Σηκώθηκαν οι φαύλοι για να χτυπήσουν τους ήρωες...

Ο Αλέκος Παναγούλης, ο μόνος πραγματικός αντιστασιακός κατά της χούντας όπως είχε δηλώσει το "σκυλί" της Δ. Ιωαννίδης, είχε πει τις πρώτες ημέρες τής μεταπολίτευσης, όταν ο λαός, που είτε είχε λουφάξει κατά τη διάρκεια της επταετίας είτε είχε στηρίξει το καθεστώς, κραύγαζε για κρεμάλες, πως η νεόκοπη τότε δημοκρατία δε μπορούσε να θεμελιωθεί στους τάφους των πρωταιτίων. Το "ευχαριστώ", βεβαίως, των ελλήνων για τον άνθρωπο που επιχείρησε να τους απαλλάξει από το δικτάτορα Παπαδόπουλο ήταν να τον εκλέξουν βουλευτή με τα χίλια ζόρια (προτίμησαν όσους "αντιστέκονταν" από την αυτοεξορία τους) και, στη συνέχεια, ορισμένοι εξ αυτών, ίσως και με κυβερνητική ανοχή, να τον δολοφονήσουν. Κατανοώ, ωστόσο, γιατί μερικές δεκαετίες αργότερα το σύστημα- επιχειρηματικό, πολιτικό, μιντιακό- έπεσε να "φάει" τον αδερφό τού ήρωα, το Στάθη Παναγούλη, ο οποίος είχε κάνει κι αυτός τα δρομολόγιά του συνοδεία βασανιστηρίων στις φυλακές τής χούντας. Η απάντηση είναι απλούστατη: γιατί τρέμει πως η πιθανότητα να έχουν οι επιφανέστεροι εκπρόσωποί του την τύχη τού Αμερικανού πρέσβη στη Λιβύη μόνο μακρινή δεν είναι...

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: όταν ξεφύγουμε από τη φρίκη προφανώς και θέλω να τιμωρηθούν οι πρωταίτιοι τού οικονομικού πραξικοπήματος που βιώνουμε σήμερα. Δεν επιθυμώ, ωστόσο, ούτε λαϊκά δικαστήρια ούτε κρεμάλες ούτε εκτελεστικά αποσπάσματα που θα έχουν στηθεί από εκείνους που τις "καλές ημέρες" τής φούσκας τής μεταπολίτευσης είχαν μετατρέψει σε προσωπικό το δημόσιο ταμείο. Ωστόσο, ο Στάθης Παναγούλης δεν είπε τίποτα διαφορετικό από αυτό που επιβάλλει η κοινή λογική. Οσο βαθύτερα βυθιζόμαστε στην άβυσσο τόσο πιο ακραίες θα γίνονται και οι αντιδράσεις όσων συμπαρασύρονται σε αυτή. Δεν θα στρέψουν όλοι το άλλο μάγουλο, σαν άλλοι Χριστοί, ούτε θα επιδιώξουν οι πάντες με ειρηνικά μέσα, σαν άλλοι Γκάντι, να ανατρέψουν το τραπεζοκρατικό καθεστώς. Ισως, μάλιστα, και να αποδειχθεί απαραίτητη η χρήση βίας προκειμένου τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας να μην είναι κι εκείνα θύματα ενός συστήματος που θέλει τους λίγους να παίρνουν τα πολλά και τους πολλούς να φορτώνονται τα βάρη τους. Σε καμιά περίπτωση, όμως, δεν ανατρέπεις το νεοφιλελευθερισμό σκοτώνοντας τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του. Χρειάζεται ταξική συνείδηση, θάρρος κι εντιμότητα κι αυτά δεν τα αποκτάς ετοιμάζοντας απλώς βόμβες κι οπλίζοντας 45άρια, αλλά με παιδεία που φέρνει και την αυτογνωσία...

Οι τελευταίοι, πάντως, που δικαιούνται να ομιλούν κατά μεθόδων "Φαρ Ουέστ" είναι εκείνοι που τις υποθάλπουν με τις πρακτικές τους. Ο βιαστής, ο δολοφόνος, ο έμπορος ναρκωτικών, ο καταχραστής δημοσίου χρήματος, ο κάθε είδους υπηρέτης των ισχυρών δε μπορεί να παριστάνει την αρσακειάδα γιατί κάποιοι ζητούν την κεφαλή του επί πίνακι. Η δημοκρατία τιμωρεί και σωφρονίζει, δεν εκδικείται και δεν ακολουθεί τις μεθόδους όσων την καπηλεύονται. Οσοι, όμως, έχουν πολύ λερωμένη τη φωλιά τους καλό είναι να βουτούν δυο και τρεις φορές τη γλώσσα τους στο μυαλό τους πριν ξεσπούν σε ύβρεις σε βάρος ανθρώπων που όταν οι ίδιοι έγλειφαν νόθες εξουσίες εκείνοι ήταν πρόθυμοι να θυσιάσουν ακόμα και τη ζωή τους για να τις ανατρέψουν... 

Η τυραννία χτυπά στου κουφού την πόρτα...

Αν ήμουν τόσο αφελής ώστε να πίστευα όσα λέει η τρόικα εσωτερικού, τότε θα περίμενα την επόμενη Παρασκευή ο υπουργός Οικονομικών να κηρύξει στάση πληρωμών και η χώρα να χρεοκοπήσει κι επισήμως. Εκτός αν η μνήμη μου με απατά τόσο πολύ και δεν θυμάμαι καθαρώς πως το τσίρκο των υποτελών τής εγχώριας και διεθνούς ελίτ μάς είχε διαμηνύσει πως αν δεν ψηφιζόταν το νέο μνημόνιο η διαβόητη δόση των 31,5 δισεκατομμυρίω ευρώ δεν θα καταβαλόταν και τα ταμειακά διαθέσιμα της χώρας θα εξαντλούνταν στις 16 Νοεμβρίου. Φαίνεται, όμως, πως η ραγιάδικη τακτική τού "καλού παιδιού", την οποία ακολούθησε το τελευταίο διάστημα ο Αντ. Σαμαράς, είναι τόσο αποτελεσματική όσο μια δήλωση υποτέλειας του πρόβατου στο σφαγέα του λίγο πριν από το Πάσχα. Γι' αυτό και οι δανειστές, αφού πήραν αυτό που ήθελαν από 153 ανόητους ή προδότες, σφυρίζουν πλέον αδιάφορα για το χρόνο καταβολής τής δόσης, η οποία έτσι κι αλλιώς μόνο στην τσέπη τού χειμαζόμενου ελληνικού λαού δεν θα καταλήξει...
Τί λέω, όμως, ο ανόητος; Δε χρειαζόμαστε χρήματα για να μην πεινάσουμε, να μην κρυώσουμε, για να μην έχουμε πού την κεφαλήν κλίναι. Μας αρκεί που η Ανγκ. Μέρκελ και οι λοιποί φαρισαίοι δηλώνουν πως η Ελλάδα βρίσκεται στο σωστό δρόμο και πως θα μείνει στο ευρώ. Τί κι αν στο μεσοδιάστημα μέχρι την υποτιθέμενη λύτρωση ο μισός πληθυσμός μείνει άνεργος κι ο υπόλοιπος μεταναστεύσει στο εξωτερικό; Τί κι αν τα παιδιά μένουν ανεμβολίαστα και κάνουν μαθήματα σε σχολεία δίχως θέρμανση, τί κι αν οι νέοι περάσουν τα πιο δημιουργικά τους χρόνια χωρίς εργασία ή με δουλειά που θα θυμίζει περισσότερο σκλαβιά, τί κι αν οι ηλικιωμένοι θα μεταφέρονται στον τάφο τους κατευθείαν από το χώρο εργασίας τους (εφόσον υπάρχει) γιατί στον 21ο αιώνα και  παρ' όλες τις τεχνολογικές εξελίξεις οι άνθρωποι θα πρέπει να δουλεύουν ατέλειωτες ώρες και χρόνια για να κερδίζουν όλο και περισσότερα λίγοι κι εκλεκτοί; Ολα αυτά δεν έχουν καμιά σημασία. Το μόνο που έχει αξία είναι ο πρωθυπουργός μας να μεταβαίνει στις Συνόδους Κορυφής κι εκεί να του μοιράζουν χαμόγελα οι εταίροι του όταν είναι κι ο ίδιος μπροστά κι όταν γυρίζει την πλάτη να μαχαιρώνουν τον ελληνικό λαό...
Μακάρι να αποδειχθεί κινδυνολογικό αυτό που γράφω σήμερα, στις 9 Νοεμβρίου 2012, κι όταν μετά από χρόνια ανατρέξω σε αυτό να γελώ κι εγώ με την υπερβολή μου. Φοβάμαι, όμως, πως αν δεν υπάρξει ανατροπή των πολιτικών αγριότατης λιτότητας χθες, σήμερα, έστω εντός των επόμενων μηνών η κοινοβουλευτική ολιγαρχία θα παραδώσει την θέση της σε ένα φασιστικό, απολυταρχικό, μισαλλόδοξο μόρφωμα οι πολιτικές τού οποίου θα επιβάλλονται με τη χρήση εξοντωτικής βίας έναντι των διαφωνούντων. Η χώρα μου οδηγείται στην τυραννία, αλλά η δήθεν πνευματική της ελίτ όχι μόνο σιωπά για την καταστροφή που έρχεται, αλλά λοιδορεί κι επιτίθεται σε εκείνους που δεν αντιλαμβάνονται τη ζωή σαν ένα δρόμο μονής κατεύθυνσης, ο οποίος τερματίζει πάντοτε εκεί που είναι τοποθετημένα τα συμφέροντα των λίγων. Ακόμα κι όταν έχει δίκιο στην κριτική της, όπως στην περίπτωση των υπαλλήλων τής Βουλής, εξαντλεί όλο τον θυμό της στους πάλαι ποτέ προστατευόμενους του συστήματος, που τώρα χρησιμοποιούνται σαν αποδιοπομπαίοι τράγοι, αφήνοντας στο απυρόβλητο το ίδιο το σύστημα που τους δημιούργησε, τους τάισε και τους γιγάντωσε για να κάνουν τα στραβά μάτια στα δικά του, πολύ μεγαλύτερης βαρύτητας, εγκλήματα. Οσο δε στρίβουμε το τιμόνι κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς βενζίνη στο μέσο τού πουθενά, εκεί που η νύχτα θα εναλλάσσεται πάντοτε με νύχτα, που γράφει κι ο στιχουργός...   

Ο Σαμαράς θα έχει πολλές συνομιλίες με τον "θεό"...

Δώστε προσοχή στη χθεσινοβραδινή τοποθέτηση του Γ. Στουρνάρα την ώρα που αποχωρούσε από τη Βουλή: "τώρα αρχίζουν τα δύσκολα", δήλωσε σαν άλλη "ρουβίτσα" ο υπουργός Οικονομικών και δεν εννοούσε μόνο πως η εφαρμογή των μέτρων εξαθλίωσης θα είναι μια πολύ πιο δύσκολη υπόθεση από την ψήφισή τους. Ξέρουν τόσο ο ίδιος όσο και οι υπόλοιποι της τρόικας εσωτερικού ότι πλέον έχουν ξεμείνει εντελώς από επιχειρήματα. Αντιλαμβάνονται ότι από τη στιγμή που ο Αντ. Σαμαράς μίλησε για τα τελευταία επώδυνα μέτρα προκειμένου να επιμηκύνει κατά μερικούς μήνες την παραμονή του στην πρωθυπουργία η μόνη τους ελπίδα είναι το τρίτο μνημόνιο να αποδειχθεί αποτελεσματικό, όχι τόσο για τον περιορισμό του δημόσιου χρέους όσο για την επιστροφή στην ανάπτυξη και στην αποκατάσταση των αδικιών. Με λίγα λόγια, ο Αντ. Σαμαράς θα πρέπει να επαναλάβει το αμέσως προσεχές διάστημα πολλές φορές τη συνομιλία του με τον "θεό", μήπως και τον πείσει να κάνει κανένα θαύμα. Μόνο που ακόμα και οι πιστοί αναγνωρίζουν ότι "συν Αθηνά και χείρα κίνει". Και η "χείρα" της τρόικας εσωτερικού κι εξωτερικού είναι κάτι παραπάνω από δύσκαμπτη...

Η χθεσινοβραδινή εικόνα και του πρωθυπουργού ήταν απογοητευτική. Το μήνυμα που θέλησε να στείλει στον ελληνικό λαό, που μεταφράζεται στο "δώστε μου πίστωση χρόνου και θα σας φέρω λεφτά", μοιάζει με απελπισμένη κραυγή θύματος απαγωγής, το οποίο εμφανίζεται διατεθειμένο να κάνει τα πάντα για να μη βρεθεί νεκρό σε κανένα χαντάκι. Το θέμα, όμως, δεν είναι να έρθουν απλώς χρήματα κι αυτά να καταλήξουν ξανά στις τσέπες των τραπεζιτών και των λοιπών διαχρονικών νταβατζήδων τού δημόσιου ταμείου οι οποίοι θα ξαναπετάξουν "ψίχουλα", ήτοι θεσούλες εργασίας με σχεδόν μηδενικές αποδοχές, αλλά να κατευθυνθούν στη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και στην εξασφάλιση ίσων ευκαιριών για τη δημιουργία νέου. Η χώρα προφανώς κι έχει ανάγκη από την αλλαγή τού παραγωγικού της μοντέλου, όχι όμως με στόχο τη διαιώνιση ή ακόμα και τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, αλλά με την εκ θεμελίων αλλαγή των σημερινών κανόνων τού παιχνιδιού που επιτρέπουν στους λίγους να κερδοσκοπούν με το μόχθο των πολλών. 


Σε αυτόν το δρόμο δε μπορούν να μας οδηγήσουν τα ερείπια του πάλαι ποτέ κραταιού δικομματισμού, ούτε όμως και δήθεν αριστερές δυνάμεις τύπου ΜΝΗΜΑΡ. Δεν έχει πάτο το βαρέλι τής ξεφτίλας για το Φ. Κουρέλη και την παρέα του, οι οποίοι πλέον ακολουθούν ανερυθρίαστα τακτικές που θα ντρεπόταν να ακολουθούσε ακόμα κι ο κινηματογραφικός "Μπακαλόγατος" του Κώστα Χατζηχρήστου. Είναι ντροπή πρόεδρος δήθεν Αριστερού κόμματος να δίνει εντολή σε βουλευτές του να περιμένουν έξω από την αίθουσα της Ολομέλειας του Κοινοβουλίου στην περίπτωση που χρειαστεί να μπουν και να ψηφίσουν "ναι" προκειμένου να αντισταθμιστούν άλλες απώλειες του κυβερνητικού συνασπισμού. Δεν το ξέρει άραγε ο Φ. Κουρέλης ότι μόνο καλό τέλος δεν έχουν εκείνοι που πηγαίνουν "και με τον αστυφύλαξ και με το χωροφύλαξ"; Οσοι στηρίζουν οριζόντιες μειώσεις μισθών, συντάξεων κι επιδομάτων και νέες φορολογικές επιβαρύνσεις των μικρομεσαίων είναι τουλάχιστον υποκριτές όταν διαφοροποιούνται μόνο στα μέτρα επιστροφής στον εργασιακό μεσαίωνα. Ο όρος "Αριστερός α λα καρτ" απλώς δεν υφίσταται... 

Αν περάσουν τα μέτρα, θα φταίω κι εγώ...

Αν η δημοκρατία, η δικαιοσύνη και η ελευθερία είχαν ανθρώπινα χαρακτηριστικά, θα είχαν χαμηλώσει τα βλέμματά τους από καταισχύνη γι' αυτά που διαδραματίζονται στην πατρίδα μου. Οι εγκληματίες (λυπάμαι, αλλά αδυνατώ να χρησιμοποιήσω έναν πιο πολιτικώς ορθό χαρακτηρισμό), οι οποίοι θα υπερψηφίσουν απόψε το πολυνομοσχέδιο και την Κυριακή τον προϋπολογισμό, δεν επιτρέπουν τίποτα να τους σταματήσει από το να εξαθλιώσουν τον ελληνικό λαό. Δεν υπολογίζουν πλέον ούτε ψηφοφορίες στη Βουλή που κρίνουν τα μέτρα αντισυνταγματικά κι αυτό για να μη δυσαρεστηθεί το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο. Χρησιμοποιούν το Σύνταγμα της Ελλάδας, για το οποίο γενιές και γενιές ελλήνων έχυσαν και το αίμα τους ακόμα, σα να είναι χαρτί τουαλέτας. Κλειδαμπαρώνονται στο Κοινοβούλιο για να ψηφίσουν όσα τους υπαγόρευσαν οι πάμπλουτοι εντολείς τους και τολμούν να αποκαλούν διάσωση της χώρας την πλήρη περιθριοποίηση της λαϊκής βούλησης, τον εργασιακό μεσαίωνα, την εξευτελιστική φτωχοποίηση της πλειονότητας του πληθυσμού. Η Ελλάδα, γι' άλλη μια φορά, μετατρέπεται σε προτεκτοράτο κι αυτοί μας κοροϊδεύουν ξετσίπωτα λέγοντάς μας πως συνομιλούν με τον θεό και ειρωνευόμενοι, διαμέσου των δημοσιογραφικών λακέδων τους, όσους δυσκολεύονται αφάνταστα να βαφτίσουν την καταστροφή σωτηρία...
Δε διαθέτω τη διάνοια ενός Σαμαρά, ενός Στουρνάρα, ενός Βενιζέλου ή ενός Κουρέλη γι' αυτό κι αδυνατώ να αντιληφθώ τα οφέλη από τη...σισυφοποίησή μου. Εδώ και δυόμισι χρόνια κουβαλούμε το βράχο των μνημονίων ο οποίος, "όλως τυχαίως", πέφτει πάντοτε όταν φτάνουμε στην κορυφή τού βουνού. Διαβάζω κι ακούω με οργή εκείνους που κάνουν λόγο για μονόδρομους και, κυρίως, είμαι απηυδισμένος με όλους όσοι καταπίνουν αμάσητη την προπαγάνδα τους. Πότε θα καταλάβουμε ότι ο δρόμος που τραβούμε μας οδηγεί ακριβώς εκεί από όπου υποτίθεται πως θέλουν να μας γλιτώσουν; Στους πόσους νεκρούς άστεγους και πεινασμένους πρώην εργαζόμενους και νυν σκλάβους θα αντιληφθούμε το παράλογο των μνημονίων που μας επιβάλλονται; Στα πόσα "τελευταία μέτρα" θα κατανοήσουμε ότι η ελίτ μάς δουλεύει ψιλό γαζί, αλλά εμείς κάνουμε πως την πιστεύουμε και βουλιάζουμε στους καναπέδες μας από φόβο μήπως χάσουμε κάποιο επεισόδιο της αγαπημένης μας τουρκικής σειράς;...
Αν περάσει κι αυτό το μνημόνιο, θα φταίω κι εγώ, θα φταίμε κι εμείς που δε σταθήκαμε αντάξιοι του ιστορικού καθήκοντός μας ως πολίτες. Θα είμαστε υπόλογοι έναντι των προγόνων μας, οι οποίοι δεν κιότεψαν να τα βάλουν με τους "ανίκητους" στρατούς των τούρκων, των ιταλών ή των γερμανών και δεν προτίμησαν την "ευκολία" τής υποδούλωσης από το δύσκολο αγώνα για την αξιοπρέπεια, την κοινωνική δικαιοσύνη και την εθνική ανεξαρτησία. Θα είμαστε, όμως, υπόλογοι και στα παιδιά μας, που όταν θα μας ρωτούν γιατί στο τραπέζι δεν υπάρχει ψωμί δεν θα μπορούμε να τα ξεγελούμε πως έφταιξαν μόνο οι άλλοι. Θα είμαστε κι εμείς συνυπεύθυνοι, με την απάθεια, τη μοιρολατρία και την εθελοδουλία μας, για την κόλαση στην οποία θα κληθούν να βρουν την περπατησιά τους. Η Ιστορία απαιτεί ξανά από τον ελληνικό λαό τη μέχρις εσχάτων σύγκρουση. Είμαστε υποχρεωμένοι να της κάνουμε το χατίρι... 

Στις πόσες "διασώσεις" πεθαίνουμε;

Πάλι τα ίδια και τα ίδια! Εχετε αναρωτηθεί πόσες φορές έχουμε διασωθεί από τον Απρίλιο τού 2010, όταν ο ρεζίλης των Παπανδρέου μας έδενε χειροπόδαρα με την τρόικα με εκείνο το αλήστου μνήμης διάγγελμά του με φόντο τα γραφικά σπιτάκια τού Καστελόριζου; Πόσα μνημόνια και μεσοπρόθεσμα προγράμματα έχουν ψηφιστεί από τότε, πόσες Σύνοδοι Κορυφής και Eurogroup έχουν ασχοληθεί με το ελληνικό ζήτημα χωρίς ποτέ να έχουν λάβει μια απόφαση που να μην έχει βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα και να μη διαιωνίζει την τραγωδία; Πόσες φορές μάς έχουν απειλήσει πως αν δε συναινέσουμε στην απόλυτη εξαθλίωσή μας θα έρθει η...απόλυτη εξαθλίωση; Είμαι ο τελευταίος που θα χαρακτηρίσει το πείσμα ελάττωμα και την επιμονή σε ένα στόχο ουτοπία. Οταν, όμως, προσπαθείς να τον επιτύχεις κάνοντας τα ίδια λάθη τού πρόσφατου παρελθόντος και δε δοκιμάζεις εναλλακτικές, οι οποίες πάντοτε υπάρχουν όταν μιλούμε για πολιτική και οικονομία, τότε είναι αναπόφευκτο να οδηγείσαι στο ίδιο αρνητικό αποτέλεσμα. Οσοι επιμένουν να υποστηρίζουν στη δογματική των μνημονίων δε διαφέρουν σε πολλά από τους θρησκόληπτους ή από κόμματα όπως το ΚΚΕ που αδυνατούν να αντιληφθούν ότι ο σταλινικός κομμουνισμός δεν έπεσε απέξω αλλά εξαιτίας των δικών του αβελτηριών...

Δεν θέλω να πιστέψω ότι Αντ. Σαμαράς-Β. Βενιζέλος και Φ. Κουρέλης πιστεύουν ότι η πολιτική τής άγριας λιτότητας, της υποταγής στις εντολές τής τρόικας και της άνισης κατανομής των βαρών τής δημοσιονομικής προσαρμογής με την οποία διατηρείται το σημερινό σάπιο στάτους κβο αποτελούν τη συνταγή τής επιτυχίας για την πλειονότητα των ελλήνων. Αν το πίστευαν, θα ήταν ηλίθιοι! Καταλαβαίνουν, ωστόσο, ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να διατηρηθούν λίγο παραπάνω στον πολιτικό αφρό, εξυπηρετώντας τους διαχρονικούς νταβατζήδες τους χάρη στους οποίους είναι αυτοί που είναι σήμερα. Από την άλλη, όμως, αδυνατώ να αντιληφθώ γιατί η επιβίωση αποτυχημένων πολιτικών τής μεταπολίτευσης και των επιχειρηματιών που πρώτα ξεζούμισαν τον κρατικό κορβανά και τώρα παριστάνουν τους αντικρατιστές θα πρέπει να συντελεστεί με τη δική μας, αν όχι συγκατάθεση, ανοχή. Τα συμφέροντα της πλειονότητας του ελληνικού λαού δεν ταυτίζονται με αυτά της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και της ΜΝΗΜΑΡ ούτε με τα αντίστοιχα των Βαρδινογιάννηδων, των Λάτσηδων και των λοιπών "καλόπαιδων" της βλαχοαριστοκρατίας μας. Γι' αυτό και η αντίθεση στις μνημονιακές πολιτικές είναι πρωτίστως ταξική και δευτερευόντως εθνική υπόθεση: ουδόλως με ενδιαφέρει αν ο δυνάστης μου λέγεται Τζιμ ή Μήτσος. Αυτό που με καίει είναι να μην έχω δυνάστες...
Για όλα αυτά δεν υπάρχει καμιά, μα καμιά δικαιολογία για να μην κατεβούμε οι πάντες στους δρόμους αυτήν την εβδομάδα και τις επόμενες, εφόσον η Βουλή περάσει το νέο ολέθριο πακέτο μέτρων. Οπως θα έλεγε κι ο Αλμπέρ Καμί, μπορεί το πεπρωμένο μας να είναι το μηδέν, το τίποτα, ωστόσο είμαστε υποχρεωμένοι να παλεύουμε έστω για να αποδείξουμε ότι αν αυτή είναι η μοίρα μας, αυτή η μοίρα είναι άδικη. Στους αισχρούς εκβιασμούς τής ελίτ που αγόρασε επαύλεις στο εξωτερικό με το δικό μας ιδρώτα και σήμερα απαιτεί να τις αποπληρώσουμε με το αίμα μας δε χωρούν η ηττοπάθεια, ο συμβιβασμός και η μοιρολατρεία. Διακυβεύονται πάρα πολλά και για πάρα πολύ χρόνο για να μην κάνουμε τα πάντα για να αποτρέψουμε τη βύθισή μας στην άβυσσο. Δεν είναι ηρωικό να αγωνίζεσαι για ένα καλύτερο μέλλον για 'σένα και τα παιδιά σου. Είναι, απλώς, η αυτονόητη υποχρέωση κάθε πολίτη που δε φοβάται τη ζωή, αλλά τη φοβερίζει μέχρι να του φερθεί με δικαιοσύνη...

Η Αριστερά τελευταία γραμμή άμυνας στο φασισμό...

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είπε μια μεγάλη αλήθεια, ανεξαρτήτως αν το έκανε στο πλαίσιο εξυπηρέτησης εσωκομματικών σκοπιμοτήτων και δίχως να τον παρερμηνεύω στο πλαίσιο της αντιπολίτευσης στην αντιπολίτευση που επιλέγει η τρόικα εσωτερικού ως τακτική, παγιδευμένη στη δίνη των δικών της επιλογών. Κανένας δεν είναι ποτέ έτοιμος να κυβερνήσει πριν κυβερνήσει, όπως κανείς δεν ξέρει κολύμπι πριν κολυμπήσει ή ποδήλατο πριν ποδηλατήσει. Οπως και να έχει, πάντως, το μεγάλο ζητούμενο από τις εκλογές που αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν την ψήφιση ή την καταψήφιση των μέτρων στη Δημοκρατία τής Βαϊμάρης που ζούμε δεν είναι να σχηματιστεί μια αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μια κυβέρνηση συνεργασίας τής ευρύτερης Αριστεράς στην οποία θα χωρούν όλοι όσοι προκρίνουν ως προτεραιότητα τη δίκαιη κατανομή τού πλούτου και, συνεπακόλουθα, των βαρών που πρέπει να αναλαμβάνει ο κάθε πολίτης σε μια κοινωνία που δίνει προτεραιότητα στα συμφέροντα των πολλών έναντι των λίγων.
Για το σχηματισμό μιας τέτοιας κυβέρνησης προφανώς και θα πρέπει να συνυπολογιστεί ο πρότερος αριστερός βίος όσων θα την αποτελούν, χωρίς αυτό να σημαίνει αποκλεισμό ικανών κι έντιμων ανθρώπων προερχόμενων από σχηματισμούς που υπηρέτησαν τα μνημόνια. Προπάντων, όμως, απαιτείται η όσο γίνεται μαζικότερη λαϊκή στήριξη, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, σε μια τέτοια κυβέρνηση η οποία θα κληθεί να διαχειριστεί την άβυσσο, προκειμένου να είναι όσο αποτελεσματικότερη και πιο πιστή γίνεται σε σημερινές δεσμεύσεις που μιλούν για έναν άλλο δρόμο χωρίς νεοφιλελευθερισμό κι εθνική υποδούλωση. Είναι διαφορετικό να διαπραγματεύεται ένας πρωθυπουργός μόνος του απέναντι στα "γεράκια" των αγορών και τα πολιτικά υποχείριά τους κι άλλο να έχει από πίσω του εκατομμύρια ευρωπαίους να τον στηρίζουν σε κάθε βήμα του...
Για να γίνω ακόμα σαφέστερος, δεν έχω εμπιστοσύνη πως ο ΣΥΡΙΖΑ από μόνος του θα τα καταφέρει, κι όχι μόνο γιατί ελλοχεύει πάντοτε ο κίνδυνος μετάλλαξής του σε ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν το ιδεώδες Αριστερό κόμμα και πριν μετοικήσουν σε αυτό τα "ορφανά" τού ρεζίλη των Παπανδρέου και του Β. Βενιζέλου. Ο στείρος καταγγελτικός του λόγος πριν μετεξελιχθεί σε διεκδικητή τής εξουσίας δεν αρμόζει στην Αριστερά την οποία ακόμα και οι αντίπαλοί της δε μπορούν να κατηγορήσουν πως δεν παράγει ιδέες. Ειδικώς σε αυτήν τη χρονική περίοδο, για την οποία οι ιστορικοί τού μέλλοντος δεν θα σταματούν να γράφουν βιβλία, απαιτείται να λεχθεί στον ελληνικό λαό η αλήθεια σε όλες τις διαστάσεις της. Ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να πει πως αν το πλαίσιο διαπραγμάτευσης το οποίο προτείνει, με άξονα την κατάργηση των μνημονίων, τη διαγραφή σημαντικού ποσοστού τού δημόσιου χρέους κι ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, αποτύχει, έστω κι αν αυτό συμπαρασύρει στον όλεθρο όλο τον πλανήτη, εκείνος είναι αποφασισμένος να λάβει κι αποφάσεις που σήμερα αποτελούν ακόμα ταμπού, με σημαντικότερες την έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Εκτιμώ πως δεν θα χρειαστεί να το πράξει, αλλά ένας πολιτικός ηγέτης που θέλει να διαφοροποιείται και στην πράξη κι όχι μόνο στα λόγια από τους προγενέστερούς του έχει χρέος να μιλά με ειλικρίνεια στο λαό κι όχι λειαίνοντας γωνίες. Ζούμε σε καιρούς που τα πάντα είναι ρευστά, όπως και η εμπιστοσύνη τού λαού στους πολιτικούς. Αν, Αλέξη, φανεί πως κι εσύ τον εξαπάτησες, τότε εγώ και πολλοί ακόμα δεν θα έχουμε κανένα λόγο να ζούμε σε μια χώρα που θα έχει παραδοθεί με ευθύνη Αριστερών στα χέρια φασιστών...

Μια "όμορφη", μεταμοντέρνα χούντα...

Τα παλιά...καλά χρόνια ορισμένοι από αυτούς που μας κυβερνούσαν και μας απειλούσαν πως αν δεν ψηφιζόταν το πρώτο μνημόνιο δεν θα είχαμε να φάμε την επόμενη ημέρα, όπως ο Β. Βενιζέλος, επιδίωκαν να περάσει από το Κοινοβούλιο με την αυξημένη πλειοψηφία των 180 βουλευτών ώστε να δημιουργείτο επικοινωνιακώς στο τρομοκρατημένο πόπολο η αντίληψη πως αυτό που ψηφιζόταν δεν ήταν η γκιλοτίνα, αλλά η σωτηρία του. Πού είναι, επίσης, οι "ωραίες" εποχές που το δεύτερο μνημόνιο περνούσε, έστω και με σημαντικές διαρροές, χάρη στις ψήφους 199 βουλευτών; Την επόμενη εβδομάδα η τρόικα εσωτερικού κι εξωτερικού, μετά από το φιάσκο τής ψηφοφορίας για τις αποκρατικοποιήσεις, θα είναι ευχαριστημένες ακόμα κι αν περάσει το νέο πακέτο μέτρων με την πλειοψηφία των παρόντων. Οταν η δημοκρατία κάνει συνεχώς εκπτώσεις, έστω και στην κοινοβουλευτική-ολιγαρχική της μορφή, καταλαβαίνει κι ο πλέον αδαής από αγορά ότι το "εμπόρευμα" δεν πουλά άλλο...
Με το λαό στα κεραμίδια και το νέο μνημόνιο, το οποίο κι αυτό θυματοποιεί τους μικρομεσαίους κι αφήνει στο απυρόβλητο την ελίτ, να ψηφίζεται στην καλύτερη των περιπτώσεων για τους κυβερνώντες με μια πλειοψηφία 160 βουλευτών είναι φανερό ότι κι αυτή η κυβέρνηση θα πρέπει να ετοιμάζεται για την ανώμαλη "προσγείωσή" της. Με ποιά πολιτική νομιμοποίηση, άλλωστε, μπορεί να προχωρήσει όταν αρκεί μια ματιά στις προεκλογικές εξαγγελίες των κομμάτων τα οποία τη στηρίζουν και στην προγραμματική συμφωνία που σχεδίασαν για τα μάτια τού κόσμου κατά το σχηματισμό της προκειμένου να αποκαλυφθεί η άβυσσος που χωρίζει ακόμα κι αυτές τις μεσοβέζικες υποσχέσεις τους από την κόλαση στην οποία παραδίδουν τον ελληνικό λαό; Αποδείχθηκε, εξάλλου, στην πράξη ότι για να διαπραγματευτείς στα σοβαρά χρειάζεται να έχεις πρώτα ένα συνεκτικό σχέδιο το οποίο να στηρίζεται σε κοινές ιδεολογικές αφετηρίες. Οταν αυτό απουσιάζει η καταφυγή στον καιροσκοπικό τακτικισμό είναι φυσιολογική, αλλά κι αλυσιτελής για τα συμφέροντα της πλειονότητας του ελληνικού λαού...
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: στην Ελλάδα εδώ και πολύ καιρό έχει εγκαθιδρυθεί μια νέου τύπου δικτατορία, η οποία δεν έχει διστάσει να χρησιμοποιήσει ακόμα και βασανιστήρια προκειμένου να μακροημερεύσει. Το Σύνταγμα καταστρατηγείται κατά συρροή, τραπεζίτες διορίζονται πρωθυπουργοί στο προτεκτοράτο με εντολές ξένων, η προπαγάνδα και η λογοκρισία πηγαίνουν σύννεφο, ενώ η βία, στις κρατικές ή παρακρατικές-χρυσαυγίτικες μορφές της, βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Πώς θα απαντήσουμε στο βιασμό τής όποιας δημοκρατίας είχαμε μέχρι πρότινος, των εργασιακών αλλά κι ανθρώπινων δικαιωμάτων μας; Θα περιμένουμε τη σωτηρία μας από την κομματική νομενκλατούρα και τους βαθιά χωμένους στη σαπίλα τού κατεστημένου εργατοπατέρες ή θα ξεσηκωθούμε ο καθένας μας στο δικό του οικογενειακό, φιλικό κι εργασιακό περιβάλλον κι όλοι μαζί στους δρόμους των μεγάλων πόλεων, που πρέπει να μετασχηματιστούν σε δρόμους τής φωτιάς την επόμενη εβδομάδα όταν οι λίγοι θα προσπαθήσουν και πάλι να επιβάλουν τα δικά τους συμφέροντα πάνω στους πολλούς;...