Το πραξικόπημα που...έγινε

Κάπου τα έχει μπερδέψει ο Στ. Ψυχάρης μέσα στην αγωνία του να διασώσει ένα πολιτικό σύστημα που μυρίζει πιο πολύ κι από ξεχασμένο πτώμα: το πραξικόπημα δεν αποτράπηκε, όπως θέλει να παρουσιάζει με το προπαγανδιστικό-προβοκατόρικο πρωτοσέλιδο του "Βήματος της Κυριακής". Το πραξικόπημα έχει λάβει χώρα εδώ και δυόμισι χρόνια περίπου, από την αλήστου μνήμης ημέρα που ο ρεζίλης των Παπανδρέου έδενε χειροπόδαρα τη χώρα στη νεοφιλελεύθερη μέγγενη των μνημονίων. Αν μη τί άλλο, πάντως, θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι δεν το έκανε με το "μπρουτάλ" τρόπο των συνταγματαρχών το 1967, αλλά με στιλ, με ένα "ρομαντικό" λογύδριο περί απάνεμων λιμανιών από το γραφικό Καστελόριζο. Οπως και να έχει, πάντως, η διαφορά δεν είναι και πολύ μεγάλη. Αλλωστε, 45 χρόνια αργότερα ο "κομμουνιστικός κίνδυνος" εξακολουθεί να κυριαρχεί στη δημοκοπική ρητορική τού σάπιου κατεστημένου, το οποίο πασχίζει να ωραιοποιήσει ένα νέο πακέτο μέτρων που χαρακτηρίζεται κι αυτό από αδικίες και βαρβαρότητα...
Στην Ελλάδα τού 2012 τα ξερονήσια, τα βασανιστήρια και η λογοκρισία δεν είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να θεμελιωθεί μια δικτατορία. Αρκεί η χειραγώγηση και κατατρομοκράτηση του λαού από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, η οικονομική του εξαθλίωση, καθώς και η αστυνομική βία και η...πονηρή διάλυση και υποβάθμιση μεγαλειωδών συγκεντρώσεων προκειμένου να τεθεί στο περιθώριο η πραγματική δημοκρατία. Σε αυτό το σκηνικό τα τανκ περισσεύουν, φαίνεται όμως πως όχι και η προβολή τού κινδύνου χρησιμοποίησής τους με στόχο το πόπολο να μην κάνει το "λάθος" κι εξεγερθεί σε βάρος πολιτικών που του καταστρέφουν τη ζωή και στρίψει το καράβι αριστερά. Το έχουμε ζήσει στο παρελθόν και το ζούμε και τώρα: δεν υπάρχει τίποτα που να φοβίζει περισσότερο την ελίτ από τους χειραφετημένους και ταξικώς συνειδητοποιημένους πολίτες. Γι' αυτό και θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο στη διάθεσή της ώστε να αποπροσανατολίσει και να διαρέσει προκειμένου να συνεχίσει να βασιλεύει...
Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι πως η χώρα μου δεν κυβερνάται από έλληνες. Δεν θα με απασχολούσε αν το υπουργικό συμβούλιο αποτελείτο αποκλειστικώς από γερμανούς στην περίπτωση που εκείνοι αποφάσιζαν και υλοποιούσαν πολιτικές που αναδιανέμουν δικαίως τον πλούτο και δημιουργούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις στους πολλούς ώστε να εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπέστατο επίπεδο ζωής, δίχως τη μεσολάβηση κάθε είδους νταβατζήδων. Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως γι' άλλη μια φορά επιλέγεται η εξαίρεση της πλουτοκρατίας από το βάρος τής δημοσιονομικής εξυγίανσης, είτε αυτή λέγεται μείωση των εργοδοτικών εισφορών είτε ενιαίος φορολογικός συντελεστής ανεξαρτήτως εισοδήματος είτε ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Θυμίζω πως αυτήν την τακτική είχε ακολουθήσει και η κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά ούτε οι θέσεις εργασίας αυξήθηκαν ούτε το δημόσιο ταμείο γέμισε. Οταν το κράτος φέρεται άδικα στους πολίτες του, είναι αδύνατο να δημιουργηθεί φορολογική συνείδηση. Μόνο που όλα αυτά είναι "ψιλά γράμματα" για εκείνους που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα αδιέξοδα των πολιτικών τους, πλάθοντας μυθιστορήματα τα οποία δεν είναι καν πρωτότυπα... 

Δεν υπάρχουν "ρομπέν των δασών" στα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών...

Το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος ελέγχει πολιτικά πρόσωπα. Ε, και; Αυτό δεν θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο σε μια οποιαδήποτε ευνομούμενη κοινωνία; Μα, τί λέω κι εγώ, εδώ είναι Ελλάδα, το οποίο σημαίνει ότι το μόνο αυτονόητο είναι το παράλογο...Το ΣΔΟΕ οφείλει να θέτει κάτω από το μικροσκόπιό του τους πάντες, από τον περιπτερά στην Ορεστιάδα μέχρι τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εφόσον υπάρχουν καταγγελίες οι οποίες διαθέτουν τη στοιχειώδη αιτιολογική βάση και δεν είναι προφανώς ανυπόστατες ή απαράδεκτες. Γι' αυτό και περισσεύει η υποκρισία από όλους: τόσο από εκείνους που αισθάνονται πως αν δεν παραιτηθεί πάραυτα ο Πρόεδρος της Βουλής θίγονται οι θεσμοί όσο κι από τους μεϊμαράκηδες, οι οποίοι ακόμα και στην υποψία πως θα ελεγχθούν, σπεύδουν να αποκαλύψουν το μέγεθος του κομπλεξισμού τους, μιλώντας για το μέγεθος των παντελονιών τους και του γεννητικού τους οργάνου...
Το ΣΔΟΕ και, ποιός ξέρει, η Δικαιοσύνη αργότερα οφείλουν να "γυρίσουν ανάποδα" το Β. Μεϊμαράκη και τους λοιπούς πολιτικούς προκειμένου να διαπιστώσουν αν υπάρχει κάτι βρόμικο πάνω τους. Αλίμονο, όμως, αν κάθε πολιτειακός παράγοντας παραιτείτο μόνο και μόνο γιατί ερευνάται ο βίος του ή επειδή το λεξιλόγιό του δεν ηχεί όμορφα στους "σαλονάτους". Δεν είμαι κανένας "γκρούπι" τού Β. Μεϊμαράκη, τον θεωρώ άλλωστε ένα διαχρονικό τραμπούκο τής δεξιάς που δεν έχει να προσφέρει και πολλά στο δημόσιο διάλογο για την ανόρθωση της χώρας μας. Από την άλλη, όμως, είμαι αλλεργικός στην υποκρισία όλων εκείνων που περιμένουν από τους πολιτικούς ταγούς τους να είναι πνευματικώς και ηθικώς ανώτεροι από τους ίδιους όταν την ίδια ώρα συνωστίζονται στα πολιτικά τους γραφεία για ένα διορισμό, μια μεταθεσούλα και για οποιοδήποτε άλλο ρουσφέτι με "αντίδωρο" την ψήφο τους. Οι πολιτικοί μιας χώρας δε μπορούν να είναι καλύτεροι από το λαό της, μολονότι η ευθύνη που τους βαρύνει είναι μεγαλύτερη γιατί εκείνοι και τα τραπεζικά-επιχειρηματικά αφεντικά τους είναι που ασκούν την πραγματική εξουσία και μοιράζουν την "τράπουλα"...
Η υποκρισία, βεβαίως, αφορά κι εκείνους τους δημοσιογράφους, ιδιαιτέρως τους δημοσιογράφους-επιχειρηματίες, οι οποίοι παριστάνουν τους "ρομπέν των δασών" όταν και οι ίδιοι είναι βουτηγμένοι στη λάσπη. Ορθώς πράττει ο Ν. Χατζηνικολάου κι ο κάθε Χατζηνικολάου και δημοσιεύουν λίστες υπό διερεύνηση από το ΣΔΟΕ πολιτικών. Μόνο που αυτός ο τόπος είναι μικρός και γνωριζόμαστε πολύ καλά μεταξύ μας για να μας παριστάνει το χαϊδεμένο παιδί μεγαλοεπιχειρηματιών τον κήνσορα της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας. Ας έχουμε συναίσθηση πως αυτή τη στιγμή διεξάγεται ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ αντίπαλων φατριών, όπως συνέβη άλλωστε και με την περίπτωση Ζαχόπουλου-Αναστασιάδη (αλήθεια, τί απέγιναν τα "μαύρα" 5.000.000 ευρώ τού εκδότη ρυπαροφυλλάδων;), κι όχι κάποια δημοσιογραφική σταυροφορία υπέρ τής αλήθειας και της καλύτερης ενημέρωσης της κοινής γνώμης. Δεν είμαστε δα και τόσο αφελείς...   

Δε γλιτώνουμε τη λαιμητόμο με μια ημέρα απεργίας...

Από το ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα, αλλά αν νομίζουμε πως με ένα μεσημβρινό περίπατο στο κέντρο τής Αθήνας κι άλλων μεγάλων πόλεων έχουμε ολοκληρώσει το επαναστατικό μας καθήκον κι από σήμερα μπορούμε να επιστρέψουμε ικανοποιημένοι και...ηττημένοι στις εργασίες μας μάλλον κάτι δεν έχουμε καταλάβει καλά. Η εξέγερση απέναντι στα νέα μέτρα λιτότητας, στα οποία αν προστεθούν τα προηγούμενα μας βγάζουν σούμα το χειρότερο αντιλαϊκό πακέτο στην Ευρώπη από το τέλος τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πρέπει να είναι διαρκής, σε καθημερινή βάση. Αν οι "εργατοπατέρες" δε λειτουργούσαν απλώς "φιλάνθρωπα", όπως η πλουτοκρατία αυτής της χώρας, και δεν προσπαθούσαν να ξεπλύνουν τις δικές τους αμαρτίες μέσω μιας απεργιακής κινητοποίησης αραιά και πού, θα είχαν κατεβάσει τον κόσμο σε μια απεργία διαρκείας με την οποία θα παρέλυαν τα πάντα, ακόμα περισσότερο από όσο έχουν παραλύσει σήμερα ντε φάκτο εξαιτίας της έλλειψης χρημάτων...
Ως πότε θα αντέχουμε το θλιβερό θέαμα της τρόικας εσωτερικού, η οποία προχωρά σε συσκέψεις επί συσκέψεων όχι προκειμένου να "κλειδώσουν" τα μέτρα που προκαλούν οικονομική γενοκτονία- αυτά έχουν "κλειδώσει" από την πρώτη στιγμή και περιλαμβάνουν ό,τι σχεδόν απαίτησε η τρόικα εξωτερικού-, αλλά για να βρει μεθόδους επικοινωνιακής διαχείρισης της λαιμητόμου; Λυπάμαι Αντώνη, Βαγγέλη και Φώτη, αλλά η επιμήκυνση του αποκαλούμενου δημοσιονομικού προγράμματος προσαρμογής, η οποία μπορεί να μας στοιχίσει ακόμα και 30 δισεκατομμύρια ευρώ, και η δόση των 31 δισεκατομμυρίων ευρώ, η οποία θα κατευθυνθεί σχεδόν αποκλειστικώς στις τράπεζες, μόνο στην προπαγάνδα των διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης μπορεί να θεωρηθεί επαρκές αντιστάθμισμα για την εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Οταν όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες, ανεξαρτήτως αν είναι πλούσιοι ή φτωχοί, θα φορολογούνται με συντελεστή 35% από το πρώτο ευρώ που βγάζουν, όταν οι συνταξιούχοι τού ΟΓΑ θα χάσουν ακόμα 30 ευρώ από την "παχυλή" σύνταξή τους κι όταν σκέφτονται να περικόψουν ακόμα και τα αναπηρικά επιδόματα είναι ντροπή να μιλούν ταυτοχρόνως για διάσωση της χώρας. Αν δεν το έχετε καταλάβει, η Ελλάδα βιώνει ήδη τις συνέπειες της εξόδου από την ευρωζώνη, ούσα όμως εντός της γεγονός που την πιέζει αφόρητα να δέχεται το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά από το άλλο, να ξεπουλά τη δημόσια περιουσία της και να μην έχει το δικαίωμα να προωθεί αναδιανεμητικές πολιτικές οι οποίες θα επιμερίζουν δικαίως το κόστος τής καταστροφής...

Σε όλο αυτό το σκηνικό προφανώς και είναι θλιβερότερη η εικόνα που παρουσιάζουν εκείνοι που ντροπιάζουν το Αριστερό κίνημα, εξακολουθώντας να αποκαλούν τους εαυτούς τους Αριστερούς. Ο Φ. Κουρέλης έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί πως το πακέτο που προωθεί, ως πιστό "βαποράκι" τού νεοφιλελευθερισμού, είναι το πλέον ενδεδειγμένο για τη σωτηρία τής πατρίδας. Ας δηλώσει, όμως, ενώπιον των ψηφοφόρων που τον στήριξαν καθ' όλη την πολιτική του σταδιοδρομία πως αυτή υπήρξε ένα μεγάλο λάθος, πως ο σοσιαλισμός δεν είναι λύση και πως μόνο οι θεωρίες τού Φρίντμαν είναι λειτουργικές για την πλειονότητα του λαού. Αν πει "mea culpa" για την αριστερή φρασεολογία που χρησιμοποίησε όσα χρόνια πολιτεύεται, θα διαφωνήσω μαζί του αλλά δε μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να αποδεχθώ τη μεταστροφή του. Οσο, όμως, συνεχίζει να προσπαθεί να "βυθίσει" το σύνολο της Αριστεράς στο δικό του βούρκο, τόσο πιο αξιολύπητος γίνεται αυτός ο χρήσιμος ηλίθιος του συστήματος... 

Οταν οι διεφθαρμένοι επιβάλλουν λιτότητα...

Η κοινοβουλευτική ολιγαρχία, η οποία κατ' ευφημισμό ονομάστηκε δημοκρατία προσβάλλοντας την αρχαία Αθήνα, βασίστηκε και στην ψευδαίσθηση πως μια κάστα ανθρώπων, οι...άριστοι των αρίστων, είναι η πλέον κατάλληλη για να διαχειρίζεται τα κοινά. Δε χρειάζεται να υπενθυμίσω πως με το πέρασμα του χρόνου αυτό αποδείχθηκε μια πολύ καλά στημένη απάτη από κάθε είδους ελίτ, οι οποίες χρησιμοποίησαν τον κοινοβουλευτισμό για να δώσουν δημοκρατική νομιμοποίηση σε πολιτικές που εξυπηρετούσαν τις ίδιες και μόνο συμπληρωματικώς (όποτε αυτό συνέβαινε τέλος πάντων) την πλειονότητα ενός λαού. Αν αυτή η ψευδαίσθηση συνδυαστεί με τη χρόνια ατιμωρησία της πολιτικής, επιχειρηματικής και τραπεζικής δράκας καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε γιατί σε χώρες όπως η Ελλάδα ανθεί η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα: πρόκειται για την ανοχή στη ρεμούλα που επιδεικνύει το σύστημα προκειμένου να "ξεπλένει" τις δικές του αμαρτίες, οι οποίες είναι και βαρύτερες και ατιμωτικότερες, δεδομένου ότι είναι αυτό που νέμεται την εξουσία και μοιράζει την "τράπουλα" σε ένα καπιταλιστικό σύστημα το οποίο ευνοεί, ούτως ή άλλως, τη γιγάντωση της διαφθοράς...

Δεν ξέρω αν ο Β. Μεϊμαράκης, ο Γ. Βουλγαράκης, ο Μ. Λιάπης και οι λοιποί πολιτικοί που έχουν βρεθεί στο "μικροσκόπιο" του ΣΔΟΕ είναι ένοχοι ή αθώοι. Προκαλεί, όμως, το δημόσιο αίσθημα το ότι έπρεπε να περάσουν τρία χρόνια και δύο μνημόνια άγριας λιτότητας σε βάρος τού λαού για να αρχίσει η ουσιαστική διερεύνηση αυτής της υπόθεσης ξεπλύματος βρόμικου χρήματος. Οι λαλίστατοι, όμως, θιασώτες τής παγκάλειας θεωρίας τού "μαζί τα φάγαμε", οι οποίοι τσουβαλιάζουν κακουργήματα, πλημμελήματα και πταίσματα, ποιούν τη νήσσα όταν πρόκειται για τα εγκλήματα του "λευκού κολάρου". Με ποιό ηθικό δικαίωμα μπορούν να απαιτούν, όμως, νέες θυσίες από τους πολίτες εκείνοι οι οποίοι αφήνουν τα δικά τους αμαρτήματα ατιμώρητα και οι οποίοι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το δημόσιο χρήμα σα να ήταν δικό τους, όπως αποδεικνύεται κι από τους διορισμούς συγγενών, φίλων και ψηφοφόρων τους;...
Καμιά πολιτική ηγεσία δε μπόρεσε να κερδίσει μακροπρόθεσμα το λαό στηριζόμενη στην τρομοκράτηση και στις απειλές, παρά μόνο μέσω της πειθούς τού δικού της παραδείγματος. Με αυτό δεν εννοώ πως δικαιούται ο καθένας μας να παρανομεί γιατί το ίδιο κάνουν εκείνοι που αναδείξαμε σε δημόσια αξιώματα. Αυτή η νοοτροπία είναι αδιέξοδη κι αυτό είχε γίνει αντιληπτό εδώ και πολλά χρόνια στην καθημερινότητά μας. Από την άλλη, όμως, με τί θράσος θα μας ξανακουνήσουν το δάχτυλο όλοι εκείνοι που από τους άλλους ζητούν εγκαρτέρηση και για τον εαυτό τους κρατούν ολάκερη την πίτα; Ας μην απορούν επομένως όταν ο λαός τούς αποκαλεί συλλήβδην κλέφτες. Κι αυτό γιατί εγκληματίας δεν είναι μόνο αυτός που βάζει το χέρι στο μέλι, αλλά κι εκείνος που βλέπει τί γίνεται, αλλά σφυρίζει αδιάφορα...  

Ο Μωάμεθ κι ο Ιησούς θα είχαν το θάρρος να γελάσουν...

Δεν το κρύβω πως και η δική μου πρώτη αντίδραση ύστερα από τη δημοσίευση σατιρικών σκίτσων τού Μωάμεθ από το γαλλικό έντυπο "Charlie Hebdo" ήταν να αναρωτηθώ αν αξίζει τον κόπο να βάζεις λάδι στη φωτιά τού θρησκευτικού φανατισμού, η οποία είχε βρει αφορμή να ανάψει ξανά με ένα φιλμάκι στο "YouTube". Μήπως η δημοσιογραφία θα έπρεπε να αυτολογοκριθεί προκειμένου να μην θρηνήσουμε θύματα; Το σκέφτηκα και προς στιγμή συμπαρατάχθηκα με τους πουριτανούς, για τους οποίους θα έπρεπε να έχουμε μπροστά μας συνεχώς ένα νοητό μπλοκάκι στο οποίο θα έχουμε σημειωμένο τί επιτρέπεται να διακωμωδεί κανείς και τί όχι. Προς στιγμή όμως, γιατί αλίμονο αν η ελευθερία τής γνώμης και η ελευθεροτυπία, ακόμα κι αν είναι κακόγουστη ή μισαλλόδοξη, υποκύπτει στο σκοταδισμό τής μιας "αλήθειας" και του ενός "σαρκασμού". Αν οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν είναι ακόμα ώριμες για να μη βγάζουν φλύκταινες όταν κάποιος θίγει τα πιστεύω τους, καιρός είναι να ωριμάσουν επιτέλους ύστερα από τόσες χιλιάδες χρόνια ύπαρξής τους. Φοβάμαι γενικώς τους ανθρώπους τού ενός βιβλίου, πόσω μάλλον όταν πασχίζουν ακόμα και με τη χρήση βίας να το επιβάλουν και στους υπόλοιπους, παρουσιαζόμενοι βασιλικότεροι του βασιλέως. Εχω την αίσθηση πως ο Μωάμεθ κι ο Ιησούς θα είχαν προσβληθεί πολύ περισσότερο με τις ανοησίες των "πιστών" τους από ό,τι με την ειρωνεία των "απίστων"...
Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για τη σύλληψη από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος διαχειριστή ιστοσελίδας που παρωδεί τον υπερπροβλημένο Παΐσιο. Δεν έχω μελετήσει το έργο τού συγκεκριμένου γέροντα, ο οποίος εμφανίζεται από λάτρεις τής θρησκευτικής συνωμοσιολογίας να έχει προβλέψει όλα τα μελλούμενα. Αλίμονο, όμως, αν απαγορεύσουμε στον οποιοδήποτε να διακωμωδεί τον κάθε προφήτη, είτε είναι τσαρλατάνος είτε όχι. Οποιος βρίσκει το σαρκασμό του απωθητικό, ας μην ξαναεπισκεφτεί την ιστοσελίδα του. Δεν έχει, όμως, κανένα, μα κανένα δικαίωμα σε ένα κράτος το οποίο βαυκαλίζεται πως είναι δημοκρατικό να διώκει ποινικώς τον άλλο επειδή δεν του αρέσει το χιούμορ του. Ούτε σε εμένα αρέσει ο σκοταδισμός, ο φονταμενταλισμός, ο θρησκευτικός φανατισμός και η αποκοίμηση των λαών με την υπόσχεση μιας μελλοντικής καλύτερης ζωής στις βασιλείες των ουρανών, αλλά ούτε θέλω ούτε έχω το δικαίωμα να ζητήσω τη νομοθετική απαγόρευσή τους...
Σε αυτό το πλαίσιο, προφανώς διαφωνώ και με εκείνους που ζητούν την θέση εκτός νόμου τής Χρυσής Αυγής. Η αντίληψη πως απαγορεύοντας το σύμπτωμα καταπολεμάς το φαινόμενο είναι η ίδια που συμμερίζονται αρκετοί, για παράδειγμα, και στο θέμα των ναρκωτικών ή του αλκοόλ παλαιότερα. Μακάρι να ήταν τόσο απλοϊκά τα πράγματα, ώστε ακόμα κι αν παρακάμπταμε τη δημοκρατική νομιμότητα να επιλύονταν όλες οι σύγχρονες παθογένειες με τη χρήση απαγορευτικών. Μακάρι να ξεμπερδεύαμε με το φασισμό και με το ρατσισμό φιμώνοντας το στόμα του Ν. Μιχαλολιάκου. Δεν θα καταφέρναμε, όμως, τίποτα παραπάνω από το να δημιουργούσαμε στην θέση του χίλιους άλλους Μιχαλολιάκους, πολύ πιο επικίνδυνους από τη στιγμή που θα τους είχαμε απονείμει και το "μετάλλιο" των κυνηγημένων από το σύστημα. Το φαινόμενο θα εξακολουθούσε να υπάρχει, και μάλιστα γιγαντωμένο, αφού δεν θα είχαμε κάνει τίποτα παραπάνω από το να πιστέψουμε ότι είχαμε απαλλαγεί από το δέντρο επειδή θα είχαμε κόψει τα κλαδιά του κι όχι τις ρίζες του...   

Αλλού βαρούν τα τύμπανα κι αλλού χορεύει η νύφη...

Υπάρχουν εγκληματίες μετανάστες, επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι, φοροφυγάδες ελεύθεροι επαγγελματίες; Ασφαλώς και υπάρχουν κι ασφαλώς θα πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικώς. Αν θέλουμε να χτίσουμε μέσα από τα χαλάσματα ένα κράτος δικαίου, είναι προφανές ότι οφείλουμε να είμαστε αμείλικτοι με τον οποιοδήποτε λειτουργεί με τη νοοτροπία Καίσαρα. Κανένα ψάρι, όμως, δε βρομά από την ουρά του, γι' αυτό και η κάθαρση πρέπει να ξεκινήσει από τον ίδιο τον "Καίσαρα", από την τραπεζική, επιχειρηματική, πολιτική και ιερατική ελίτ αυτής της χώρας την οποία τα μιντιακά παπαγαλάκια αφήνουν στο απυρόβλητο.
Είναι δημοσιογραφικό καθήκον να καταγράφεις τις ληστείες που διαπράττει ένας πακιστανός, τη μίζα που λαμβάνει ένας εφοριακός, την απόδειξη που δεν κόβει ένας υδραυλικός. Είναι απαράδεκτο, όμως, ταυτοχρόνως να σιωπάς προκλητικώς για τα εγκλήματα του "λευκού κολλάρου", τα οποία είναι απείρως πιο επιβαρυντικά για τις ζωές μας: για το πού πήγαν, για παράδειγμα, τα 200 και βάλε δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν δοθεί από το 2008 στις ελληνικές τράπεζες και οι μίζες που δόθηκαν από Siemens και Intracom στο πολιτικό σύστημα, για το λαθρεμπόριο καυσίμων, το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και τις εξωχώριες εταιρείες των 200 πλουσιότερων ελλήνων ή για το αφορολόγητο της εκκλησιαστικής περιουσίας. Εχεις, επομένως, κάθε δικαίωμα να τα βάζεις με το ελάφι που αμάρτησε, αρκεί να δείχνεις τα δόντια σου πριν από όλους και στο λιοντάρι που βρυχάται ανενόχλητο.

Τολμά, όμως, κανένα δημοσιογραφικό ανδρείκελο των διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης να καυτηριάσει τη μαζική φυγή κεφαλαίων πλουσίων στο εξωτερικό; Αντιθέτως, πέφτει σαν το κοράκι πάνω σε εκείνους που ζητούν το αυτονόητο σε μια πολιτεία που έχει ως προτεραιότητά της την κοινωνική δικαιοσύνη κι όχι την επιβίωση ενός σάπιου συστήματος, δηλαδή ο καθένας να συνεισφέρει στο δημόσιο ταμείο με βάση την οικονομική του δυνατότητα. Το κεφάλαιο δεν κάνει καμιά χάρη στο λαό όταν του προσφέρει εξαήμερη, ανασφάλιστη εργασία για 300 ευρώ. Αντιθέτως, ο λαός τού κάνει χάρη όταν ψηφίζει ορντινάντσες που νομοθετούν προς όφελος των λίγων. Θέμα πολιτικής βούλησης είναι να εντοπίσεις, να φορολογήσεις και να συλλέξεις το προκλητικό χρήμα, εξελιξη που μπορεί να χρηματοδοτήσει πολιτικές αναδιανομής τού πλούτου. Τί θέλουμε επομένως; Να μας διαιρούν και να βασιλεύουν ή να τους πετάξουμε από τα παλάτια που έχτισαν με το δικό μας μόχθο κι ανοχή; Ιδού το πραγματικό ερώτημα για κάθε σκεπτόμενο πολίτη κι όχι για κάθε λούμπεν κι εθελόδουλο προλετάριο...

 

Στην Αργεντινή αντιστάθηκαν...

Γιατί το κουράζουμε το πράγμα και δε φτάνουμε στο τέρμα μια ώρα αρχύτερα; Γιατί, για παράδειγμα, δεν περικόπτονται οι συντάξεις στο μηδέν ή, ακόμα καλύτερα, γιατί δεν καταργείται το δικαίωμα στη σύνταξη ώστε όλοι μας να απολαμβάνουμε ισοβίως το δικαίωμα στην εργασία, το οποίο απελευθερώνει, όπως έλεγαν οι φίλοι μας οι ναζιστές; Γιατί, επίσης, να βάζουμε σε κόπο τούς εργοδότες μας να τρέχουν να βρίσκουν κέρματα για να πληρώνουν εμάς και τις μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές τους και να μην τους κάνουμε δώρο το μόχθο μας ώστε να απολαμβάνουν ακόμα περισσότερα πλούτη; Και γιατί, παρακαλώ, να δουλεύουμε μόνο έξι ημέρες; Το πολύ πολύ να επιτρέψουμε στους πιο θρήσκους μεταξύ μας να εκκλησιάζονται για μια ώρα τα πρωινά τής Κυριακής πριν μεταβούν στην εργασία τους προκειμένου να δημιουργήσουν ακόμα μεγαλύτερη υπεραξία για τα αφεντικά τους. Για να μη μιλήσω για το πόσο μεγάλη πολυτέλεια είναι η λήψη φαρμάκων και η ιατρική περίθαλψη: όσοι έχουν λεφτά και είναι γεροί ας ζήσουν. Ετσι κι αλλιώς όλοι μας μια ημέρα θα πεθάνουμε. Αν γίνει νωρίτερα από αργότερα γλιτώνουμε και την ταλαιπωρία που λέγεται "αγώνας για επιβίωση". Οσο για τη δημόσια περιουσία, δεν το συζητώ: γιατί να μην ιδιωτικοποιήσουμε και τον αέρα που αναπνέουμε και να φορολογηθούμε για τη χρήση του; Από πού κι ως πού δικαιούνται οι φτωχοί να αναπνέουν δωρεάν; Δε χρειαζόμαστε λαθρεπιβάτες στην εκφασισμένη νεοφιλελεύθερη ζούγκλα που οραματιζόμαστε για εμάς και τα παιδιά μας...
Σε λίγες ώρες ή ημέρες η θεατρική παράσταση που παίχτηκε στη χώρα μετά από τις εκλογές τού Ιουνίου θα λάβει τέλος. Οι Αντ. Σαμαράς, Β. Βενιζέλος και Φ. Κουρέλης θα κατεβούν από τη σκηνή όπου έπαιξαν με...μικρή επιτυχία τους ρόλους των επαναδιαπραγματευτών και θα ντυθούν με τα δικά τους ρούχα, εκείνα των λακέδων των τραπεζιτών κι επιχειρηματιών νταβατζήδων μέσα στα οποία, άλλωστε, αισθάνονται πιο άνετα. Τα μέτρα που θα ανακοινώσουν στον ελληνικό λαό αναμένεται να είναι ντροπή όχι μόνο για την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά για τον πολιτισμό μας. Πώς αλλιώς μπορώ να χαρακτηρίσω, για παράδειγμα, την περαιτέρω μείωση των συντάξεων των 300 και κάτι ευρώ; Με τί μούτρα θα προσπαθήσουν να μας πείσουν πως για τη σωτηρία τού κεφαλαίου θα πρέπει, εν έτει 2012, να πεθάνουν χιλιάδες, ου μην κι εκατομμύρια, άνθρωποι από το κρύο, από την έλλειψη ιατρικής φροντίδας και φαρμάκων κι από την ασιτία;...
Ποιά είναι η διαφορά τής σημερινής Ελλάδας κι αυτής που μας ετοιμάζουν για το προσεχές μέλλον από την προ δεκαετίας Αργεντινή; Πέρα από το ότι εμείς έχουμε την...τιμή να συναλλασσόμαστε με ευρώ, η μεγαλύτερη διαφορά είναι πως εκεί οι άνθρωποι εξεγέρθηκαν εναντίον τής εξαθλίωσής τους. Δε χτυπούσαν μετανάστες και δεν παρακολουθούσαν ημέρα νύχτα τουρκικές σαπουνόπερες ευελπιστώντας πως θα έρθει κάποιος πολιτικός μεσσίας να τους σώσει. Με λίγα λόγια, πήραν τη κατάσταση στα χέρια τους κι ανάτρεψαν τη μοίρα τους. Μπορούμε να κάνουμε το ίδιο; Βεβαίως και μπορούμε, αρκεί να αφήσουμε την κλάψα και να το θελήσουμε με πράξεις κι όχι μόνο στα λόγια...