Εργαζόμενοι, αυτοί οι επί γης διάβολοι...

Ποιοί είναι οι επί γης διάβολοι; Μα, οι εργαζόμενοι φυσικά! Αυτοί που παράγουν τον πλούτο, τον οποίο καρπώνονται άλλοι, πρέπει να λογοδοτούν κάθε τρεις και λίγο για τις πράξεις τους, αυτοί πρέπει να λοιδορούνται όταν απεργούν γιατί μετά από 20 χρόνια δουλειάς έχουν την απαίτηση να λαμβάνουν ένα μισθό που να τους απονέμει την αξιοπρέπεια που δικαιούνται, ενώ οι πιο δυναμικοί ανάμεσά τους θα πρέπει να τσακίζονται ώστε και το υπόλοιπο πόπολο να λαμβάνει το μήνυμα: "σφάξε με αγά μου να αγιάσω". Αυτό επιτάσσει η πολιτική ορθότητα, το σκιάχτρο δηλαδή της ελεύθερης βούλησης με το οποίο η εξουσία τρομάζει τα "κοράκια" τής εργατικής τάξης, που έχουν το θράσος να θέλουν να αναδιανεμηθεί δικαίως ο παραγόμενος πλούτος και να πληρώσουν την καπιταλιστική κρίση κυρίως εκείνοι που τη δημιούργησαν κι επωφελήθηκαν τα περισσότερα από αυτή...
Γιατί δεν το παραδέχεται δημοσίως ο Αντ. Σαχλαμαράς πως είδωλό του, όπως κάθε νεοφιλελεύθερου που σέβεται τον εαυτό του, δεν είναι άλλο από τη Μάργκ. Θάτσερ, τη γυναίκα που συμπύκνωσε στη φράση "δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα" όλο το "μεγαλείο" τού καπιταλισμού; Οι εργαζόμενοι του μετρό μπορεί να αποτελέσουν τους δικούς του ανθρακωρύχους, που αν τους ταπεινώσει θα έχει δώσει ένα καλό μάθημα σε όποιον τυχόν θελήσει να αντισταθεί στη λαίλαπα της άγριας λιτότητας, η οποία εκπορεύεται από ένα βαθύ ταξικό μίσος το οποίο κάθε καλός νεοφιλελεύθερος έχει διδαχθεί στα πανάκριβα κολέγια από τα οποία αποφοιτούν πολύ πιο επικίνδυνα εγκληματικά στοιχεία από αυτά που "συχνάζουν" συνήθως στον Κορυδαλλό. Ο "σιδηρός κύριος", βεβαίως, μάλλον έχει ξεχάσει πως το πείραμα της Χαλυβουργίας δεν ήταν τόσο επιτυχημένο όσο θα ήθελε. Γι' αυτό και μάλλον θα έχει εκπλαγεί με τη συμπαράσταση που τυγχάνουν οι απεργοί των μέσων μεταφοράς, τους οποίους η κυβερνητική προπαγάνδα και τα μιντιακά παπαγαλάκια της μόνο με τον Ωνάση δεν έχουν συγκρίνει ακόμα, από εργαζομένους άλλων επαγγελματικών κλάδων. Δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω, τη λύση στο δράμα δεν θα τη δώσουν οι επισκέψεις τού Αλέξη Τσίπρα στο ΔΝΤ, αλλά η εργατική αλληλεγγύη και λαϊκή ενότητα. Γι' αυτό και τα γεγονότα των τελευταίων ωρών λειτουργούν εντός μου σα βάλσαμο...

Αν θέλετε το μετρό να τερματίσει στον ταξικό εμφύλιο, κάντε στάση να κατεβώ...

Οταν αγοράζουμε χαλασμένο προϊόν από το σούπερ μάρκετ, κατηγορούμε τον ταμία που μας χρέωσε λες και είναι μέτοχος της πολυεθνικής που το παρασκεύασε . Οταν καθυστερεί η πτήση μας, τα βάζουμε με τον υπάλληλο που μας κόβει το εισιτήριο σα να ήταν αυτός ο ιδιοκτήτης τής αεροπορικής εταιρείας. Ομοίως, όταν απεργούν τα μέσα μεταφοράς τούς πρώτους που θα καταγγείλουμε θα είναι οι εργαζόμενοι σε αυτά κι όχι την κυβέρνηση που εξομοιώνει πατάτες με ντομάτες μόνο και μόνο για να προκαλεί τον αποκαλούμενο κοινωνικό αυτοματισμό, δηλαδή ταξικό εμφύλιο, και να αφήνονται στο απυρόβλητο οι πραγματικοί δυνάστες τού λαού. Πόση υποκρισία, αλήθεια, μπορεί να χωρέσει στα στόματα όλων εκείνων που κλαυθμηρίζουν τις τελευταίες ημέρες για την ταλαιπωρία τού επιβατικού κοινού λόγω της απεργίας των εργαζομένων, αλλά δε λένε κουβέντα όταν κλείνουν, για παράδειγμα, σταθμοί τού μετρό για "λόγους ασφαλείας" όταν είναι να γίνει μια απεργιακή συγκέντρωση κι έτσι αποκόβεται η πρόσβαση στο κέντρο τής Αθήνας ή όταν νεκρώνει η πρωτεύουσα για να μπορεί να κάνει τον περίπατό της στην Ηρώδου τού Αττικού η Ανγκ. Μέρκελ;... 

Χρησιμοποιώ κατά κόρον τη δημόσια συγκοινωνία, αγοράζω τη μηνιαία κάρτα μεταφοράς κι εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα. Επομένως, κανένας δε μπορεί να μου καταλογίσει πως γράφω εκ του ασφαλούς ή για να υπερασπιστώ το ατομικό μου συμφέρον όταν ισχυρίζομαι πως το ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων είναι ένα φασιστικό έκτρωμα. Προφανώς θα πρέπει να γίνει ξεσκαρτάρισμα στο δημόσιο τομέα, ακόμα κι απολύσεις άχρηστων, και να γίνουν μειώσεις αποδοχών, με αντικειμενικά κριτήρια όμως κι όχι στη λογική να τους βράσουμε όλους στην ίδια χύτρα. Το ζητούμενο, άλλωστε, δε μπορεί να είναι να ψοφήσει και η κατσίκα τού γείτονα, αλλά να παλέψουμε μαζί του ώστε να πάρουμε πίσω τις κατσίκες που μας έκλεψε η ελίτ κι ακόμα περισσότερες, όσες δικαιούμαστε για το μόχθο μας. Αν, εξάλλου, οι κυβερνώντες μας είχαν στο μυαλό τους την κοινωνική δικαιοσύνη όταν νομοθετούσαν το ενιαίο μισθολόγιο, θα εξίσωναν και τους μισθούς των βουλευτών και των υπουργών, που κι αυτοί είναι δημόσιοι υπάλληλοι, με εκείνους ενός μηχανοδηγού ή ενός δασκάλου. Σε μια κοινωνία, ωστόσο, που θα έδινε προτεραιότητα στη μόρφωση των παιδιών της, στην θεραπεία των ασθενών της ή στη γενικότερη ποιότητα ζωής των πολιτών της οι καθηγητές, οι γιατροί και οι οδηγοί θα αμείβονταν πολύ καλύτερα από τους υπαλληλίσκους τού κατεστημένου. Ετσι δεν είναι;...

Γιατί δε δοκιμάζουν ο Γ. Στουρνάρας ή ο Κ. Χατζηδάκης να ζήσουν έστω ένα μήνα με τα χρήματα με τα οποία επιβάλλουν στους...υπηκόους τους να τα βγάζουν πέρα, ώστε να καταλάβουν τί εστί βερίκοκο; Ακουσα στο ραδιόφωνο μήνυμα ακροατή, σύμφωνα με το οποίο τον χαρτζιλικώνει ο γιος του που βγάζει το "αστρονομικό" ποσό των 480 ευρώ το μήνα γιατί ο ίδιος δε μπορεί να επιβιώσει αλλιώς. Αυτήν την Ελλάδα δημιουργούν όσοι παριστάνουν τους εγγυητές τού νόμου και της τάξης ή φρίττουν με εκείνους που αποκαλούν αυθαίρετο το "Mall" ή τους προειδοποιούν για το αυτονόητο, πως όταν έρθει ο καιρός δηλαδή να "καρπίσει" η δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο, θα εύχονται να βρεθούν ενώπιον ειδικών δικαστηρίων και να μην έχουν την τύχη τού Αμερικανού πρεσβευτή στη Λιβύη...

Πείτε μου τί να γράψω για να ξέρω τί φοβάστε...

Η κοινοβουλευτική ολιγαρχία διαθέτει μια πολύ καλή μέθοδο για να σου επιβάλλει τη λογοκρισία. Δεν πρόκειται ποτέ να περάσει κάποια συνταγματική διάταξη που να απαγορεύει την ελευθερία τής έκφρασης. Το πολύ πολύ να ψηφίσει μια χούφτα νόμων που να τη μετατρέπει στην ουσία σε ανέκδοτο. Η κοινοβουλευτική ολιγαρχία, ωστόσο, διαθέτει έναν πολύ αποτελεσματικότερο μηχανισμό, τη μιντιακή προπαγάνδα, για να ωθεί τους υπηκόους της στην αυτολογοκρισία ή, αν έχουν το "θράσος" να την κριτικάρουν δημοσίως, για να αισθάνονται τύψεις κι ενοχές για τα λόγια τους. Στα χαρτιά όλοι έχουμε το δικαίωμα να καταγγέλλουμε τα κακώς κείμενα στο δημόσιο βίο τής χώρας. Οταν, όμως, ισχυριζόμαστε για παράδειγμα πως η κυβέρνηση φτωχοποιεί την πλειονότητα του ελληνικού λαού προκειμένου να διασωθεί η ελίτ ή πως το "Mall" είναι αυθαίρετο γινόμαστε ηθικοί αυτουργοί τής τρομοκρατίας. Γι' αυτό, στην καλύτερη για τους "αντιφρονούντες" περίπτωση, θα πρέπει να σιωπήσουμε και στη χειρότερη θα πρέπει να περάσουμε πρώτα από μια τηλεοπτική δίκη πριν μας "τσιμπήσουν" οι νόμοι που έφτιαξε το κατεστημένο για να απαλλάσσεται από τη φαυλότητά του...
Αν κάποιος πάρει στα σοβαρά όσα λένε το τελευταίο διάστημα η τρόικα εσωτερικού και τα μιντιακά της παπαγαλάκια, τότε δεν έχει δικαίωμα να κάνει τίποτα άλλο από το να σιωπά την ώρα που εκείνοι τον αφανίζουν. Δεν τολμάς να πεις μια λέξη σε βάρος τής άγριας λιτότητας, της υψηλής ανεργίας ή του μεγάλου κεφαλαίου κι αμέσως σε μετατρέπουν σε υποκινητή τής τυφλής βίας, της αναρχίας και του χάους. Οποιος δηλώσει πως τα μνημόνια απέτυχαν (ασχέτως αν το παραδέχθηκε κι ο "πολύς" Π. Τόμσεν) είναι λαϊκιστής, όποιος επισημάνει πως δεν είναι δυνατό ο άνεργος να πληρώνει, αναλογικώς, περισσότερο φόρο από τον εφοπλιστή λειτουργεί αντεθνικώς, όποιος χαρακτηρίσει δημοσίως νενέκους τους...νενέκους υποθάλπει όσους βάζουν γκαζάκια ή πυροβολούν με καλάσνικοφ, όποιος πει πως οι εργαζόμενοι έχουν υποχρέωση να απεργούν και να προχωρούν σε δυναμικές κινητοποιήσεις όταν αυτοί είναι οι μόνοι που πληρώνουν για την κρίση, λειτουργεί σε βάρος τού κοινωνικού συνόλου. Σε αυτήν την κοινωνία α λα "1984" που διψούν να εγκαταστήσουν οι δυνάστες μας θα ήταν χρήσιμο να δημοσιεύσουν μια λίστα με το τί επιτρέπεται και τί απαγορεύεται να λέμε στις άνω των τριών συναθροίσεις μας. Οχι, βεβαίως, για να μας πείσουν να κλείσουμε τα στόματά μας, αλλά για να έχουμε γραμμένα και σε χαρτί όλα αυτά που τρέμουν μήπως αποκαλυφθούν οι πλήρεις διαστάσεις τους...

Αυτό που ενοχλεί περισσότερο τους κυβερνώντες είναι πως η προπαγάνδα τους δεν έχει πλέον την απήχηση που είχε κάποτε. Θα ήθελαν πολύ, για παράδειγμα, ο Κ. Χατζηδάκης ή ο Ν. Δένδιας να έβλεπαν στους τηλεοπτικούς τους δέκτες ορδές πολιτών να λιντσάρουν εργαζομένους τού μετρό ή δικαστές που αποφυλακίζουν κρατουμένους γιατί, άκουσον άκουσον, δεν έχουν προκύψει ισχυρές ενοχοποιητικές ενδείξεις σε βάρος τους ή γιατί ολοκληρώθηκε το 18μηνο που προβλέπει ο νόμος. Σε μια τέτοια περίπτωση η βία που οι ίδιοι θα είχαν προκαλέσει θα ήταν δικαιολογημένη, όπως συνέβη με την κατάληψη αυτοδιαχειριζόμενων χώρων η οποία λειτούργησε σαν θρυαλλίδα εξελίξεων. Γι' αυτό και τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης περιορίζονται να κάνουν την τρίχα τριχιά μήπως και το λούμπεν πόπολο πάρει απόφαση να αναβάλει επ' αόριστον την αφύπνισή του και να καταπιεί αμάσητη την τροφή που του σερβίρουν. Το ψέμα τους, ωστόσο, έχει πολύ κοντά ποδάρια κι όποιος έχει μάτια βλέπει πως για το ότι η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα ένα βήμα πριν από το ολοκληρωτικό μπαμ δεν ευθύνονται αυτοί που το πρόβλεψαν, αλλά εκείνοι που πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να το αποφύγουν με ξεπερασμένες μεθόδους στην εποχή που ο καθένας μπορεί να έχει δημόσιο λόγο δίχως τη βάσανο κάποιας επιτροπής λογοκρισίας ενός αυταρχικού καθεστώτος...

Τον λούμπεν προλετάριο δεν τον σκοτώνεις, τον αφυπνίζεις...

Δεν υπάρχει ευκολότερο πράγμα από το να καταπολεμήσεις την τυφλή βία...αν αυτός είναι ο στόχος σου κι όχι να την αναπαράγεις προκειμένου να σώσεις το δικό σου τομάρι κι εκείνο των νταβατζήδων σου. Οσο, όμως, σε αυτήν τη χώρα κυνηγούμε αποκλειστικώς τους φυσικούς αυτουργούς κι αφήνουμε στο απυρόβλητο τους ηθικούς, οι παθογένειές της όχι μόνο θα επαναλαμβάνονται τόσο συστηματικώς όσο η ακολουθία της ημέρας από τη νύχτα, αλλά και θα γιγαντώνονται έως το βαθμό τής κοινωνικής διάλυσης...
Οι απαντήσεις που έχουμε δώσει μέχρι στιγμής στα προβλήματα είναι τόσο επιφανειακή που θα πνίγονταν ακόμα κι αφρόψαρα. Ποιός ευθύνεται για τα μνημόνια; Ο ρεζίλης των Παπανδρέου, όπως θυμήθηκε ξαφνικώς ο ανεκδιήγητος Ανδρ. Λοβέρδος, που αφού έχει "κοιμηθεί" με το μισό πληθυσμό παριστάνει σήμερα την παρθένα. Ποιός φταίει για την τρομοκρατία; Ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποιός ευθύνεται για τη ρατσιστική βία; Η Χρυσή Αυγή. Δεν ισχυρίζομαι πως οι απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις είναι λανθασμένες. Είναι, όμως, αποσπασματικότατες και θολώνουν το γενικό πλάνο. Η Ελλάδα των αρχών τού 2013 ελάχιστη σχέση έχει με την ίδια χώρα πριν από τρία χρόνια. Το εμβληματικότερο κόμμα τής μεταπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ, βυθίστηκε από το 44% στο 12%, η Αριστερά βρίσκεται προ των πυλών τής εξουσίας, τα "μπουμπούκια" τής ακροδεξιάς βρήκαν σκιές και μπορούν να ανθίσουν, ενώ η βία, από τα γιαούρτια μέχρι τα καλάσνικοφ, θεωρείται πλέον ημιαποδεκτό κομμάτι τής καθημερινότητάς μας, όπως οι περιπέτειες του "Σουλεϊμάν τού Μεγαλοπρεπούς". Αυτές οι εξελίξεις δεν είναι επιτεύγματα, με ή χωρίς εισαγωγικά, του Αλέξη Τσίπρα, του Ν. Μιχαλολιάκου ή της τουρκικής "σαπουνοποιίας", αλλά ενός συστήματος που θέλει πάντοτε να κερδίζει και να υπνωτίζει τις μάζες, ακόμα κι αν οι άλλοι γύρω του συντρίβονται και το οποίο μέσα στην απληστία του ξέχασε πως την ύβρι ακολουθεί πάντοτε η νέμεσις...


Αν σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν βόμβες στα στέκια τού καταναλωτισμού (αλήθεια, θα γίνει ποτέ δημόσια συζήτηση για το πώς η οικογένεια Λάτση κερδίζει εκατομμύρια ευρώ από το "Mall", εκμεταλλευόμενη δημόσια περιουσία μπιρ παρά;) γιατί πιστεύουν ότι με αυτόν τον τρόπο θα γκρεμίσουν τον καπιταλισμό, δεν οφείλεται στο ότι ο Π. Σκουρλέτης δεν έχει καταδικάσει τη βία ακόμα και στην κινεζική γραφή. Το κάνουν είτε γιατί δεν έχουν την παιδεία για να αντισταθούν με άλλες μορφές πάλης είτε γιατί αισθάνονται πως δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος για να αποδοθεί δικαιοσύνη σε μια χώρα δύο μέτρων και δύο σταθμών, που όταν δεν τρώει τα παιδιά της τα έχει "ποτίσει" με τόσο μίσος το οποίο αν το εξάγαμε θα είχαμε λύσει πολλά από τα οικονομικά μας προβλήματα...
Δεν είμαι λάτρης των εμπορικών κέντρων, αλλά δεν αποδέχομαι τον θάνατο οποιουδήποτε λούμπεν προλετάριου μόνο και μόνο γιατί ξοδεύει όλη του την ενεργητικότητα στην αγορά μοδάτων ρούχων. Αυτόν τον άνθρωπο δεν τον σκοτώνεις, αλλά τον αφυπνίζεις ταξικώς ώστε να αποτελέσει, στη συνέχεια, συνοδοιπόρο σου στον αγώνα για την ανατροπή τού συστήματος. Σε διαφορετική περίπτωση, στρώνεις το έδαφος στις ελίτ ώστε να τον τρομοκρατήσουν ακόμα περισσότερο στο όνομα μιας δικής τους εκδοχής δημοκρατίας, η οποία θυμίζει περισσότερο απολυταρχία...

Το μαχαίρι θα φτάσει ως το κόκαλο...είπε ο Τοτός!

Οταν άκουσα το Β. Βενιζέλο να δηλώνει στη Βουλή χαζογελώντας και με το αυτάρεσκο ύφος που τον χαρακτηρίζει πως κρατά στο προσωπικό του αρχείο αντίγραφα των αμυντικών σχεδίων τής χώρας δεν το πίστεψα! Νόμισα πως η αντιπάθειά μου για το πρόσωπο αυτού του φαυλότατου πολιτικού, που από την αρχή τής καριέρας του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να γλείφει τους ισχυρούς και να καβατζώνει τους δικούς του ανθρώπους, είναι τόσο ισχυρή που επηρεάζει ακόμα και την ακοή μου, η οποία του χρεώνει πράγματα που σε δημοκρατικότερες χώρες θα στοιχειοθετούσαν το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας και στις πιο "μπρουτάλ" θα τιμωρούνταν ακόμα και με την θανατική ποινή. Κι όμως, τίποτα δεν θα έπρεπε να με εκπλήσσει σε αυτήν την παρωδία χώρας, το Κοινοβούλιο της οποίας χρειάζεται να συζητά ημέρες επί ημερών για να αποφασίσει πόσες κάλπες θα χρησιμοποιηθούν σε μια ψηφοφορία του και τί θα περιέχουν τα ψηφοδέλτια...
Θα ήμουν αφελέστατος κι ανιστόρητος αν πίστευα ότι θα φτάσει το μαχαίρι μέχρι το κόκαλο στην προκαταρκτική επιτροπή που αποφασίστηκε μετά κόπων και βασάνων και μόνο για το καμένο χαρτί που λέγεται Γ. Παπακωνσταντίνου. Φάνηκε, άλλωστε, κι από τη χθεσινή απουσία τού Αντ. Σαχλαμαρά από τη Βουλή και τη στάση που κράτησαν Ν.Δ. και ΜΝΗΜΑΡ πως σε αυτόν τον τόπο το μόνο που έχει σημασία είναι το πώς θα εφαρμοστεί το μνημόνιο, το οποίο από τη στιγμή που είναι ανεφάρμοστο αν θέλουμε στο τέλος να μείνουν κάποιοι έστω ζωντανοί θα οδηγήσει σε ένα νέο μνημόνιο. Μου προκαλούν αηδία δηλώσεις όπως αυτές του Γ. Στουρνάρα πως το 2013 θα είναι μια πολύ δύσκολη χρονιά, αλλά το 2014 θα δούμε το φως στην άκρη τού τούνελ. Το ίδιο ισχυρίζονταν οι ιερόδουλες των εγχώριων και διεθνών νταβατζήδων και για το 2012, το 2011 και το 2010. Δεν ανέχομαι να υποτιμούν τόσο ξεδιάντροπα τη νοημοσύνη μου αυτοί που κάνουν τα αδύνατα δυνατά ώστε να μην πληρώσουν ούτε ένα ευρώ παραπάνω σε φόρους οι διάφορες ελίτ, οι οποίες τρώνε και πίνουν στην υγειά των υπνωτισμένων κορόιδων...
Ο χθεσινός τραγέλαφος στη Βουλή είναι μια ακόμα απόδειξη ότι το συγκεκριμένο τουλάχιστον πολιτικό προσωπικό είναι αδύνατο να σώσει την πλειονότητα του ελληνικού λαού, όχι μόνο γιατί δεν το θέλει αλλά και γιατί δε διαθέτει και την ικανότητα για να το καταφέρει. Τί γίνεται επομένως; Θα παραδώσουμε την εξουσία στους φασίστες που σκοτώνουν μετανάστες γιατί τους εμποδίζουν με τα ποδήλατά τους, όπως συνέβη στα Πετράλωνα; Ή, μήπως, έχουμε ιστορική υποχρέωση να αποτινάξουμε το ζυγό με τις δικές μας δυνάμεις κι όπως μπορεί ο καθένας μας στο πλαίσιο μιας αντιστασιακής συλλογικότητας; Η χώρα πρέπει να οδηγηθεί σε εκλογές με στόχο την ανάδειξη αυτοδύναμης αριστερής κυβέρνησης, η οποία με εκατομμύρια λαού στους δρόμους θα βροντοφωνάξει ένα μεγάλο "nein" στην Ανγκ. Μέρκελ και θα βοηθήσει στη λύτρωση και των λαών των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών, που στενάζουν κάτω από τη "μπότα" τού νεοφιλελευθερισμού. Σε διαφορετική περίπτωση, σε ένα χρόνο από τώρα θα έχουμε έναν άλλο υπουργό Οικονομικών (τα πρόσωπα είναι αναλώσιμα μπροστά στο "μεγαλείο" τού ταξικού μίσους) να μας υπόσχεται το φως στην άκρη τού τούνελ το 2015. Στη χειρότερη εκδοχή, οι πιο σκουρόχρωμοι ανάμεσά μας θα πηγαίνουν σωρηδόν στους πλαστικούς χειρουργούς προκειμένου να γλιτώσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τα οποία θα έχουν ετοιμάσει οι κυβερνώντες φασίστες για όσους δεν ταυτίζονται με την ασχήμια τής ψυχής τους...

Ομολογούν τα εγκλήματά τους αλλά αναρωτιούνται γιατί τους μισούν...

Ο Β. Βενιζέλος έχει παραδεχθεί ότι κρατούσε στο σπίτι του τη λίστα Λαγκάρντ περίπου ένα χρόνο, μέσα στον οποίο έλαβαν χώρα δύο εκλογικές αναμετρήσεις, δεν την παρέδωσε στο διάδοχό του και στενό συνεργάτη του Φ. Σαχινίδη και "θυμήθηκε" πως την είχε κάπου ανάμεσα στις σωβρακοφανέλες του όταν το θέμα επανήλθε στην επικαιρότητα. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου έχει παραδεχθεί ότι αντέγραψε τη λίστα από CD σε στικάκι, πως επέλεξε μόνο ορισμένα ονόματα προς έλεγχο και πως "ξέχασε" σε ποιόν έδωσε το επίμαχο υλικό, το οποίο δεν πρωτοκόλλησε ποτέ. Ο Γ. Διώτης, επικεφαλής τού ΣΔΟΕ σε μέρος τής επίμαχης περιόδου, έχει παραδεχθεί ότι έκανε αντίγραφο της λίστας και κατέστρεψε το στικάκι που του έδωσαν. Παρά τις δικές τους παραδοχές και οι τρεις τους χαρακτηρίζουν πολιτική σκευωρία τις ευθύνες που τους αποδίδονται για τους χειρισμούς τους, όπως έχει πράξει άλλωστε στο παρελθόν κάθε λαμόγιο το οποίο έχει "κοσμήσει" με την παρουσία του την πολιτική ζωή αυτού του τόπου...
Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί, απατεώνες. Θα ήμουν φασίστας αν πίστευα το αντίθετο. Αν θέλουν, όμως, οι περισσότερο έντιμοι από τους λιγότερο έντιμους βουλευτές να σώσουν ό,τι έχει απομείνει από την κοινωνική τους υπόληψη καλά θα κάνουν να σταματούν να "πυροβολούν" τα πόδια τους, όπως συνέβη και με την παρωδία για το πόσες κάλπες θα στηθούν για την παραπομπή Βενιζέλου, Παπακωνσταντίνου, ρεζίλη των Παπανδρέου και Παπαδήμιου. Αν το λούμπεν προλεταριάτο απαιτεί σήμερα αίμα στην αρένα, αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί τα σχεδόν 40 χρόνια τής μεταπολίτευσης είδε να περνούν ατιμώρητα από μπροστά του δεκάδες μεγάλα σκάνδαλα διασπάθισης δημόσιου χρήματος και κατάχρησης δημόσιας εξουσίας προς ίδιον όφελος. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αρκετοί από τους θύτες εξακολουθούν να βρίσκονται και σήμερα στην πολιτική σκηνή και να κουνούν το δάχτυλο επικριτικώς σε όσους αρνούνται να σηκώσουν στις δικές τους πλάτες και το βάρος αμαρτιών άλλων. Οπως και οι αμερικανοί αναρωτιούνται γιατί ο πλανήτης τούς μισεί μολονότι τον γέμισαν με πραξικοπήματα, πολέμους και καταλύσεις εθνικών κυριαρχιών, έτσι και οι πολιτικοί μας αδυνατούν ακόμα να κατανοήσουν γιατί ο ελληνικός λαός τούς περιμένει στη γωνία με γιαούρτια και καφέδες. Το επαναλαμβάνω για χάρη των υποκριτών που θέλουν τη γυναίκα τού Καίσαρα όχι μόνο να είναι, αλλά και να φαίνεται τίμια. Δεν είναι λύση τα γιαουρτώματα, τα γκαζάκια ή τα καλάσνικοφ. Ωστόσο, θα ήμουν από τον Αρη, από όπου φαίνεται πως προέρχονται οι βουλευτές μας, αν δεν καταλάβαινα γιατί αυτά εκτοξεύονται με μεγαλύτερη συχνότητα στις ημέρες μας...
Δεν θέλω να δω το Β. Βενιζέλο, το Γ. Παπακνσταντίνου, το ρεζίλη των Παπανδρέου ή το Λ. Παπαδήμιο στο εδώλιο του κατηγορουμένου για να ικανοποιηθεί κάποιο προσωπικό χυδαίο αίσθημα εκδίκησης, αλλά γιατί αυτό απαιτούν οι στοιχειώδεις κανόνες ισονομίας. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, όλοι αυτοί οι κύριοι να διαχειρίζονταν ένα περίπτερο που να ανήκε σε εσάς και να είχαν αμελήσει, στην καλύτερη των περιπτώσεων, να αναζητήσουν χρωστούμενα από πελάτες και να σας τα αποδώσουν και, αντιθέτως, να απαιτούσαν περισσότερα χρήματα από την τσέπη σας για να συντηρήσουν την επιχείρηση. Δεν θα τους στέλνατε αυθωρεί και παραχρήμα στο πρώτο δικαστήριο που θα βρίσκατε μπροστά σας και δεν θα ζητούσατε από τους δικαστές να κάνουν τη δουλειά τους τίμια κι όσο το δυνατό γρηγορότερα;..Οσο νωρίτερα κατανοήσουν οι "πρίγκιπες" της πολιτικής πως οι καιροί άλλαξαν τόσο το καλύτερο και για τους ίδιους. Κι αυτό γιατί στην επόμενη στροφή το οργισμένο κι απαίδευτο πλήθος δεν θα τους περιμένει με δικόγραφα, αλλά με χαντζάρες...

Το ΠΑΣΟΚ ήταν εδώ, τώρα είναι στη Ν.Δ...

Οσοι μεγαλώσαμε τα χρόνια τής μεταπολίτευσης μάθαμε να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι εχθροί από τους ολυμπιακούς και τους παναθηναϊκούς κι από τους πασοκτζήδες και τους νεοδημοκράτες. Κι αν στη μπάλα, αυτό το σύγχρονο όπιο των λαών, το μίσος καλά κρατεί, δε συμβαίνει το ίδιο και στην πολιτική εδώ κι ενάμισι χρόνο, από τότε δηλαδή που συγκροτήθηκε η κυβέρνηση Παπαδήμιου. Οι πιο καλόβολοι μπορεί να ισχυριστούν πως η ανάγκη σωτηρίας τής πατρίδας επέβαλε να ξεχάσει ο λαός τί σημαίνει δεξιά, να τη βγάλει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας και να παραπέμψει το σοσιαλισμό στις ελληνικές καλένδες. Οι πιο παραδόπιστοι πάντως, ανάμεσά τους κι ο γράφων, έχουμε την...υποψία πως το παιχνίδι ήταν πάντοτε στημένο, πως το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. ήταν πάντοτε οι "δίδυμοι πύργοι" πάνω στους οποίους στηρίχθηκε η ανάγκη εξωθεσμικών ελίτ να μη γίνει κανένα "αστείο" κι ο λαός αποκτήσει περισσότερη δύναμη από αυτή που αναλογεί σε υποτελείς. Απλώς έπρεπε να εξασφαλίζεται πως η φθορά τού εκάστοτε κόμματος εξουσίας δεν θα οδηγούσε στο σχηματισμό αριστερής κυβέρνησης, η οποία θα έκανε πράξη τα συνθήματά της, τα οποία τόσο αποτελεσματικά είχε οικειοποιηθεί, πρώτος από όλους, ο μεγαλύτερος έλληνας πολιτικός απατεώνας τού δεύτερου μισού τού 20ού αιώνα, δηλαδή ο Ανδρ. Παπανδρέου...

Φαίνεται, όμως, πως σήμερα το σύστημα έχει στερέψει από εναλλακτικές. Κάτι πάει να κάνει με τη ΜΝΗΜΑΡ ή με τον Ανδρ. Λοβέρδο, αλλά κατανοεί πως αυτές οι εφεδρείες διαθέτουν τόση απήχηση όση ένας καρχαρίας σε ένα σμάρι αφρόψαρων. Γι' αυτό και παίζει πλέον ένα από τα τελευταία του χαρτιά, μαζί με την έμμεση στήριξη της Χρυσής Αυγής, την κυβερνητική δηλαδή σύμπραξη Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, ώστε να αποφευχθεί η "τρισκατάρατη" άνοδος της Αριστεράς στην εξουσία. Αν ανάτρεχε κανείς στη ρητορική στελεχών αυτών των δύο κομμάτων μόλις πριν από ενάμιση χρόνο, θα πίστευε ότι τα χωρίζει μια ιδεολογική άβυσσος που είναι αδύνατο να καλυφθεί όχι σε μία αλλά σε χίλιες ζωές. Κι όμως, τώρα ακούς τον Αντ. Σαχλαμαρά ή το Β. Βενιζέλο και νομίζεις πως μιλά το ίδιο πρόσωπο. Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πλέον παρά η απαραίτητη συνιστώσα τής δεξιάς ώστε να κρατήσει τα γκέμια τής χώρας μακριά από τους "άπλυτους", οι οποίοι έχουν το "θράσος" να απαιτούν κοινωνική δικαιοσύνη...
Τί σημαίνουν όλα αυτά; Πως το ΠΑΣΟΚ έχει την ίδια ζωντάνια με αυτή που διέθετε ο ιδρυτής του κατά τη διάρκεια της τελευταίας πρωθυπουργίας του. Είναι ένα κομματίδιο που κρατιέται στη ζωή με "τεχνητές αναπνοές", όπως η συγκάλυψη για τη λίστα Λαγκάρντ, προκειμένου να συνεισφέρει στο να περάσουν όσα περισσότερα μνημόνια είναι δυνατό μέχρι να αφήσει την τελευταία του "πνοή". Δεν θα εκπλαγώ αν το πάλαι ποτέ Κίνημα, που χάραξε με την παρουσία του τη μεταπολιτευτική ιστορία τής χώρας, μείνει εκτός Κοινουβουλίου στις επόμενες εκλογές. Θα είναι ένα δίκαιο φινάλε για μια παράταξη που λεηλάτησε την Αριστερά προκειμένου να προστατευτεί το κεφάλαιο, ένα τέλος που κάθε μικρομεσαίος έλληνας με ταξική συνείδηση περίμενε δεκαετίες για να ζήσει...