Καλύτερα ανώνυμοι κι ανεύθυνοι παρά Anonymous και μπλεγμένοι...

Πόσο μεγάλη κοινωνική ανάγκη είναι αλήθεια η... αλήθεια; Πόσο την θέλουμε ή πόσο προσπαθούμε να την αποφεύγουμε ακόμα κι όταν στέκεται μπροστά μας γυμνή κι άσχημη; Στην θεωρία όλοι την αναζητάμε και κατηγορούμε όσους μας την αποκρύβουν. Μα όταν έρχεται η ώρα να την κοιτάξουμε κατάματα στρέφουμε αλλού το βλέμμα φοβούμενοι πως δεν θα είναι τόσο βολική όσο θα την θέλαμε. Αφήστε που η αλήθεια τού καθενός μας είναι διαφορετική από του άλλου οπότε ποιος ο λόγος να κακοκαρδιζόμαστε;...

Πόσο σίγουροι είμαστε, για παράδειγμα, ότι επιθυμούμε οι Anonymous Greece να ξεσκεπάσουν όλα τα κακώς κείμενα της κυβέρνησης ή της Τραπέζης της Ελλάδος; Μήπως είναι προτιμότερο να αποκοιμιόμαστε με συλλογικούς μύθους, έστω κι αν δεν στάθηκαν στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων, από το να τους δούμε να αποκαθηλώνονται και μαζί με αυτούς τις ψευδαισθήσεις μας;...

Αν ήμασταν, άλλωστε, τόσο διαπρύσιοι θιασώτες τής αλήθειας δεν θα θέταμε τόσο υψηλά νομικά εμπόδια στην αποκάλυψή της ούτε θα περιμέναμε από ακτιβιστές να την φέρνουν στο φως. Θα την είχαμε κατά κάποιο τρόπο θεσμοποιήσει και νομιμοποιήσει. Μόνο που ποιος είναι διατεθειμένος να ριψοκινδυνεύσει την κατάρριψη εθνικών ή κοινωνικών μύθων που μας έφεραν μέχρι εδώ και η αποκαθήλωσή τους μπορεί να συνδεθεί εκβιαστικώς με το μέλλον τού έθνους;...

Η άγνοια είναι σωτήρια για την εύθραυστη ψυχοσύνθεσή μας, μας γλιτώνει από ένα σωρό μπελάδες να επαφιέμαστε στην καλή προαίρεση θεών κι ανθρώπων για να πορευόμαστε εν γαλήνη, τρέμοντας στην ιδέα ανάληψης οποιασδήποτε ευθύνης. Γι' αυτό κι αρκούμαστε στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία αντί να απαιτούμε όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων τώρα που οι νέες τεχνολογίες το καθιστούν εύκολο...

Κρατάμε για τον εαυτό μας το δικαίωμα να πετάμε ντομάτες κι αβγά στους πολιτικούς και τους παραχωρούμε σε αντάλλαγμα το δικαίωμα να αποφασίζουν για τις ζωές μας με ερημοδικία μας. Το θεωρούμε, μάλιστα, κι επωφελή ανταλλαγή, μια "win win" συμφωνία από την οποία όμως βγαίνει χαμένη η δημοκρατία στην πιο γνήσια μορφή της, την άμεση. Και κάπως έτσι προτιμούμε την ανωνυμία τού όχλου από το να γίνουμε Anonymous που δεν θα δέχονται καμιά απόφαση που μας αφορά να λαμβάνεται πίσω από κλειστές πόρτες...

Γιάννης πήγε στη διαπλοκή Γιάννης ήρθε ο Στουρνάρας...

Ο χαρακτηρισμός τού εθνικού μειοδότη για τον οποιονδήποτε είναι πολύ βαρύς και θα έπρεπε να προσάπτεται με φειδώ, ιδίως στο δημόσιο λόγο. Για τον Γ. Στουρνάρα, επομένως, θα χρησιμοποιήσω έναν επιεικέστερο, αν μη τι άλλο και γιατί οι ημέρες είναι πονηρές και οι δικαστές ακόμα πονηρότεροι...

Θα γράψω για τον διοικητή τής Τραπέζης τής Ελλάδος πως με πολύ μεγάλο ζήλο και διαχρονικά προτάσσει το κομματικό συμφέρον τού παλιού δικομματισμού κι αυτό της ολιγαρχίας σε σχέση με το συμφέρον τού ελληνικού λαού και της πατρίδας εν τέλει. Το είχε κάνει, για παράδειγμα, λίγο πριν έρθει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, προεξοφλώντας δημοσίως "bank run", το έκανε και πριν λίγες εβδομάδες όταν κινδυνολογούσε για την πρόωρη επιστροφή τής χώρας στις αγορές...

Μήπως, όμως, επειδή εθνικό είναι το αληθές κατηγορούμε αδίκως τον Γ. Στουρνάρα, ο οποίος λειτουργεί απλώς ως Κασσάνδρα που προβλέπει τα μελλούμενα, τα οποία τυχαίνει να είναι δυσοίωνα; Μήπως, δηλαδή, είναι ένας γνήσιος πατριώτης και πολέμιος του λαϊκισμού, ο οποίος δεν διστάζει να λέει και σκληρές αλήθειες για το καλό τής πατρίδας; Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω, αφού ο ρόλος τού εκάστοτε κεντρικού τραπεζίτη οποιασδήποτε χώρας ναι μεν είναι να χτυπά "καμπανάκια" όταν διαβλέπει κινδύνους, επ' ουδενί όμως παριστάνει τον ντελάλη στην αγορά...

Ακόμα κι αν στο δημόσιο ταμείο δεν υπάρχει μία ο σωστός κεντρικός τραπεζίτης παραδέχεται δημοσίως τις δυσχέρειες, αλλά εκτιμά πως αυτές θα ξεπεραστούν. Ο Αντ. Σαχλαμαράς, ωστόσο, δεν έκανε διοικητή τής Τραπέζης τής Ελλάδος τον Γ. Στουρνάρα για να προστατεύσει τη χώρα, αλλά για να συνδράμει από αυτό το κομβικό πόστο στην επιχείρηση "αριστερή παρένθεση". Κι αυτό προσπαθεί ματαίως εδώ και δυόμισι χρόνια, πιστός στο δόγμα "ο λαός να πάει να γαμηθεί αρκεί να κερδάνε οι ολιγάρχες"...

Κάθε άνθρωπος, πάντως, είναι τέκνο τής εποχής του κι αυτή είναι μια καλή δικαιολογία που είμαι πρόθυμος να χαρίσω στον Γ. Στουρνάρα. Ο ίδιος έκανε το όνομά του τον καιρό τού σημιτικού εκσυγχρονισμού, τότε δηλαδή που έμπαιναν οι γερές βάσεις για τη μετέπειτα οικονομική μας κατάρρευση. Μπολιασμένος σε ένα σύστημα διεφθαρμένης παραεξουσίας που εκμεταλλευόταν την ανοχή ή και συνενοχή τού τότε ηγεμόνα εκμεταλλεύτηκε κάθε ευκαιρία που του δόθηκε για να εξελιχθεί σε κάτι σημαντικότερο από αυτό που πραγματικά του άξιζε...

Κι όλα κι όλα, ο Γιάννης δεν είναι αχάριστος. Τώρα που αυτό το σύστημα καταρρέει δεν το εγκαταλείπει, στέκεται στο πλευρό του για να του δίνει τεχνητές αναπνοές, συνωμοτώντας σαν άλλος βασιλιάς στο "Game of Thrones". Μόνο που οι καιροί άλλαξαν, οι νέοι ηγεμόνες έχουν τη δική τους διαπλοκή και η παλιά είναι ένα εμπόδιο που πρέπει να αφανιστεί πλήρως. Μαζί με τους υπηρέτες της...

"Τόσο ψηλά που έφτασες Γιάννη ούτε η φτυσιά μου σε φτάνει"...

Από το βράδυ τής 25ης Ιανουαρίου 2015 στην Ελλάδα έχουμε αλλαγή καθεστώτος, όχι όμως όπως τους λένε τα αφεντικά τους να το παρουσιάζουν οι διάφοροι πρετεντέρηδες και πορτοσάλτε. Φάνηκε στη σκληρότερη διαπραγμάτευση και υπό τους χειρότερους όρους που έκανε ελληνική κυβέρνηση απέναντι στους δανειστές, από τα έσοδα που έχει ήδη εισπράξει το δημόσιο ταμείο από λίστες που επί σαμαροβενιζέλων έμεναν κρυμμένες στα συρτάρια ή από τη διαχείριση του ζητήματος των τηλεοπτικών αδειών...

Στο προηγούμενο καθεστώς τής μεταπολίτευσης θα θεωρείτο ιεροσυλία εισαγγελείς να κάνουν έφοδο στο γραφείο τής συζύγου τού διοικητή τής Τραπέζης της Ελλάδος, ακόμα κι αν προέκυπταν αποχρώσες ενδείξεις ενοχής σε βάρος της για συμμετοχή της σε κατασπατάληση δημόσιου χρήματος: η διαφημιστική εταιρεία τής κυρίας την εποχή που ο αντρούλης της ήταν υπουργός Οικονομικών τσέπωσε πάνω από εκατομμύριο από το αμαρτωλό ΚΕΕΛΠΝΟ για διαφημιστική εκστρατεία που αφορούσε τον καρκίνο. Επισημαίνω, απλώς, το αυτονόητο, πως ο καρκίνος δεν είναι λοιμώδες νόσημα για να ασχολείται το ΚΕΕΛΠΝΟ, που ακόμα κι αν μπορούσε να ασχοληθεί, θα έπρεπε να διαφημιστεί τζάμπα ως κοινωνικό μήνυμα...

Δεν οφείλει, επομένως, η δικαιοσύνη να ελέγξει τη δράση τής τραπεζιτικής συζύγου; Και ποιος θα ορίσει το χρονικό σημείο που θα γίνει αυτό; Οι δικαστικοί που έχουν γνώση τής δικογραφίας ή ο Μπ. Παπαδημητρίου του ΣΚΑΙ και των γραφείων Τύπου τραπεζιτών, που ξέρει μόνο ποιο είναι το συμφέρον των αφεντικών του; Μήπως, εξάλλου, ο Γ. Στουρνάρας απόρριψε τη νέα διοίκηση της Τράπεζας Αττικής και τις χρηματοδοτήσεις της εκδικητικά, μόλις άκουσε τα δεινά που υπέστη η λατρευτή του γυναίκα; Μήπως, επίσης, ο διοικητής τής ΤτΕ θα πρέπει να ελεγχθεί εξονυχιστικότερα και για άλλες σκοτεινές υποθέσεις, όπως το πώς επί υπουργίας του ξεπουλήθηκε η θυγατρική τής Εθνικής Τράπεζας, Πανγαία, η οποία διαχειριζόταν εκατοντάδες ακίνητα- φιλέτα τού Δημοσίου, για το πώς απόκτησε τη βίλα του στη Σύρο, δίπλα σε αυτή του Γ. Παπαντωνίου, και, φυσικά, για τα σκάνδαλα του χρηματιστηρίου και του "μαγειρέματος" των στοιχείων για την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ επί αρχιερέα τής διαπλοκής, όταν ήταν από τους βασικούς συντελεστές τού οικονομικού του επιτελείου;...

Βεβαίως, ο Γ. Στουρνάρας δεν είναι ο μοναδικός κεντροαριστερός (λέμε τώρα) με φιλοδοξία να γίνει πρωθυπουργός χωρίς εκλογές. Μπορεί στην κεντροαριστερά να έχουν ξεμείνει από ψηφοφόρους, αλλά από υποψήφιους κυβερνήτες άλλο τίποτα. Θεωρούν πως είναι κάθε ημέρα πασχαλιά και μπορεί να υπάρξει συνέχεια στο πρότυπό τους, που δεν είναι άλλο από τον Λ. Παπαδήμιο. Όσες μυστικές συνάξεις, ωστόσο, κι αν κάνουν, όσες μετονομασίες και να γίνουν στα ξεφτιλισμένα μαγαζιά τους- Κίνηση των 58, Ελιά, Δημοκρατική Συμπαράταξη- δεν πρόκειται να πετύχουν τίποτα χωρίς ακροατήριο που να ζει πέρα πέρα από το Κολωνάκι ή την Εκάλη...

Το κέντρο δεν ήταν ποτέ ιδεολογία, αλλά συγκερασμός αντικρουόμενων συμφερόντων κι όσο οι ταξικές ανισότητες μεγεθύνονται τόσο αυτό θα μοιάζει πιο ξεπερασμένο. Γι' αυτό, άλλωστε, κι ο αρχηγός Κούλης, όπως κι ο προκάτοχός του Αντ. Σαχλαμαράς, επενδύουν στον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό και στον κοινωνικό συντηρητισμό κι όχι στο μεσαίο χώρο Καραμανλή, ο οποίος απλούστατα σήμερα δεν υφίσταται...



   

Στουρνάρια χωρίς και με πτυχία...

Είναι υποχρεωμένος ο εκάστοτε διοικητής τής Τραπέζης τής Ελλάδος να ασπάζεται και να υπεραμύνεται δημοσίως της όποιας κυβερνητικής πολιτικής; Οχι βεβαίως, αφού ο ρόλος του οφείλει να είναι αυτός του ανεξάρτητου τοποτηρητή τού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Είναι, εξάλλου, δεσμευμένος ο κάθε δημοσιογράφος να δηλώνει ενθουσιασμένος με τον εκάστοτε πρωθυπουργό και τους υπουργούς του και να τους υπερασπίζεται παντοιοτρόπως; Επίσης, όχι βεβαίως. Οταν, όμως, η διαφοροποίηση δεν εκκινεί από ιδεολογική ή πατριωτική διαφωνία ή προσωπική αντίθεση ως προς την τακτική, αλλά γιατί όποιος πολιτεύεται με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί ως μαριονέτα τότε έχει κάθε δίκιο η Ζωή Κωνσταντοπούλου να χαρακτηρίζει απαράδεκτο τον κάθε Γ. Στουρνάρα και η πλειονότητα του λαού παπαγαλάκια τους γραβατωμένους δημοσιογράφους τής μιντιακής διαπλοκής...

Είναι, άλλωστε, μερικές συμπτώσεις που προβληματίζουν. Σύμπτωση πρώτη: ο Γ. Στουρνάρας στην έκθεσή του χρησιμοποιεί το επιχείρημα περί εξόδου τής χώρας όχι μόνο από την ευρωζώνη αλλά κι από την Ε.Ε. στην περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία. Το ίδιο πανικόβλητο επιχείρημα άρχισαν να χρησιμοποιούν από χθες κι ορισμένοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι, όπως ο Μ. Σουλτς, αν και οι ίδιοι παραδέχονται ότι δεν υφίσταται καμιά νομική διαδικασία για την αποβολή ενός κράτους από την Ενωμένη Ευρώπη. Αν δεν κάνω λάθος, εξάλλου, αυτήν τη στιγμή υπάρχουν ήδη κράτη-μέλη, όπως η Μεγάλη Βρετανία, τα οποία δεν είναι στο ευρώ. Τί έγινε επομένως; Ο Γ. Στουρνάρας ξύπνησε συμπτωματικώς έχοντας την ίδια ιδέα τρομοκράτησης του ελληνικού λαού που είχαν και οι ευρωπαίοι φίλοι του;...

Ολες οι διαρροές, επιπλέον, που έχει κάνει το προηγούμενο χρονικό διάστημα δεν έχουν συζητηθεί καθόλου στις συνεδριάσεις τού Δ.Σ. της ΕΚΤ στις οποίες συμμετέχει; Γιατί δεν δημοσιοποιεί ο διοικητής τί λέει στους συναδέλφους του ή του τί λένε να λέει; Ο προκάτοχός του Γ. Προβόπουλος λειτουργούσε ως τροχονόμος των τραπεζικών σκανδάλων τής προηγούμενης δεκαετίας, επιτρέποντας μια σειρά λαθροχειριών από τους κολλητούς τραπεζίτες του, με αποκορύφωμα τα θαλασσοδάνεια που διατήρησαν στη ζωή με τεχνητές ανάσες ένα σάπιο τραπεζικό-επιχειρηματικό-πολιτικό-μιντιακό κατεστημένο. Ο ίδιος ο Γ. Στουρνάρας αποτελεί την ύστατη εμπροσθοφυλακή ενός συστήματος που αδυνατεί ακόμα να αποδεχθεί τον θάνατό του...

Σύμπτωση δεύτερη: θα έχει πολύ ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε τη λίστα των δημοσιογράφων που εκπαιδεύονταν από το ΔΝΤ. Θεωρητικώς αυτό δεν είναι κακό, στην περίπτωση βεβαίως που η εκπαίδευση δεν συνοδευόταν και με αμοιβή. Από τη στιγμή που ο λόγος του είναι δημόσιος κάθε δημοσιογράφος πρέπει να είναι όσο το δυνατό πληρέστερα καταρτισμένος. Κι ο γράφων είχε συμμετάσχει πριν μια δεκαετία σε ένα διήμερο ενημέρωσης από την Κομισιόν στις Βρυξέλλες και θα συμμετείχε, αν τον προσκαλούσαν, και στην ενημέρωση από το ΔΝΤ, με την προϋπόθεση πως δεν θα αποδεχόταν να λάβει χρήματα από αυτήν την ιστορία. Αν, όμως, όπως υποψιάζονται και οι περισσότεροι έλληνες, αποδειχθεί ότι εκείνοι που τα τελευταία πέντε χρόνια δημοσιογραφούν στην ουσία ως "porte parole" της τρόικας και των θεσμών είναι οι ίδιοι που παρακολούθησαν τα σεμινάρια του Ταμείου τότε γεννάται εύκολα η απορία για το αν φίλτραραν καθόλου αυτά που διδάχθηκαν ή ως καλά παπαγαλάκια επαναλαμβάνουν μονίμως their master's voice. Πόσω μάλλον αν αποδειχθεί ότι, για παράδειγμα, υπήρχαν τρεις τέσσερις δημοσιογράφοι από το MEGA, τον ΑΝΤ1 και το ΣΚΑΙ ξεχωριστά και κανένας από την "Αυγή" ή το "Ριζοσπάστη"...

Ούτε είναι εκ προοιμίου τραγικό κάποιος δημοσιογράφος να μην έχει πτυχίο πανεπιστημίου ή ακόμα και δημοτικού. Κι ο παππούς μου δεν είχε αλλά ήταν περισσότερο μορφωμένος από πολλούς καλαμαράδες που δεν έχουν ανοίξει κανένα άλλο βιβλίο στη ζωή τους πέρα από αυτά που διάβασαν για να πάρουν τα πτυχία τους. Στην περίπτωση, ωστόσο, του Τ. Χατζή, ο οποίος είναι απόφοιτος δημοτικού και μόνο αλλά παρόλα αυτά κατόρθωσε στο παρελθόν να καθίσει σε διευθυντικές θέσεις στην ΕΡΤ και στη Γενική Γραμματεία Τύπου, η έλλειψη παιδείας είναι γραμμένη στο κούτελό του. Κι αυτό γιατί ο όποιος υποκριτής, που για παράδειγμα από τη μία κατηγορεί το κακό Δημόσιο κι από την άλλη καταλαμβάνει περισσότερα του ενός πόστα σε αυτό, αποτελεί το χειρότερο είδος de facto αμόρφωτου ανθρώπου. Το ίδιο, άλλωστε, δεν ισχύει και για τον "μεταρρυθμιστή" Στ. Θεοδωράκη, που τσέπωνε μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ για μια εκπομπή λόγου από τη δημόσια τηλεόραση αλλά σήμερα εμφανίζεται ως πολέμιος του κρατισμού;...

Το ίδιο δεν έχει εφαρμογή και γι' αυτούς που δεν είπαν ποτέ στο λαό πως λιγότερο από το 10% των μνημονιακών δανείων κατευθύνθηκε σε δημόσιες δαπάνες, πως το 45% των συνταξιούχων, από τους οποίους απαιτούνται νέες μειώσεις, ζει κάτω ή στο όριο της φτώχειας, πως σε μια χώρα με 25% επίσημη ανεργία ζητείται η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, πως δήθεν φιλελεύθεροι όπως οι μητσοτάκηδες, οι οποίοι έχουν διορίσει το μισό Δημόσιο κι έχουν μετατρέψει την οικογενειοκρατια σε οικόσημο, απέλυσαν τις καθαρίστριες και τους σχολικούς φύλακες, που δεν είχαν κομματικούς προστάτες, αλλά άφησαν άθιχτα τα δικά τους "παιδιά"; Θα μου πείτε πως πολλοί από αυτούς που έκαναν όλα τα παραπάνω κατέχουν μεταπτυχιακά, διδακτορικά, Postdoc και δεν συμμαζεύεται. Τί να τα κάνεις όλα αυτά τα χαρτιά, ωστόσο, όταν έχεις αφήσει την κοινωνική σου συνείδηση μετεξεταστέα;...      



 

  

Πρώτα πιάνεις τον δολοφόνο και μετά ρωτάς τον πληροφοριοδότη πώς το έμαθε...

Πηγαίνω στο αστυνομικό τμήμα για να καταγγείλω πως κάποιος γνωστός μου κακοποιεί το παιδί του. Τα όργανα της τάξης αντί να ασχοληθούν πρωτίστως με το να σταματήσουν αυτήν την εγκληματική συμπεριφορά με ανακρίνουν ξανά και ξανά για το πώς έλαβα γνώση των γεγονότων. Θα μπορούσε, όντως, να έχει γίνει γιατί στον ελεύθερο χρόνο μου πηγαίνω από κλειδαρότρυπα σε κλειδαρότρυπα για να παρακολουθώ τις ζωές των άλλων. Ποιό είναι, όμως, το πρώτιστο καθήκον των αστυνομικών; Να συλλάβουν τον μπανιστιρτζή ή τον παιδόφιλο; Η απάντηση είναι αυτονόητη για τους περισσότερους, όχι όμως και για τα συστημικά μίντια, που σκανδαλίζονται με τον τρόπο που έγινε γνωστή η μυστική αλληλογραφία Στουρνάρα αλλά όχι και για το περιεχόμενό της. Αν είναι αναμεμειγμένες και μυστικές υπηρεσίες, αυτό πρέπει να γίνει γνωστό και να πέσουν κεφάλια. Μήπως, όμως, πρώτα να συλλάβουμε τον "φονιά";...

Χρησιμοποιούν τα προσωπικά δεδομένα, αυτό το σύγχρονο πυρηνικό όπλο των διεφθαρμένων, προκειμένου να πετάξουν τη μπάλα στην εξέδρα από το πραγματικό θέμα. Κι αυτό δεν είναι άλλο από το ότι ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, εκκινούμενος από υπερβολικό ζήλο και κεκτημένη ταχύτητα εξυπηρέτησης των εθνικών και διεθνών μας νταβατζήδων ή κι από προσωπική φιλοδοξία αναρρίχησης ακόμα και στο πρωθυπουργικό αξίωμα, έστω ως μεταβατική λύση (τον ξεχάσαμε τον Λ. Παπαδήμιο;), ναρκοθετεί την κυβερνητική προσπάθεια για έξοδο από την άβυσσο με βάση τη λαϊκή εντολή που έχει λάβει. Αντί, όμως, στο MEGA, στον ΑΝΤ1, στο ΣΚΑΙ, στο THE TOC κι άλλους "ναούς" τής ενημέρωσης να ασχολούνται με ένα έγκλημα με πολλά χαρακτηριστικά εθνικής προδοσίας, ενδιαφέρονται κυρίως να μάθουν αν έχουν ποινικές ευθύνες αυτοί που το αποκάλυψαν...

"Γράφει ψέματα ο Γ. Στουρνάρας για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας στο email;", θα αναρωτηθείτε. Ενδεχομένως όχι, ενδεχομένως ναι. Οσο άχαρο κι αν είναι, όμως, να υπεισερχόμαστε σε δίκη προθέσεων, ποιός πιστεύει ότι ένας άνθρωπος που επί 30 χρόνια υπηρέτησε ένα σύστημα διαπλοκής, το οποίο μας έριξε στα Τάρταρα, αποφασίζει ξαφνικά να ερωτευτεί την αλήθεια προκειμένου να διασώσει την πατρίδα του; Ο μη εκλεγμένος τεχνοκράτης που από την θέση τού υπουργού Οικονομικών φρόντιζε να κάνει νόμο τού κράτους οποιαδήποτε εντολή λάμβανε από τον Β. Σόιμπλε έχει αυτήν τη στιγμή στοιχειώδες καθήκον, αν όχι να συνδράμει στην προσπάθεια απεγκλωβισμού από ταξικές πολιτικές άγριας λιτότητας, τουλάχιστον να μην τις υπονομεύει...

Αν ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας του έλεγε "forget it Yannis" κι εκείνος ξεχνούσε αμέσως ακόμα και το ότι του είχε θέσει κάποιο αίτημα, οφείλει να λύσει με τον εαυτό του ή με τη βοήθεια κάποιου ψυχοθεραπευτή το πόσο ευάλωτος είναι ο ίδιος στην αυτοταπείνωση. Δεν έχει, όμως, κανένα δικαίωμα να στήνει προβοκάτσιες σε εκείνους που δεν προσφέρουν τα μαγουλάκια τους για τσιμπήματα και τον σβέρκο τους για καρπαζιές από τον όποιο Σόιμπλε ή Γιούνκερ, όπως τα πρόσφερε ο ίδιος. Πώς θα σας φαινόταν, για παράδειγμα, αν ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ διέρρεε στον Τύπο, χωρίς καν μάλιστα να έχει ενημερώσει την πολιτική ηγεσία, πως σε περίπτωση τουρκικής εισβολής δεν έχουμε τον κατάλληλο εξοπλισμό για να την αντιμετωπίσουμε; Θα είχε πράξει το πατριωτικό του καθήκον ή, μήπως, κάποιο έγκλημα που σε άλλα χρόνια τιμωρούταν με κρεμάλα;...

Αν ο Γ. Στουρνάρας δεν είναι ικανοποιημένος με τον τρόπο που διαπραγματεύεται αυτή η κυβέρνηση, οφείλει να παραιτηθεί. Γιατί να έχει, άλλωστε, τα χέρια του βουτηγμένα στο "αίμα" τής χρεοκοπίας, αν αυτό φοβάται; Θα μου πείτε πως παραμένει ως θεματοφύλακας της πλήρους αποπληρωμής των διεθνών τοκογλύφων, για να μην χάσουν αυτοί ούτε σεντ, ακόμα κι αν μέρος (μικρό ή μεγάλο) του δημόσιου χρέους θα μπορούσε έτσι κι αλλιώς να χαρακτηριστεί επαχθές κι αυτό να μην είναι σχήμα υπερβολής. Τα πεπραγμένα του, όμως, αυτούς τους τρεις μήνες που η σκληρή μοίρα του τον αναγκάζουν να συμβιώνει με μαρξιστές δεν αποδεικνύουν ότι ο αγώνας του είναι αυτός, αλλά η δικαίωση της δικής του θητείας στο υπουργείο Οικονομικών...

Παλεύει κι αυτός με τις όποιες δυνάμεις του να οδηγήσει το ταχύτερο δυνατό τη χώρα σε ένα τρίτο μνημόνιο ώστε να ξεπλυθούν και οι δικές του αμαρτίες κι αύριο μεθαύριο να του στήσουμε κι έναν ανδριάντα εθνοσωτήρα στην πλατεία Συντάγματος δίπλα σε αυτούς των σαμαροβενιζέλων. Αν η ματαιοδοξία όλων αυτών ικανοποιείται έτσι, προτείνω να φιλοτεχνήσουμε ένα κοινό τους άγαλμα, σε στιλ Λερναίας Υδρας, που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Μνημονιακή Υδρα για να μην "χτυπήσουμε" πάνω σε πνευματικά δικαιώματα. Οπως, όμως, απόδειξε κι ο Ηρακλής, κανένας δεν είναι αθάνατος. Κι ας έχει αυθυποβάλει τον εαυτό του, ύστερα από χρόνια νομής τής εξουσίας, να πιστέψει στην αθανασία του...