Η ανεργία, το μοιραίο λάθος τού καπιταλισμού...

Εχω μια ιδέα! Λέω να κοιταχτούμε και μια φορά στον καθρέφτη χωρίς να ευλογούμε τα γένια μας και τότε θα διαπιστώσουμε γιατί η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων είτε ζει κάτω από το όριο της φτώχειας είτε αρκείται με εισοδήματα που της εξασφαλίζουν την επιβίωση ή, στην καλύτερη περίπτωση, μια σχετικώς άνετη διαβίωση: γιατί, φίλοι μου, δε μας ενδιαφέρει η κοινωνική δικαιοσύνη, δηλαδή η ισοκατανομή του πλούτου, αλλά να γίνουμε εμείς οι ίδιοι ο πλούτος τον οποίο τάχα κατακρίνουμε, αλλά τόσο πολύ εποφθαλμιούμε για τον εαυτό μας. Γι' αυτό κι ενώ θα έπρεπε να είναι αυτονόητη η επανάσταση των πολλών σε βάρος των λίγων που τους καταδυναστεύουν τη ζωή, αυτή η επανάσταση είναι ακόμα ζητούμενο. Και γι' αυτό ακριβώς κάθε, μα κάθε επανάσταση που έχει βιώσει αυτός ο πλανήτης κατάντησε να μοιάζει με χειρότερη εκδοχή του καθεστώτος που ανάτρεψε...
Πράγματι, μόνο που αν μαρξισμός λάθεψε γιατί υποτίμησε την ανθρώπινη φιλοδοξία, ο καπιταλισμός την "πάτησε" γιατί ακριβώς την υπερτίμησε. Κι αυτό πληρώνει τώρα ένα σύστημα που για τρεις και πλέον δεκαετίες κατάφερε, με τους επικοινωνιακούς του μηχανισμούς, να πλασάρει στις μάζες πως η ευτυχία ισοδυναμεί με την ψευδαίσθηση πως ακόμα κι ο πιο φτωχός μπορεί να γίνει πάμπλουτος αν "παροπλίσει" τις αναστολές του κι "εξοπλίσει" το θράσος του. Αυτό το συνειδητοποιούν ακόμα και στις ΗΠΑ, έστω σε μικρούς αριθμούς, τα εγγόνια των "παιδιών των λουλουδιών", που συγκεντρώνονται έξω από το "ναό" του καπιταλισμού, τη Γουόλ Στριτ, αλλά κι άλλες αμερικανικές μεγαλουπόλεις για να φωνάξουν εναντίον ενός συστήματος που τους πρόσφερε μια αξιοπρεπή ανατροφή, αλλά που τους "υπόσχεται" τώρα ένα σκοτεινό μέλλον...
"Ε, και λοιπόν; Αφού το τέλος τής ιστορίας έχει φτάσει κι ο καπιταλισμός έχει θριαμβεύσει. Ποιός ο λόγος να ανησυχούμε εμείς που γίναμε σπουδαίοι και τρανοί χάρη σε αυτόν;", μπορεί να αναρωτιούνται ορισμένοι. Ενδεχομένως, ξεχνούν όμως πως κανένα έγκλημα δεν είναι τέλειο: μέσα στην οίησή τους λησμόνησαν, για παράδειγμα, πως δημιουργώντας στρατιές ανέργων ναι μεν τους αφήνουν εξαρτημένους, αλλά τους δίνουν, άθελά τους, και πολύ χρόνο για να μελετήσουν όσα δε διδάσκονται σε σχολικά βιβλία, να σκεφτούν όσα δεν τους υπαγορεύουν τα μέσα ενημέρωσης και, προπάντων, να δράσουν πέρα από το ασφυκτικό πλαίσιο άδικων νόμων κι εξωνημένων νομοθετών. Με λίγα λόγια, η ανεργία είναι το τέρας που δημιούργησαν για να διατηρήσουν τα υπερκέρδη τους, αλλά είναι κι αυτό που στο τέλος θα τους φάει. Δεν είναι αστείο;...

Οι "καλοί" και "κακοί" μπάτσοι...

Ο ρεζίλης των Παπανδρέου έχει δίκιο: πρέπει να αλλάξουμε! Μόνο που αυτό που πρέπει να αλλάξει πρώτο είναι το ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό της χώρας και, πρώτος από όλους, εκείνος. Δείτε, για παράδειγμα, τί συνέβη με το βουλευτή Δ. Κουσελά, ο οποίος μέχρι πρότινος ήταν υφυπουργός Οικονομικών. Κατάγγειλε μόλις χθες στον Ευάγγ. Βενιζέλο πως τον "έφαγαν" τα συμφέροντα γιατί όταν ήταν στο υπουργείο είχε παραδώσει μια λίστα με τρεις χιλιάδες οκτακόσιους μεγαλοοφειλέτες (ο καθένας τους χρωστούσε άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ), χωρίς όμως να γίνει τίποτα. Γιατί, όμως, ο κ. Κουσελάς έπρεπε να εκπέσει του αξιώματός του για να ανοίξει το στόμα του; Σκεφτείτε πόσο πιο αξιόπιστη θα ήταν η καταγγελία του,αν την είχε κάνει ενόσω ήταν ακόμα υφυπουργός. Κάνοντάς την, όμως, τώρα δίνει "πάτημα" στα κυβερνητικά "παπαγαλάκια" να αμφισβητούν την ειλικρίνειά του...

Την ίδια ώρα, εξάλλου, διάφοροι υπουργοί και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, κατανοώντας τη δυσχερέστατη θέση στην οποία βρίσκονται αναγκαζόμενοι να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα, αναπτύσσουν στο δημόσιο λόγο τους μια πολύ επιθετική ρητορική τού στιλ "λαέ βγάλε το σκασμό γιατί τώρα σε σώζουμε"! Ακούγοντάς τους κάποιος που επισκέπτεται την Ελλάδα μόνο για τουρισμό, θα τους δώσει δίκιο και θα επιτεθεί κι αυτός με τη σειρά του στον απλό λαό, από τον οποίο ζητούν νέες θυσίες γιατί υποτίθεται πως φέρεται ανεύθυνα. Έπρεπε, όμως, να έρθει ο αντικαγκελάριος της Γερμανίας στην Αθήνα για να ακούσουμε στη χώρα μας και κάποια σκληρά λόγια για το μεγάλαιο κεφάλαιο. Τί είπε, μέσες άκρες, ο Φ. Ρέσλερ; "Ας επενδύσουν πρώτα οι έλληνες βιομήχανοι στην Ελλάδα και ύστερα θα επενδύσουν και οι γερμανοί". Μόνο που αυτή η κυβέρνηση ξέρει να απλώνει το χέρι μόνο στις τσέπες των συνήθων υποζυγίων, αφήνοντας στο απυρόβλητο τους...χορηγούς της, οι οποίοι κατά τα άλλα παριστάνουν τους ευεργέτες κατόπιν φοροέκπτωσης. Μα, αν κρατούσαν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα, αν δε φοροδιέφευγαν, φοροαπόφευγαν, εισφοροδιέφευγαν, αν δεν πλήρωναν μισθούς πείνας, αν δεν απέλυαν προσωπικό μόνο και μόνο γιατί έπεσαν λίγο τα κέρδη τους, το κράτος δεν θα είχε ανάγκη των φιλανθρωπιών τους για να ασκεί κοινωνική πολιτική. Μόνο που το σημερινό πολιτικό σύστημα, το οποίο έχει ευεργετηθεί δεκαετίες τώρα από το επιχειρηματικό κατεστημένο, είναι πολύ αδύναμο για να τα βάλει με το "χέρι" που το ταΐζει. Γι' αυτό και οι Κουσελάδες και οι Βενιζέλοι δεν είναι οι...Βροντάκηδες και οι Φορτουνάκηδες, απλώς ερμηνεύουν τους "καλούς" και τους "κακούς" μπάτσους!

Δαγκώστε το...μήλο, δεν είναι αμαρτία!

Ας ξεκινήσω "ευχάριστα": Ο Σέξπιρ αναρωτιόταν "να ζει κανείς ή να μη ζει", ενώ ο Καμί είχε υποστηρίξει πως το μόνο πραγματικό ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί τους ανθρώπους είναι γιατί δεν αυτοκτονούν ενώ ξέρουν το τέλος τους! Την ίδια ώρα, όλο κι αυξάνεται ο αριθμός των ελλήνων που δηλώνουν κατάθλιψη, αλλά και ροπή προς την αυτοκτονία, κι ας μην έχουν διαβάσει πολλοί από αυτούς ούτε τον άγγλο βάρδο ούτε τον αλγερινογάλλο νομπελίστα. Κι έρχεται ο Στιβ Τζομπς, ο ιδρυτής της "Απλ" ο οποίος έφυγε σήμερα από τη ζωή, για να τους βγάλει τη γλώσσα από το υπερπέραν. Αντιγράφω τα λόγια του: "το να θυμάσαι πως θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για να μην πέσεις στην παγίδα να σκέφτεσαι πως έχεις κάτι να χάσεις. Είσαι ήδη γυμνός. Γι' αυτό και δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην ακολουθείς την καρδιά σου"...
Μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά δυσφορώ με τους συμπατριώτες μου που σκέφτονται την αυτοκτονία επειδή αντιμετωπίζουν έντονα οικονομικά προβλήματα. Ενδεχομένως αυτό να συμβαίνει γιατί δεν έχω ξεπεράσει (ακόμα!) το όριο της χρεοκοπίας ή γιατί βαθιά μέσα μου (αλλά πολύ βαθιά!) διακατέχομαι από το φόβο κάποιας θείας τιμωρίας. Οπως και να έχει, πάντως, θεωρώ την αυτοκτονία μια γενναία, δειλή πράξη. Πράγματι, θέλει θάρρος να πάρεις ένα πιστόλι και να το στρέψεις στον εαυτό σου, ωστόσο δείχνει λιποψυχία κι έλλειψη φαντασίας να εγκαταλείπεις τον αγώνα πριν σφυρίξει ο διαιτητής, μόνο και μόνο γιατί χάνεις με πέντε-μηδέν...
Δεν ξέρω αν η ζωή είναι δώρο ή αν είναι ωραία, κατανοώ όμως πως είναι πόλεμος με πολλές μάχες, τις οποίες δεν έχουμε δικαίωμα αλλά υποχρέωση να δίνουμε, ακόμα κι αν θεωρούμε το "ματς" στημένο. Κι αυτό το παράδειγμα δίνουν άνθρωποι όπως ο Τζομπς, που δεν ακολούθησαν τους κανόνες των άλλων, αλλά έφτιαξαν τους δικούς τους πριν τους αλλάξουν για να φτιάξουν καινούριους. Ο πρωτοπόρος επιχειρηματίας δεν τα "έβαψε"μαύρα γιατί δεν είχε πανεπιστημιακό πτυχίο, γιατί δεν τον διόρισε κάπου το αμερικανικό Δημόσιο ή γιατί τον "χτύπησε" ο καρκίνος. Περισσότερο ακόμα κι από την ευφυία του, ήταν η θέλησή του που τον έκανε σπουδαίο. Τον κατηγόρησαν, επίσης, πως ήταν ιδιόρρυθμος, τελειομανής κι εγωιστής, μόνο που είναι άνθρωποι σαν αυτόν που λύνουν τα μυστήρια της ζωής κι όχι οι "κανονικοί", φιλήσυχοι νοικοκυραίοι...
Γι' αυτό κι όλοι οι έλληνες έχουμε υποχρέωση, ό,τι κι αν συμβεί σε αυτόν τον ταλαιπωρημένο τόπο, να παλέψουμε για ένα παρόν κι ένα μέλλον με λιγότερη μοιρολατρία και περισσότερο πείσμα, έστω για να δούμε ποιά θα είναι η κατάληξη αυτών που μας βασανίζουν. Φορώντας μαύρα και καθισμένοι στον καναπέ μας το μόνο που μπορούμε να αλλάξουμε είναι...κανάλια στην τηλεόραση. Όπως, άλλωστε, είχε τονίσει, μιλώντας σε φοιτητές, ο Τζομπς: "Μην παγιδεύεστε από δόγματα, τα οποία οδηγούν στο να ζει κανείς βάσει των πεποιθήσεων κάποιων άλλων. Μην αφήσετε τον θόρυβο των απόψεων των άλλων να πνίξει τη δική σας εσωτερική φωνή"...

Η Αριστερά πότε θα...αποκαταστήσει την ιδεολογία της;

Εντάξει, το ΠΑΣΟΚ υφίσταται τις συνέπειες της εθελοδουλίας, του παρελθόντος και της αναποτελεσματικότητάς του. Σύμφωνοι, η Ν.Δ. κυμαίνεται κι αυτή σε χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά γιατί έχουν περάσει μόλις δυο χρόνια από το τέλος της προηγούμενης διακυβέρνησής της, που όχι μόνο δε συμμάζεψε τα δημοσιονομικά προβλήματα, αλλά τα γιγάντωσε κι από πάνω. Η Αριστερά, όμως, σε αυτούς τους καιρούς που ο κρατούν νεοφιλελευθερισμός δείχνει το άσχημο πρόσωπό του γιατί δε μπορεί να πάρει κεφάλι; Φταίει μόνο η πολυδιάσπασή της ή το πρόβλημα είναι πιο σύνθετο και δεν αφορά μόνο τα πρόσωπα που βρίσκονται σήμερα επικεφαλής της, αλλά και μια εμμονική κουλτούρα που έχει καλλιεργηθεί στα αριστερά τού πολιτικού φάσματος εδώ και δεκαετίες και είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει γιατί όσοι τη φέρουν την θεωρούν τη μόνη επαναστατική οπτική κι όλα τα υπόλοιπα συμβιβασμούς των οπορτουνιστών;...

Γι' αυτό και σε πολλές περιπτώσεις πρέπει να περάσουν ακόμα και σχεδόν σαράντα χρόνια για να ζητήσουν κάποιοι δημοσίως συγγνώμη για συμπεριφορές που κατάστρεψαν, στην κυριολεξία, ανθρώπινες ζωές. Και για να μη μιλώ στον αέρα, δείτε τί συνέβη με το ΚΚΕ και την "αποκατάσταση" του, επί πολλά χρόνια, γραμματέα του Νίκου Ζαχαριάδη, τον οποίο είχε εξορίσει στη Σιβηρία, όπου και βρέθηκε κρεμασμένος, ενώ εκείνος δεν είχε κάνει τίποτα άλλο από ό,τι έκαναν οι προγενέστερες και μεταγενέστερες ηγεσίες του Κόμματος: δηλαδή να ακολουθεί τις εντολές τού σοβιετικού κέντρου και να εξολοθρεύει τους κομματικούς του αντιπάλους...

Θα μου πείτε πως αυτά είναι "περσινά, ξινά σταφύλια". Μπορεί, αλλά αυτή η συμπεριφορά καπήλευσης της επαναστατικότητας, που πολλές φορές δεν είναι τίποτα άλλο από στείρα αντίδραση, αποδεικνύεται διαχρονική τόσο στην κομμουνιστική όσο και στη βαυκαλιζόμενη την ανανεωτική Αριστερά. Λυπάμαι, αλλά όσο αποκρουστική είναι η θεοποίηση της επιχειρηματικότητας, των αγορών και των ελλήνων από τη δεξιά, τόσο ανυπόφορη μου είναι η αγιοποίηση όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων, αλλά και του κράτους από την επίσημη αριστερη ρητορική. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς η Αριστερά έπρεπε να βάζει ως προμετωπίδα των αγώνων της την κοινωνική δικαιοσύνη, την αξιοκρατία και τη συμμετοχή των εργαζομένων στον έλεγχο των επιχειρήσεων στις οποίες απασχολούνται, είτε είναι ιδιωτικές είτε είναι δημόσιες. Κι αυτό γιατί μόνο αν έχουν συμμετοχή στα κέρδη και στις ζημιές τους ισότιμα δικαιούνται να έχουν και λόγο στις αποφάσεις που λαμβάνονται για το μέλλον τους. Μόνο έτσι, άλλωστε, θα αποκτήσει κι αυτή χώρα ένα παραγωγικό Δημόσιο, το οποίο θα εξυπηρετεί τον πολίτη και δεν θα τον βασανίζει. Δυστυχώς, όμως, έχουμε μπλέξει με αριστερούς τύπου Παπαρήγα (δογματικούς), Τσίπρα (νέους με "σκουριασμένα" μυαλά), Κουβέλη (αναχώματα του δικομματισμού) και Δημαρά (λαϊκιστές), που δεν τολμούν ούτε καν να ενώσουν τα ελαττώματά τους μήπως και βγει κάποιο προτέρημα από αυτά...

Εχουμε γίνει ήδη Ινδία "αρχηγέ" μου...

Πώς θα σας φαινόταν αν έβαζα φωτιά στο σπίτι σας και ύστερα ερχόμουν να σας υποσχεθώ πως δεν θα επιτρέψω να καεί η περιουσία σας; Οι πιο επιεικείς θα με θεωρούσατε ασόβαρο, ενώ οι πιο αυστηροί θα με παίρνατε, και με το δίκιο σας, με τις πέτρες! Κι όμως, κάτι παρόμοιο ισχυρίστηκε ο ρεζίλης των Παπανδρέου όταν άφησε να διαρρεύσει πως δεν πρόκειται να γίνει Ινδία η Ελλάδα, με αφορμή και την απαίτηση της τρόικας να καταργηθούν οι, ήδη καταργημένες στην πράξη πάντως, συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Όταν ανοίγεις την κερκόπορτα, η ευχή για αποφυγή της...άλωσης στη νομική επιστήμη ονομάζεται, στην καλύτερη περίπτωση, ενσυνείδητη αμέλεια γι' αυτό και οι όποιοι λεονταρισμοί από την πλευρά τής κυβέρνησης ακούγονται σα μια ακόμα επικοινωνιακή σπονδή στο βωμό του τόσο προσφιλούς στο ΠΑΣΟΚ λαϊκισμού...

Μόνο οι αδαείς και οι...δολεροί δεν το έβλεπαν από την αρχή πού πηγαίνει το παιχνίδι στην Ευρώπη, δηλαδή στην πληρη κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων στο όνομα του ανταγωνισμού. Λες και οι κινέζοι ή οι προσφιλείς στον πρωθυπουργό μας ινδοί δεν θα απαιτήσουν μια καλύτερη ζωή όσο βλέπουν το βιοτικό επίπεδο των αφεντικών τους να αυξάνεται. Ετσι κι αλλιώς, όμως, αυτή η κυβέρνηση είναι τόσο παραζαλισμένη από τις συνεχείς αποτυχίες της, ώστε δε μπορεί να σκεφτεί με καθαρό μυαλό, ακόμα κι αν διέθετε την πολιτική βούληση να το κάνει. Γι' αυτό κι ανακοινώνει σχεδόν σε καθημερινή βάση νέα μέτρα για να καλύπτει τα κενά προηγούμενων μέτρων, τα οποία, επειδή ακριβώς λήφθηκαν στο πόδι, φανερώθηκαν κι αναποτελεσματικά, πέρα από άδικα...

Υ.Γ. Σήμερα ο ρεζίλης των Παπανδρέου επισκέφθηκε τα κεντρικά της Αστυνομίας. Αυτήν τη φορά πήγε χωρίς να φορά χειροπέδες! Την επόμενη όμως;...

Αύριο γιορτάζει ο "σοσιαλισμός"!

Οταν περνάς καλά ο χρόνος μοιάζει να έχει βγάλει φτερά και να πετά μακριά. Οταν, πάλι, περνάς χάλια ο χρόνος μοιάζει με ανεπιθύμητο μουσαφίρη που δε λέει να ξεκουμπιστεί! Αύριο συμπληρώνονται δυο χρόνια από την επιστροφή του "σοσιαλισμού" στη γλυκιά μας πατρίδα, αλλά όποιον και να ρωτήσεις θα σου απαντήσει πως δείχνει σα να έχουν περάσει τουλάχιστον εκατό, δεδομένων των αλλαγών που έχουν συμβεί στις ζωές μας. Σε θεωρητικό επίπεδο αυτό δεν θα ήταν απαραίτήτως κακό. Η Ελλάδα δεν ήταν κάποιος παράδεισος επί γης πριν τις τελευταίες εκλογές, δεν ήταν μια χώρα που "βασίλευε" η κοινωνική δικαιοσύνη ούτε ένα αξιοκρατικό, παραγωγικό κράτος, το οποίο δούλευε ρολόι μέχρι να έρθει το ΠΑΣΟΚ να το διαλύσει. Αυτό το γράφω κυρίως για εκείνους που ονειρεύονται πως μια επιστροφή Καραμανλή στα πράγματα είναι ό,τι έχει ανάγκη ο τόπος αυτήν τη στιγμή...
Από την άλλη, όμως, οι ζωές μας άλλαξαν και θα αλλάξουν και στο προσεχές μέλλον, αλλά προς το χειρότερο. Γι' αυτό κι εκνευρίζομαι με όλους εκείνους που έχουν τα κλισέ για ψωμοτύρι και ισχυρίζονται, δίκην σοφών, πως το βαθύτερο σκοτάδι είναι λίγο πριν από την αυγή. Είναι οι ίδιοι που ισχυρίζονται πως πρέπει να κάνουμε υπομονή καμιά...δεκαριά χρόνια και μετά όλα θα γίνουν καλύτερα. Μα, φυσικά, αν σε δυο χρόνια οι περισσότεροι αμειβόμαστε με πεντακόσια ευρώ χωρίς ασφάλιση, όταν πάρουμε πεντακόσια πενήντα θα θεωρηθεί από τους σωτήρες μας επίτευγμα και θα μας ζητούν να τους ξαναψηφίσουμε για "ακόμα καλύτερες ημέρες", για να θυμηθώ κι ένα παλιότερο σύνθημα του ΠΑΣΟΚ. Αλίμονο, όμως, αν ύστερα από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια που το είδος μας κατοικεί αυτόν τον πλανήτη, οι άνθρωποι εξακολουθούμε να ζούμε για ένα κομμάτι ψωμί και λίγο νερό, λες κι έχουμε μόνο τις βιολογικές ανάγκες που έχουν τα υπόλοιπα ζώα...
Δεν κατακρίνω τόσο αυτήν την κυβέρνηση για τη λαϊκίστικη προεκλογική της ρητορεία. Η εκλογή της, με τη μέθοδο της σχετικής πλειοψηφίας επί των ψηφισάντων, είναι και δείγμα της πολιτικής ανωριμότητας μιας μερίδας του ελληνικού λαού που εξακολουθεί να θαμπώνεται και μόνο με την υπόσχεση πως θα του μοιράσουν "καθρεφτάκια". Ωστόσο, οι ίδιοι άνθρωποι που δεν έχουν βγει να πουν έστω μια τυπική, για τα μάτια του κόσμου συγγνώμη για το "λεφτά υπάρχουν" ή για το "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" δε μπορούν να σώσουν τη χώρα. Και δεν το λέω διακατεχόμενος από μια ηθικιστική αντίληψη της πολιτικής, αλλά από μια αποτίμηση των πρακτικών τους από τη στιγμή που έκλεψαν την εξουσία. Κάθε, μα κάθε ημέρα παίρνουν κι από μια απόφαση που αποδεικνύει ότι τα γέρικα σκυλιά δε μπορούν να μάθουν νέα κόλπα. Πώς αλλιώς, άλλωστε, να εξηγήσω την απόφαση για την εργασιακή εφεδρεία, η οποία στην ουσία είναι πρόωρη συνταξιοδότηση; Πώς αλλιώς τα νέα μέτρα τού προϋπολογισμού του επόμενου έτους, τα οποία είναι στη συντριπτική τους πλειονότητα φοροεισπρακτικά κι ελάχιστα αφορούν την περικοπή αχρείαστων δαπανών; Μετά από όλα αυτά, εύχομαι να μη χρειαστεί να κάνω μια αποτίμηση των...τριών χρόνων της κυβέρνησης Παπανδρέου!

Πού είναι η δικαιοσύνη στο να γίνουν όλοι φτωχοί;...

Ο κατώτατος μισθός της συντριπτικής πλειονότητας των δημοσίων υπαλλήλων θα είναι εξακόσια ευρώ χωρίς τα, ελάχιστα ούτως ή άλλως εναπομείναντα, επιδόματα. "Ωραία, επήλθε επιτέλους κοινωνική δικαιοσύνη", θα έλεγε ο...Μουσολίνι! Κι αυτό γιατί η ισοπέδωση στο όνομα της εξυγίανσης λέγεται φασισμός, τόσο απλά...

Λυπάμαι, αλλά δεν είμαι από εκείνους που κατανοούν το βαρετό πλέον επιχείρημα πως η κυβέρνηση νομοθετεί με το "πιστόλι στον κρόταφο". Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του είχαν δυο χρόνια για να καταστρώσουν ένα βιώσιμο σχέδιο και για το δημόσιο τομέα. Εν τούτοις, προτίμησαν να πετούν τη "μπάλα" στην εξέδρα, προσδοκώντας πως θα πετύχαιναν και με τους "κουτόφραγκους" ό,τι κατάφεραν και με τον ελληνικό λαό προεκλογικώς, δηλαδή την εξαπάτησή τους. Ακόμα, όμως, και τώρα που τα ψέματα τέλειωσαν ο ρεζίλης των Παπανδρέου και το παρεάκι του εξακολουθούν να αναβάλλουν μια απόφαση που θα έπρεπε να είχαν λάβει από την πρώτη στιγμή έτσι ώστε να μην πληρώσουν όλοι ανεξαιρέτως οι δημόσιοι υπάλληλοι για εκείνους που διορίστηκαν ρουσφετολογικώς και χωρίς κανένα προσόν στο Δημόσιο. Οι μετατάξεις και η εργασιακή εφεδρεία είναι ημίμετρα όσον αφορά εκείνους που όχι μόνο δε μπορεί να είναι χρήσιμοι για τους πολίτες, αλλά που καταλαμβάνουν και πόστα από άξιους ανέργους. Πείτε μου, για παράδειγμα, πού μπορεί να μεταταγεί ο μπάρμαν της "Αγρογής" και να είναι ωφέλιμος; Εκτός κι αν ανοίξουν και κρατικά μπαρ, ώστε ο λαός να μεθά και να ξεχνά ποιοί φαύλοι πίνουν στην υγειά των κορόιδων...

Με λίγα λόγια, η φτωχοποίηση όλων συλλήβδην, ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων, ούτε δίκαιη είναι ούτε παραγωγική. Οι άξιοι και χρήσιμοι υπάλληλοι δικαιούνται ενός αξιοπρεπούς μισθού και μιας αξιοπρεπούς σύνταξης, όπως έχουν ανάγκη τα σχολεία μας δασκάλους και καθηγητές και τα νοσοκομεία μας γιατρούς και νοσηλευτές. Η απαραίτητη εξοικονόμηση δαπανών μπορεί να προκύψει από την κατάργηση και συγχώνευση άχρηστων δημόσιων οργανισμών, από την απόλυση απαίδευτων κι αντιπαραγωγικών υπαλλήλων, από την ενεργοποίηση και μετάταξη ικανών εργαζομένων, καθώς κι από τη μείωση αχρειάστων λειτουργικών εξόδων. Μόνο που όλα αυτά εμπεριέχουν το διαβόητο πολιτικό κόστος, που τόσο εύκολα σνομπάρουν στο δημόσιο λόγο τους ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, αλλά τόσο πρόθυμα υποκύπτουν σε αυτόν όταν είναι να λαμβάνουν αποφάσεις και να τις εφαρμόζουν...