Για να μας αρέσει και το πώς γίνονται τα λουκάνικα...

Τα κόμματα είναι όπως τα λουκάνικα, καλύτερα να μην ξέρεις πώς γίνονται. Ιδίως σε εποχές όπου αναζητούνται οι ψηφοφόροι με το κιάλι. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως ο στρουθοκαμηλισμός είναι η λύση στα προβλήματα που απασχολούν έναν κομματικό οργανισμό. 

Ούτε η επανάληψη λαθών τού παρελθόντος σε άλλους κομματικούς οργανισμούς ούτε η νοοτροπία πως όσο μεγαλώνει το κόμμα τόσο θα μειώνονται οι παραγοντισμοί. Κι αυτό γιατί απλούστατα δεν θα μεγαλώσει το κόμμα αν κάποιοι επιλέγουν τον απόλυτο έλεγχο στο μικρόκοσμό τους από το άνοιγμα που μπορεί να τους αφαιρέσει προνόμια τα οποία οι ίδιοι έχουν απονείμει στον εαυτό τους χωρίς να έχουν λάβει κάποια κεντρική γραμμή, πολλώ δε μάλλον προεδρική...

Ο παραγοντισμός δεν είναι παθογένεια των κομματικών ελίτ αλλά τον βρίσκεις και στα πιο χαμηλά κομματικά στρώματα, ενδεχομένως κι εντονότερα. Κι αν για τον γράφοντα είναι κωμικό να επιθυμείς με κάθε τρόπο να είσαι ο απόλυτος κυρίαρχος της τοπικής οργάνωσης της Άνω Ραχούλας αυτό δεν είναι και τόσο για αρκετούς, ακόμα κι όσους καμώνονται τους προοδευτικούς και τους αποκλεισμένους από έτερα συστήματα εξουσίας... 

Ανθρώπινο θα μου πείτε να επιθυμείς να εξουσιάζεις και δεν θα διαφωνήσω μαζί σας. Ούτε μπορούν τα κεντρικά ενός κόμματος να παίζουν το ρόλο τού γονέα, του δασκάλου  ή του παπά. Πρέπει να παίζουν, ωστόσο, κάποιο ρόλο, διαφορετικά γιατί να υπάρχουν;...

Φυτοζωούν σήμερα στην Ελλάδα κόμματα με μηχανισμούς αλλά χωρίς στιβαρή ηγεσία, άλλα που έχουν στιβαρή ηγεσία αλλά δεν έχουν μηχανισμούς και υπάρχουν κι αυτά που δεν έχουν ούτε σοβαρή ηγεσία ούτε σοβαρούς μηχανισμούς. Κανένα από αυτά δεν μπορεί να αποτελέσει πρότυπο, γι' αυτό άλλωστε και δεν έχουν αποκτήσει δυναμική εξουσίας μολονότι βρίσκονται στο "κουρμπέτι" πολλά χρόνια... 

Ακόμα, άλλωστε, κι εκεί που υπάρχει νέος και χαρισματικός ηγέτης ούτε αυτός είναι αλάνθαστος ούτε άμοιρος ευθυνών για το ότι, ανάμεσα σε άλλα λάθη, δεν έχει συγκροτήσει ακόμα μια ηγετική ομάδα την οποία μπορεί να παρουσιάζει με αξιοπιστία ως το μελλοντικό του υπουργικό συμβούλιο. Η προσωπολατρία δεν ανήκει στον 21ο αιώνα, θα ήταν κρίμα να χτιστεί το οτιδήποτε γύρω από αυτή... 

 

Άλλοι παπάδες ήρθανε, ίδια βαγγέλια φέρανε κι όχι άλλα...

Το ηθικό πλεονέκτημα δεν αυτοαπονέμεται ούτε δίνεται μια φορά και μετά κανείς δεν μπορεί να σου το πάρει. Οφείλεις να αγωνίζεσαι γι' αυτό σε καθημερινή βάση, να μην υποκύπτεις στο σκοπό που αγιάζει τα μέσα και να μην αντιγράφεις φαύλες πρακτικές με το επιχείρημα "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους". Καλώς, επομένως, να διερευνηθεί η δανειοδότηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, η οποία θυμίζει πολύ θαλασσοδάνεια, ωστόσο όποιος θέλει να στηρίξει την προεκλογική του καμπάνια στο ότι είναι αγνός κι ενάρετος έχει χρέος να κοιταχτεί πρώτα στον καθρέφτη και να κρίνει και τον εαυτό του για το κατά πόσο στα τριάμισι χρόνια που κυβερνά έχει ωφελήσει την ελευθεροτυπία ή, απλώς, αντικαθιστά την παλιά διαπλοκή με τη δική του και συμπεριφέρεται ως ο μεγαλύτερος μιντιάρχης τής χώρας μολονότι επισήμως δεν είναι εκδότης αλλά διαθέτει πολιτικά αξιώματα...

Δουλειά τής οποιασδήποτε κυβέρνησης είναι να εγγυάται ότι η μιντιακή αγορά λειτουργεί με βάση δίκαιους κανόνες που διέπουν τους πάντες και να παρέχει στους πολίτες μια δημόσια ραδιοτηλεόραση η οποία στο ενημερωτικό κομμάτι να είναι αμερόληπτη και στο υπόλοιπο πρόγραμμά της να σέβεται τη νοημοσύνη τους και, γενικότερα, να μην σπαταλά δημόσιο χρήμα σε ανούσιες ή υπερκοστολογημένες παραγωγές. Δεν είναι δουλειά τής κυβέρνησης να μοιράζει δημόσιο και κομματικό χρήμα σε δικούς της ανθρώπους των ΜΜΕ προκειμένου να γίνονται εκδότες και καναλάρχες ούτε να τους προσλαμβάνει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στην ΕΡΤ με υπέρογκα για την εποχή και γι' αυτά που κάνουν ποσά γελοιοποιώντας όσους είχαμε εξοργιστεί με το "μαύρο" τού 2013...

Στο μιντιακό χώρο στόματα ανοίγουν συνήθως όταν θίγονται προσωπικά συμφέροντα. Μπορεί ο λόγος να είναι ιδιοτελής, αλλά αρκετές φορές αυτά που λέγονται δεν είναι ψέματα, έστω κι αν είναι μισές αλήθειες. Όταν ξεκινούσε η μνημονιακή περιπέτεια είχα την αφέλεια να θεωρήσω πως τουλάχιστον στο χώρο τού Τύπου θα υπάρξει ένα ξεσκαρτάρισμα και θα μείνουν όσοι τους αντέχει η αγορά κι έχουν δημοσιογραφικό λόγο ύπαρξης. Μόνο αυτό, ωστόσο, δεν συνέβη αφού όλα αυτά τα χρόνια άλλαξαν τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, αλλά η νοοτροπία τής επιχειρηματικής και κομματικής επικυριαρχίας έμεινε ίδια κι απαράλλαχτη. Άλλοι παπάδες ήρθανε, ίδια βαγγέλια φέρανε κι όχι άλλα...