Ο (α)κατάλληλος άνθρωπος την (α)κατάλληλη στιγμή στην (α)κατάλληλη θέση...

Ο κίνδυνος με τον Αδ. Γεωργιάδη είναι διπλός. Ο πρώτος είναι ο προφανής, τον έχουν αντιληφθεί ακόμα και τα μικρά παιδιά που έχουν αντικαταστήσει τον Καραγκιόζη τού Ευγένιου Σπαθάρη με την πιο σύγχρονη εκδοχή του: ο σημερινός υπουργός Υγείας δεν ήταν ποτέ τίποτα περισσότερο από ένας επιτυχημένος τηλεπωλητής βιβλίων τής πλάκας, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε την ένδεια ικανών προσώπων στον πολιτικό στίβο και, κυρίως, καινοτόμων πολιτικών ιδεών κι αναρριχήθηκε εκεί όπου δεν θα αναρριχόταν ποτέ σε οποιαδήποτε χώρα δεν είναι μπανανία. Ο δεύτερος κίνδυνος, όμως, που προσωποποιεί ο Αδ. Γεωργιάδης είναι κι ο σοβαρότερος. Κι αυτό γιατί λειτουργεί υπόγεια. Η υπουργάρα, η οποία την ώρα που ο τομέας τής δημόσιας περίθαλψης βρίσκεται σε αναβρασμό εκείνος "τουιτάρει" για το πόσο μεγάλη τιμή αισθάνεται που ξάπλωσε τα οπίσθιά του εκεί που τα είχε ξαπλώσει κι ο JFK, έχει περάσει σε μερίδα τής κοινής γνώμης την αντίληψη πως ναι μεν είναι ένας διψασμένος για δημοσιότητα κομπλεξικός ψυχοπαθής, ωστόσο τον πολεμούν γιατί λέει αλήθειες και προχωρά σε μεταρρυθμίσεις στις οποίες οι προκάτοχοί του δεν τόλμησαν να προχωρήσουν...

Ο Αδ. Γεωργιάδης, όμως, είναι ίδιος κι απαράλλαχτος με αυτούς που υποτίθεται πως αγωνίζεται για να καταπνίξει. Το μαρτυρά η χρέωση του δημόσιου ταμείου για το ταξίδι αναψυχής του στις ΗΠΑ, το οποίο συνδύασε με δεκάρικους σε καφετέριες. Το αποδεικνύει και το τηλεφώνημά του σε ποδοσφαιροπαράγοντα για να συνδράμει ώστε να γίνει προπονητής ένας φίλος του που δεν είχε υποβάλει καν αίτηση κι ο οποίος μπορεί να μη γνωρίζει ακόμα και το πώς μοιάζει μια μπάλα. Αυτά που υποτίθεται πως θέλει να βελτιώσει στη δημόσια υγεία, όπως τις μίζες, τα ρουσφέτια, την αναξιοκρατία και τη σπατάλη, τα εφαρμόζει κι ο ίδιος ώστε να ικανοποιείται η προσωπική του ματαιοδοξία να τον αποκαλούν "κύριο κύριο υπουργό". Αυτό δεν είναι, όμως, και το πρόβλημα με όλους τους μέτριους; Δανείζονται την αξία των αξιωμάτων τους αντί να προσδίδουν οι ίδιοι αίγλη σε αυτά χάρη στην ικανότητά τους...

Με αυτόν τον τρόπο, επομένως, έχει κατορθώσει ο εθνικός μας Μπουμπούκος να ξεγελάσει ακόμα και σοβαρούς ανθρώπους, οι οποίοι πιστεύουν ότι οι αδιαμφισβήτητες παθογένειες της δημόσιας υγείας θα ιαθούν από έναν κομάντο αυτοκτονίας που έχει στείλει η τρόικα για να προχωρά σε δολοφονίες χαρακτήρων γιατρών, νοσηλευτών και λοιπού προσωπικού προκειμένου να μετατραπεί και η μέριμνα για την υγεία των πολιτών σε απόλυτα ιδιωτικό αγαθό το οποίο θα απολαμβάνουν μόνο όσοι μπορούν να πληρώνουν το κόστος του. Προφανώς και οι επαγγελματίες τού χώρου έχουν τις δικές τους μεγάλες ευθύνες για την κατάντια τής δημόσιας υγείας. Δεν ήταν, άλλωστε, ο Αδ. Γεωργιάδης που ξεκίνησε τις υπερκοστολογησεις μηχανημάτων, φαρμάκων ή αναλώσιμων, εκείνος που έπαιρνε "φακελάκια" κι αυτός που δημιούργησε την πατέντα τής μεταφοράς των ασθενών από τα δημόσια στα ιδιωτικά ιατρεία. Γι' αυτό και οι γιατροί και οι νοσηλευτές δε βρίσκουν την κατανόηση από τον κόσμο στην οποία προσδοκούσαν...

Από την άλλη, όμως, ο υπουργός Υγείας χρησιμοποιεί μια μεγάλη αλήθεια, το ότι η δημόσια υγεία εξακολουθεί να αποτελεί μια χοάνη διαφθοράς, ώστε να επιτύχει την πλήρη διάλυσή της. Η λογική του δεν είναι καν "πονάει χέρι, κόβει χέρι" γιατί στόχος του δεν είναι η θεραπεία, έστω με λανθασμένα κριτήρια. Σκοπός είναι η απόλυτη εμπορευματοποίηση της υγείας, που θα αυξήσει το επίπεδο θνησιμότητας και θα δημιουργησει μια κοινωνία η ελίτ τής οποίας θα απολαμβάνει περίθαλψη πολυτελείας και η συντριπτική πλειονότητα θα προσεύχεται στην Παναγιά να μην αρρωστήσει και υποχρεωθεί να τη συναντήσει μια ώρα αρχύτερα. Υπό αυτήν την έννοια ο Αδ. Γεωργιάδης είναι ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση. Περαστικά μας... 

Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος από "καλούς" χριστιανούς...

Ο Αντ. Σαχλαμαράς έχει κάθε δικαίωμα να επισκέπτεται το Αγιο Ορος, να σταυροκοπιέται μέχρι να πάθει εξάρθρωση, να φιλά όποια εικόνα κυκλοφορεί γύρω του και να ψέλνει με τη φάλτσα φωνή του το "Πάτερ Ημών", το "Πιστεύω" κι οποιοδήποτε άλλο χριστιανικό άσμα έχει γίνει σε όλους μας πλύση εγκεφάλου να απομνημονεύσουμε από τα σχολικά μας χρόνια. Ο Αντ. Σαχλαμαράς διατηρεί το ίδιο δικαίωμα και με την ιδιότητα του πρωθυπουργού, αν έτσι ευφραίνεται η ψυχή του, καθώς και να διαφημίζει την πίστη του ζητώντας από τις κάμερες να τον ακολουθούν οπουδήποτε υπάρχει παπάς κι αγιαστούρα. Δεν αμφισβητώ, επίσης, πως ο Αντ. Σαχλαμαράς διακατέχεται από ένα βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα, μολονότι περιορίζει την εκδήλωσή του μόνο στους ομοίους του, είτε πρόκειται για την ταξική ή για την εθνική του κάστα. Κι αν ακόμα μερικές φορές ισχυρίζεται πως συνομιλεί με τον θεό, δε χάθηκε κι ο κόσμος. Κι εγώ πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να ονειροπολεί και να μπερδεύει την πραγματικότητα με τη φαντασία...

Ποιό είναι, επομένως, το πρόβλημά μου με το θρησκευτικό σόου που παρακολουθήσαμε το Σαββατοκύριακο; Το ότι ο Αντ. Σαχλαμαράς δεν πήγε στο Αγιο Ορος για τη σωτηρία τής ψυχής του, αλλά για να στείλει ένα μήνυμα στους "συνετούς" νοικοκυραίους. Με το λόγο του, στον οποίο σε κάθε δεύτερη πρόταση υπήρχε κι ένα "με τη βοήθεια του θεού", και με τις κινήσεις του, όπως τα χειροφιλήματα σε συνδαιτυμόνες τού Εφραίμ (αλήθεια, αυτόν δεν τον είδε;...) και τα ειδωλολατρικά προσκυνήματα στις εικόνες ήταν σα να έλεγε στο χριστεπώνυμο πλήθος: "Κοιτάξτε μην κάνετε καμιά μαλακία και ψηφίστε τον άθεο Τσίπρα και τη διαβολική αριστερή κομπανία του, η οποία θα απαγορεύσει τις εκκλησίες, θα κυνηγήσει την πίστη και, Θου Κύριε φυλακί τω στόματί μου, θα διαχωρίσει την κοσμική από την θρησκευτική εξουσία. Ε, όχι λοιπόν κουλ Αλέξη. Δεν θα μας εμποδίσεις εσύ και το σατανικό παρεάκι σου να ακολουθήσουμε τον πιο σύντομο δρόμο προς το Ιράν. Το πόπολο γουστάρει θεοκρατία, τώρα ειδικά που του έχω αρπάξει όλα τα υπόλοιπα για να ελπίζει σε αυτά, κι αυτό έχω σκοπό να του παραδώσω όταν θα έχω φάει τα ψωμιά μου. Πολύ σύντομα δηλαδή"...

Αυτό είναι, επομένως, το πρόβλημά μου: το ότι παρακολουθήσαμε ένα φαρισαϊκό πανηγύρι, σαν αυτά τα οποία στήνουν οι άπιστοι σύζυγοι για να κάνουν ανενόχλητοι τις ακολασίες τους, σκουπίζοντας με "σ' αγαπώ" τις βρομιές τους, ή οι απατεώνες τού κοινού ποινικού δικαίου για να ξεγελούν όσο το δυνατό περισσότερους. Φοβάμαι τους ανθρώπους που εκφράζουν την πίστη, την αγάπη ή την εντιμότητά τους μόνο με τα λόγια κι όχι με τις πράξεις τους. Δυσπιστώ απέναντι σε εκείνους που σταυροκοπιούνται κάθε που περνούν από εκκλησία, με βομβαρδίζουν με "πρώτα ο θεός" κάθε δίλεπτο και με αντιμετωπίζουν σαν το μεγαλύτερο εγκληματία όταν τρώω σουβλάκι τη Μεγάλη Εβδομάδα ή όταν κάνω σεξ πριν το γάμο. Στη δική τους ζωή τα πάθη είναι είτε κρυφά είτε ανύπαρκτα και ειλικρινώς δεν ξέρω να σας απαντήσω τί είναι χειρότερο...

Αν υπάρχει θεός, θα πάω στην κόλαση. Αυτό δεν θα συμβεί, όμως, γιατί κατά τη διάρκεια της ζωής μου έτρωγα χοιρινό τις Τετάρτες και τις Παρασκευές ή γιατί μπορεί να επιθύμησα τη γυναίκα τού πλησίον μου, αλλά για τα ελαττώματά μου που δε φρόντισα να εξαλείψω και τα προτερήματα που δεν ενδιαφέρθηκα να τελειοποιήσω. Δεν πιστεύω στον θεό, ωστόσο εκτιμώ πως αν υπήρχε θα είχε πολύ περισσότερο χιούμορ, αυτοσαρκαστική διάθεση και γενναιοδωρία ψυχής από όλους αυτούς τους σαλτιμπάγκους που παριστάνουν τους επί γης αντιπροσώπους του, λες και τους έχει παραχωρήσει κάποιο franchise κι εκείνοι ανοίγουν υποκαταστήματα ή καταδικάζουν ανθρώπους στο όνομά του...

Χούντα is in the air...

Υποτίθεται πως λόγω Αγίου Βαλεντίνου "love is in the air". Ενδεχομένως. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως ο αέρας τής αγάπης έχει μολυνθεί από διοξείδια χουντικού άνθρακα, οι εκδηλώσεις των οποίων είναι ολοφάνερες. Πώς αλλιώς μπορώ να χαρακτηρίσω μια πολιτική ατμόσφαιρα στην οποία διώκεται η δημοσιογράφος Πόπη Χριστοδουλίδου, με βάση μάλιστα κι άρθρο τού στρατιωτικού ποινικού κώδικα που ισχύει μόνο εν καιρώ πολέμου, γιατί δημοσίευσε στον ιστότοπό της επίσημο Φύλλο τής Εφημερίδας τής Κυβερνήσεως; Ή το περιρρέον κλίμα που επιτρέπει σε αστυνομικούς να απειλούν με μηνύσεις την "Ελληνοφρένεια" γιατί δεν αντέχουν να βλέπουν τον πραγματικό τους εαυτό στον τηλεοπτικό καθρέφτη ή στα δικαστήρια να απαγορεύουν εκπομπή που αφορά τους νεκρούς τού Φαρμακονησίου; Και πώς να μην ανησυχώ, έστω γι' αυτήν την κοινοβουλευτική ολιγαρχία που ζούμε, όταν τα μαντρόσκυλα της εξουσίας, δηλαδή οι μπάτσοι, ξημεροβραδιάζονται έξω από σχολεία για...προληπτικούς λόγους κι απαιτούν από τους καθηγητές να γίνουν ρουφιάνοι των μαθητών τους;

Ναι, ξέρω: ο πρωθυπουργός μας είναι εκλεγμένος κι όχι συνταγματάρχης, στους κεντρικούς δρόμους των Αθηνών δεν κυκλοφορούν τα τανκ, στο Καλλιμάρμαρο η κυβέρνηση δεν διοργανώνει πανηγύρια για την πολεμική αρετή των ελλήνων και στη Μπουμπουλίνας στεγάζεται το υπουργείο Πολιτισμού κι όχι κέντρο βασανιστηρίων. Δεν αντιλέγω, επομένως, πως στο παλκοσένικο το εργάκι που παίζεται λέγεται δημοκρατία. Όποιος βρεθεί, όμως, πίσω από την κουίντα είτε γιατί δεν ήθελε τα φώτα τής δημοσιότητας είτε γιατί δεν επιθυμούσε να θυσιάσει τις αρχές του για να τα κερδίσει, διαπιστώνει ότι το καθεστώς που μας κυβερνά, χρησιμοποιεί επανειλημμένως μεθόδους οι οποίες παραπέμπουν σε καθεστώτα τα οποία φημίζονταν για τον απολυταρχισμό τους κι όχι για την ανεκτικότητα, που είναι το ελάχιστο, στην αντίθετη άποψη...

Η Πόπη Χριστοδουλίδου δεν είναι η πρώτη δημοσιογράφος που διώκεται για ρεπορτάζ που δε βολεύει την εξουσία. Τα παιδιά στο Κερατσίνι που κατηγορούνται για το "έγκλημα των εγκλημάτων", δηλαδή για την κατάληψη σχολείου, δεν είναι τα πρώτα που βρέθηκαν στην θέση τού κατηγορούμενου γιατί "δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις". Ούτε ο πρόσφατος παροξυσμός κρατικής βίας, οι ηθικοί αυτουργοί τής οποίας δεν την καταδικάζουν "από όπου κι αν προέρχεται", στην αντιφασιστική συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος ήταν τυχαίος. "Όπου δε πίπτει προπαγάνδα, πίπτει ράβδος", αυτή είναι η εντολή την οποία έχει δώσει η ελίτ στους λακέδες της, είτε αυτοί λέγονται δικαστικά φερέφωνα είτε μιντιακά παπαγαλάκια είτε μπάτσοι και λοιπές ένοπλες δυνάμεις...

Είναι απολύτως φυσιολογικό, άλλωστε, όταν η προπαγάνδα έχει φάει τα ψωμιά της η εξουσία να καταφεύγει στο διαχρονικά αγαπημένο της παιχνίδι, αυτό της βίαιης καταστολής οποιασδήποτε αντίδρασης. Αν ο Χρ. Ξηρός, ο Ν. Μαζιώτης ή η Π. Ρούπα εξαπέλυαν απρόκλητη χημική επίθεση σε χιλιάδες διαδηλωτές και σάπιζαν στο ξύλο μερικούς από αυτούς θα ήταν ειδεχθείς τρομοκράτες οι οποίοι "δεν τρομάζουν τη δημοκρατία μας". Οι ΜΑτατζήδες, ωστόσο, που χρησιμοποιούν τις ίδιες ακριβώς τυφλές μεθόδους είναι όργανα του νόμου και της τάξης. Σε μια κοινωνία, όμως, που ο Τύπος φιμώνεται ή, το ακόμα χειρότερο, αυτοφιμώνεται προκειμένου να μπουκώσει με χρήμα και να είναι αρεστός στην ελίτ, στα σχολεία διδάσκεται το ρουφιανιλίκι και στους δρόμους πνίγεται στο αίμα κάθε μορφή αντίστασης στην οικονομική γενοκτονία, τα περιθώρια αισιοδοξίας στενεύουν επικίνδυνα. Πόσω μάλλον όταν αυτές οι παθογένειες αντιμετωπίζονται από την πλειονότητα σα "μια ακόμα φυσιολογική ημέρα στο Ελλαδιστάν"...



  

Καλλιστεία μετριοτήτων κι απατεώνων...

Αν ήσασταν κριτές σε ένα διαγωνισμό ομορφιάς και οι φιναλίστ ήταν η Γεωργία Βασιλειάδου και η Σαπφώ Νοταρά θα δυσκολευόσασταν να εντοπίζατε κάποια αξιόπιστα κριτήρια με τα οποία θα επιλέγατε τη λιγότερο άσχημη. Κι αυτό γιατί θα σας ήταν αδύνατο να χαρακτηρίζατε όμορφη κάποια από τις δύο αυτές, συμπαθείς κατά τα άλλα, φιγούρες τού παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Το ίδιο συμβαίνει και με τις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές, κατά τις οποίες οι ψηφοφόροι, ελλείψει άξιων υποψηφίων, θα κληθούν να επιλέξουν ανάμεσα σε μετριότητες, στην καλύτερη περίπτωση, κι απατεώνες στη χειρότερη. Θα μου πείτε πως πάντα αυτό συνέβαινε. Θα σας απαντήσω πως με τις φετινές υποψηφιότητες αποδεικνύεται ότι τελικώς το βαρέλι δεν έχει πάτο...

Από πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω; Την ψήφο των αθηναίων διεκδικεί ο νυν δήμαρχος Γ. Καμίνης, ο οποίος στα τέσσερα χρόνια τής δημαρχίας του έχει να υπερηφανεύεται μόνο για το ότι το ταμείο δεν είναι μείον. Δεν αμφισβητώ τη σημασία του, μόνο που από τον επικεφαλής τού μεγαλύτερου δήμου τής χώρας περιμένεις πολύ περισσότερα από το να είναι ένας καλός λογιστής. Διεκδικητές είναι, επίσης, ένας άγνωστος νεαρός τού κομματικού σωλήνα, τον οποίο ακόμα και οι γονείς του δεν είναι σίγουροι αν του έχουν δώσει το όνομα Γαβριήλ, ο πρώην δήμαρχος Ν. Κακλαμάνης, ο αποκαλούμενος και "Δενδροφάγος", το αγαπημένο παιδί των εφοπλιστών Αρούλης Σπηλιωτόπουλος, ο χρυσαυγίτης υπόδικος κοπρίτης Ηλ. Κασιδιάρης, ο κατηγορούμενος για φοροδιαφυγή Β. Καπερνάρος κι ο Ν. Σοφιανός, επιλογή μια από τα ίδια για το ΚΚΕ.

Στην Αττική ξανακατεβαίνει ο περιφερειάρχης Γ. Σγουρός, ο οποίος μοιράζει χρήματα στους "πάμφτωχους" εφοπλιστές-ιδιοκτήτες ΠΑΕ για την κατασκευή γηπέδων, στην Κεντρική Μακεδονία ο νυν Απ. Τζιτζικώστας, που θεωρούσε χρέος του να ανεβάσει στην εξέδρα τής εθνικής γιορτής τους χρυσαυγίτες, διαγκωνίζεται με τον Γ. Ιωαννίδη, ο οποίος πέρασε και δεν ακούμπησε, δυο φορές μάλιστα, από το υφυπουργείο Αθλητισμού που είναι κι ο τομέας του και θέλει να μας πείσει τώρα πως θα τα καταφέρει καλύτερα σε περιφερειακό επίπεδο. Για να μη μιλήσω για την πόλη μου, το Βόλο, η οποία ετοιμάζεται να παραδώσει τα κλειδιά τού δημαρχιακού της μεγάρου σε έναν ορίτζιναλ γκάνγκστερ, τον Αχ. Μπέο, ύστερα από δεκαετίες κακοδιοίκησης από γιαλαντζί μαφιόζους. Το μόνο που περιμένω είναι να κατεβεί υποψήφιος κι ο "Αγαπούλας" Ψωμιάδης στην Καβάλα για να σας ζητήσω να μου κλείσετε τα μάτια και να με πυροβολήσετε αφού θα τα έχω δει όλα πλέον...

Είναι τέτοια η ένδεια ικανών υποψηφίων ώστε ο Γιάννης Μπουτάρης, με όλες τις υπερβολές και τις αστοχίες του, να φαντάζει σαν όαση στην έρημο, ειδικώς σε μια πόλη όπως η Θεσσαλονίκη που υπέφερε επί χρόνια από υπερσυντηρητικούς, πατριδοκάπηλους κι απατεώνες, και με τη δικαστική βούλα, τοπικούς άρχοντες όπως ο Π. Ψωμιάδης κι ο Β. Παπαγεωργόπουλος. Στα κομματικά γραφεία αναρωτιούνται καθόλου, μέσα στο μιθριδατισμό τους, για τους λόγους για τους οποίους οι άξιοι τους γυρίζουν την πλάτη; Αν θέλετε μερικές πρόχειρες όσο κι αυτονόητες απαντήσεις, πρώτον γιατί αρκετοί έχουν φύγει ήδη για το εξωτερικό, όπου δεν είναι απαραίτητο να έχουν μπάρμπα στην Κορώνη ή να δωροδοκούν για να κάνουν καριέρα, και δεύτερον γιατί όσοι έχουν ξεμείνει, αισθάνονται ανήμποροι να αλλάξουν από μόνοι τους ένα διαβρωμένο σύστημα το οποίο μπάζει από παντού. Είναι πιο πιθανό να γίνουν ένα με αυτό, να διαφθαρούν δηλαδή και οι ίδιοι, παρά να επιβάλουν μεταρρυθμίσεις τις οποίες κανείς άλλος δεν είναι διατεθειμένος να υποστηρίξει. Ούτε καν ο λαός ο οποίος μπορεί να ωφεληθεί από αυτές, αφού το ρίσκο βρίσκεται έξω από τις επιλογές του και τα "καλά και συμφέροντα" εξακολουθούν να ορίζουν την ατζέντα του. Δεν επικροτώ αυτήν την ηττοπάθεια, τη βρίσκω ωστόσο δικαιολογημένη. Κι αυτό είναι το τραγικότερο...

Ο Παρθενώνας ανήκει στην ανθρωπότητα, αλλά η κλοπή είναι κλοπή...

Τα έργα τέχνης δεν έχουν εθνικότητα. Ανήκουν προφανώς στο δημιουργό τους, ο οποίος τα δωρίζει στην ανθρωπότητα. Τα βιβλία, για παράδειγμα, του Ντοστογιέφσκι δεν είναι ρωσικά, οι πίνακες του Νταλί δεν είναι ισπανικοί, η μουσική τού Μπετόβεν δεν είναι γερμανική αλλά οικουμενική. Κάθε χώρα πρέπει να είναι υπερήφανη και να προστατεύει τους σπουδαίους καλλιτέχνες της, οφείλει όμως να διαθέτει τη γενναιοδωρία να παραδέχεται ότι τα πνευματικά αριστουργήματα δε χρειάζονται βίζα για να ταξιδεύουν, ούτε διαβατήριο που να υποδηλώνει τον τόπο "παρασκευής" τους. Υπερβαίνουν τα τεχνητά σύνορα που έχουν τοποθετήσει οι στενόμυαλοι, προκειμένου να γίνονται κτήμα κάθε νου και κάθε ψυχής που δεν αναζητούν το υπερβατικό στη βασιλεία των ουρανών αλλά στο μεγαλείο τής γήινης έμπνευσης.

Σε αυτό το πλαίσιο, το Βρετανικό Μουσείο έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως και τα γλυπτά τού Παρθενώνα δεν ανήκουν στην Ελλάδα, αλλά στους απανταχού λάτρεις τής καλλιέπειας. Εξανίσταμαι, επίσης, όταν ακούω "ελληναράδες" να κλαψουρίζουν για τη χαμένη αδελφή των Καρυάτιδων, την ίδια ώρα που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στον Παρθενώνα ή στο Νέο Μουσείο τής Ακρόπολης, εξακολουθούν να αποκαλούν τα γλυπτά "ελγίνεια" ή "μάρμαρα", ίσως σαν αυτά που χρησιμοποίησαν όταν κατασκεύαζαν τους αρχοντοχωριάτικους λουτροκαμπινέδες τους, και να ταυτίζουν την τέχνη με τις βιντεοκασέτες τού '80, τα σκυλάδικα της εθνικής οδού και τις κατά παραγγελία προσωπογραφίες τους. Είναι οι ίδιοι "ελληναράδες" που σήμερα αποθεώνουν τον Τζορτζ Κλούνι για το ότι υποστηρίζει το αίτημα επιστροφής των γλυπτών, αν και είναι ζήτημα αν ο αστέρας τού Χόλιγουντ έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται, και την ίδια στιγμή είναι έτοιμοι να τον αποκαλέσουν "χαζοαμερικανάκι" στην περίπτωση που πετάξει καμιά "ανθελληνική" μπαρούφα, ας πούμε για το κυπριακό...

Πριν ξεσπάσετε την οργή σας πάνω μου για το δήθεν ανθελληνικό μου παραλήρημα, σας ενημερώνω πως είμαι υπέρ τής επιστροφής των γλυπτών τού Παρθενώνα στην Αθήνα, για τον ίδιο λόγο που είμαι υπέρμαχος της επιστροφής οποιοδήποτε έργου τέχνης έχει πέσει αντικείμενο λεηλασίας ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που αντιμετώπιζαν τις κάθε είδους αποικίες τους σαν τσιφλίκι στο οποίο μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν. Ο λόρδος Ελγιν κι ο κάθε λόρδος Ελγιν δεν ήθελαν να διασώσουν τις αρχαιότητες από τους "κανίβαλους" ιθαγενείς ή από την καταστροφή τους λόγω πολεμικών συρράξεων. Αν αυτός ήταν ο σκοπός τους, άλλωστε, δεν θα τις μεταπωλούσαν με υψηλότατο τίμημα και θα απαιτούσαν το γυρισμό τους όταν οι συνθήκες στον τόπο καταγωγής τους θα εξομαλύνονταν. Επιπλέον, τα γλυπτά τού Παρθενώνα είναι ίσως τα μοναδικά έργα τέχνης αυτής της αξίας τα οποία είναι διαχωρισμένα.

Κι όσο κι αν είναι βολικό για το ίδιο το Βρετανικό Μουσείο το επιχείρημα πως στις αίθουσές του, στις οποίες φιλοξενούνται κι άλλα εκθέματα-προϊόντα κλοπής από άλλες χώρες, μπορεί κανείς να "περπατήσει" την παγκόσμια ιστορία χωρίς να απαιτείται να ταξιδέψει σε κάθε ένα κράτος ξεχωριστά, έχει ηθική υποχρέωση να παραδεχθεί ότι όλα αυτά τα χρόνια λειτούργησε με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί ένας κλεπταποδόχος. Φαντάζομαι πως και στα βρετανικά δικαστήρια δύσκολα θα μπορούσε κάποιος "επαγγελματίας" αυτού του είδους να αθωωθεί με τη δικαιολογία πως αγόρασε ένα κλεμμένο ρολόι για να το διασώσει από τον κλέφτη, πόσω μάλλον όταν δεν έχει σκοπό να το επιστρέψει στο θύμα τής κλοπής...

Ο Β. Βενιζέλος δεν είναι ακριβώς ο αγαπημένος μου πολιτικός. Θεωρώ, όμως, αρκετά έντιμη την πρόταση που είχε καταθέσει με την ιδιότητα του υπουργού Πολιτισμού πριν 13 χρόνια, με την οποία εισηγείτο να τεθεί στο περιθώριο το ζήτημα της ιδιοκτησίας, να επιστραφούν τα γλυπτά στην Αθήνα, ειδικά με την κατασκευή τού Νέου Μουσείου τής Ακρόπολης, και σε αντικατάστασή τους το Βρετανικό Μουσείο να φιλοξενεί περιοδικές εκθέσεις άλλων ελληνικών αρχαιοτήτων. Αν οι βρετανοί πίστευαν πραγματικά στην οικουμενικότητα των έργων τής ανθρώπινης διάνοιας, θα είχαν αποδεχθεί άμεσα αυτήν την πρόταση και θα τη συμπλήρωναν με το δανεισμό, για παράδειγμα, των λίθων τού Στόουνχετζ, λέω τώρα. Και οι ίδιοι όμως γνωρίζουν ότι οι σοφιστείες τους είναι προφάσεις εν αποικιοκρατικές αμαρτίαις και τίποτα παραπάνω. Βρίσκουν, ωστόσο, και τα κάνουν σε λαούς που κι όταν τους σπάνε τις αλυσίδες αυτοί συμπεριφέρονται σαν ακόμα να τις κουβαλούν, έτσι όπως έχουν συνηθίσει να συμπεριφέρονται σα σκλάβοι...   

Στη νέα δημοκρατία μας ξημερώνει η χρυση αυγή τού φασισμού...

Προτείνω στην κυβέρνηση να μην περιοριστεί στα ημίμετρα, όπως η αφαίρεση του δικαιώματος του εκλέγειν κι εκλέγεσθαι από τους ομογενείς κι αλλοδαπούς με νόμιμα χαρτιά στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, αλλά να προχωρήσει στο αμέσως επόμενο βήμα, με το οποίο θα ξεκαθαρίσει και στους πλέον αφελείς ότι η ατζέντα που ακολουθεί δε διαφέρει σχεδόν σε τίποτα από αυτή της Χρυσής Αυγής. Απλώς, το ακροδεξιό παρεάκι τού Μεγάρου Μαξίμου, το οποίο απαρτίζεται από "γίγαντες" της διανόησης όπως ο Γ. Μουρούτης, ο Φ. Κρανιδιώτης κι ο Χρ. Λαζαρίδης, είναι πιο συγκρατημένο στις δημόσιες εκδηλώσεις του και δεν προτάσσει το χέρι του για να χαιρετά ναζιστικά ούτε κρατά τσεκούρια και μαχαίρια για να σφάζει μετανάστες, μολονότι είναι πολύ πιθανό να ενθουσιάζεται όταν προχωρούν σε τέτοιου είδους ενέργειες οι ομοϊδεάτες του της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι δεν έχουν τέτοια κόμπλεξ.

Ας νομιμοποιήσουν, επομένως, ο Αντ. Σαχλαμαράς και το κρυφονεοναζί επιτελείο του τους ξυλοδαρμούς και τις δολοφονίες ξένων, ας εγκαταστήσουν θαλάμους αερίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που έχουν ήδη δημιουργήσει, ας στήσουν ανδριάντες στους τσιφλικάδες τής Νέας Μανωλάδας και στους λιμενικούς τού Φαρμακονησίου, ας τοποθετήσουν φράχτες, ναρκοπέδια κι ελεύθερους σκοπευτές κατά μήκος όλων των συνοριακών γραμμών τής χώρας προκειμένου να μας προστατεύουν από την εισβολή των "κατώτερης ποιότητας" μεταναστών, που θα έλεγε ένας άλλος "τιτάνας" τής πολιτικής σκέψης, ο Ν. Δένδιας...

Πόσο υπερήφανος θα αισθανόμουν αν ήμουν ο Ν. Μιχαλολιάκος, βλέποντας έστω από τη μπουζού την ελληνική πολιτεία να εφαρμόζει τις ιδεοληψίες για τις οποίες αγωνίστηκα σε όλη μου τη ζωή, αντικρίζοντας το φασισμό να παίρνει σάρκα κι οστά, να εμποτίζει πρώτα την ψυχή τού λαού και ύστερα να μετουσιώνεται σε νόμους τού κράτους. Ζούμε σε μία χώρα που θεωρεί φυσιολογικό κάποιο "αραπάκι" που έχει γεννηθεί κι έχει πάει σχολείο σε αυτή να μην έχει καμιά ιθαγένεια, εκτός αν κάνει καριέρα στο NBA όπως ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, όπως και να μην έχει δικαίωμα να ψηφίζει ή να ψηφίζεται κάποιος "αράπης" που πληρώνει φόρους και δημοτικά τέλη στην Ελλάδα.

Δε διαφωνώ να δοθούν πολιτικά δικαιώματα στους ελληνικής καταγωγής κατοίκους άλλων χωρών. Αλίμονο όμως αν μπορούν να αναδεικνύουν τοπικούς ή εθνικούς άρχοντες όσοι έχουν φύγει από την πατρίδα εδώ και 50 χρόνια, τα παιδιά και τα εγγόνια τους δε μιλούν καν ελληνικά και οι ίδιοι νομίζουν πως οι έλληνες κυκλοφορούν στους δρόμους με χλαμύδες, χορεύοντας συρτάκι, κάθε δεύτερη λέξη που χρησιμοποιούν είναι "ώπα", λέγονται Ζορμπάς και τρώνε μουσακά από το πρωί μέχρι το βράδυ και να μη μπορούν όσοι κατοικούν μόνιμα σε αυτόν τον τόπο...

Δεν τρέφω αυταπάτες. Ο Αντ. Σαχλαμαράς και ο στενοί συνεργάτες του, συνοδοιπόροι του από τα χρόνια τού εθνικιστικού μορφώματος της Πολιτικής Ανοιξης κι ακόμα νωρίτερα, δεν ακολουθούν την ακροδεξιά ατζέντα των χιμπαντζήδων με τα μαύρα με σκοπό να τους απομονώσουν και να μην τους επιτρέψουν να λεηλατήσουν το λούμπεν προλεταριάτο. Ασπάζονται ειλικρινώς τις ιδεοληψίες τους, απλώς ντρέπονται να το ομολογήσουν ακόμα και στον παπά τής ενορίας τους, μολονότι κι εκείνος ενδεχομένως να προδίδει τον Ιησού με τις ίδιες σκέψεις.

Ακόμα, όμως, κι αν θεωρούσα πως ο πρωθυπουργός μας μπορεί να μην είναι σοσιαλιστής αλλά είναι τέλος πάντων ένας καθώς πρέπει φιλελεύθερος αστός, δεν θα τον δικαίωνα για την τακτική με την οποία προτιμά να καταπνίξει το φασισμό.  Και σε αυτό δεν έχω το ένστικτό μου με το μέρος μου, αλλά την Ιστορία, η οποία έχει αποδείξει πολλάκις ότι όσες φορές ασκήθηκαν πολιτικές κατευνασμού τής μισαλλοδοξίας αυτές ήταν τραγικά αναποτελεσματικές.

Στην αυτιστική Ελλάδα, ωστόσο, αδυνατούμε ακόμα να αντιληφθούμε ότι ο κίνδυνος δε βρίσκεται στην πολυπολιτισμικότητα, αλλά στον απομονωτισμό και στη γκετοποίηση. Δεν είναι ο ξένος το πρόβλημα, αλλά η αυταρεσκεια με την οποία αντιμετωπίζουμε ακόμα και τα ελαττώματά μας. Δεν έχουμε ταξιδέψει ούτε στις μισές χωρες τού κόσμου, αλλά "σαν την Ελλάδα δεν έχει". Αρνούμαστε να γνωρίσουμε σε βάθος άλλους λαούς και πολιτισμούς, ωστόσο είμαστε σίγουροι ότι οι έλληνες είναι οι ευφυέστεροι και πιο ελευθεροι άνθρωποι του πλανήτη, μολονότι η υποτέλεια έχει κολλήσει πάνω τους σαν δεύτερη στρώση δερματος. Πώς να μη μένουμε στάσιμοι, επομένως, αυνανιζόμενοι με τα αρχαία κάλλη μας την ώρα που οι άλλοι μας προσπερνούν με ταχύτητα φωτός;... 


 

Η Αργεντινή άφησε τη δουλειά στη μέση…

Μπορώ να καταλάβω τους πανηγυρισμούς των ανά τη γη ταλιμπάν τού νεοφιλελευθερισμού για την επιδείνωση της αργεντίνικης οικονομίας. Περίμεναν μια δεκαετία για να πάρουν το αίμα τους πίσω από αυτήν την ανυπότακτη χώρα, η οποία πέταξε έξω το ΔΝΤ και τις καταστροφικές πολιτικές του, επανεθνικοποίησε τράπεζες κι επιχειρήσεις κι επέβαλε συνθήκες προστατευτισμού τής εγχώριας παραγωγής. «Ορίστε πού οδηγούν αυτές οι πολιτικές ρήξης με το σύστημα», μας λένε παριστάνοντας τους σοφούς μάντεις και μαζί με τους συνοδοιπόρους τους σοσιαλδημοκράτες στρέφουν το δάχτυλο προς τη ριζοσπαστική Αριστερά, κατηγορώντας την πως ακόμα κι αν έχει δίκιο να φωνάζει για κοινωνική δικαιοσύνη οι επιλογές της είναι ουτοπικές στον καιρό τής παγκοσμιοποίησης. «Πώς μπορείς να παραμείνεις παρθένα όταν ζεις σε ένα μπουρδέλο;», αναρωτιούνται όταν αυνανίζονται με τις ιδεοληψίες τους. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα;

Ας ξεκινήσουμε με το ότι η Αργεντινή κατάφερε να ξανασταθεί στα πόδια της ύστερα από την κατάρρευση στην οποία την οδήγησαν οι νεοφιλελεύθερες επιλογές τού καζινοκαπιταλισμού. Η ανάκαμψη, εξάλλου, δεν ήρθε ακολουθώντας τις πολιτικές τις οποίες επιβάλλει η τρόικα στη χώρα μας και τις οποίες πειθήνια ακολουθούν εκείνοι που παρ’ όλες τις θυσίες τού ελληνικού λαού δε μπορούν να βγάλουν ένα πρωτογενές πλεόνασμα της προκοπής. Αν η Αργεντινή είχε προσπαθήσει να στηριχθεί στο μοντέλο ΔΝΤ οι κατσαρόλες θα ακούγονταν ξανά στις πλατείες του Μπουένος Άιρες εδώ και πολύ καιρό. Το λατινοαμερικανικό αυτό, όμως, κράτος δεν απόφυγε τις συνέπειες της ανταρσίας του κι αυτό όχι τόσο γιατί είναι δύσκολο να αναδιανείμεις τον πλούτο σε ένα διεθνές περιβάλλον που νομιμοποιεί το ανάποδο, αλλά γιατί από ένα σημείο και μετά εφάρμοσε συμβιβαστικά, σοσιαλδημοκρατικά μέτρα που ναι μεν απαλύνουν τον πόνο των μικρομεσαίων, ωστόσο δεν τον γιατρεύουν.

Η διανομή επιδομάτων, για παράδειγμα, την οποία τόσο θαυμάζουν οι θιασώτες τού σκανδιναβικού μοντέλου, είναι προφανώς καλύτερη επιλογή από την κατάργηση του κοινωνικού κράτους και την επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα που πρεσβεύει ο θατσερισμός, δεν προσφέρει όμως οριστικές λύσεις. Η σοσιαλδημοκρατία έχει απαξιωθεί όχι μόνο γιατί ταυτίζεται πλέον με τον κορπορατισμό, αλλά και γιατί εξάντλησε τις δυνατότητές της να συμβιβάζει την υπερσυγκέντρωση κεφαλαίου από τους λίγους με την παροχή συνθηκών αξιοπρεπούς διαβίωσης στην πλειονότητα. Η μεσαία τάξη, απότοκος αυτής της δωροληπτικής λογικής, έχει πεθάνει στην Ελλάδα κι αργοπεθαίνει στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, οι οποίες διαπιστώνουν πλέον ότι η είσοδος νέων δυνάμεων στο παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι δεν τους επιτρέπουν να λεηλατούν όπως παλιά νέους πόρους και να μοιράζουν οι ελίτ τους τα ψίχουλα στους πρόθυμους να συμβιβαστούν με τα λίγα υπηκόους τους. Ο «Κολόμβος» δεν έχει πια νέους κόσμους να κατακτήσει και οι ιθαγενείς δεν εξαγοράζονται ακόμα με καθρεφτάκια και χρυσά δόντια…

Πώς, επομένως, θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε στο νέο οικονομικό περιβάλλον, τώρα που κανείς δε μπορεί να μας προσφέρει ψάρια για να ξεγελούμε την πείνα μας; Πολύ απλά, συνειδητοποιώντας ότι όλες αυτές τις δεκαετίες εμείς ήμασταν που ψαρεύαμε τις γόπες, τις κουτσομούρες και τα μπαρμπούνια κι όχι εκείνοι που μας τα έπαιρναν από τα δίχτυα, μας τα πουλούσαν χρυσάφι και για να μην επαναστατήσουμε μας πετούσαν και μερικά ψαροκόκαλα γιατί πάνω από όλα ήταν φιλάνθρωποι. Ύστερα από τόσους αιώνες αποικιοκρατίας και ιμπεριαλιστικής απληστίας έχει συγκεντρωθεί άφθονος πλούτος στην Ευρώπη για να συντηρήσει όχι μόνο τα παιδιά των παιδιών των «γηγενών» ευρωπαίων αλλά και των κατατρεγμένων μεταναστών, τις περιουσίες των οποίων πρώτα λεηλατήσαμε με εισβολές και υποκινώντας εμφυλίους πολέμους και ύστερα στήσαμε φράχτες για να τους εμποδίσουμε να γλιτώσουν από την κόλαση που εμείς δημιουργήσαμε για «χάρη» τους. Αυτό που λείπει είναι η δίκαιη αναδιανομή αυτού του πλούτου κι όχι η δήθεν ανάγκη για δημοσιονομική πειθαρχία, η οποία είναι τόσο παραγωγική όσο η τήρηση της στρατιωτικής δεοντολογίας από ένα φαντάρο.

Γι’ αυτό και η τρόικα τώρα αμφισβητεί το πρωτογενές πλεόνασμα, ανεξαρτήτως αν έχει επιτευχθεί με λογιστικές αλχημείες. Αλλωστε και η είσοδός μας στην ευρωζώνη με τέτοιες επιτεύχθηκε, αλλά τότε όχι μόνο κανείς ευρωπαίος δεν εναντιώθηκε αλλά όλοι τους σιγοντάρισαν πρόθυμα την εθελούσια υποταγή μας στα κελεύσματα του νεοφιλελευθερισμού. Οι τροϊκανοί τρέμουν με την ιδέα πως μια αριστερή κυβέρνηση θα διαθέτει στο οπλοστάσιό της και το επιχείρημα πως δε χρειάζεται τον ξένο δανεισμό για να τα βγάλει πέρα. Αποδεικνύουν, δηλαδή, για μια ακόμα φορά ότι στόχος των μνημονίων δεν ήταν η διάσωση της ελληνικής οικονομίας αλλά η διαιώνιση της αποικιοκρατικής αντίληψης με την οποία αντιμετωπίζεται το νεοελληνικό κράτος από την εποχή τής ίδρυσής του. Αν αποτυγχάνει, επομένως, τώρα η Αργεντινή αυτό δεν οφείλεται στο ότι δεν ακολούθησε το «μονόδρομο» της άγριας λιτότητας, αλλά γιατί δεν τόλμησε το επόμενο θαρραλέο βήμα από τη σοσιαλδημοκρατία στο σοσιαλισμό. Ελπίζω στο ΣΥΡΙΖΑ να βλέπουν και να παραδειγματίζονται…