Γενναιότητα και λιποψυχία...

Η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα είναι μια γενναία πράξη γιατί δεν ήταν ούτε αυτονόητη ούτε απαραίτητη. Θα μπορούσε να είχε παραμείνει και να δημιουργήσει ο ίδιος το νέο ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο μίλησε άλλωστε και στην τελευταία του δήλωση. Γι' αυτό και η παραίτησή του είναι και μια πράξη λιποψυχίας. 

Δεν ξέρω αν είχε καταστεί τόσο τοξικός από όσους τον πολέμησαν με μίσος ώστε να μην έχει καμία ελπίδα πολιτικής επιβίωσης. Είχε, ωστόσο, άλλη μια ευκαιρία για να αποδείξει ότι κάτι τέτοιο δεν ίσχυε, να έδινε μια ακόμα μάχη...

Μπορεί ο Τσίπρας να μην ήταν ο καλύτερος πρωθυπουργός τής μεταπολίτευσης ή μπορεί και να ήταν. Ήταν, όμως, σίγουρα ο πιο αδικημένος. Οι "νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας" κατάφεραν να πείσουν τον ελληνικό λαό πως η Ελλάδα δεν υπήρχε ούτε πριν ούτε μετά το πρώτο εξάμηνο του 2015, πως αυτοί που ήρθαν για να διαχειριστούν τη χρεοκοπία των άλλων, που έβγαλαν την Ψωροκώσταινα από τα μνημόνια κι επέλυσαν ένα εθνικό θέμα με ωφέλιμο για την πατρίδα τρόπο ήταν τοξικοί. Κι ότι, αντιθέτως, αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα, φτωχοποίησαν το λαό κι έλεγαν πως ο Τσίπρας αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις συντάξεις είναι οι συνετοί και οι μεταρρυθμιστές. Αυτός ο λαός επέλεξε ξανά την καμόρα από τον πιο έντιμο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης. Εύχομαι να μην ξυπνήσει από αυτήν την κολοσσιαία εξαπάτηση μόνο όταν μας χτυπήσει ξανά την πόρτα η χρεοκοπία...

Ο Αλέξης Τσίπρας έπρεπε να μείνει και να ηγηθεί ο ίδιος της προσπάθειας για το νέο ΣΥΡΙΖΑ. Οι επίγονοί του καλούνται τώρα να τον κάνουν πράξη. Θα μπορέσουν; Δεν το ξέρω, ιδίως αν δεν έχουν αντιληφθεί πως το πόπολο δεν αναζητά δικαιοσύνη παντού αλλά αποδέχεται την αδικία παντού αρκεί το ίδιο να έχει κόκαλα για να παίζει. 

Γνωρίζω, όμως, ότι πρέπει να συνεχιστεί η προσπάθεια για την απαλλαγή τής χώρας από το πιο διεφθαρμένο καθεστώς τής μεταπολίτευσης. Δεν χρειάζεται, εξάλλου, να φτάσουμε σε μια νέα οικονομική χρεοκοπία, αφού έτσι κι αλλιώς από την πνευματική δεν συνήλθαμε ποτέ...

 

Να διασώσεις το ΣΥΡΙΖΑ ή τον εαυτό σου θέλεις Αλέξη;...

Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να απαντήσει και τι έχει προτεραιότητα για τον ίδιο: να διασώσει το ΣΥΡΙΖΑ ή να διασώσει τον εαυτό του γιατί και τα δύο μαζί μπορεί και να μην γίνονται ή, έστω, κάτι θα πάει παραπίσω. Αν προτεραιότητά του είναι να διασώσει το ΣΥΡΙΖΑ η εκλογή προέδρου και το συνέδριο δεν μπορούν να γίνουν καλοκαιριάτικα, με τους πολίτες σε εκλογική κόπωση και με το μυαλό στα μπάνια. Είναι άλλο το γρήγορα κι άλλο το βιαστικά μόνο και μόνο για να επιβεβαιωθεί η ενός ανδρός αρχή...

Έχοντας βάλει ο ίδιος ο Τσίπρας ως ορόσημο τις ευρωεκλογές τού Ιουνίου του 2024 ο χρόνος δεν είναι πολύς, αλλά δεν είναι και λίγος. Η απαίτηση, εξάλλου, του προοδευτικού κόσμου δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει πρώτη δύναμη, αλλά να δείξει πως διαθέτει πολιτικό σφυγμό. 

Κι αυτό δεν θα γίνει μόνο με την επιβεβαίωση του αρχηγού και κάποια φρέσκα πρόσωπα στη βιτρίνα, αλλά κυρίως με το πώς θα αυτοκαθοριστεί το κόμμα στον πολιτικό χάρτη. Και γι' αυτό χρειάζεται συζήτηση στο κόμμα και στην κοινωνία, όχι μακρόσυρτη αλλά με μια στοιχειώδη άνεση χρόνου. Αλλιώς βάζουμε ξανά το κάρο μπροστά από το άλογο...

Με τα σημερινά δεδομένα μια τρίτη θητεία Μητσοτάκη μοιάζει σχεδόν αναπόφευκτη. Επειδή, όμως, όλα μπορούν να αλλάξουν στη στιγμή αν, για παράδειγμα, ο πρωθυπουργός στενοχωρήσει πολύ έναν ολιγάρχη, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι έτοιμος. Κι όσον αφορά τον προοδευτικό χώρο η μπάλα βρίσκεται ακόμα στα χέρια τού Αλέξη Τσίπρα. Όχι, όμως για πολύ ακόμα αν δεν δράσει άμεσα αλλά όχι επιφανειακά, γρήγορα αλλά όχι στρουθοκαμηλικά...

 

Ποιητής της ήττας και 3% ή συμβιβασμένος Κεντροαριστερός και πρωθυπουργός ξανά...

Στην ουσία δύο είναι οι δρόμοι που ανοίγονται στον Αλέξη Τσίπρα. Ο πρώτος είναι της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Σε συνθήκες, όμως, μη επαναστατικές και με ένα λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο να αδιαφορεί για την κοινωνική δικαιοσύνη όταν θα εισπράττει τα αποφάγια τού Ταμείου Ανάκαμψης και του ΕΣΠΑ αυτός ο δρόμος οδηγεί στο έντιμο 3%. Ο ριζοσπαστικός λόγος έδωσε την εξουσία στο ΣΥΡΙΖΑ όταν οι κυρ Παντελήδες ξέμειναν από φράγκα. Τώρα θα τον οδηγήσει στην πολιτική απαξίωση...

Ο δεύτερος δρόμος είναι του συμβιβασμού, ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ανοιχτά και καθαρά- χωρίς θολές γραμμές και ήξεις αφήξεις- κόμμα τής Κεντροαριστεράς που θα εισπράττει τη φθορά τής ΝΔ και με έναν πιο αξιόπιστο λόγο και μια καλύτερη διαχείριση της σχέσης του με τα ΜΜΕ θα τον οδηγήσει ξανά στην κυβέρνηση. Ας μην γελιόμαστε: το ΠΑΣΟΚ έμεινε στάσιμο στις δεύτερες εκλογές γιατί ο Κ. Μητσοτάκης σάρωσε το μεσαίο χώρο. 

Αν, όμως, αυτοί που ψήφισαν ΝΔ είχαν και δεύτερη επιλογή αυτή θα ήταν μάλλον το ΠΑΣΟΚ κι όχι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και στο ΠΑΣΟΚ θα πάνε όταν απογοητευτούν από τον Μητσοτάκη κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επανιδρυθεί...

Η πτώση ενός άνδρα αποτελεί διαχρονικά την απόλυτη πηγή έμπνευσης για τις καλύτερες καλλιτεχνικές ιστορίες. Ξέρετε, όμως, ποια είναι ακόμα συγκλονιστικότερη ιστορία; Η άνοδος που ακολουθεί την πτώση, ο βασιλιάς που έγινε αποσυνάγωγος για να ξαναγίνει βασιλιάς... 

Ο Αλέξης Τσίπρας καλείται να επιλέξει: καταραμένος ποιητής τής ήττας που επέλεξε να γίνει πολιτικός ερημίτης από συμβιβασμένος Κεντροαριστερός ή ηγέτης που προσαρμόζεται στις απαιτήσεις των καιρών, με όποιον καιροσκοπισμό αυτό εμπεριέχει, κι αναγεννιέται από τις στάχτες του; Κανείς, άλλωστε, δεν άλλαξε τον κόσμο από τα θεωρεία τής Ιστορίας... 

  
 

Είναι πλέον τοξικός ο Αλέξης Τσίπρας;...

Είναι πλέον ο Αλέξης Τσίπρας τοξικός ή, για την ακρίβεια, κατάφεραν όσοι τον πολέμησαν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό αρχηγό τα τελευταία 30 χρόνια να τον καταστήσουν τοξικό; Δεν μπορώ να σας απαντήσω με ένα "ναι" ή με ένα "όχι". Κατανοώ, όμως, πως η αμετάκλητη απόφαση θα βγει από τον ελληνικό λαό στις ευρωεκλογές του ερχόμενου Ιουνίου. Αυτή είναι, άλλωστε, και η τελευταία ευκαιρία του. Είτε θα αποτελέσει βατήρα για την επιστροφή του είτε το κύκνειο άσμα του...

Ο Τσίπρας δεν είναι ούτε αφελής ούτε του λείπουν τα πολιτικά προσόντα ούτε είναι μέγεθος που η κοινωνική πλειοψηφία έχει την πολυτέλεια να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων. Γνώριζε και το 2019, το γνωρίζει και σήμερα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αλλάξει, πως για την ακρίβεια πρέπει να γκρεμιστεί και να χτιστεί από την αρχή. Του λείπει, ωστόσο, πέρα από ένα ικανό "supporting cast" που να μην τον παραμυθιάζει, η αποφασιστικότητα, αυτή την οποία δείχνει ο Κ. Μητσοτάκης για να εφαρμόζει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του προς τέρψη των χορηγών του...

Ο Τσίπρας κατηγορεί συχνά πυκνά τον Μητσοτάκη για ορμπανοποίηση. Κι έχει δίκιο. Μόνο που ο Μητσοτάκης καμαρώνει όταν τον συγκρίνουν με τον Β. Όρμπαν, τον Βλ. Πούτιν ή και τον Τ. Ερντογάν. Το πόπολο θέλει πυγμή, δεσπότες ντυμένους δημοκράτες κι αν ο Τσίπρας ορθώς πράττει και δεν διεκδικεί για τον εαυτό του το ρόλο τού ανέλεγκτου ηγεμόνα, εν τούτοις οφείλει επιτέλους να σπάσει πολλά αβγά. Αν δεν είναι διατεθειμένος να τα αλλάξει όλα, με το τίμημα που αυτό θα έχει και σε ανθρωποθυσίες, είναι προτιμότερο να ανοίξει το δρόμο τής διαδοχής του εδώ και τώρα ώστε να δώσει χρόνο στον επόμενο ή στην επόμενη για ανασύνταξη...

 

 

Δεν θα κυβερνά ο Κασιδιάρης, αλλά θα είναι σαν να κυβερνά...

Αν το εκλογικό σώμα έχει δίκιο, η χώρα δίνοντας αυτοδυναμία στη ΝΔ και μια ακροδεξιά- νεοφασιστική Βουλή γλίτωσε από μια εξέγερση της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη κι από μια "υβριδική εισβολή" μεταναστών και προσφύγων. Στις προηγούμενες εκλογές, εξάλλου, είχαμε αποφύγει την έξοδο από το ευρώ και την εισαγωγή τής "Δήμητρας", με την Ελλάδα να έχει επιστρέψει για ένα μήνα στο πρώτο εξάμηνο του 2015, σαν να μην είχε γίνει τίποτα πριν και τίποτα μετά από αυτό το χρονικό διάστημα. Πώς να μην αισθάνεται, συνεπώς, μια ανακούφιση η πλειοψηφία που γλίτωσε από όλα αυτά τα δεινά που θα έφερναν οι αναρχοάπλυτοι που κυβέρνησαν τη χώρα επί δεκαετίες, τη χρεοκόπησαν και δεν άφησαν ούτε ευρώ στα δημόσια ταμεία;...

Τη χώρα θα συνεχίσει να κυβερνά, με ακόμα μεγαλύτερο δεσποτισμό, ο Κ. Μητσοτάκης. Σε μια χώρα, μάλιστα, όπου δεν λειτουργούν τα θεσμικά αντίβαρα, τα περισσότερα εκ των οποίων λογοδοτούν ή χρηματοδοτούνται από το καθεστώς, το να αναφερθώ σε μια ανάπηρη δημοκρατία μπορεί να διαβαστεί κι ως ευφημισμός. Την Ελλάδα δεν θα κυβερνήσει ο Κασιδιάρης την επόμενη τετραετία. Είναι, όμως, προφανές ότι την ατζέντα θέτουν οι εγκληματικές ιδεοληψίες του...

Πώς απαντούν σε όλα αυτά οι προοδευτικές δυνάμεις; Με κατακερματισμό κι έναν εμφύλιο τελικής επικράτησης που θα δώσει στον Μητσοτάκη έναν πολύμηνο ή και πολυετή μήνα τού μέλιτος. Θα μπορούσαν όλα να ήταν αλλιώς; Ναι, θα μπορούσαν, αλλά το μεγαλύτερο δυστύχημα είναι πως δεν μπορεί να γίνει πλέον... 

Κάποιοι έκαναν τις επιλογές τους κι αυτές ήταν να μείνουν συμπλήρωμα της δεξιάς, από εκλογική ανάγκη ή κι ως αποτέλεσμα εκβιασμού. Όπως κι αν έχει, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να ανατρέψει τα πάντα, για καλό ή για κακό. Οι επόμενες ημέρες κι εβδομάδες θα το δείξουν...

 
 

Με έναν πιο αποφασιστικό Τσίπρα, αλλά με τον Τσίπρα...

Ο Κ. Μητσοτάκης τα θέλει όλα και μπορεί να τα πάρει την Κυριακή. Ξέρετε, όμως, τι θέλει περισσότερο κι από την καθαρή αυτοδυναμία ώστε να ξεπλύνει μέσα από τη λαϊκή ψήφο κάθε έγκλημα που διέπραξε την προηγούμενη τετραετία και κάθε άλλο που θα διαπράξει την επόμενη; Να τελειώσει τον Αλέξη Τσίπρα. Πιστεύει- και είναι λογικό- ότι τώρα είναι η καταλληλότερη ευκαιρία να ξεμπερδεύει με τον μοναδικό πολιτικό αρχηγό που κυβέρνησε αυτήν τη χώρα και οι νταβατζήδες της δεν σταμάτησαν να πολεμούν...

Ο Τσίπρας φυσικά και δεν είναι άγιος, ασυμβίβαστος, επαναστάτης ή αλάνθαστος. Η προσωπολατρία την οποία κι ο ίδιος επιδίωξε δεν θα έπρεπε να αφορά έναν πολιτικό χώρο που αγωνίζεται για ιδέες κι όχι για καρέκλες. Για το ότι, εξάλλου, είναι ριγμένος στο καναβάτσο φταίει κι ο ίδιος, κυρίως για την επιλογή του να επιδιώκει συναινέσεις με ανθρώπους που προσδοκούν στην πτώση του και να περιβάλλεται από συνεργάτες που αν δεν ήταν ο ίδιος δεν θα τους γνώριζε ούτε ο θυρωρός τής πολυκατοικίας τους και συναποτελούν μια κομματική γραφειοκρατία με ελάχιστη γείωση με την κοινωνία. Τα αβγά δεν τρώγονται αν δεν τα σπας και γι' αυτό μάλλον θα μείνει νηστικός και την Κυριακή...

Ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, παραμένει η μοναδική πραγματική ελπίδα, όχι μόνο για το ΣΥΡΙΖΑ αλλά για κάθε προοδευτικό πολίτη αυτής της χώρας. Ναι, ένας πιο αποφασιστικός Τσίπρας, αλλά ο Τσίπρας. Ούτε κάποιος άλλος στο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αρχηγικά χαρακτηριστικά και γκελ στην κοινωνία ούτε κάποιος άλλος εκτός ΣΥΡΙΖΑ που είναι εκβιαζόμενος από το σύστημα Μητσοτάκη, καμώνεται τον νικητή από σπόντα και την πυγμή του τη δείχνει οπουδήποτε αλλού και πάντως όχι απέναντι σε αυτούς που απομυζούν το δημόσιο πλούτο και τον αντιμετωπίζουν ως χρυσή εφεδρεία... 

Η Δευτέρα θα είναι έτσι κι αλλιώς μια πολύ δύσκολη ημέρα, ακόμα και γι' αυτούς που θα πανηγυρίζουν αγνοώντας πως στο τσιμπούσι θα είναι οι μεζέδες κι όχι οι συνδαιτημόνες. Ας την κάνουμε, όμως, με την ψήφο μας την Κυριακή τουλάχιστον λίγο πιο αισιόδοξη για το ότι το σκοτάδι θα το διαδεχθεί το φως νωρίτερα από όσο το εύχονται εκείνοι που μας κρατούν στα χέρια τους σαν να ήμασταν μαριονέτες τους...   

 

 

Η δυστυχία του να πιστεύεις ότι τα συμφέροντά σου ταυτίζονται με του Λάτση κι όχι με του νεκρού μετανάστη στο βυθό της Μεσογείου...

Ο Κ. Μητσοτάκης, πέρα από μια αξιοζήλευτη συλλογή προσωπικών δεδομένων των ψηφοφόρων, με σοβαρές υποψίες και παράνομης κτήσης τους, διαθέτει κι έναν πολύ καλό επικοινωνιολόγο, τον Σταν Γκρίνμπεργκ. Ενδεχομένως, όμως, και να τον πληρώνει περισσότερα από όσα πραγματικά συνεισφέρει αν λάβουμε υπόψη πως οι χορηγοί Μητσοτάκη έχουν φροντίσει να προμηθεύσουν το πουλέν τους με μια ανάπηρη, ελεγχόμενη από τους ίδιους δημοκρατία. Για να το πω ακόμα απλούστερα: αν ο Σταν Γκρίνμπεργκ δούλευε για τον Αλέξη Τσίπρα δεν ξέρω αν θα τον έβγαζε πρωθυπουργό, όχι γιατί είναι χειρότερος από τον Μητσοτάκη αλλά γιατί το ματσάκι θα ήταν έτσι κι αλλιώς στημένο...

Φυσικά κι αυτή η επισήμανση δεν σημαίνει πως ο Τσίπρας θα έπρεπε να συνεργάζεται με ένα επικοινωνιακό επιτελείο Γ' Εθνικής, όπως συμβαίνει μέχρι τώρα, ή θα πρέπει να συνεχίσει να το κάνει από τη Δευτέρα. Έτερον εκάτερον. Όσο, όμως, το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο, η κοινωνική πλειοψηφία δηλαδή, δεν αντιλαμβάνεται ότι ζούμε σε μια δυστοπία όπου, για παράδειγμα, η ζωή τού Πακιστανού μεγιστάνα που αγνοείται στον "Τιτανικό" είναι σπουδαιότερη από των εκατοντάδων νεκρών Πακιστανών στο βυθό τής Μεσογείου είναι λογικό και να τρώει αμάσητο τo σανό των ΜΜΕ. Κι όσο αυτά τα ΜΜΕ πολεμούν λυσσαλέα το ΣΥΡΙΖΑ και ξεπλένουν κάθε νεοδημοκρατικό έγκλημα τόσο θα βυθιζόμαστε όλοι μας περισσότερο στο σκότος...

Αναγνωρίζω στον Μητσοτάκη ότι έχει κατορθώσει να πείσει τον μέσο Έλληνα πως τα συμφέροντά του ταυτίζονται με των δέκα οικογενειών που λυμαίνονται το δημόσιο πλούτο και πως εχθρός του είναι ο απελπισμένος που μπαίνει σε ένα σαπιοκάραβο με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής. Αυτή είναι μια στρατηγική ιδεολογική ήττα τής Αριστεράς την οποία, όμως, μόνο η Αριστερά μπορεί να ανατρέψει. Όχι εκείνοι που είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, που αποτελούν πρόθυμα συμπληρώματα της δεξιάς και είναι εκβιαζόμενοι από το καθεστώς που μας κυβερνά και βολική του αντιπολίτευση...