τόσο εύκολα σνομπάρουν στο δημόσιο λόγο τους ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, αλλά τόσο πρόθυμα υποκύπτουν σε αυτόν όταν είναι να λαμβάνουν αποφάσεις και να τις εφαρμόζουν...

Η ανυπακοή στην αδικία υποχρέωση, όχι έγκλημα!

Ας το ξεκαθαρίσουμε: αν οι άνθρωποι, διαχρονικώς, τηρούσαμε χωρίς εξαιρέσεις τα Συντάγματα, τους νόμους, τις υπουργικές αποφάσεις, τους κανονισμούς, τις οδηγίες κι οποιοδήποτε άλλον κανόνα θα ζούσαμε ακόμα στις σπηλιές. Κι αυτό γιατί θα ήταν παράνομο να χτίσουμε καλύβες! Από την άλλη, όμως, τρέφω σεβασμό για εκείνους που διάγουν τη ζωή τους με συνέπεια απέναντι στη νομιμότητα, για εκείνους δηλαδή που ακόμα κι αν διαφωνούν με κάτι που έχει θεσπιστεί από την Πολιτεία το τηρούν γιατί αυτήν θεωρούν την καλύτερη μέθοδο για να μη γίνουμε ζούγκλα. Ωστόσο, μόνο περιφρόνηση έχω για εκείνους που θυμούνται τους θεσμούς, τα Συντάγματα και τους νόμους α λα καρτ, αναλόγως δηλαδή με το τί τους συμφέρει και τί όχι κάθε φορά. Κι από αυτούς έχουμε πληθώρα στον ελληνικό δημόσιο βίο κι όχι μόνο...

Από τη μια η κυβέρνηση απαιτεί από τους πολίτες να πληρώνουν κάθε έκτακτη εισφορά τούς επιβάλλει με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός, αλλά και να μη διαμαρτύρονται για τα μέτρα με συγκεντρώσεις όπως εκείνες στην πλατεία Συντάγματος. Από την άλλη, όμως, μετατρέπει το Σύνταγμα σε κουρελόχαρτο όταν αυτό περιέχει άρθρα που δεν της είναι αρεστά. Από πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω; Από την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας που δεν ψηφίστηκε με αυξημένη πλειοψηφία ή με την επαναφορολόγηση εισοδημάτων τα οποία έχουν ήδη φορολογηθεί; Και το τραγικότερο ακόμα είναι πως τα ανώτατα δικαστήρια της χώρας εδώ και καιρό δε λαμβάνουν αποφάσεις με βάση την τήρηση της νομιμότητας, αλλά των πολιτικών ισορροπιών. Πού να απευθυνθεί, επομένως, αυτός ο έρημος πολίτης για να βρει το δίκιο του όταν του αποκλείουν, στην ουσία, το δικαίωμα προσφυγής στη Δικαιοσύνη, αλλά και στις κάλπες, ώστε να δοθεί ένα τέλος στο δράμα του;

Για να μην παρεξηγηθώ: δεν προτρέπω εμμέσως στη βία και στην αυτοδικία. Αυτές είναι πρακτικές, άλλωστε, που μόνο την εξουσία βολεύουν, αναζωπυρώνοντας τα συντηρητικά αντανακλαστικά των "νοικοκυραίων". Ωστόσο, το πολιτικό σύστημα είναι πολύ ένοχο και πολύ σάπιο για να απαιτεί από τους πολίτες να παρακολουθούν από τηλεοράσεως το βιασμό τους, δείχνοντας ανοχή στην προσπάθεια "σωτηρίας" τής χώρας από εκείνους που για το μόνο που αγωνιούν είναι για τις πολιτικές καριέρες τους και για τις θεσούλες των κομματόσκυλών τους. Δείτε, άλλωστε, με πόση ευκολία ψήφισαν το άδικο χαράτσι στα ακίνητα και πόσες αντιδράσεις φέρουν στη δίκαιη απόλυση ορισμένων "πρασινοφρουρών". Είμαστε πολύ οργισμένοι για να κάτσουμε στους τέσσερις τοιχούς των σπιτιών μας. Αν, όμως, τώρα καταφέρουμε να συγκρατήσουμε τα δάκρυά μας, θα κάνουμε σύντομα τους υπεύθυνους γι' αυτά να κλάψουν. Γι' αυτό και τη δεδομένη στιγμή η ανυπακοή στην αδικία δεν πρέπει να θεωρείται έγκλημα, αλλά κοινωνική υποχρέωση...

Σεξ, ψέματα και βιντεοκασέτες!

Αν κάποιοι πιστεύουν στην παρθενογένεση περισσότερο κι από την επιστημονική κοινότητα, αυτοί είναι ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ! Ακούγοντας, για παράδειγμα, το ρεζίλη των Παπανδρέου να διαλαλεί την "πραμάτειά" του, που δεν είναι καν δική του δηλαδή, στους γερμανούς βιομηχάνους ήμουν κι εγώ έτοιμος να χειροκροτήσω και να τον ψηφίσω στις επόμενες εκλογές γιατί...θα ήθελα να γίνει πρωθυπουργός! Μιλούσε για τις αλλαγές που έχουν γίνει στην Ελλάδα κι έψαχνα, ταυτοχρόνως, το διαβατήριό μου για να επισκεφτώ αυτήν τη χώρα όπου, επιτέλους, η ουτοπία ήρθε στην εξουσία. Από διαστροφή άκουσα και τον υπουργό Οικονομικών να αναφέρει πως οι έλληνες ανήκουν στους τριάντα πλουσιότερους λαούς παγκοσμίως, οπότε μπορούν ανέτως να γίνουν πιο φτωχοί, και σιχτίριζα την τύχη μου που δε με γέννησε απόγονο ενός Περικλή, ενός Αλέξανδρου, ενός...Βενιζέλου. Ε, μετά ή πριν δεν θυμάμαι ακριβώς, ήρθαν και οι απειλητικές δηλώσεις του "κορυφαίου" ηθοποιού τής βιντεοκασέτας και βουλευτή σήμερα Γ. Βούρου πως μπορεί να μην ψήφιζε το χαράτσι στα ακίνητα και είπα πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην επισκεφτώ αυτήν τη χώρα που τη λένε Ελλάδα κι όπου αν μετοικήσω εκεί μπορώ να ισχυρίζομαι πως έχω το μυαλό του Αϊνστάιν, την εξωτερική εμφάνιση του Μπραντ Πιτ και τα χρήματα του Μπιλ Γκέιτς κι όχι μόνο να μη με περνούν για τρελό, αλλά να υπάρχουν κι άνθρωποι που να με θεωρούν σωτήρα...
Ξέρετε πότε μπορεί να έδειχνα οίκτο σε αυτούς που μας κυβερνούν; Αν έβγαιναν και δήλωναν πως δύο χρόνια δεν έκαναν τίποτα για τη μείωση των κρατικών δαπανών και την καταπολέμηση της αναξιοκρατίας και της φοροδιαφυγής, γι' αυτό και κάθε ημέρα παίρνουν κι από ένα φορομέτρο, που είναι τόσο σχεδιασμένο και δίκαιο όσο το επίδομα πολύτεκνης της Ελένης Μενεγάκη! Κι αν έβγαιναν, επιτέλους, στο πόπολο κι όχι μόνο δεν το τρομοκρατούσαν, αλλά του έλεγαν ξεκάθαρα: "Κύριοι, δεν πρόκειται να χρεοκοπήσουμε γιατί ακόμα δεν έχει βρεθεί τρόπος το ανθρώπινο είδος να κατοικήσει τη Σελήνη ή κάποιον άλλον πλανήτη κι έτσι δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής από μια χρεοκοπημένη Γη! Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι δεν πρόκειται να προχωρήσουμε σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, με πρώτα θύματα τα επιχειρηματικά τζάκια που λυμαίνονται τη χώρα από το Β' παγκόσμιο πόλεμο και τους κοπρίτες του Δημοσίου που στερούν δουλειές, αμέσως ή εμμέσως, από άξιους ανέργους"...
Πολύ φοβάμαι, όμως, πως αυτή η κυβέρνηση, αυτό το πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να εκστομίσουν ποτέ αυτά τα λόγια. Θέλει...άντερα για να δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει κι αυτοί δεν τα έχουν. Σε αυτό το πλαίσιο, λύσεις δεν είναι ούτε τα χαράτσια στον αέρα που αναπνέουμε ούτε, φυσικά, αναδιαπραγματεύσεις του μνημονίου, όπως υπόσχεται μέσα στη δίψα του για εξουσία ο Αντ. Σαμαράς. Τη λύση έχει ιστορικό χρέος να δώσει ο... "εχθρός" λαός, είτε αυτό σημαίνει εκλογές, είτε κάτι πιο επαναστατικό σε μια εποχή που το Σύνταγμα καταπατείται πρώτα και κύρια από εκείνους που το δίδασκαν στο πανεπιστήμιο πριν γίνουν αντιπρόεδροι...

Ενας λαός που δεν παίζει για τον "προπονητή" του...

Γιατί ο Ζοζέ Μουρίνιο θεωρείται ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο; Οχι τόσο γιατί δεν υπάρχουν καλύτεροι από τον πορτογάλο στον τομέα της τακτικής, όσο γιατί ξέρει να διαχειρίζεται τους παίκτες του και να τους προστατεύει καλύτερα από κάθε άλλον. Βγαίνοντας από το ποδοσφαιρικό τερέν και πηγαίνοντας στο πολιτικό, η σύγκριση με το ρεζίλη των Παπανδρέου προκαλεί κατάθλιψη σε όσους πίστεψαν ότι ο σημερινός πρωθυπουργός θα μπορούσε να βελτιώσει την ποιότητα ζωής όσων κατοικούν σε αυτήν τη χώρα. Κι αυτό γιατί στα σχεδόν δύο χρόνια που κυβερνά, μοιράζει τις ευθύνες για τα δεινά μας δεξιά κι αριστερά και, κυρίως, δεν πείθει παρά ελάχιστους πως είναι εκείνος που θα μας βγάλει από το τούνελ. Κι αυτός είναι ο σοβαρότερος λόγος που η κυβέρνηση έχει φτάσει στο αδιέξοδο: δεν πείθει πλέον πολλούς να συστρατευτούν μαζί της γιατί, απλούστατα, μετά από τόσα ψέματα και νέα μέτρα την εμπιστεύονται πια ελάχιστοι...

Θεωρώ πως από ένα σημείο και μετά η πλειονότητα των ελλήνων θα ήταν πρόθυμη να υποστεί θυσίες για να σωθεί η χώρα. Αυτός ο βολονταρισμός, όμως, έχει χαθεί για τα καλά γιατί η κυβέρνηση δεν έπεισε πως στα βάρη συμμετέχουν όλοι αναλογικώς με βάση τις οικονομικές τους δυνάμεις. Αντιθέτως, "χτύπησε" και "χτυπά" επανειλημμένως τους ίδιους μισθωτούς και συνταξιούχους, κάνοντας ελάχιστα για να πατάξει τη φοροδιαφυγή και να περιορίσει τις κρατικές δαπάνες. Σε αυτό το πλαίσιο, ακόμα κι εκείνοι που μπορεί να έχουν τα χρήματα για να πληρώσουν τις έκτακτες εισφορές δεν έχουν καμιά ψυχική διάθεση να το κάνουν για να διαιωνίζεται μια κοινωνική αδικία. Αυτήν την ώρα, άλλωστε, ακόμα και στην εργασιακή εφεδρεία δε μπαίνουν οι ανάξιοι, αλλά όσοι δεν είναι "πρασινοφρουροί"...

Ενώ, όμως, το ΠΑΣΟΚ έχει "βυθιστεί" στις δημοσκοπήσεις τόσο πολύ που πια απέχει περισσότερο από τη Ν.Δ. από ό,τι απέχει το ίδιο από το ΚΚΕ, η Αριστερά τείνει προς ένα νέο ιστορικό έγκλημα, όπως αυτό της αποχής της από τις εκλογές πριν από εξηνταπέντε χρόνια: επιμένει να μη δημιουργεί ένα ενιαίο μέτωπο, την ώρα που η χώρα την έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ. Και το ακόμα χειρότερο; Εξακολουθεί να υπερασπίζεται όλους όσοι στέκονται απέναντι στην κυβέρνηση και στην τρόικα, χωρίς να θέτει ούτε ένα αξιολογικό κριτήριο στην τοποθέτησή της. Επιτρέπει, δηλαδή, έτσι με το κάψιμο των ξερών, το κάψιμο και των χλωρών...

Γιατί οι έλληνες δε χρειαζόμαστε τα...νετρίνα!

Ας υποθέσουμε πως ο Αλμπερτ Αϊνστάιν δεν ήταν τόσο έξυπνος όσο θα ήθελαν όσοι προτιμούν να θαυμάζουν από το να κατανοούν. Ας θεωρήσουμε ως δεδομένη, δηλαδή, την ανακάλυψη ιταλών επιστημόνων σύμφωνα με την οποία τα νετρίνα τρέχουν γρηγορότερα κι από το φως κι επομένως όχι μόνο καταρρέει η θεωρία της σχετικότητας του, σπουδαίου ούτως ή άλλως, γερμανού επιστήμονα, αλλά και πως ανοίγεται ο δρόμος, όσο απίστευτο κι αν διαβάζεται, για ταξίδια στο παρελθόν! Ας σκεφτούμε, επομένως, πως μπαίνει σήμερα το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε μια χρονοκάψουλα κι επιστρέφει στην εποχή πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες τής Αθήνας ή το σκάσιμο της "φούσκας" της "Λίμαν Μπράδερς", που αποτέλεσε το έναυσμα για μια παγκόσμια οικονομική κρίση που δε λέει να τελειώσει. Λυπάμαι για την απαισιοδοξία μου, αλλά θα έκανε τα ίδια, μολονότι υποτίθεται πως θα είχε γνώση της σημερινής κατάστασης της χώρας! Κι αυτό γιατί κανένας κομματικός σχηματισμός, είτε στα δεξιά είτε στα αριστερά του πολιτικού φάσματος, δεν έχει ακόμα κάνει την ουσιαστική αυτοκριτική του...
Για τους δεξιούς φταίει μόνο το σπάταλο Δημόσιο, η μη ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και, για τους πιο "μερακλήδες", οι μετανάστες! Στη δεξιά ρητορική επανέρχεται συχνώς η φράση, "η Ελλάδα παραμένει το μοναδικό κομμουνιστικό κράτος στην Ευρώπη", μπερδεύοντας, μέσα στην ιδεολογική απλοϊκότητα, το αυταρχικό και γραφειοκρατικό μοντέλο της Σοβιετικής Ενωση του Στάλιν με το μαρξισμό. Αδυνατούν, όμως, να μας εξηγήσουν οι Μάνοι και οι Ανδριανόπουλοι αυτής της χώρας γιατί το "παιχνίδι" της διαφθοράς δεν παίχτηκε μόνο μεταξύ της κομματικής νομενκλατούρας και των "λεγεωνάριων" ψηφοφόρων της, αλλά και μεταξύ όσων άσκησαν κρατική εξουσία και μερικών εκατοντάδων δήθεν επιχειρηματιών, οι οποίοι δε δημιούργησαν τον πλούτο τους μέσω της καινοτομίας και του ρίσκου αλλά δια των υπόγειων συναλλαγών με εκείνους που έλεγχαν το δημόσιο ταμείο. Για να μην ξεχνιόμαστε, επίσης, η Ελλάδα έχει ζήσει και την εποχή όπου οι φόροι στις επιχειρήσεις ήταν ιδιαιτέρως χαμηλοί (θυμάστε...κάποιο Γ. Αλογοσκούφη;), ωστόσο όχι μόνο δε διαπιστώθηκε αύξηση των θέσεων εργασίας, αλλά, αντιθέτως, είδαμε υπεραξίες να μετατρέπονται σε καταθέσεις σε φορολογικούς παραδείσους και βιομηχανίες να "μεταναστεύουν" σε γειτονικές χώρες, με ακόμα χαμηλότερη φορολογία και φτηνότερο εργατικό δυναμικό. Σε αυτό το πλαίσιο αδυνατώ να κατανοήσω πώς η "βουλγαροποίηση" των μισθών θα κάνει τη ζωή μας καλύτερη. Κι όσο για τη μετανάστευση, που αποτελεί και το μεγαλύτερο έγκλημα της παγκοσμιοποίησης, η δεξιά αδυνατεί να μας εξηγήσει γιατί είναι κι αυτή δημιούργημα του σοσιαλισμού κι όχι ενός συστήματος που "βάφτισε" την απληστία "ελευθερία των αγορών"...
Την ίδια ώρα, ωστόσο, ζει και η Αριστερά τις δικές της ιδεολογικές εμμονές: είναι νόμος το δίκιο του εργάτη; Οχι! Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη που δουλεύει, παράγει, δημιουργεί κι απαιτεί ο πλούτος που γεννιέται από το μόχθο του να μοιράζεται ισόποσα. Νόμος δεν είναι το δίκιο του εργάτη που τεμπελιάζει κι ανάγει την άγνοιά του για τους μηχανισμούς του κόσμου σε ιδεολογική παντιέρα. Γι' αυτό κι όσο η Αριστερά επιμένει να κατεβαίνει στους δρόμους για όλους ανεξαιρέτως όσους χάνουν τη δουλειά τους, ανεξαρτητως αν τη χάνουν δικαίως ή αδίκως, θα παραμένει κατακερματισμένη όχι τόσο σε επίπεδο κοινοβουλευτικής εκπρόσωπησης όσο λαϊκής απήχησης...
Για όλους αυτούς τους λόγους, πολύ φοβάμαι πως ακόμα κι αν τελικώς δεν έχει πλέον εφαρμογή η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, έχει ωστόσο, διαχρονικότητα η ρήση του πως "δε μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα, αν εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε τον ίδιο τρόπο σκέψης που τα δημιούργησε". Γι' αυτό και η χρονοκάψουλα είναι μια άχρηστη εφεύρεση για μια χώρα που έτσι κι αλλιώς όχι μόνο δεν έχει απομακρυνθεί από το αυτοκαταστροφικό παρελθόν του ανέξοδου πλουτισμού και της θεοποίησης του κουτσαβακισμού, αλλά συνεχίζει να το αναπολεί με την ψευδαίσθηση του χαμένου παραδείσου...

Η τρομοκρατία, τελευταίο καταφύγιο των αποτυχημένων...

Φαίνεται πως στο ΠΑΣΟΚ,εκτός από όλα τα άλλα, είναι κι ανιστόρητοι. Διαφορετικά, θα καταλάβαιναν πως όποιος θέλει να ηγηθεί ενός λαού ώστε αυτός να "στρατευτεί" μαζί του δε μπορεί να το κάνει ούτε με τη βία ούτε με τις απειλές που δημιουργούν φόβο. Αυτές οι μέθοδοι δεν είναι παρά τα τελευταία καταφύγια των αποτυχημένων.

Ο πολλά βαρύς Ευάγγ. Βενιζέλος βγήκε να μιλήσει για τον κίνδυνο να γίνει η σημερινή Ελλάδα η Αργεντινή του २०००, καθώς, εκ νέου, και για πολεμική περίοδο. Ο αντιπρόεδρος δημιουργεί ένα κλίμα τρόμου, "ξεχνώντας" να υπενθυμίσει ότι η χώρα μας, σε αντίθεση με την Αργεντινή, χρησιμοποιεί ένα νόμισμα που το χρησιμοποιούν ακόμα δεκαέξι χώρες. Και το σημαντικότερο; Στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, που δημιούργησαν όσοι σήμερα "τρέχουν" να προλάβουν τα χειρότερα, αν καταρρεύσει η Ελλάδα, καταρρέει ο πλανήτης. Δεν θα ήθελα, επίσης, να υπενθυμίσω στον Ευάγγ. Βενιζέλο πώς δραπέτευσε ο πρόεδρος της Αργεντινής από το προεδρικό μέγαρο στο Μπουένος Αϊρες πριν από έντεκα χρόνια...

Την ίδια ώρα, βεβαίως, είχαμε και την επανεμφάνιση του "φαντομά" πρωθυπουργού μας, ο οποίος τραγούδησε ξανά το μόνο άσμα που μοιάζει να ξέρει: "στην περίπτωσή μας, όμως, δεν υπάρχει άλλος δρόμος", είπε στους ψοφοδεείς βουλευτές του, οι οποίοι μόνο στον Ηλ. Μόσιαλο και στα μίντια ξέρουν να κάνουν το μάγκα. Μόνο που ο "λαοπρόβλητος" πρωθυπουργός μας δε μας έχει εξηγήσει ακόμα γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος, γιατί δηλαδή ενώ η κυβέρνησή του βάζει κάθε τρεις και λίγο "πάτο στο βαρέλι" (δική τους έκφραση) κάθε τόσο ανακοινώνει νέα μέτρα; Γιατί δε μας εξηγεί ο ρεζίλης των Παπανδρέου πώς έκανε το "μαγικό" από τη μια η συντριπτική πλειονότητα του λαού να κάνει θυσίες, αλλά οι δημόσιες δαπάνες να έχουν αυξηθεί το τελευταίο έτος; Πού είναι οι απολύσεις εκατοντάδων χιλιάδων άχρηστων κομματόσκυλων από το δημόσιο τομέα; Πού είναι η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου;...

Ποιός, όμως, να αντιδράσει συντεταγμένα όταν και η αντιπολίτευση, δεξιά κι αριστερά, ευτελίζει το δημόσιο διάλογο σε τηλεοπτικά βαριετέ α λα Ρούλα Κορομηλά; Τί ανάγκη έχει ο λαός τα σόου με ψωμιά και γάλατα από ανθρώπους που τους τα φέρνουν στη βίλα τους στην Εκάλη οι φιλιππινέζες τους; Πώς θα βελτιωθεί η καθημερινότητά μας από εκφράσεις όπως "γομάρια", οι οποίες εκτοξεύονται στο όνομα του "χωριατισμού" και, μάλιστα, με υπερηφάνεια; Δυστυχώς, είναι ακριβώς αυτή η χωριάτικη νοοτροπία δήθεν πολιτικής παλικαριάς, που όχι μόνο δεν απαντά στα προβλήματα, αλλά ευθύνεται και για τη δημιουργία τους...

Με μια...δημοκρατία ξεχνιέσαι!

Ξέρετε ποιά είναι η μεγαλύτερη απάτη της μεταπολίτευσης; Η ψευδαίσθηση πως επανήλθε η δημοκρατία στον τόπο! Μακάρι να μη χρειαζόταν να σας γκρεμίσω κι αυτό το άγαλμα, αλλά η δημοκρατία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο, έπαψε να υφίσταται τη στιγμή που καταργήθηκε και η τελευταία εκκλησία του δήμου. Από τότε ο πλανήτης πορεύεται με κοινοβουλευτικές ολιγαρχίες, για να μην τις χαρακτηρίσω τυραννίες. Και είναι ακριβώς αυτή η απόσταση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στους πολίτες και στην κεντρική ή περιφερειακή εξουσία, η οποία ευθύνεται και για τα σημερινά ελληνικά δεινά, όπως ευθύνεται για οποιαδήποτε άδικη κατανομή πλούτου ανά τη γη. Με λίγα λόγια, από τη στιγμή που οι πολίτες μετατράπηκαν σε υπήκοοι, οι διαχειριστές της τύχης τους έπαψαν να υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον, δίνοντας έμφαση μόνο σε εκείνο των ίδιων και των χορηγών τους...
Μα, θα μου πείτε, ο λαός ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα και είναι υπεύθυνος για το πού δίνει την προτίμησή του. Τί στο διάολο θες, ενδεχομένως να με ρωτήσετε όταν οι ιστότοποι αποκτήσουν μια εντονότερη διαδραστική μορφή, μια...Σοβιετία; Οχι κύριοι, αλλά όταν με πείσετε πως κάποιος μπορεί να γίνει γιατρός αν πηγαίνει μια φορά στα τέσσερα χρόνια στην Ιατρική Σχολή, τότε θα πάω με τα νερά σας και θα ισχυριστώ πως κάποιος είναι δυνατό να είναι συνειδητοποιημένος πολίτης, αν του δίνεται το δικαίωμα να αποφασίζει για τα κοινά μια στο τόσο. Με την ίδια λογική, κάποιος θα έπρεπε να αποφασίζει για τον αν θα ήθελε να χωρίσει τη σύζυγό του κάθε τέσσερα χρόνια και στο ενδιάμεσο θα έπρεπε να δείχνει υπομονή ακόμα κι αν εκείνη ήταν η πιο ανυπόφορη του κόσμου!
Αυτή η χώρα κυβερνήθηκε από τη μεταπολίτευση και μετά, για να μην το γυρίσουμε στην αρχαιολογία, από μερικές χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι αποφάσιζαν κατά το δοκούν και με βασικό άξονα τον πλουτισμό των ίδιων και των χορηγών τους, καθώς και την επανεκλογή τους. Για να το επιτύχουν, έπρεπε να δημιουργήσουν κι ένα στρατό ανίκανωνκομματικών ταλιμπάν, οι οποίοι θα κρατούσαν "τσίλιες" έναντι ενός αξιοπρεπούς ανταλλάγματος. Μετρήστε όλους αυτούς, αλλά μετρήστε κι όλους εκείνους που τα σαράντα, περίπου, αυτά χρόνια εργάστηκαν νύχτα ημέρα όσο πιο έντιμα μπορούσαν για να μπορέσουν να ζήσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους με αξιοπρέπεια και να σπουδάσουν τα παιδιά τους ώστε αυτά να έχουν μια καλύτερη ζωή. Κι όταν τελειώσετε την καταμέτρηση κι αναλογιστείτε τις θυσίες στις οποίες υποβλήθηκαν αυτοί οι άνθρωποι για να έρχονται τώρα οι βολεμένοι να τους ζητούν και νέες και, μάλιστα, να έχουν το απόλυτο θράσος να τις χαρακτηρίζουν δίκαιες κι αναγκαίες, ελάτε και πείτε μου αν δε βλέπετε πια χωρίς κυάλια το κοινωνικό τσουνάμι να έρχεται και να καταπνίγει αυτούς που μέσα στον επίκτητο αυτισμό τους τολμούν ακόμα να βαυκαλίζονται τους δημοκράτες και τους σοσιαλιστές...