Αμάρτησες για το παιδί σου; Αθώος...

Η ηγεμονία τής δεξιάς δεν είναι ιδεολογική, τουλάχιστον όχι σε αυτήν τη χώρα. Ήταν πάντα φεουδαρχική και το αποδεικνύει και η περίπτωση Τσαβδαρίδη. Αυτός είναι κι ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο ο Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να θεμελιώσει την εξουσία του πάνω στο αφήγημα της αριστείας. Οι αγορασμένοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τίτλοι σπουδών, η άτυπη κληρονομική βασιλεία και η αγιοποίηση του θεσμού τής οικογένειας συνιστούν ακρογωνιαίους λίθους στους οποίους στηρίζεται ο εθνικός μας συντηρητισμός, που πολλές φορές συμπίπτει και με την εθνική μας διαφθορά...

Σε αυτό το πλαίσιο απορώ γιατί ο ΄Λ.  Τσαβδαρίδης δεν είπε ακόμα "αμάρτησα για το παιδί μου". Αυτό θα ήταν αρκετό για πολλούς οικογενειάρχες ώστε να του συγχωρήσουν οποιοδήποτε αμάρτημα, όπως κάνουμε και με τους μαφιόζους που βλέπουμε στις ταινίες. Δεν έχει σημασία αν πολλές φορές η αμαρτία συμπαρασύρει τα παιδιά των άλλων. Ο καθένας το χωράφι του κι έτσι επιστρέφουμε στη φεουδαρχία για την οποία σας έγραψα αρχικώς...

Μην απορείτε, επομένως, που το καθεστώς Μητσοτάκη κράτησε οκτώ χρόνια και μπορεί να κρατήσει κι άλλο. Ή γιατί το κράτος τής δεξιάς, δηλαδή το σύγχρονο νεοελληνικό κράτος, έχει στιγματίσει τόσο πολύ την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ. Όχι φυσικά γιατί αποτελεί διαχρονικό υπερασπιστή τής αξιοκρατίας αλλά γιατί η αντίληψή του για τη χώρα και τους πόρους της είναι ιδιοκτησιακή και το δείχνει σε κάθε ευκαιρία...