Φταίει και δεν φταίει ο Τσίπρας...

Όταν ο Ανδρ. Παπανδρέου διέγραφε κόσμο και ντουνιά συνήθιζε να λέει για το θύμα του, είτε "ένοχο" είτε "αθώο", πως έθεσε εαυτόν εκτός Κινήματος. Δεν είπε το ίδιο ο Αλέξης Τσίπρας για τον Στ. Κοντονή, αν και θα είχε κάθε δίκιο να το εκστομίσει για έναν πρώην υπουργό του για τον οποίο κανείς δεν έλεγε καλή κουβέντα όσο ήταν επικεφαλής υπουργείου κι ο οποίος διάλεξε τη χειρότερη ώρα για να εξωτερικεύσει την πίκρα του για τον παραγκωνισμό του. Πράγματι, δεν είναι στη φιλοσοφία τής Αριστεράς να διαγράφει, αλλά εν προκειμένω ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ίσως και να έχει αργήσει να λάβει δραστικά μέτρα για εκείνους που συμπεριφέρονται κυρίως ως πολιτικές οντότητες που μπερδεύουν τον ίσκιο με το μπόι τους κι όχι ως μέλη ενός κομματικού οργανισμού που πρέπει να καταλήγει σε αποφάσεις κι αυτές να τηρούνται...

Όταν ο πρόεδρος ενός κόμματος απολαμβάνει από την κοινωνία μεγαλύτερης εκτίμησης από το ίδιο το κόμμα, όπως συμβαίνει σήμερα με τον Αλέξη Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ, είναι λογικό να παίρνουν τα μυαλά του αέρα. Έχουν πάρει του Τσίπρα; Η απάντηση είναι όχι ή, τέλος πάντων, όχι πολύ, μολονότι ο ίδιος έχει συμβάλει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στην Κουμουνδούρου ώστε ένα μικρό κόμμα τής Αριστεράς να μετεξελιχθεί στη μεγάλη προοδευτική παράταξη. Σε κανένα άλλο κόμμα, εξάλλου, τα συλλογικά όργανα δεν λειτουργούν τόσο όσο στο ΣΥΡΙΖΑ και οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται με την απαραίτητη συλλογικότητα, πάντοτε όμως στο πλαίσιο ότι δεν υπάρχει συμπροεδρία και στο τέλος τής ημέρας ο Τσίπρας έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη για την κομματική τακτική και στρατηγική...

Τότε όλα καλά κι όλα ωραία στο ΣΥΡΙΖΑ; Κι αν ναι, γιατί δεν μπορεί να ξεκολλήσει από τα σημερινά χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά του; Φταίνε μόνο το κυβερνητικό κι επιχειρηματικό χρήμα που εξασφαλίζει μιντιακή υπεροπλία για τον Κ. Μητσοτάκη ή η εσωκομματική αντιπολίτευση; 

Σαφώς κι όχι, γι' αυτό και η προβληματική εικόνα τής αξιωματικής αντιπολίτευσης αντανακλάται κυρίως πάνω στον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος οφείλει να σπάσει περισσότερα αβγά από όσα έχει ήδη σπάσει, ακόμα κι αν έχει ανδρωθεί πολιτικώς με αυτά ή έχει πορευτεί μαζί τους για αρκετά χρόνια τώρα. Πρωτίστως, ωστόσο, οφείλει να βρει και να διατυπώσει ένα πειστικό αντιπολιτευτικό αφήγημα που δεν θα εστιάζει στην άρνηση και στην παροχολογία, αλλά θα δίνει ρεαλιστική προοπτική στους ουκ ολίγους ανησυχούντες πολίτες. Οι ευκαιρίες, άλλωστε, στην πολιτική δεν είναι αμέτρητες κι ο επτάψυχος Τσίπρας έχει ήδη ξοδέψει αρκετές ζωές...

 

Ο Μέσι είναι συμπατριώτης τού Τσε και ζει στη Βαρκελώνη άρα απροκάλυπτα τρομοκράτης...

Στη δήλωσή του καταδίκης των βανδαλισμών στην Ερμού ο άθλιος Κούλης δεν στράφηκε εναντίον τής βίας από όπου κι αν προέρχεται, αλλά σε βάρος τής "τυφλής" βίας. Ενδεχομένως αυτό να παραξένεψε ή και να αποξένωσε τους νοικοκυραίους ψηφοφόρους του, ανεξαρτήτως αν έγινε σκοπίμως ή εν τη ρύμη τού λόγου...

Όπως κι αν έχει, εκών άκων ο πρόεδρος της ΝΔ έθεσε το ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις: το να σπας βιτρίνες και να πλιατσικολογείς είναι τόσο επαναστατικό όσο το να βρυχάσαι μπροστά στον καθρέφτη σου και να πιστεύεις ότι αυτό σε κάνει λιοντάρι. Αν μη τι άλλο, η ιστορική εμπειρία έχει αποδείξει ότι η "τυφλή" βία περισσότερο έκλεισε τις κοινωνίες στο καβούκι τους παρά τις απελευθέρωσε και τις οδήγησε στην πρόοδο. Το νόμισμα, όμως, έχει κι άλλη όψη...

Τα πάντα είναι θέμα μέτρου και σωστής διαχείρισης, ακόμα και η βία. Θα συμφωνήσουν, φαντάζομαι, και οι πιο συντηρητικοί των φίλων μου πως ούτε τους Τούρκους το 1821 ούτε τους Ιταλούς το 1940 τους απωθήσαμε με γαρύφαλλα και κρίνα, αλλά με τα όπλα. Το ζητούμενο είναι, επομένως, στην περίπτωση που όντως επιθυμείς μια επαναστατική αλλαγή να συμβεί να χρησιμοποιείς τη βία έχοντας εξασφαλίσει ισχυρή κοινωνική συναίνεση για την επίτευξη του σκοπού σου κι όχι δίκην επαναστατικής γυμναστικής. Σε διαφορετική περίπτωση καταλήγεις έρμαιο στην προπαγανδιστική ρητορική σάπιων πολιτικών όπως ο άθλιος Κούλης, τα αμαρτήματα των οποίων είναι πολύ χειρότερα από το σπάσιμο μιας βιτρίνας...

Την ίδια ώρα, εξάλλου, το να χαρακτηρίζεις έναν υπουργό ηθικό αυτουργό βανδαλισμών γιατί διαφώνησε με μια δικαστική απόφαση με την οποία έτυχε να διαφωνούν και οι μπαχαλάκηδες ή να "στοιχειοθετείς" κατηγορία για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση λόγω μιας επίσκεψης στο "άνδρο των αναρχικών" Βαρκελώνη θυμίζει το γνωστό "ο αστυνομικός είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι". Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε η αξιωματική αντιπολίτευση θα έπρεπε να κατηγορήσει για το ίδιο κι όλους όσοι- και δεν ήταν και λίγοι- επιτέθηκαν στη δικαιοσύνη για την απόφανσή της για την Ηριάννα...

Αλίμονο, όμως, αν σε μια δημοκρατία δεν έχει ο οποιοσδήποτε, είτε είναι υπουργός είτε ενεργός πολίτης, το δικαίωμα να σχολιάζει μια δικαστική απόφαση από το φόβο πως τα λόγια του θα οδηγήσουν ορισμένους στα άκρα. Ποιος σοβαρός άνθρωπος, άλλωστε, πιστεύει ότι οι μπαχαλάκηδες περίμεναν τη δήλωση Κοντονή για να ξεσπάσουν με αυτόν το λούμπεν τρόπο την οργή τους;...

Εδωσε και δεν πήρε ο Μπόμπολας λεφτά από το Δημόσιο; Δεν υπάρχει αμφιβολία, ο Τσίπρας καταστρέφει το λαό...

Το δημόσιο ταμείο εισέπραξε τα πρώτα χρήματα, σχεδόν δύο εκατομμύρια ευρώ, από τη λίστα Λαγκάρντ κι από έναν κατ' εξοχήν εκπρόσωπο της ελληνικής διαπλοκής, τον Λ. Μπόμπολα. Την ίδια ώρα, ο αρμόδιος υφυπουργός Αθλητισμού, Σταύρος Κοντονής έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τους μαφιόζους που διοικούν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Από την άλλη, αυτή η αξιοθρήνητη φιγούρα που λέγεται Αντ. Σαχλαμαράς επέμενε και χθες βράδυ σε τηλεοπτική συνέντευξή του για την ανάγκη περικοπής των επικουρικών συντάξεων, για τη "σωτηρία τής πατρίδος" βεβαίως βεβαίως. Αναρωτιέμαι: υπάρχει ακόμα κάποιος που να αμφιβάλλει πως αυτός ο πόλεμος είναι ταξικός ή πως τα μνημόνια που επιβλήθηκαν στη χώρα μας απείχαν παρασάγγας από την κοινωνική δικαιοσύνη;...

Η κυβέρνηση της Αριστεράς βρίσκει τα λεφτά από τους πλούσιους, τους οποίους τιμωρεί όχι γιατί είναι πλούσιοι αλλά γιατί η ασυδοσία τους τα προηγούμενα χρόνια ήταν τόσο μεγάλη ώστε να παραβιάζουν ακόμα και τους νόμους, ειδικώς τους φορολογικούς, που είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα τους. Η δεξιά, πάλι, επιμένει να αναζητεί χρήματα από τα συνήθη υποζύγια, τα οποία τιμωρεί όχι γιατί είναι φτωχά αλλά γιατί θα πρέπει να βρεθεί μια φόρμουλα να μην χάσει η ελίτ ούτε ένα ευρώ. Γι' αυτό, άλλωστε, και οι ποταμίσιοι σαμαροβενιζέλοι, οι οποίοι το μόνο που έκαναν για τη λίστα Λαγκάρντ είναι να στείλουν στα δικαστήρια το δημοσιογράφο που την αποκάλυψε, γαβγίζουν για να υπογράψει ο Αλέξης Τσίπρας το τρίτο μνημόνιο. Αν ο σημερινός πρωθυπουργός δεν υποκύψει και η χώρα σταθεί όρθια, γνωρίζουν πολύ καλά ότι το μόνο μέλλον που έχουν δεν είναι στην πολιτική αλλά στα δικαστήρια...

Τόσο η υπόθεση Μπόμπολα όσο και το ξεσκαρτάρισμα στο ποδόσφαιρο αποδεικνύουν ότι αν υπάρχει βούληση ανοίγεται κι ο δρόμος για να λάβει αυτή σάρκα κι οστά. Το καλύτερο παράδειγμα, εξάλλου, που θα μπορούσε να δώσει στο λαό η εξουσία για να είναι αυτός συνεπής στις υποχρεώσεις του και να μην βγαίνει κανένας Πάγκαλος να τον κατηγορεί πως "μαζί τα φάγαμε" δεν είναι άλλος από την τακτική τού καρότου στους αδύναμους (βλ. 100 δόσεις, οι οποίες και τους μικρομεσαίους ανακούφισαν και στον κρατικό κορβανά έχουν αποδώσει ήδη πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ) και του μαστίγιου στους οικονομικώς ισχυρούς, στους ανθρώπους δηλαδή που έγιναν κατεστημένο όχι γιατί ήταν καινοτόμοι στον τομέα τους, τύπου Γκέιτς ή Τζομπς, αλλά γιατί χρησιμοποίησαν τον έλεγχο που ασκούσαν στο πολιτικό προσωπικό τής χώρας προκειμένου να στηρίξουν τον πλούτο τους στο αλισβερίσι με το Δημόσιο...

Για όλα αυτά και πολλά ακόμα καγχάζω όταν ακούω πως η καταστροφή τής Ελλάδας ήταν δήθεν η σοβιετική οικονομία της. Βάλτε στη ζυγαριά τα φράγκα που έπεσαν κάτω από το τραπέζι από τους ιδιώτες με διάφορους τρόπους, όπως για παράδειγμα με τη στήριξη της πολιτικής καριέρας ορισμένων, κι αυτά που σπαταλήθηκαν για την πρόσληψη άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων με κομματικά κριτήρια και θα αντιληφθείτε τη διαφορά τού ωκεανού από τη σταγόνα του αντιστοίχως...

Ο πόλεμος, αναπόφευκτα, με τους διαπλεκόμενους έχει το τίμημά του. Τα ίδια τηλεοπτικά κανάλια που αφιερώνουν πεντάλεπτα στη σύλληψη κάποιου διεφθαρμένου δημοσίου υπαλλήλου δεν είπαν κουβέντα για την προσαγωγή τού Λ. Μπόμπολα. Η πράξη νομοθετικού περιεχομένου για τα ταμειακά διαθέσιμα των ΟΤΑ, που υπογράφηκε για να μη χρεοκοπήσει η χώρα, για τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης αποτελεί το σκάνδαλο των σκανδάλων. Ομοίως, στη μπάλα εκείνοι που έχουν μετατρέψει το ελληνικό πρωτάθλημα σε μια βίαιη φαρσοκωμωδία κατηγορούν τώρα τον αρμόδιο υφυπουργό γιατί αυτός μας οδηγεί τάχα μου στη διεθνή απομόνωση. Φωνάζουν, με λίγα λόγια, οι κλέφτες για να φοβηθούν οι νοικοκύρηδες σε ένα ρεσιτάλ φαρισαϊσμού που μαρτυρά τον πανικό ενός μικρόκοσμου που καταρρέει...

Την Ελλάδα που ήταν ιδιοκτησία τους δεν θέλουν να δει να χρεοκοπεί οι μπουρζουάδες, οι οποίοι έχουν εξαπολύσει τα μιντιακά παπαγαλάκια τους για να φτύνουν οχετούς λοιδορίας για πολιτικές που αποσκοπούν στην απονομή κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτοί που είναι δεμένοι σε άρματα είναι λογικό να απορούν για το πώς έχει το θράσος κάποιος να καλπάζει ελεύθερος από εξαρτήσεις. Κι αν μη τί άλλο και η Γερμανία οφείλει να αντιληφθεί πως είναι προς το συμφέρον της να μπει ένας φραγμός στην ασυδοσία τού εγχώριου κεφαλαίου και να βοηθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση αντί να απειλεί με Grexit και Graccident από τα οποία δεν πρόκειται να ωφεληθεί κανείς, μα κανείς...