Δεν ήταν ο Φωτόπουλος το διακύβευμα για να είναι το "κεφάλι" του η απάντηση...

Οι συνδικαλιστές τής ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ απολάμβαναν ειδικών προνομίων, τα οποία δεν σχετίζονταν με το ταλέντο ή τη δική τους αυξημένη παραγωγικότητα αλλά με το ότι τους έλαχε (αξιοκρατικώς ή με ρουσφέτι) να εργάζονται σε ένα μονοπώλιο το οποίο όλοι έχουμε ανάγκη κι άρα όλοι μας αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε; Απολάμβαναν! Εκαναν αρκετές φορές κατάχρηση της δυνατότητας που είχαν να κατεβάζουν τα ρελέ και να μας αφήνουν στο σκοτάδι; Εκαναν! Ορισμένοι από αυτούς διασπάθισαν, στην ουσία, δημόσιο χρήμα για να κάνουν πολυτελή ζωή; Διασπάθισαν! Μόνο που κανένας από αυτούς τους λόγους δεν είναι αρκετός για να δικαιολογήσει την ιδιωτικοποίηση, και μάλιστα μπιρ παρά, της ΔΕΗ, κι ακόμα περισσότερο τη δικαστική απόφαση με την οποία κηρύχθηκε μια απεργία, για μια ακόμα φορά, παράνομη και καταχρηστική και, πολύ περισσότερο, το πρωθυπουργικό φιρμάνι για πολιτική επιστράτευση των εργαζόμενων. Την εποχή των μνημονίων έχουν γίνει τόσες επιστρατεύσεις όσες δεν είχαμε δει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Κι αυτό είναι το πιο ανησυχητικό από όλα, πως σιγά σιγά συνηθίζουμε στον αυταρχισμό, τον θεωρούμε πια δεδομένο και υποτασσόμαστε σε αυτόν, απλώς γαβγίζοντας λίγο παραπάνω μερικές φορές κι όταν μας καταγράφουν οι κάμερες...

Η κυβέρνηση θα παρουσιαζόταν εντιμότερη στον ελληνικό λαό, αν απαγόρευε δια νόμου τις απεργίες. Ετσι δεν θα χρειαζόταν να εκθέτει συνεχώς και τους δικαστικούς, οι οποίοι πριν καλά καλά καταλαγιάσει ο θόρυβος για τα νέα αναδρομικά που θα καταλήξουν στις τσέπες τους (με νέα πρόσθετα μέτρα σε βάρος των υπόλοιπων) έδειξαν την ευγνωμοσύνη τους στους νταβατζήδες τους αποφασίζοντας κατά πώς εκείνοι ήθελαν για την απεργία τής ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Αν μη τί άλλο, κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για αχαριστία. Το πρόβλημα είναι, όμως, πως και οι συνδικαλιστές σε αυτήν τη χώρα δεν είναι αντάξιοι των ιστορικών περιστάσεων τις οποίες βιώνουμε. Ακόμα, για παράδειγμα, περιμένω από τον Ν. Φωτόπουλο να σκίσει το φύλλο τής επίταξής του, όπως βεβαίως κι από όλους τους υπόλοιπους που μέχρι χθες βροντοφώναζαν στα μίντια πόσο ανυποχώρητοι είναι. Προϋπόθεση του αγώνα είναι η προσωπική θυσία κι όποιος δεν είναι διατεθειμένος να την κάνει καλύτερα να μένει σιωπηλός παρά να παριστάνει τον αντάρτη τού γλυκού νερού. Πόσω μάλλον όταν ήταν σχεδόν βέβαιο ότι η κυβέρνηση θα προχωρούσε σε επιστράτευση για να μη μείνουν οι τουρίστες ούτε λεπτό χωρίς κλιματιστικό, όπως δήλωσε και η ανεκδιήγητη Σ. Βούλτεψη. Αυτό, άλλωστε, μας θέλουν: ραγιάδες-σερβιτόρους των ευρωπαίων, οι οποίοι θα σηκώνουμε το κεφάλι μόνο για να παίρνουμε την επόμενη παραγγελία, παρακαλώντας για ένα καλό φιλοδώρημα...

Ολοι μας, ωστόσο, περιμένουμε από κάποιον άλλον να κάνει την αρχή, έτσι δεν είναι; Κι όταν δεν βλέπουμε κανένα να βγαίνει μπροστά αναρωτιόμαστε στα καφενεία, κάπου ανάμεσα στο τάβλι και στην "εσπρεσιά", γιατί ο λαός δεν ξεσηκώνεται. Λες κι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε κομμάτια τού ίδιου λαού, δεν είμαστε οι ίδιοι "κωλοέλληνες" όπως χαρακτηρίζουμε τους άλλους κωλοέλληνες. Σκεφτείτε αν συγκεντρώνονταν στην πλατεία Συντάγματος όλοι οι χιλιάδες εργαζόμενοι της ΔΕΗ ανά τη χώρα κι έκαιγαν τα φύλλα τής επίταξής τους χειροκροτούμενοι από εκατοντάδες χιλιάδες προλετάριων. Τί θα έκαναν η κυβέρνηση και τα αστυνομικά και δικαστικά μαντρόσκυλά της; Θα μετέτρεπαν όσα στρατόπεδα δεν έχουν ήδη μετατρέψει σε κολαστήρια για τους μετανάστες σε φυλακές για πολιτικούς, στην ουσία, κρατούμενους; Κι αν ακόμα προχωρούσαν σε μια τέτοια ενέργεια, πέρα από το ότι θα είχαν πετάξει το δημοκρατικό τους προσωπείο, δεν θα συσπειρωνόταν ολόκληρος ο ελληνικός λαός εναντίον τους κι ο διεθνής αντίκτυπος δεν θα ήταν ίδιος με αυτόν που προκλήθηκε όταν ένα απριλιάτικο ξημέρωμα οι συνταγματάρχες έστελναν τα τανκ στο κέντρο τής Αθήνας;...

Η ΓΕΝΟΠ έβγαλε μια ανακοίνωση για να μας πει πως είναι επιστρατευμένη κι όχι υποταγμένη. Δυστυχώς, όμως, είναι και τα δύο. Τί καλύτερο, όμως, να περιμένεις από ανθρώπους που όλα αυτά τα χρόνια δωροδοκούνταν, καθόλα νόμιμα βεβαίως με αυξήσεις, πριμ, ταξίδια κι άλλα δωράκια, προκειμένου να απαξιώνεται μια ακόμα δημόσια επιχείρηση τόσο κομβικής σημασίας και σήμερα να ξεπουλιέται στους Κοπελούζους και στους Μυτιληναίους, οι οποίοι με άλλους νόμους επιδοτούνται με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για να δημιουργούν δύο ολόκληρες θέσεις εργασίας; Και τί καλύτερο να περιμένεις από ένα λαό τού οποίου κλέβουν την περιουσία κι αυτός συμπαρατάσσεται με το δήμιο μόνο και μόνο γιατί τώρα παίρνει άλλων τα κεφάλια κι όχι το δικό του; Λες και υπάρχει ποτέ περίπτωση να γλιτώσουμε με αυτόν τον τρόπο την κούτρα μας όταν έρθει η σειρά μας...

 

 

Οι πακιστανοί να πνίγονται στην θάλασσα ή να κρεμιούνται στο Σύνταγμα; Μόνο αυτό το δημοψήφισμα θα δούμε...

"Η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο". Αυτή είναι μία από τις πιο αγαπημένες φράσεις όσων έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, αλλά ταυτοχρόνως διαθέτουν την απαραίτητη πρόσβαση στη Δικαιοσύνη ώστε να είναι σίγουροι ότι η εφαρμογή τού νόμου δεν αφορά ποτέ τους ίδιους. Αν πιστεύαμε, βεβαίως, ότι κάθε φορά που μια καταγγελία σε βάρος ενός "βαριού" ονόματος αρχειοθετείται αυτό σημαίνει ότι είναι "πεντακαθαρίδης", η Ελλάδα θα ήταν μια από τις λιγότερο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο κι όχι από τις πρώτες σε αυτήν την κατηγορία, όπως επανειλημμένως έχει καταδειχθεί από διεθνείς έρευνες στις οποίες ξεπερνούμε αρκετές θεωρούμενες μπανανίες. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον υπουργό Δικαιοσύνης, Χ. Αθανασίου, ο οποίος αντί να έχει τα αρχίδια να δώσει σαφείς απαντήσεις για όσα δημοσιεύονται εναντίον του στο περιοδικό "HOT DOC", περιορίζεται απλώς στο να μιλά για...αρχεία και μηνύσεις σε βάρος των δημοσιογράφων που "τόλμησαν" να δημοσιεύσουν πως εκείνος που θα έπρεπε ως παλιός αεροπαγίτης και σημερινός πολιτικός προϊστάμενος της δικαιοσύνης να δίνει το καλό παράδειγμα, έχει μια αδήλωτη "ψωροβιλίτσα" κι οφσόρ "εταιριούλες". Κι όλα αυτά πέρα από τα άλλα αμαρτήματά του, στα οποία περιλαμβάνονται η αναδρομική αθώωση των καταχραστών δημόσιου χρήματος και των καρτέλ, καθώς και η συγκάλυψη δικογραφιών που εκθέτουν συναδέλφους του υπουργούς, νυν και πρώην όπως ο Γ. Μιχελάκης...

Αλήθεια, ποιός πιστεύει ότι ένας αεροπαγίτης θα ελέγξει έναν άλλον αεροπαγίτη, πόσω μάλλον όταν ο τελευταίος διαθέτει υψηλές πολιτικές άκρες; Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, όπως είναι γνωστό σε όλους πλην εκείνων που πορεύονται με το κεφάλι τους χωμένο στην άμμο. Αν μη τί άλλο, ο Χ. Αθανασίου οφείλει να δώσει, ως πολιτικό πρόσωπο πλέον, εξηγήσεις στον ελληνικό λαό για όσα έχουν βρει το φως τής δημοσιότητας. Η γυναίκα τού Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται κιόλας. Κι αν αυτό δεν συμβαίνει, οφείλει να ανοίγει τα κρυφά της δωμάτια στο πόπολο ώστε να γνωρίζουν τα θύματα της οικονομικής γενοκτονίας αν αυτοί που τον κυβερνούν δεν τον κοροϊδεύουν όταν του μιλούν για την ανάγκη άγριας λιτότητας, την ώρα που κολυμπούν στα πλούτη που τους έχει παραχωρήσει ως αντάλλαγμα η ελίτ για να κάνουν το παιχνίδι της. Για ένα πολιτικό πρόσωπο δεν υφίστανται προσωπικά δεδομένα. Από τη στιγμή που εκτίθεται ζητώντας την ψήφο μας κι εκλέγεται για να διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα και να ψηφίζει νόμους που αφορούν τη ζωή μας είναι υποχρεωμένο να λογοδοτεί ακόμα και για την αισχρότερη συκοφαντία που μπορεί να του πετάξει κάποιος. Αντί να βλέπει παντού συνωμοσίες, δολοπλοκίες κι εκβιασμούς είναι προτιμότερο να βγαίνει δημοσίως και να ξεκαθαρίζει την θέση του. Η λάσπη δεν πήζει στη διαφάνεια παρά μόνο στη συγκάλυψη...

Τί να περιμένει, όμως, κανείς από τους υπουργούς μιας κυβέρνηση που τρέμει τη δημοκρατία ακόμα και στην κοινοβουλευτικοολιγαρχική της μορφή; Πώς είναι δυνατό οι ίδιοι φαύλοι που όταν στριμώχνονται για τα αμαρτήματά τους δικαιολογούνται πως ο λαός τούς εξέλεξε κι άρα διαθέτουν τη νομιμοποίηση για να κάνουν ό, τι θέλουν, τον σνομπάρουν απροκάλυπτα όταν φοβούνται την κρίση του, γι' αυτό και δεν διοργανώνουν ποτέ δημοψηφίσματα; Είμαι ο τελευταίος που θα ισχυριστεί πως το πόπολο είναι σήμερα πολιτικώς ώριμο να λαμβάνει αποφάσεις για το μέλλον τού τόπου. Για να συμβεί αυτό απαιτούνται χρόνια εξοικείωσης με αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς, ξεκινώντας από το συνοικιακό επίπεδο και καταλήγοντας στο εθνικό ή κι ευρωπαϊκό. Αλίμονο, όμως, αν πίστευα ότι οι 300 της Βουλής, οι οποίοι έχουν το θράσος να πωλούν ακόμα και τις Θερμοπύλες των 300 του Λεωνίδα, είναι πνευματικώς ανώτεροι από όλους τους υπόλοιπους κι άρα διαθέτουν τη σοφία που απαιτείται για να μας κυβερνούν ελέω θεού. Συγχωρήστε με, αλλά δεν θεωρώ πως ο Μ. Ταμήλος, η Αντζ. Γκερέκου ή ο Ηλ. Παναγιώταρος είναι ικανότεροι να συναποφασίζουν για το μέλλον μου από ένα μπετατζή στα Καμίνια ή ένα λούστρο στην Ομόνοια...

Η διαφορά είναι, ωστόσο, πως οι Ταμήλοι, οι Γκερέκες και οι Παναγώταροι είναι πιο ελεγχόμενοι από τον οποιοδήποτε λούμπεν προλετάριο. Η ελίτ τούς έχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη πως θα οδηγήσουν το καράβι εκεί που θέλουν οι ίδιες να το πάνε κι αυτό δεν θα λοξοδρομήσει σε πιο σοσιαλιστικές καταστάσεις. Γι' αυτό και οι σαμαροβενιζέλοι δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσουν σε δημοψήφισμα για τα μνημόνια, τη ΔΕΗ ή για τον κατώτατο μισθό. Το πολύ πολύ να επιτρέψουν ένα δημοψήφισμα για το αν οι πακιστανοί πρέπει να πνίγονται στην θάλασσα ή να απαγχονίζονται στην πλατεία Συντάγματος ή για το αν οι δικαστικοί και οι ένστολοι είναι προτιμότερο να λαμβάνουν διπλάσιες ή τετραπλάσιες αυξήσεις από τις μειώσεις που υφίστανται όλοι οι υπόλοιποι. Για όλα τα άλλα θέματα είναι τόσο δημοκράτες όσο οι απριλιανοί συνταγματάρχες και οι χιτλερίσκοι χιμπαντζήδες απόγονοί τους με τα μαύρα...  




 

Θα με ψηφίζατε για πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, αν έδερνα τα παιδιά μου;...

Σε αντίθεση ίσως με αρκετούς Αριστερούς, δεν απεχθάνομαι την επιχειρηματικότητα, δεν είμαι της άποψης πως τα πάντα πρέπει να είναι κρατικά ούτε πως οι δημόσιοι υπάλληλοι διαθέτουν το κληρονομικό χάρισμα έναντι των ιδιωτικών υπαλλήλων και γι' αυτό είναι περιττή η συνεχής αξιολόγησή τους και η απόλυσή τους όταν δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ο ανταγωνισμός, η επινοητικότητα, το ρίσκο και η καινοτομία συναπαρτίζουν την ανθρώπινη φύση κι αποδείχθηκε άλλωστε τεράστιο σφάλμα να μη λαμβάνονται υπόψη στην κατάρτιση ενός συστήματος διακυβέρνησης. Ωσαύτως, το κράτος δεν έχει λόγο να παρεμβαίνει σε τομείς οι οποίοι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν δημόσια αγαθά, όπως είναι το νερό, ή δεν αφορούν την προστασία τού κοινωνικού συνόλου, όπως είναι ο τζόγος ο οποίος αν αφεθεί ανεξέλεγκτος θα γεμίσουμε σε κάθε γειτονιά με κέντρα απεξάρτησης από αυτόν...

Ακόμα, όμως, κι αν αποδεχθώ το εξωφρενικό θεώρημα του ανεκδιήγητου βουλευτή-Τραμπάκουλα Μ. Ταμήλου πως το ηλεκτρικό ρεύμα δεν είναι δημόσιο αγαθό κι άρα μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί, δεν είναι δυνατό με τίποτα να συναινέσω στο ξεπούλημα μπιρ παρά δημόσιας περιουσίας στους ίδιους και στους ίδιους διαπλεκόμενους νταβατζήδες, οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν ούτε ένα ευρώ από την τσέπη τους προκειμένου να υφαρπάξουν τη ΔΕΗ. Και, φυσικά, οι διαθεσιμότητες και οι απολύσεις δεν μπορούν να γίνονται με προστασία των ημετέρων και με κληρωτίδα για τους λοιπούς κι όχι ύστερα από τη συγκρότηση Ανεξάρτητης Αρχής η οποία θα κάνει φύλλο και φτερό σε καθημερινή βάση τις δυνατότητες των δημοσίων υπαλλήλων τόσο στα χαρτιά όσο και στην πράξη πριν τους στείλει να κάνουν παρέα στο ταμείο ανεργίας (στην καλύτερη περίπτωση) στο εκατομμύριο των ιδιωτικών υπαλλήλων που έχει ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο πολύ καιρό πριν. Κανένας άχρηστος, αμόρφωτος ή τεμπέλης δεν είναι δυνατό να προστατεύεται με το επιχείρημα πως έχει οικογένεια και παιδιά κι έχει κάνει ένα προγραμματισμό για το μέλλον του, πόσω μάλλον όταν υπάρχουν εκεί έξω εκατοντάδες χιλιάδες ικανοί, μορφωμένοι και δουλευταράδες άνεργοι, ενδεχομένως κι εκείνοι με φαμίλια και σχέδια για το αύριο, οι οποίοι "απλώς" δεν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη για να "τρουπώσουν" στο Δημόσιο...

Ενημερώνω τους εθισμένους στην κυβερνητική προπαγάνδα ότι η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας είναι απελευθερωμένη σε αυτήν τη χώρα, όπως και θα έπρεπε να είναι. Γι' αυτό και είναι αδόκιμη η σύγκριση με τη σταθερή και κινητή τηλεφωνία όπου ο ανταγωνισμός, έστω κι αν κι εκεί υπάρχουν καρτέλ, προς όφελος των καταναλωτών λάμβανε χώρα μέχρι να πωληθεί ο ΟΤΕ στους γερμανούς και με την παρουσία κρατικού φορέα. Για τους πλιατσικολόγους, ωστόσο, αυτό δεν είναι αρκετό. Θέλουν να τα βρουν όλα έτοιμα, παίρνοντας κοψοχρονιά τις υποδομές, το προσωπικό και την τεχνογνωσία τής ΔΕΗ στο όνομα του ελεύθερου ανταγωνισμού. Είναι σα να αγοράζω ένα οικόπεδο δίπλα στο σπίτι σας και να απαιτώ να μου το παραχωρήσετε με το σκεπτικό πως αν δεν έχω κι εγώ πού την κεφαλήν κλίναι έχετε ένα σαφές προβάδισμα απέναντί μου στον αγώνα για την επιβίωση. Με συγχωρείτε, αλλά με αυτόν τον τρόπο δεν υπάρχει λόγος η κυβέρνηση να δωρίσει τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού στους Μυτιληναίους, στους Κοπελούζους και στους γερμανούς. Ας τη χαρίσει στους μικρομεσαίους βασανισμένους πολίτες αυτής της χώρας, με κάποιες στοιχειώδεις γνώσεις από επιχειρήσεις κι ενέργεια ώστε να τους δώσει τη δυνατότητα να σηκώσουν κεφάλι. Σε διαφορετική περίπτωση η πώληση της ΔΕΗ θα αποτελέσει ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της τελευταίας τετραετίας...

Το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών φορέων για δημοψήφισμα είναι το στοιχειώδες που απαιτείται ως αντίδραση από την κοινωνία. Κι αυτό όχι για να διατηρηθούν τα προνόμια λίγων εκλεκτών συνδικαλιστών με θύμα το δημόσιο ταμείο, αλλά για να δοθεί ένα σαφές μήνυμα πως για να ανοικοδομηθεί αυτή η χώρα όταν απαλλαγεί από τους σαμαροβενιζέλους και τους λοιπούς γερμανοτσολιάδες απαραίτητη προϋπόθεση είναι να της έχει μείνει και κάτι στο χαρτοφυλάκιό της. Προφανώς και το ελληνικό Δημόσιο δεν έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα ο καλύτερος και δικαιότερος διαχειριστής τού εθνικού πλούτου. Αλίμονο, ωστόσο, αν αυτό χρησιμοποιούν ως επιχείρημα εκείνοι που μας κυβερνούν κι έχουν συνταγματική υποχρέωση να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον. Θα με ψηφίζατε για πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, αν σας έλεγα πως στο σπίτι μου κακομεταχειρίζομαι τα παιδιά μου και τα έχω διαθέσιμα προς υιοθεσία; Γιατί, επομένως, να ψηφίζουμε ανθρώπους που το μόνο που ξέρουν να λένε είναι πως μαζί τα φάγαμε, αλλά δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να απολογηθούν γιατί επέτρεψαν φαινόμενα διαφθοράς και κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος κάτω από τη μύτη τους, όταν δεν ήταν και οι ίδιοι πρωταγωνιστές σε αυτά;...



 

Οι χριστιανοί ταλιμπάν δεν θέλουν τζαμιά στην Αθήνα, τα δικά τους είναι αρκετά...

Είναι προφανές για τον γράφοντα, αν κι όχι για τους χριστιανούς ορθόδοξους ταλιμπάν, πως οι μουσουλμάνοι που ζουν στη χώρα μας πρέπει να έχουν στη διάθεσή τους έναν ιερό για τα γούστα τους χώρο όπου θα μπορούν να λατρεύουν τον θεό τους. Αν μη τί άλλο δεν έχουμε καταργήσει ακόμα στην Ελλάδα τα άρθρα τού Συντάγματος που αναφέρονται στην θρησκευτική ελευθερία. Κι αυτό μολονότι η συνταγματική πρόβλεψη για επίσημη θρησκεία και, κυρίως, η φονταμενταλιστική πρακτική που συμπυκνώνεται στην ταύτιση του κράτους με την εκκλησία μάς κατατάσσει στη χορεία των χωρών, όπως το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, οι οποίες δεν φημίζονται για το σεβασμό που δείχνουν στην προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων και του ελεύθερου φρονήματος των πολιτών τους...

Η κατασκευή, ωστόσο, οποιουδήποτε ναού οποιασδήποτε θρησκείας είναι μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για την απελευθέρωση του πνεύματος από τα δεσμά τής θρησκείας. Σκεφτείτε, εξάλλου, με πόσο πράσινο, πάρκα, παιδικές χαρές, χώρους άθλησης και πνευματικής αναζήτησης ή κέντρα πρωτοβάθμιας ιατρικής περίθαλψης θα μπορούσε να γεμίσει η τσιμεντένια πρωτεύουσά μας αν απαλλασσόμασταν από το θλιβερό φαινόμενο του κάθε τετράγωνο κι εκκλησία. Λες κι ο θεός, ακόμα και στην περίπτωση που υπάρχει και δεν είναι απλώς η πιο επιτυχημένη προπαγανδιστική εκστρατεία στην ιστορία τής ανθρωπότητας κι αν όντως δεν είναι τόσο ματαιόδοξος και υλιστής όσο οι παπάδες που υποτίθεται πως τον υπηρετούν, δεν θα έμενε ικανοποιημένος με μερικές δεκάδες εκκλησίες, αλλά θα ήθελε όπου στρέφεις το βλέμμα σου να αντικρίζεις σύμβολα του φόβου τού ανθρώπου για τον θάνατο και της αδυναμίας του να αγαπήσει αυτό που του δόθηκε από τη φύση για να χαρεί στη Γη και πουθενά αλλού...

Χρειάζεται, επίσης, λίγη περισσότερη ειλικρίνεια από εκείνους που ναι μεν παρουσιάζονται στα λόγια υπέρ τής θρησκευτικής ελευθερίας, αλλά στην πράξη επινοούν χίλια δυο επιχειρήματα για να μας κρατούν στο μεσαίωνα. Το παράδειγμα του παπά, ο οποίος είναι και νέος τρομάρα του, που ζήτησε τη συγκατάθεση ενός τρίχρονου κοριτσιού για να το βαφτίσει, αποκαλύπτει το μέγεθος της υποκρισίας το οποίο χαρακτηρίζει την εκκλησία. Αν οι ιερωμένοι είναι τόσο ευαίσθητοι με την ελεύθερη βούληση του βαπτιζόμενου, θα όφειλαν να περιμένουν να κλείσει πρώτα τα 18 του χρόνια και ύστερα να αποφασίσει μόνος του εκείνος αν θέλει να βαπτιστεί. Αν ένα πλάσμα τριών χρόνων διαθέτει την πνευματική ωριμότητα να αποφασίζει για τέτοιου είδους ζητήματα, τότε να του δώσουμε και πολιτικά δικαιώματα κι από τις επόμενες εκλογές να ψηφίζουν ακόμα και τα νήπια. Φυσικά σε αυτές τις περιπτώσεις το μεγαλύτερο έγκλημα είναι των γονέων, οι οποίοι είτε γιατί οι ίδιοι πιστεύουν ότι πέρα από τα σύννεφα, πίσω από την θλίψη υπάρχει ένας σοφός παππούλης ο οποίος καθορίζει την τύχη μας, όπως ένας χρήστης τού "Playstation" τους φτιαγμένους από πίξελ ποδοσφαιριστές του, είτε γιατί φοβούνται την κοινωνική κατακραυγή σε μια χώρα που δυσκολεύεται ακόμα να ξεπεράσει το σκοταδισμό, οδηγούν τα παιδιά τους με το έτσι θέλω στην κολυμπήθρα, ετεροκαθορίζοντάς τα σχεδόν από την κούνια...

Το πιο τρανταχτό παράδειγμα, βεβαίως, είναι αυτό του τζαμιού στην Αθήνα, το οποίο οι φανατικοί με τα ράσα και οι μουτζαχεντίν ακόλουθοί τους δεν ήθελαν να κατασκευαστεί στο κέντρο τής πόλης αλλά στου διάολου τη μάνα με το απίστευτο για ένα νοήμονα άνθρωπο να το αποδεχθεί επιχείρημα πως δεν είναι δυνατό οι τουρίστες που επισκέπτονται την πρωτεύουσα να βλέπουν μπροστά τους ένα τέμενος και να το παρερμηνεύουν ως ένα σημάδι υποταγής τής χώρας μας στην πολυπολιτισμικότητα κι εγκατάλειψης της διαφορετικότητάς της. Λες και, πέρα από όλα τα άλλα, δεν θα έχουν την ευκαιρία να διαπιστώσουν πόσο ορθόδοξοι χριστιαναράδες είμαστε από μια σειρά άλλων πραγμάτων: από τη σύναξη, για παράδειγμα, τραγοπαπάδων στην ορκωμοσία κάθε νέας κυβέρνησης έως την παρέλαση εικόνων τού Χριστούλη και της Παναγίτσας σε κάθε δημόσιο κτίριο. Αυτοί οι άνθρωποι μόνο για ένα λόγο θα αποδέχονταν την κατασκευή τζαμιού στην Αθήνα: για να συγκεντρώσουν όλους τους μουσουλμάνους σε ένα χώρο και να βάλουν φωτιά στους "άπιστους" προκειμένου να γλιτώσει η επίσημη πίστη μας από δαύτους...

Η απόφαση, επομένως, του ΣτΕ που ανάβει το πράσινο φως για την κατασκευή τέμενους των μουσουλμάνων είναι θετική, μόνο που θα χρειαστούμε ένα διαφορετικό σχολείο για να περάσουμε από την θεωρία τής ανεξιθρησκείας στην εφαρμογή της. Οσο τα παιδιά μας προσηλυτίζονται στη χριστιανική ορθόδοξη θρησκεία και διδάσκονται άμεσα ή έμμεσα να περιφρονούν τις υπόλοιπες μην περιμένετε να καταφτάσει το είδος τού ελεύθερου ανθρώπου που θα ζητά δικαιοσύνη σε αυτόν τον κόσμο κι όχι στον επόμενο. Φαντάζομαι, καταλαβαίνετε ποιοί βολεύονται όταν εμείς αναζητούμε το δίκιο μας στις προσευχές κι όχι στον αγώνα για την ανατροπή των κακώς κειμένων σε αυτόν τον πλανήτη. Εδώ είναι, όμως, ο παράδεισος και η κόλαση, που λέει και το τραγούδι μέσα στη λαϊκή σοφία του... 

Οποιος πηγαίνει με όλους Σταύρε αλλιώς λέγεται και πάντως όχι πολιτικός...

Όλοι το πιάσαμε το μήνυμα από το πανηγυράκι που διοργάνωσε ο Στ. Θεοδωράκης στο Λαύριο: «οι ιδεολογίες έχουν τελειώσει, ζήτω στις εκθέσεις ιδεών γυμνασιόπαιδων». Ο νεόκοπος συνοδοιπόρος του Π. Τατσόπουλος το είπε κάπως διαφορετικά («πρέπει να επανενώσουμε το φιλελευθερισμό με το σοσιαλισμό, που κάπου στον 20^ό αιώνα χώρισαν οι δρόμοι τους»), αλλά το νόημα είναι ίδιο: η Αριστερά και η δεξιά είναι παρωχημένες έννοιες, υπολείμματα άλλων δεκαετιών που πρέπει να τα θάψουμε και να πορευτούμε στο μέλλον με ένα μεταμοντέρνο μείγμα εύηχων αοριστολογιών, το οποίο θα είναι και το καλύτερο όχημα για να κρατούμε τους λαούς αλυσοδεμένους, ταξικώς κοιμισμένους και νωχελικούς χειροκροτητές ενός συστήματος το οποίο αλλάζει απλώς φορεσιές για να παραμένει αναλλοίωτο…

Αν κάποιος αναζητά μια απόδειξη για το ότι οι ιδεολογίες δεν έχουν πεθάνει, δεν χρειάζεται να ψάξει μακριά κι αρκεί να απαντήσει σε ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα. Υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί σε αυτόν τον κόσμο, άρα κι άνθρωποι με διαφορετικά συμφέροντα που μόνο επιδερμικώς εφάπτονται; Πόσο εύκολο είναι για κάποιον που ξεκινά από χαμηλά να φτάσει ψηλά χωρίς να πατήσει επί πτωμάτων και δίχως να θυσιάσει τις αρχές του, αλλά στηριζόμενος στις απλόχερες ευκαιρίες που του δίνονται από τις κοινωνικές δομές; Η δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και η παροχή ίσων ευκαιριών για τη δημιουργία νέου δεν είναι λογικό να έχει νικητές και ηττημένους;

Μπορεί να μη βολεύει τον Στ. Θεοδωράκη κι εκείνους που του κρατούν τα σκοινιά για να κάνει τη μαριονέτα, αλλά η πολιτική είναι θέμα επιλογών. Δεν υπάρχει απόφαση που να αφήνει τους πάντες ικανοποιημένους. Κι όταν ακόμα αυτό συμβαίνει ο λόγος είναι πως κάποιοι έχουν εξαπατηθεί δίχως να το πάρουν χαμπάρι. Το τελευταίο λέγεται φιλελευθερισμός ή σοσιαλδημοκρατία…

Το ζητούμενο επομένως όταν κυβερνάς, είναι ποιους θα επιλέξεις να ευνοήσεις. Τους λίγους που κερδοσκοπούν σε βάρος των πολλών και οι οποίοι κατασκευάζουν τους νόμους κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους ώστε να βγαίνουν πάντοτε κερδισμένοι και να μην είναι παραλλήλως παράνομοι; Ή τους πολλούς που παράγουν τα χρυσάφια αυτού του κόσμου και λαμβάνουν δίκην αντίδωρου πενταροδεκάρες, άντε και λίγο άρτο και θεάματα; Κάθε κόμμα οφείλει να δίνει απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα κι όποιος δεν το κάνει στην καλύτερη περίπτωση είναι απολιτίκ λάτρης τού λάιφσταϊλ και στη χειρότερη λαοπλάνος αγύρτης. Πάντως όχι πολιτικός στον οποίο πρέπει να δίνεις ιδιαίτερη σημασία…

  

Είμαστε τόσο σπουδαίοι όσο το θελήσουμε να γίνουμε...

Η ήττα από τη νίκη έχουν πολύ περισσότερες ομοιότητες από αυτές που μπορεί να φαντάζεται κανείς. Στην πραγματικότητα πρόκειται για δίδυμες αδελφές, οι οποίες διαχωρίστηκαν στη γέννα και κάποια στιγμή στη διαδρομή τής ζωής τους, νωρίτερα ή αργότερα, ξανασυναντιούνται για να πιάσουν το νήμα από εκεί που το είχαν αφήσει. Γι' αυτό και οι υπόλοιποι οφείλουμε να τις αντιμετωπίζουμε σχεδόν με τον ίδιο τρόπο. Οση γενναιότητα κι αυτοσυγκράτηση, για παράδειγμα, θέλει να αποδέχεσαι ότι δεν έγινες ο βασιλιάς τού κόσμου ύστερα από μια επιτυχία άλλο τόσο απαιτείται να στέκεσαι γερά στα πόδια σου μετά από μια αποτυχία και να πείθεις πρώτο από όλους τον εαυτό σου πως αξίζεις περισσότερα από αυτά που κέρδισες...

Την ήττα επομένως, όπως αυτή της εθνικής ομάδας σε αθλητικό επίπεδο ή της χώρας στο οικονομικό, οφείλεις να τη λαμβάνεις σοβαρά υπόψη, να την αναλύεις για να εντοπίζεις τα λάθη σου, να κάνεις την αυτοκριτική σου δίχως αυτομαστιγώματα και την κριτική  σου στους άλλους χωρίς έλεος. Αυτό, ωστόσο, που είναι ανεπίτρεπτο είναι να την αποδέχεσαι. Οποιος το κάνει, σκάβει το λάκκο τής αυτοκαταστροφής, της μεμψιμοιρίας και του ελλείμματος αυτοπεποίθησης στον οποίο θα πέφτει συνεχώς. Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να λέει στον εαυτό του μετά από κάθε ήττα "την επόμενη φορά θα είναι αλλιώς" κι όχι "ποτέ ξανά" κι αυτό οι διεθνείς φαίνεται πως το γνωρίζουν. Σε αντίθεση με όσους μας κυβερνούν και, κυρίως, εκείνους που αποδέχονται ότι δεν υπάρχει ευτυχία πέρα από την τρόικα και γι' αυτό προσκαλούν τους αγάδες τους να τους σφάζουν συνεχώς μήπως κι αγιάσουν με αυτόν τον τρόπο...

Οι φοβισμένοι νοικοκυραίοι είναι ίσως η μεγαλύτερη απειλή για την πατρίδα μας, αυτοί που φοβούνται να ξεμυτίσουν έστω κι ένα μέτρο πέρα από τη συνήθεια, που είναι ικανοποιημένοι για το ότι η εθνική Ελλάδας έφτασε στους 16 του Παγκόσμιου Κυπέλλου και δεν ονειρεύτηκαν ακόμα και την κατάκτησή του, οι πρόθυμοι για υποταγή με το πρώτο ξεροκόμματο που θα τους πετάξουν οι αφέντες τους. Αυτοί οι νοικοκυραίοι, με τις οικτρές συντηρητικές επιλογές τους, είναι εκείνοι που αλυσοδένουν όσους, σαν άλλοι Οσκαρ Ουάιλντ, ναι μεν αναγνωρίζουν ότι κυλιόμαστε στη λάσπη αλλά έχουν το βλέμμα τους στραμμένο στα αστέρια. Εκείνοι που λένε "θα μπορούσαμε να είμαστε καλύτερα, αλλά όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα" αποτελούν τροχοπέδη για μια ολόκληρη χώρα ώστε όχι απλώς να ορθοποδήσει αλλά και να πατήσει πόδι στους δυνάστες της.

Οχι κύριοι. Ακόμα κι αν ήμασταν καλά εδώ που βρισκόμαστε, θα ήμασταν εγκληματίες αν αφήναμε το βίο μας να χορταριάζει αντί να τον πηγαίνουμε ένα έστω βήμα παραπέρα. Και τον παράδεισο να είχαμε κατακτήσει θα ήμασταν ένοχοι αν αράζαμε εκεί για το υπόλοιπο της ζωής μας, χωρίς να υπολογίζουμε πως οι παράδεισοι δεν είναι φτιαγμένοι από στέρεα υλικά αλλά από αέρα που δεν βολεύεται στον ίδιο τόπο παρά μόνο για λίγο χρονικό διάστημα...

Καλά κάνουν, επομένως, οι διεθνείς μας και είναι στενοχωρημένοι, εύγε τους που κλαίνε γιατί χάθηκε ένα πέναλτι. Κι αυτό όχι γιατί βεβαίως πρόδωσαν έναν ταλαιπωρημένο λαό που περίμενε ένα καλό χτύπημα για να ξεχυθεί στους δρόμους, αλλά γιατί γνώριζαν πολύ καλά ότι ταβάνι τους είναι μόνο ο ουρανός, τίποτα χαμηλότερο από αυτόν. Το πιθανότερο είναι πως η νοοτροπία τους θα ήταν διαφορετική αν είχαν για προπονητές τούς σαμαροβενιζέλους να τους λένε πριν από το παιχνίδι τής Κυριακής "κοιτάξτε παιδιά, είμαστε ένα αδύναμο έθνος σε ανάγκη γι' αυτό μην παίξετε για τη νίκη, απλώς προσπαθήστε να διασώσετε τον εαυτό σας κι αυτούς που σας ταΐζουν και, ποιός ξέρει, ίσως σε 50 χρόνια από τώρα τα πράγματα να είναι καλύτερα για όλους". Αν στον πάγκο τής εθνικής ομάδας κάθονταν ο σημερινός πρωθυπουργός και οι υπουργοί του θα μιλούσαν για "success story" αν χάναμε "μόνο" με 4-0 από την Κόστα Ρίκα...

Ευτυχώς, όμως, αυτοί οι άνδρες που αγωνίστηκαν στη Βραζιλία ξέρουν πολύ καλά, αφού οι περισσότεροι άλλωστε από αυτούς παίζουν στο εξωτερικό, πως οι αντίπαλοί τους δεν είναι μυθικά τέρατα με 15 πόδια, δέκα χέρια και τρεις ουρές, αλλά κοινοί θνητοί όπως και οι ίδιοι και πως όσο εύκολο είναι να χάνουμε από αυτούς άλλο τόσο εφικτό είναι και να τους κερδίζουμε. Χρωστούμε πολλά σε αυτήν την εθνική ομάδα κι οφείλουμε να αντλήσουμε αυτή πέρα από την επιμονή της, που είναι αναπόφευκτο να δικαιώνεται κάποια στιγμή, την αυτοπεποίθηση που δημιουργεί το αίσθημα πως ναι μεν η ήττα είναι μέσα στο παιχνίδι, αλλά στο μυαλό πρέπει να βρίσκεται μόνο η νίκη. Την ώρα που οι κυβερνώντες μας καλλιεργούν με τις πολιτικές τους την ηττοπάθεια, τους μονόδρομους και το ραγιαδισμό μια χούφτα ποδοσφαιριστών απόδειξε ότι είμαστε τόσο υποτελείς όσο επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να γινόμαστε και τόσο σπουδαίοι όσο το θελήσουμε... 

Οι νεοφιλελεύθεροι θέλουν ένα κράτος- Πάμπλο Εσκομπάρ. Λογικότατο...

Ο Θ. Τζήμερος έχει κάθε λόγο να επιθυμεί οι δύο τόνοι ηρωίνης που κατασχέθηκαν στα χέρια εφοπλιστών να καταλήξουν δίκην κρατικής δωρεάς στο πόπολο. Μόνο ένας αποχαυνωμένος λαός, άλλωστε, θα μπορούσε να υποστηρίζει νεοφιλελεύθερους σαν και του λόγου του, κόντρα στα ταξικά του συμφέροντα. Δεν αντιτίθεμαι στην ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών, με την έννοια πως αν δεν επιτρέπουμε οτιδήποτε προξενεί κακό στην κατάχρησή του στην ανθρώπινη υγεία θα έπρεπε να μην κάνουμε τίποτα άλλο από το να βάζουμε παντού απαγορεύσεις, από το αλκοόλ και τον τζόγο για παράδειγμα έως τα δελτία ειδήσεων του MEGA. Αλίμονο, όμως, αν το κράτος που τόσο μισεί ο Θ. Τζήμερος και οι ομοϊδεάτες του αντί να αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα για τη δίκαιη αναδιανομή τού εισοδήματος μετατραπεί επισήμως σε πρεζέμπορο που διανέμει την άσπρη σκόνη αντί για ευκαιρίες για αξιοπρεπή απασχόληση. Αν είναι έτσι, ας καλέσουμε τους διάφορους ανά τη γη έμπορους ναρκωτικών να μας δώσουν το "know how" για το πώς ένα ήδη λούμπεν προλεταριάτο θα εκφυλιστεί ακόμα περισσότερο, ναρκωμένο από τις ψευδαισθήσεις των εξαρτησιογόνων ουσιών...

Ο καθένας μας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή του και γι' αυτό θα πρέπει να μπορεί να επιλέγει τη μέθοδο με την οποία θα την καταφέρει. Δεν μπορούμε να απαγορεύουμε τα μπαρ, τα πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ ή την τηλεόραση γιατί κάποιοι εθίζονται παραπάνω σε όλα αυτά και βλάπτουν τον εαυτό τους. Δεν είναι, άλλωστε, αυτά που ωθούν τους ανθρώπους στα άκρα, απλώς βρίσκονται εκεί για να καλύπτουν τεχνητές ανάγκες που δημιουργούνται από ένα σωρό άλλες αιτίες. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν χρειάζονται τις παραισθήσεις για να περνούν καλά, αυτές δεν είναι τίποτα άλλο παρά η καταφυγή των απελπισμένων από μια ζωή η οποία δεν είναι ακριβώς αυτή που ονειρεύτηκαν...

Ο καθένας μας κουβαλά ένα σταυρό. Αλλοι είναι πιο δυνατοί και δεν έχουν ανάγκη από ντόπα για να τον ανεβάσουν έως το Γολγοθά, άλλοι πάλι είμαστε πιο αδύναμοι και καταφεύγουμε στις χημικές ενισχύσεις. Το κράτος σε αυτήν τη διαδρομή ναι μεν οφείλει να επιτρέπει την ελεγχόμενη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών, δεν είναι δυνατό όμως να στήνει τα δικά του μαγαζιά χορήγησής τους, είτε τα ονομάζει " δημόσια coffee shops" είτε ΟΚΑΝΑ. Κύριο μέλημά του οφείλει να είναι να δημιουργεί αυτές τις κοινωνικές συνθήκες που θα λειτουργούν αποτρεπτικώς για τον οποιοδήποτε στο να καταφεύγει στη χρήση ουσιών. Το να οδηγείς με τις πολιτικές που ακολουθείς τους ανθρώπους στην παράκρουση κα ύστερα να τους χορηγείς μεθαδόνη για να την ξεπεράσουν είναι το ίδιο με το να κάψεις τον Γιάννη και ύστερα να τον αλείψεις με λάδι...

Προφανώς και δεν είναι μόνο οικονομικοί οι λόγοι για τους οποίους κάποιος θέλει να εγκαταλείπει την πραγματικότητα για να δημιουργεί το δικό του χημικό κόσμο. Σε διαφορετική περίπτωση η πλουσιότατη Νορβηγία δεν θα είχε το μεγαλύτερο αριθμό ναρκομανών, κατ' αναλογία πληθυσμού, στην Ευρώπη. Είναι κλισέ, αλλά ισχύει ότι το χρήμα ναι μεν βοηθά στην κατάκτηση της ευτυχίας ωστόσο δεν είναι ο ενδεδειγμένος οδικός χάρτης προς αυτή. Κατανοώ ότι να γράφεις κάτι τέτοιο σε μια χώρα που βιώνει μια οικονομική γενοκτονία ενδεχομένως να εκλαμβάνεται σαν εστετισμός, όμως κανένας δεν ευτύχησε μόνο και μόνο γιατί διέθετε ένα γεμάτο τραπεζικό λογαριασμό, βίλα ή ακριβά αυτοκίνητα στο γκαράζ του. Η ευτυχία έχει την ικανότητα να κρύβεται από το αδηφάγο βλέμμα τής ύλης και να βρίσκει καταφύγιο σε αυτά που θεωρούνται μικρά, ασήμαντα ή κι αυτονόητα, από το φίλι τής αγαπημένης ή την αγκαλιά ενός φίλου έως τη χαρά τού παιχνιδιού και το γέλιο ενός παιδιού. Κι όσο πιο γρήγορα το καταλαβαίνει κανείς σε αυτήν τη διαδρομή που μας κατευθύνει με γοργούς ρυθμούς από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο τόσο περισσότερο καλό κάνει στον εαυτό του και τόσο πιο πολύ φτωχαίνει τους διάφορους έμπορους τής ελπίδας...