Δολοφόνησαν ακόμα και την προσμονή για το αύριο...

Το κοινό περί δικαίου αίσθημα δεν συνιστά από μόνο του απονομή δικαιοσύνης. Το τι πιστεύει ο λαός για το τι έγινε δεν σημαίνει απαραιτήτως πως ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αν συνέβαινε, άλλωστε, κάτι τέτοιο δεν θα πληρώναμε από τα λεφτά των φορολογούμενων τόσους αστυνομικούς και δικαστές για να διαλευκαίνουν μυστήρια. Όταν, όμως, η κοινή γνώμη- ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο μέρος της- σε θεωρεί και δολοφόνο τότε το πολιτικό σου πρόβλημα μοιάζει πλέον δυσεπίλυτο...

Όποτε κι αν γίνουν οι επόμενες εκλογές ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα είναι αυτοδύναμος. Πιθανόν να μην ηγηθεί καν της ΝΔ σε αυτές. Κι αν αυτό αποτελεί ένα προσωπικό ή και οικογενειακό- περιμένουν κι άλλοι μητσοτάκηδες μεγαλεία- ψυχόδραμα, αυτό που περνά η χώρα είναι ακόμα μεγαλύτερο... 

Όχι πως δεν τα έχουμε περάσει ξανά πάντως, αφού κάθε γενιά γνωρίζει κι από μία περιπέτεια ηθικής σήψης τής πολιτικής. Από την εποχή τού σκανδάλου Κοσκωτά τη δεκαετία τού '80, της βυζαντινής αυλής γύρω από τον ετοιμοθάνατο Παπανδρέου τη δεκαετία τού '90, του "όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα" τού αρχιερέα τής διαπλοκής, του "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό" τής διακυβέρνησης Καραμανλή και, φυσικά, του "μαζί τα φάγαμε" και του πιο πρόσφατου "δεν θα έχει άλλη ευκαιρία στη χώρα" το κομματικό μας σύστημα δεν παύει να μας εκπλήσσει με το πόσο εύκολα προσπαθεί να ξεπλένει τη σαπίλα...

Αν, συνεπώς, αύριο μεθαύριο κυβερνήσει και την Ελλάδα μια Μελόνι, μια Λε Πεν ή ένας Όρμπαν το κομματικό σύστημα- δεξιό κι αριστερό- δεν έχει κανένα ηθικό δικαίωμα να δείξει με το δάχτυλο το λαό. Η μεγαλύτερη ευθύνη για την πορεία προς την άβυσσο το βαραίνει, δικό του δημιούργημα θα είναι οποιοσδήποτε Χίτλερ ή Μουσολίνι τσέπης. 

Έχει καταπατήσει τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τη δικαιοσύνη, όλους τους θεσμούς κι όλες τις αξίες για τις οποίες αξίζει να παλεύει κανείς. Τα Τέμπη, άλλωστε, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μικρογραφία τής Ελλάδας που στο όνομα της "σταθερότητας" και του "να σώσουμε το σπίτι μας" έχει δολοφονήσει ακόμα και την προσμονή για το αύριο... 

   

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Εις εκ των φυλάκων του ναού...

Το "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" δεν είναι προνόμιο των δεξιών.  Για όσους είχαν αμφιβολία, άλλωστε, ακολούθησε μερικά 24ωρα αργότερα το "εις εκ των φυλάκων τού ναού" για να επιβεβαιώσει ότι ο αυτοθαυμασμός είναι αμάρτημα και των αριστερών. Κι όταν, μάλιστα, αριστεροί χρησιμοποιούν εκκλησιαστικούς όρους για να αυτοπροσδιορίσουν το βαθμό τής αυθεντίας τους τότε δυσκολεύομαι να κατανοήσω πώς μπορούν να κατηγορούν άλλους για ναρκισσισμό. Φαίνεται πως πολλαπλασιάζονται τα σπίτια χωρίς καθρέφτες, ακόμα και τα πιο προοδευτικά...

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι λογικό να έχει βυθίσει στην εσωστρέφεια τα τρία μεγαλύτερα κόμματα αφού όλα, περισσότερο ή λιγότερο, έχασαν. Η απάντηση, ωστόσο, σε όσα τους είπε ο λαός με την ψήφο του δεν θα έρθει με το να πνιγούν στον πολιτικό αυτισμό και σε συγκρούσεις με προσωπικά κι όχι ιδεολογικά χαρακτηριστικά... 

Το ότι κανείς δεν μιλά στο ΣΥΡΙΖΑ με συγκεκριμένες προτάσεις για το νέο πολιτικό περιεχόμενο του κόμματος κι ότι στο ΠΑΣΟΚ οι υποψήφιοι πρόεδροι είναι περισσότεροι, τρόπος του λέγειν, από τα μέλη του είναι σημάδια παρακμής. Όποιος δεν το βλέπει και δεν έχει προσωπικό όφελος από αυτό μάλλον θαυμάζει τις στρουθοκαμήλους...

Ούτε η ισχυροποίηση Κασσελάκη στο εσωτερικό τού ΣΥΡΙΖΑ ούτε μια εκλογή Δούκα στο ΠΑΣΟΚ θα επιλύσουν από μόνα τους τα προβλήματα της κεντροαριστεράς, τα οποία είναι υπαρξιακά. Αν δεν απαντήσει χωρίς στερεότυπα και παλιές συνταγές στα ζητήματα της καθημερινότητας, οικονομικά και μη, σε λίγο το περιλάλητο προοδευτικό μέτωπο δεν θα έρθει αναγκαστικά για να προλάβει τα χειρότερα, αλλά για να τα θεραπεύσει. Βρισκόμαστε μια Μελόνι και μια Λε Πεν μακριά κι εμείς άδουμε περί διανομής καρεκλών. Η κοινωνία μάς κοιτάζει αλλά όχι με θαυμασμό. Μάλλον με απέχθεια...

 

Η ΝΔ και η Ελληνική Λύση δεν θα είναι τα μόνα ακροδεξιά κόμματα στην επόμενη Βουλή...

Αν η κυβέρνηση έδειχνε την ίδια εμμονή που δείχνει για την πανεπιστημιακή αστυνομία και σε άλλα ζητήματα, χιλιάδες συμπολίτες μας, για παράδειγμα, που πέθαναν εκτός ΜΕΘ θα βρίσκονταν στη ζωή και χιλιάδες πορτοφόλια θα ήταν γεμάτα κι όχι άδεια εξαιτίας των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος. Δεν την δείχνει, ωστόσο, γιατί είναι ταξικώς μεροληπτική υπέρ τής ελίτ κι επειδή επιχειρεί να αντισταθμίσει αυτή της την ταξική μονομέρεια με νόμο, τάξη κι ασφάλεια. Αν μη τι άλλο, ξέρει το κοινό της και σε αυτό απευθύνεται...

Φυσικά και είναι αστεία επιχειρήματα του τύπου "ξέραμε για τη συμμορία στην Πολυτεχνειούπολη, αλλά είχε καραντίνα". Η κυβέρνηση δεν δρα, άλλωστε, με βάση την κοινωνική χρησιμότητα αλλά την επικοινωνιακή της αναγκαιότητα. Και τι καλύτερο από το να πουλήσει ξανά την πανεπιστημιακή αστυνομία, μαζί με πολεμίτιδα ελέω Ερντογάν, σε έναν πληθυσμό που φτωχοποιείται κι από τις πολιτικές της;...

Η εκλογή Μελόνι στην Ιταλία, σε συνδυασμό βεβαίως με τον πόλεμο στην Ουκρανία και την ενεργειακή κρίση, αλλάζει το πολιτικό παιχνίδι σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Οι λαοί φοβούνται και συνεπώς οποιοσδήποτε χαρισματικός αγκιτάτορας μπορεί να τους αποπλανήσει. Κι αυτό ισχύει και για την Ελλάδα. Ελπίζω, απλώς, όσα συνέβησαν στο εφετείο της Χρυσής Αυγής να ήταν μια κακή παρένθεση. Φοβάμαι, όμως, πως η Ελληνική Λύση δεν θα είναι το μοναδικό ακροδεξιό κόμμα στην επόμενη Βουλή, μαζί με τη ΝΔ. Θα υπάρξει κι άλλο...