Δεξιός και χριστιανικός πατριωτισμός από τα Jumbo...

Είναι πατριώτες μόνο οι δεξιοί κι όσοι πιστεύουν στον θεό; Αν συνέβαινε αυτό, τότε δεν θα υπήρχε εξήγηση για τις απανωτές χρεοκοπίες που έζησε η χώρα εξαιτίας κυβερνήσεων που είτε ήταν δεξιές είτε συμμετείχαν σε αυτές ως επί το πλείστον άνθρωποι που έχουν εμπιστοσύνη στη βασιλεία των ουρανών...

Αν, για παράδειγμα, ο Αλ. Τσίπρας είναι εθνικός μειοδότης γιατί συναινεί σε σύνθετη ονομασία για την ΠΓΔΜ, τότε τι είναι ο Κ. Μητσοτάκης που χρηματιζόταν επί χρόνια από γερμανική εταιρεία, ο Π. Ψωμιάδης που έχει καθαιρεθεί από το αξίωμά του κι έχει καταδικαστεί από την ελληνική δικαιοσύνη για εξυπηρετήσεις σε κολλητούς, όπως κι ο Γ. Καρατζαφέρης για το πόθεν έσχες του; Είναι περισσότερο Έλληνας από τον Νίκο Κοτζιά ο Αδ. Γεωργιάδης ή ο Μ. Βορίδης, μέχρι πρότινος υμνητές τής χούντας; ΄Ή, μήπως, πατριωτισμός σημαίνει αντισημιτισμός, όπως διδάσκει ο Κ. Πλεύρης και λοιποί, δεξιοί κατά τα άλλα και θεοσεβούμενοι, φασίστες; Φαντάζομαι, επίσης, πως οι συνταγματάρχες που πούλησαν την Κύπρο δεν ήταν κομμουνιστές...

Προσωπικώς δεν με ενδιαφέρει καθόλου κι αν ο βόρειος γείτονας αναγνωριστεί από όλο τον πλανήτη ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας", μετονομάσει την πρωτεύουσά του σε Θεσσαλονίκη και προσθέσει στο Σύνταγμά του πως ο Αλέξανδρος Γ' ήταν γνωστός αλβανοσλάβος. Ο καθένας μας μπορεί να πιστεύει για τον εαυτό του ότι είναι ο ομορφότερος, εξυπνότερος και καλύτερος άνθρωπος που πέρασε από αυτήν την πλάση...

Αλίμονο, όμως, αν επιτρέψουμε σε φαύλους που επικαλούνται τα θεία, όπως οι διεφθαρμένοι πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων τούς οπαδούς τους, να καθορίζουν την εθνική μας πολιτική. Το έχουν κάνει, άλλωστε, πολλές φορές στο παρελθόν και "συνέπεσε" με τις μεγαλύτερες καταστροφές που έχει βιώσει ο ελληνισμός...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα δεν επιτρέπω σε κανέναν να με αποκλείει από τη χορεία των πατριωτών γιατί είμαι αριστερός κι άθεος. Ναι, υπάρχουν διεθνιστές Αριστεροί οι οποίοι αγαπούν εξίσου όλο τον κόσμο και δεν θέλουν να περιορίζουν τη σκέψη τους από τεχνητά σύνορα. Ο γράφων τους συμμερίζεται, αλλά αισθάνεται ανίκανος να αγαπήσει εξίσου περισσότερες από μία πατρίδες, όπως δεν μπορεί να αγαπήσει περισσότερες από μία μητέρες...

Η πραγματική διαστροφή αρχίζει, ωστόσο, από τη στιγμή που πιστέψουμε ότι η μητέρα πατρίδα είναι καλύτερη από όλες τις άλλες, λες και κανένας άλλος σε αυτήν την οικουμένη δεν έχει παράξει και, πολύ περισσότερο, δεν συνεχίζει να παράγει πολιτισμό. Κι όταν, μάλιστα, αυτό το σύμπλεγμα- το οποίο συνδέεται απολύτως με την τύχη γιατί κανείς μας δεν επέλεξε να γεννηθεί από Έλληνες γονείς, απλώς έτυχε- συνδεθεί με την ταύτιση με μια συγκεκριμένη θρησκεία, σαν είμαστε ο μοναδικός κατά πλειοψηφία χριστιανός ορθόδοξος λαός στη Γη, τότε η μισαλλοδοξία μας έχει φτάσει στην κορύφωσή της κι από εκεί μπορεί να μας κατεβάσει μόνο κάποιος με σπουδές ψυχιατρικής...



    

Ούτε ο Παντελίδης ήταν άτυχος ούτε ο γιος των "Jumbo" δολοφόνος, απαίδευτοι ήταν...

Όταν λέω σε κάποιον πως δεν οδηγώ, μολονότι έχω δίπλωμα εδώ και 20 χρόνια, με κοιτά σαν να του έχω μόλις ανακοινώσει πως είμαι κατά συρροήν δολοφόνος. Δεν πείθω τον συνομιλητή μου ούτε όταν του εξηγώ πως η οδήγηση δεν μου αρέσει και δεν είμαι καλός σε αυτή. "Μα, το ίδιο ισχύει για τους περισσότερους που οδηγούν. Δεν βλέπεις τι γίνεται στους δρόμους;", έρχεται η τάχα αφοπλιστική ρελάνς του...

Επειδή ακριβώς βλέπω τι γίνεται δεν αισθάνομαι την ανάγκη να λάβω μέρος σε μια ρουλέτα θανάτου στην οποία μπορεί να σκοτώσω ή να σκοτωθώ μόνο και μόνο για να μην αισθάνομαι παρείσακτος. Δυστυχώς, όμως, αυτό το στοιχειώδες "γνώθι σαυτόν" μοιάζει με πολυτέλεια για την πλειονότητα των συμπολιτών μου, οι οποίοι αντί να κοιτούν την καμπούρα τους και να προσπαθούν να την ισιώσουν, εφευρίσκουν ταξικά επιχειρήματα για ανηλίκους ακόμα και για την οδήγηση...

Ναι, είναι αλήθεια ότι ένας πλούσιος που τρέχει με υπερβολική ταχύτητα είναι πολύ πιο πιθανό να γλιτώσει το πρόστιμο, την αφαίρεση πινακίδων ή και τη φυλάκιση ανεξαρτήτως αν σκοτώσει ή όχι άνθρωπο. Όποιος, όμως, πιστεύει- κι από ό,τι φαίνεται από τις αντιδράσεις τις τελευταίες ημέρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι αρκετοί αυτοί- ότι γκαζώνουν μόνο τα πλουσιόπαιδα κι όχι τα φτωχόπαιδα μάλλον έχει μεγαλώσει σε άλλη χώρα από την Ελλάδα...

Η κακή οδηγική συμπεριφορά δεν μαρτυρά μόνο αλαζονεία κι εγωπάθεια, η οποία μπορεί να είναι πιο αναπτυγμένη στις εύπορες οικογένειες, αλλά κυρίως έλλειψη παιδείας με την ουσιαστικότερη έννοια του όρου: όχι, δηλαδή, του ελλείμματος εγκυκλοπαιδικών γνώσεων, αλλά συνείδησης ότι ανήκουμε σε μια κοινωνία κι όσο κι αν είναι θεμιτό να αναπτύσσουμε τις ατομικές μας δεξιότητες είναι σημαντικότερο να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε παρά κομμάτι ενός συνόλου που για να αποδώσει πρέπει όλοι οι κρίκοι του να αποδίδουν. Κι αυτό το έλλειμμα διαπερνά όλες τις κοινωνικές τάξεις, ανεξαρτήτως αν η μπουρζουαζία διαθέτει περισσότερα εφόδια για να το καταπολεμήσει...

Δεν έχουμε άδικο να κατηγορούμε τους δανειστές για την οικονομική μας εξαθλίωση ή να φοβόμαστε την τουρκική επιθετικότητα. Είναι εγκληματικό, ωστόσο, να εξακολουθούμε να αδιαφορούμε για τη γενοκτονία που συνεχίζει να μαίνεται στους δρόμους μας και για την οποία υπεύθυνη δεν είναι μόνο ή κυρίως η πολιτεία και οι εργολάβοι, αλλά το κακό μας το κεφάλι. Φυσικά και το οδικό μας δίκτυο δεν είναι της ίδιας ποιότητας με το αντίστοιχο της Ιταλίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας ή της Μεγάλης Βρετανίας παρόλο που το έχουμε χρυσοπληρώσει και σε διόδια. Αυτό, όμως, θα όφειλε να μας κάνει διπλά προσεκτικούς από διπλά απρόσεκτους που είμαστε τώρα, έστω κι αν αυτό συντελεί στο να χάνουμε πόντους στο κοινωνικό πρεστίζ. Βλέπετε, αυτός που οδηγεί συνετά στην αντίληψή μας είναι "κότα", ενώ ο γκαζοφονιάς που έχει πιει κι ένα ποτηράκι παραπάνω "πρώτος μάγκας"...

Και κάπως έτσι είμαστε τόσο πρόθυμοι να αθωώσουμε ένα λαϊκό είδωλο όπως ο Π. Παντελίδης, που φέρεται να έτρεχε μεθυσμένος με υπερβολική ταχύτητα, και να καταδικάσουμε τον γιο τού ιδιοκτήτη των "Jumbo", ταυτίζοντας μέσα στην απύθμενη ανοησία μας τον θάνατό του με θεία δίκη για τις συνθήκες γαλέρας κάτω από τις οποίες όντως απασχολούνται οι εργαζόμενοι στα καταστήματά του. Το λούμπεν προλεταριάτο στα χειρότερά του...

Θα σας έλεγα να έχετε αρχίδια στη ζωή σας αλλά φοβάμαι τι θα πουν οι φεμινίστριες...

Ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία έχουν πολλές όψεις. Η μία είναι η προφανής, η χρυσαυγίτικη: "μισούμε τους αράπηδες, τους μουσουλμάνους ή τις γυναίκες, αφού όλοι τους είναι κατώτερα όντα σε σύγκριση με τον άντρα τον σωστό, τον άρειο, τον ελληναρά". Υπάρχει, ωστόσο, κι ο άλλος ρατσισμός, ο αριστερίστικος, σύμφωνα με τον οποίο, για παράδειγμα, οι πρόσφυγες ή οι μετανάστες έχουν περισσότερα δικαιώματα από όσους έχουν ελληνική καταγωγή. Είναι οι ίδιοι, εξάλλου, που καπηλεύονται την υγιή πολυπολιτισμικότητα για να μας πουν πως δεν πρέπει να γίνονται εκδηλώσεις στα σχολεία για τις εθνικές γιορτές επειδή φοιτούν σε αυτά και παιδιά που δεν κατάγονται από την Ελλάδα. Λες και η ενσωμάτωση διά της εκπαίδευσης αποτελεί γενοκτονία...

Ορισμένες φορές, μάλιστα, απειλούν με βία ή γίνονται βίαιοι προκειμένου να χτυπήσουν την ακροδεξιά βία, Λυπάμαι σύντροφοι, αλλά το "καλός δεξιός ο νεκρός δεξιός" ή το "καλός χρυσαυγίτης ο νεκρός χρυσαυγίτης" πηγάζει από την ίδια φασιστική νοοτροπία την οποία δηλώνετε πως καταδικάζετε. Σε μια πραγματική δημοκρατία ή σε ένα πραγματικό σοσιαλιστικό κράτος κι όχι σαν αυτά των ανατολικών χωρών που αμαύρωσαν το όνομα του σοσιαλισμού δικαίωμα έκφρασης έχουν και οι εχθροί τους, πόσω μάλλον το δικαίωμα στη ζωή...

Έκφραση όλων των παραπάνω είναι και το σούσουρο γύρω από τη διαφήμιση των Jumbo με την Αντζ. Δημητρίου στην οποία όποιος θέλει να γελάσει, γελά, όποιος επιθυμεί να μιλήσει για κακογουστιά είναι ελεύθερος να το κάνει αλλά όποιος ζητήσει την απαγόρευσή της για σεξισμό διαπράττει ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα, αυτό του πολιτικού ορθολογισμού. Κατανοώ ότι για μια γυναίκα που έχει πέσει θύμα κακοποίησης το "χτύπα σαν άντρας" αναμοχλεύει δυσάρεστες αναμνήσεις. Με αυτό το σκεπτικό, ωστόσο, θα έπρεπε στην ουσία να απαγορεύσουμε το δημόσιο λόγο γιατί στον καθένα μας είναι πιθανό να ξυπνήσουν δυσάρεστες αναμνήσεις από το οτιδήποτε...

Μια διαφήμιση αυτοκινήτου, για παράδειγμα, ενδεχομένως να θυμίσει σε κάποιον ένα αγαπημένο του πρόσωπο που χάθηκε σε τροχαίο ή ένα σχόλιο για το πάχος κάποιου να θεωρηθεί προσβλητικό για όλους τους ευτραφείς της οικουμένης. Με αυτό το σκεπτικό, εξάλλου, θα οφείλαμε να απαγορεύσουμε και κάθε τι που ανακινεί στερεότυπα, όπως το "τίμα τα παντελόνια που φοράς", "φέρσου αντρίκεια" ή "μην κάνεις σαν γυναικούλα". Ας μας φτιάξουν, επομένως, οι βασιλικότεροι του βασιλέως αμύντορες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μια λίστα με τις επιτρεπτές φράσεις για να μπορέσει να γελάσει κι ο κάθε πικραμένος κομπλεξικός με τον υπολανθάνοντα φασισμό τους...

Θα μου πείτε, "εδώ ο κόσμος καίγεται κυριολεκτικώς, με αυτά ασχολείσαι;". Κι όμως, αποτελούν μια επιπλέον απόδειξη ότι τα έξι χρόνια μνημονίων και τα πολύ περισσότερα που υποδεχόμαστε πρόσφυγες και μετανάστες δεν έχουν καταφέρει να μας κάνουν αν όχι αλληλέγγυους, τουλάχιστον ανεκτικότερους με το διαφορετικό. Βεβαίως και οι Έλληνες στο προσφυγικό ζήτημα έχουν επιδείξει περισσότερο ανθρωπισμό από κάθε άλλο ευρωπαϊκό λαό, μόνο που φοβάμαι πως κι εμείς αν ήμασταν τοποθετημένοι ως χώρα στο Λουξεμβούργο, για παράδειγμα, θα πετούσαμε το μπαλάκι στην αντίστοιχη "Ελλάδα" για να βγάλει το φίδι από την τρύπα...

Ας μην λησμονούμε, εξάλλου, πως η Ειδομένη αλλά και τα περισσότερα κέντρα στέγασης προσφύγων συνιστούν πλήγμα στον πολιτισμό μας. Σταυρώνουμε κάθε ημέρα μικρούς Χριστούς αλλά τη Μεγάλη Εβδομάδα στρεφόμαστε εναντίον εκείνων που σταύρωσαν τον ορίτζιναλ Ιησού. Λες κι αν εκείνος ξανακατέβαινε στη γη δεν θα έβρισκε μπροστά του της ίδιας πάστας σταυρωτήδες...


  

Χτύπα το κεφάλι σου στον τοίχο σαν Έλληνας...

Τις προηγούμενες ημέρες βρέθηκα στη Γαλλία όπου γνώρισα ανθρώπους οι οποίοι εργάζονται μία φορά την εβδομάδα ή και το μήνα κι όμως μπορούν κι επιβιώνουν κάτι παραπάνω από αξιοπρεπώς. Δεν γενικεύω, αλλά μιλάμε επίσης για μια χώρα όπου το 35ωρο είναι καθεστώς κι όπου το επίδομα ανεργίας είναι μεγαλύτερο από τους περισσότερους μισθούς στην Ελλάδα. Θα μου πείτε, επίσης, πως και οι Φράγκοι περνούν οικονομική κρίση κι ότι έρχονται κι εκεί νεοφιλελεύθερες αλλαγές στα εργασιακά. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω το ερώτημα με βασάνιζε στο ταξίδι τής επιστροφής: γιατί μολονότι εργαζόμαστε περισσότερες ώρες από οποιοδήποτε άλλο Ευρωπαίο διάγουμε ήδη το τρίτο μνημόνιο, ενώ η Γαλλία παραμένει η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία τής Γηραιάς Ηπείρου; Είναι πιο έξυπνοι, πιο αποτελεσματικοί, πιο καπάτσοι, βρε αδερφέ, από εμάς;...

Αργούσα να δώσω μια απάντηση της προκοπής μέχρι που πάτησα το πόδι μου ξανά στη μητέρα πατρίδα και διάβασα τί την απασχολεί, όπως για παράδειγμα πως ουκ ολίγοι συγγενείς τού πρώην πρωθυπουργού της βρίσκονται στη λίστα Λαγκάρντ, την οποία όλως τυχαίως οι σαμαροβενιζέλοι είχαν αρχειοθετήσει, ή το αν η τελευταία διαφήμιση των Jumbo είναι σεξιστική. Και τότε μου ήρθαν όλα σαν επιφοίτηση: αυτή η χώρα δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι γιατί έχει μείνει στον καιρό που έφτιαχνε Παρθενώνες όταν οι "κουτόφραγκοι" σκαρφάλωναν για να φάνε βελανίδια. Μόνο που από τότε τα πράγματα έχουν "κάπως" αλλάξει στην Ευρώπη: οι πολιτικοί πού και πού τιμωρούνται για τις αμαρτίες τους και η κοινωνική ευαισθησία δεν μετριέται με δείκτες πολιτικής ορθότητας. Λόγω "Panama Papers", για παράδειγμα, εν ενεργεία πρωθυπουργοί κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους αλλά στο Ελλαδιστάν αυτό που μας ενδιαφέρει είναι αν απόρρητες πληροφορίες που αποδεικνύουν τη νεοφιλελεύθερη συνωμοσία σε βάρος τής κοινωνικής δικαιοσύνης αποκτήθηκαν με μη νόμιμα αποδεικτικά μέσα...

Θα μου πείτε πως και στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν είναι όλα στρωμένα με ροδοπέταλα: στη Γαλλία, για παράδειγμα, η Μ. Λε Πεν μπορεί να είναι η αυριανή πρόεδρος, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία είναι τόσο ενθουσιασμένοι με την ΕΕ που οι μισοί θέλουν να φύγουν από αυτή. Δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο ένα μέρος που να είναι μόνο παράδεισος, ωστόσο εμείς παλεύουμε ακόμα για τα στοιχειώδη-όπως μια λειτουργική δημόσια διοίκηση, αξιοκρατικό ιδιωτικό τομέα και καθαρή δικαιοσύνη- όταν οι υπόλοιποι έχουν περάσει σε άλλη πίστα. Φανταστείτε το: εν έτει 2016 η πλήρης μηχανοργάνωση στο Δημόσιο, το άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων ή η ισονομία υπουργών κι απλών πολιτών θεωρούνται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, εφόσον κι όταν επιτευχθούν. Αν, επομένως, οι ευθύνες των δανειστών είναι τεράστιες για την εμμονή τους στην άγρια λιτότητα δεν είναι ελάχιστες ούτε οι δικές μας για το ότι τους δώσαμε δικαιώματα να μας κουνούν το δάχτυλο...