Βρέθηκε κι ο νεκροθάφτης, τώρα περιμένουμε την κηδεία...

"Τα κάναμε σκατά, βουλιάζουμε και πρέπει με κάποιο τρόπο να διασωθούμε. Γι' αυτό και κάναμε ντιλ με τους άλλους τελειωμένους τού ΣΥΡΙΖΑ που είναι σε λίγο καλύτερη κατάσταση μήπως και ξαναβγούμε βουλευτές αφού δεν ξέρουμε να κάνουμε τίποτα άλλο στη ζωή μας". Αυτό θα έλεγαν κάποιοι από τους αποστάτες αν έβρισκαν κάποιο σημείο επαφής με την αλήθεια. 

Όλα τα υπόλοιπα περί λαϊκού μετώπου, συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων και Αριστεράς είναι να είχαμε να λέγαμε σε όσους αφελείς μάς ακολούθησαν γιατί πίστεψαν ότι είμαστε αγνοί ιδεολόγοι. Γι' αυτό, άλλωστε, κι όλο το παρασκηνιακό νταλαβέρι δεν αφορά προγραμματικές συγκλίσεις αλλά πού θα κατεβούν κάποιοι ως υποψήφιοι στις επόμενες εκλογές μήπως και ξαναβρούν στασίδι...

Υπάρχουν άνθρωποι στην Κουμουνδούρου και στην Πατησίων που ήξεραν από την αρχή ότι η εκδίωξη Κασσελάκη θα οδηγούσε σε εξαφάνιση του χώρου. Το έκαναν, όμως, είτε γιατί καλοπροαίρετα πίστεψαν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα κι έπρεπε να σώσουν το σπίτι τους είτε γιατί- κι αυτό αφορά τους περισσότερους- ήθελαν να διασώσουν τα μισθολόγιά τους... 

Η πλειονότητα, ωστόσο, πίστευε πραγματικά ότι θα έκανε ένα πραξικόπημα σε μπουζουξίδικο και ύστερα η κοινωνία θα τους αποθέωνε για τον ακτιβισμό τους. Κι απορούν, μάλιστα, σήμερα γιατί στις συναθροίσεις τους μαζεύονται ο ιδιοκτήτης τού καφενείου, ένας σερβιτόρος και δέκα αργόσχολοι...

Η ΝΕΑΡ έχει 11 βουλευτές αλλά οι δημοσκόποι με το ζόρι την ανιχνεύουν στις δημοσκοπήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρει, πλέον, με το 3% αλλά ονειρεύεται πως θα επιστρέψουν κάποιοι αποστάτες και θα ξαναγίνει αξιωματική αντιπολίτευση. Λες και το ΠΑΣΟΚ που έγινε από σπόντα θριαμβεύει. Στην ουσία μιλάμε για πολιτικά πτώματα που ψάχνουν νεκροθάφτη. Για την ακρίβεια, έχει ήδη βρεθεί. Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες ή κι εκατομμύρια προοδευτικοί πολίτες που προδόθηκαν και ψάχνουν οπουδήποτε αλλού πέρα από αυτούς που τους πρόδωσαν...

Δεν έχουν τίποτα στη Βουλή σαν τον ΛΕΞ...

Δεν είμαι εξοικειωμένος με τη μουσική και τους στίχους τού ΛΕΞ κι αυτό είναι μια αβλεψία μου που πρέπει γρήγορα να διορθώσω αφού και λόγω επαγγέλματος οφείλω να γνωρίζω τι συμβαίνει στην κοινωνία που ζω. Ξέρω, ωστόσο, ότι ο ΛΕΞ είναι δημοφιλέστατος χωρίς να ανεβάζει καθημερινά φωτογραφίες του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δίχως να εμφανίζεται στην τηλεόραση και γενικώς μην χρησιμοποιώντας επικοινωνιακές τεχνικές για τις οποίες κάποιοι πληρώνονται αδρώς. Είναι λαοφιλής γιατί, καταπώς λένε οι πιο εξοικειωμένοι, έχει πιάσει τον κοινωνικό σφυγμό χωρίς να λαϊκίζει, η ζωή του είναι συνεπής με τα λόγια του και, κοντολογίς, εμπνέει εμπιστοσύνη...

Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν τα έγραψα για να παραστήσω τον τεχνοκριτικό, αλλά γιατί τα πολιτικά κόμματα- ιδίως τα βαυκαλιζόμενα τα προοδευτικά- θα μπορούσαν να πάρουν ένα δυο μαθηματάκια από τον ράπερ αντί να υπαγορεύουν στους πολίτες τι πρέπει να θέλουν. Δεν πρόκειται, ωστόσο, να το κάνουν, τουλάχιστον όχι τα κόμματα στελεχών που στοχεύουν μάλιστα να θεσμοθετήσουν και στο καταστατικό τους ότι αρχηγοί τους πρέπει να είναι μόνο όσοι προέρχονται από τον κομματικό σωλήνα. Η απάντησή τους στο σπιράλ εξαΰλωσης είναι πως δεν τους ενδιαφέρει να ανοίξουν το παράθυρο για να μπει καθαρός αέρας αλλά να το σφραγίσουν ώστε να είναι σίγουροι ότι τα κομματόσκυλα θα πεθάνουν μαζικά από ιδεοληπτική ασφυξία...

Φυσικά και τα κόμματα δεν πρέπει να υπάρχουν απλώς για να χτυπούν με το ρυθμό τής κοινωνίας γιατί αυτός ο ρυθμός ενδέχεται να είναι φάλτσος. Τα κόμματα οφείλουν να παρακολουθούν τις εξελίξεις αλλά και να προτείνουν λύσεις σε ρεαλιστικό κι οραματικό επίπεδο. Για να το καταφέρουν, ωστόσο, είναι υποχρεωμένα και να γνωρίζουν το λαό τους. Σε διαφορετική περίπτωση μετατρέπονται σε αυτοαναφορικές σέχτες που ο μόνος λόγος ύπαρξής τους είναι η κρατική χρηματοδότηση. Δεν το λες κι αριστερή ορθοδοξία όλο αυτό...

Κωλοέλληνες να μεγαλώνουν κωλοέλληνες;...

Να αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί; Φυσικά και να αξιολογούνται, όπως θα έπρεπε καθένας ανάμεσά μας που δεν είναι θεός. Θα πρότεινα, ωστόσο, να αξιολογούνται και οι γονείς, ιδίως εκείνοι που έχουν μπερδέψει το σχολείο είτε με πάρκινγκ ανηλίκων είτε με υποκατάστατο γονικής μέριμνας. Κι αυτό γιατί σήμερα αντί οι μαθητές να φοβούνται τους δασκάλους τους, όπως κακώς συνέβαινε όταν ήμουν μαθητής, σήμερα οι δάσκαλοι φοβούνται τους μαθητές, όπως επίσης πολύ κακώς συμβαίνει...

Τα σχολεία μας νοσούν γιατί νοσεί η κοινωνία μας. Ακούγεται κοινότοπο και πράγματι είναι. Κι όμως, τα μόνα μέτρα που λαμβάνουμε είναι είτε κατασταλτικά είτε διοικητικά, ιδίως με τον τρόπο που γίνεται τώρα η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και η οποία είναι απολύτως γραφειοκρατική. Δεν θα έπρεπε, για παράδειγμα, όλα τα δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια να διαθέτουν ψυχολόγους; Και, κυρίως, δεν θα έπρεπε και οι γονείς να κάνουν μαθήματα ώστε να μην μεταθέτουν στους δασκάλους των βλασταριών τους τις δικές τους αδυναμίες;...

Η τσέπη μάς βοηθά να επιβιώνουμε. Τα λεφτά, συνεπώς, έχουν την αξία τους και η δίκαιη μοιρασιά τους ακόμα μεγαλύτερη. Χωρίς παιδεία, όμως, και πολιτισμό θα ήμασταν απλώς χιμπαντζήδες με φράγκα. Γι' αυτό και είναι ευθύνη όλων μας- ο καθένας από το δικό του μετερίζι- να μην ενηλικιώνουμε κωλόπαιδα αλλά πολίτες που θα κάνουν τη διαφορά. Σε διαφορετική περίπτωση κωλοέλληνες θα μεγαλώνουν κωλοέλληνες...

Εδώ δεν είναι καν Βαλκάνια...

"Είμαι υψηλόβαθμο κομματικό στέλεχος και, παραλλήλως ή αποκλειστικώς, αμείβομαι από μια ιδιωτική εταιρεία που παίρνει κρατικό χρήμα για να προπαγανδίζει για το κόμμα μου. Τι πιο λογικό να σας κοροϊδεύω κατάμουτρα"; Αυτό είναι το επιχείρημα Μαρινάκη- Κυρανάκη κι όχι μόνο και πρέπει όλοι οι υπόλοιποι να τους χειροκροτάμε και να τους ζητήσουμε και συγγνώμη στην Κολομβία της Ευρώπης...

Φυσικά σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα- ακόμα και σε αυτές που θεωρούμε πιο υπανάπτυκτες, όπως η Σερβία και η Αλβανία μολονότι εκεί παραιτήθηκαν πολιτικοί κι άλλοι πήγαν φυλακή για τα εγκλήματά τους- δεν θα μπορούσαν να σταθούν έστω και για μια ημέρα πολιτικοί που θα έλεγαν όσα εδώ τρώμε αμάσητα. Όπως, άλλωστε, δεν θα είχαν σταθεί και με το Predator και για τα Τέμπη, τα οποία είναι η πιο πικρή κατάληξη όταν σε μια χώρα βασιλεύει η διαφθορά. Μόνο που εδώ δεν είναι καν Βαλκάνια, είναι Ελλάδα κι όλα αγοράζονται κι όλα πουλιούνται...

Είναι προφανές ότι το πολιτικό σύστημα επιβιώνει με μαύρο χρήμα. Όταν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ χρωστούν μαζί σχεδόν ένα δισ. ευρώ στις τράπεζες πώς αλλιώς θα πλήρωναν ακόμα και το ρεύμα και τα ενοίκια στα κτίρια που στεγάζονται; Και ποιος, αλήθεια, πιστεύει ότι στο ΣΥΡΙΖΑ άκουσαν για πρώτη φορά για μαύρο χρήμα από τον Στέφανο Κασσελάκη; Γι' αυτό είναι προτιμότερο να έχουμε ένα σύστημα παρόμοιο με τις ΗΠΑ όπου τουλάχιστον ξέρουν ποιος μεγαλοεπιχειρηματίας στηρίζει ποιον υποψήφιο και δεν περιμένουν να ακούσουν τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων για να καταλάβουν προς τα πού φυσά ο άνεμος... 

  

 

Λατρεύουν έναν άνθρωπο που δεν είναι πια αυτός που δεν υπήρξε ποτέ...

Όποιος διάβασε και το τελευταίο άρθρο τού Αλ. Τσίπρα θα δυσκολευόταν να πιστέψει ότι το έγραψε ο ίδιος άνθρωπος που πριν δέκα χρόνια θα γκρέμιζε τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Η πρόταξη της ανάγκης για ισορροπίες θυμίζει περισσότερο κέντρο και λιγότερο Αριστερά, πολλώ δε μάλλον ριζοσπαστική. 

Καμία αντίρρηση. Μόνο που φοβάμαι πως οι εναπομείναντες υποστηρικτές του λατρεύουν ακόμα ένα μουσειακό αντικείμενο- τον Τσίπρα που θα ανατίναζε την ευρωζώνη- κι όχι τον σημερινό Τσίπρα που αναζητά εναγωνίως πολιτικό ρόλο γλείφοντας εκεί που κάποτε κατουρούσε. Δημόσια γιατί στο παρασκήνιο δεν κατούρησε ποτέ την ολιγαρχία, απλώς την έβρεξε λίγο...

Γι' αυτό και είναι τόσο μα τόσο υποκριτική η όλη επιχειρηματολογία η οποία στήθηκε περί μετατόπισης του ΣΥΡΙΖΑ προς τα δεξιά επί Κασσελάκη προκειμένου να δικαιολογηθεί η πραξικοπηματική του εκδίωξη. Στην ουσία Τσίπρας- Κασσελάκης το ίδιο πράγμα επιθυμούσαν προκειμένου να προσαρμοστεί στα μεταμνημονιακά δεδομένα ένα κόμμα διαμαρτυρίας το οποίο καβάλησε τη λαϊκή οργή κι έγινε εξουσία. 

Απλώς ο ένας ξεκίνησε από τα αριστερά κι ο άλλος από τα δεξιά την πορεία του και μια χαρά θα συναντιούνταν στο κέντρο αν δεν μεσολαβούσε η υπαρξιακή αγωνία τού Αλέξη για πολιτική επιβίωση. Όταν, άλλωστε, έχεις συγκυβερνήσει με την ακροδεξιά τού Π. Καμμένου δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς θα μπορέσεις να γίνεις ανάχωμά της...

Η ευθύνη Τσίπρα για το ότι σήμερα η χώρα δεν έχει αξιωματική αντιπολίτευση είναι τεράστια κι ασυγχώρητη από τους προοδευτικούς πολίτες. Πρώτον, γιατί εκείνος την οδήγησε στο 17,85% και στους μόλις 47 βουλευτές και, δεύτερον, γιατί αρκούσε μια δημόσια δήλωση της μιας γραμμής καταδίκης τού πραξικοπήματος του μπουζουξίδικου για να είχε τώρα η Ελλάδα ένα κόμμα που θα χτυπούσε στα ίσα τη ΝΔ. Με λίγα λόγια, οι τελευταίοι αφισιονάδος τού Αλέξη ομνύουν σε μια αριστερή αθωότητα που έχει ξεπαρθενευτεί ήδη από τον Ιούλιο του 2015 κι αναζητούν ακόμα έμπνευση από έναν άνθρωπο που έχει προσκυνήσει όλη την επιχειρηματική ελίτ για να στηρίξει ένα "come back" που ακόμα και η Αντζ. Δημητρίου θα υποστήριζε καλύτερα με τη μέτρια φωνή της...  

   

Μπορεί να είμαστε κι εμείς λίγοι...

Πολύ καλά πράττει ο Κ. Μητσοτάκης και μοιράζει επιδόματα. Το σχέδιο έχει πετύχει τόσες φορές, γιατί να μην το δοκιμάσει ξανά, ιδίως τώρα που είναι στριμωγμένος δημοσκοπικά; Άλλωστε τα focus groups που τρέχει με τα χρήματα του ελληνικού λαού επιβεβαιώνουν ότι αν δώσεις ψίχουλα στον πεινασμένο θα μείνει ικανοποιημένος αν του πετάξεις μερικά ακόμα. Η δίκαιη ανακατανομή τού πλούτου και η ισονομία στην παραγωγή νέου τού ακούγονται πολύ ξεπερασμένα και σοσιαλιστικά...

Ο σημερινός πρωθυπουργός δεν ξέρει το λαό του. Ο ίδιος δεν έχει ιδέα για την καθημερινότητα του πόπολου. Αν ο Στ. Γκρίνμπεργκ του πει πως τρώει παντεσπάνι, πίνει σαμπάνια και διασκεδάζει κάθε βράδυ στα μπουζούκια θα τον πιστέψει. 

Έχει, όμως, φροντίσει, χάρη και στην εργατικότητά του που είναι άγνωστη έννοια για τους περισσότερους από τους πολιτικούς του αντιπάλους- να του το πιστώσουμε αυτό- να καλύπτει τις πάμπολλες αδυναμίες του με ένα πολύ αποτελεσματικό όσο και καλοπληρωμένο από τις τσέπες μας επικοινωνιακό επιτελείο. Ο Μητσοτάκης ούτε στην τουαλέτα πηγαίνει αν δεν έχει χορογραφήσει πρώτα κάθε του κίνηση κι αυτό δεν είναι απαραιτήτως μόνο μειονέκτημά του...

Οι πραξικοπηματίες τού μπουζουξίδικου άφησαν, πράγματι, τη χώρα δίχως αξιωματική αντιπολίτευση. Ας μην τα ρίχνουμε, ωστόσο, όλα στα σταλινικά κακέκτυπα. Το ότι ο Μητσοτάκης είναι πρώτος στις δημοσκοπήσεις εδώ κι εννέα χρόνια και πρωθυπουργός εδώ κι έξι δεν είναι συνέπεια μόνο των ελλειμματικών πολιτικών του αντιπάλων. Είναι και δική μας επιλογή να θεωρούμε το μη χείρον βέλτιστον την επιδοματική δωροδοκία για να κλείνουμε τα μάτια στην κατασπατάληση δισεκατομμυρίων ευρώ από την ολιγαρχία και τη Μητσοτάκης Α.Ε. Μπορεί, κοντολογίς, να μην είναι μόνο ο Αλ. Τσίπρας, ο Ν. Ανδρουλάκης, ο Σ. Φάμελλος κι ο Αλ. Χαρίτσης λίγοι αλλά κι εμείς οι ίδιοι...  

 

Ένας πάπας της γειτονιάς...

Το άγιο φως με πτήση τσάρτερ από τα Ιεροσόλυμα, οι χρυσοί θρόνοι, οι πανάκριβες τελετές, τα ακριβοθώρητα πρωτόκολλα. Αρκετοί επιχειρηματολογούν υπέρ τους χρησιμοποιώντας ως προμετωπίδα την παράδοση, αλλά και το θέαμα που αναμφίβολα υπηρετείται από τέτοιου είδους χολιγουντιανές παραγωγές. 

Ζούμε, έστω κι εξ αποστάσεως κι από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες οι περισσότεροι, το παραμύθι που λαχταρά η φιλάργυρη καρδιά μας και περιοριζόμαστε στο να ονειρευόμαστε πώς θα ήταν τα πράγματα αν γινόμασταν βασιλιάδες, αρχηγοί κρατών, πάπες. Κι όμως, ούτε που σκεφτόμαστε πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος μας αν από την ίδια πίτα την οποία όλοι μας παρασκευάζουμε τρώγαμε από ένα κομμάτι ίδιου μεγέθους...

Αν ο Ιησούς γεννήθηκε σε μια φάτνη, επιβίωσε στην έρημο και πέθανε σε ένα σταυρό γιατί είναι ντροπή οι υπηρέτες του να απεκδυθούν των χρυσοποίκιλτων αμφίων τους και να ντυθούν όπως κι ο τελευταίος ζητιάνος; Αν ο Ιησούς ζήτησε να αγαπάμε αλλήλους χωρίς να προσθέτει ένα "εκτός" για τις γυναίκες, τους ξένους ή τους ομοφυλόφιλους γιατί η εκκλησία τούς κλείνει την πόρτα; Κι αν ο Ιησούς δεν θέλησε να ταφεί σε μαυσωλείο γιατί να το επιθυμεί το εύπορο ποίμνιό του; Είναι λιγότερο άξιος ο πάσχων Ιησούς από τον πιο πλούσιο καπιταλιστή;...

Δεν βρισκόμαστε στο μεσαίωνα για να μπορεί ένας πάπας να αλλάξει την πορεία τού κόσμου. Αυτό σήμερα γίνεται από τους Τραμπ, τους Πούτιν, τους Σι αυτού του πλανήτη. Το ότι, όμως, υπήρξε για μια δεκαετία περίπου επικεφαλής τής ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας ένας άνθρωπος που μιλούσε γι' αυτούς που δεν έχουν φωνή και υπηρέτησε τον θεό του χωρίς να επιδιώκει τη χλιδή δεν είναι καθόλου λίγο. Ας ελπίσουμε να άνοιξε ένα δρόμο για όσους ασκούν εξουσία και να μην ήταν απλώς μια σπάνια, φωτεινή εξαίρεση...