Στη ζωή οι θρίαμβοι και οι καταστροφές έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης. Στην πολιτική ζωή, μάλιστα, ακόμα μικρότερη, όπως αποδεικνύει και η περίπτωση Τραμπ. Πριν δύο χρόνια όλοι (sic) ήθελαν λίγη από τη δόξα του. Σήμερα παριστάνουν πως δεν τον ξέρουν.
Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι το πολιτικό μέλλον τού προέδρου των ΗΠΑ. Έτσι κι αλλιώς εκείνος θα πεθάνει πιθανότατα πλούσιος. Ούτε έχει νόημα να προβάλλουμε στο εσωτερικό στρατηγικές που διαμορφώθηκαν σε μια χώρα πολύ διαφορετική από τη δική μας.
Η Αμερική, άλλωστε, ήταν πάντα μια μεγάλη ψευδαίσθηση αλλά κι ένα χωνευτήρι πολιτισμών όπου όλα μπορούν να συμβούν. Στην ημεδαπή όπου η κοινωνική κινητικότητα συνήθως συνδυάζεται με τη λαμογιά τα πράγματα είναι αλλιώς...
Το ότι ο τραμπισμός υπέστη μια βαριά ήττα στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού δεν σημαίνει πως το ίδιο θα συμβεί και στην Ψωροκώσταινα. Σε ένα κράτος, άλλωστε, που τα υποτιθέμενα θεσμικά αντίβαρα, όπως η ΑΑΔΕ, λειτουργούν χέρι χέρι με την εκτελεστική εξουσία ή και, αλίμονο, με τη μαφία η χειραγώγηση της κοινής γνώμης είναι πολύ πιο εύκολη από εκείνους που έχουν τα κλειδιά τού δημόσιου ταμείου. Στις ΗΠΑ, εξάλλου, μαύροι, μουσουλμάνοι, γκέι ή ιθαγενείς εκλέγονται σε ανώτερα αξιώματα. Εδώ θεωρούνται συλλήβδην εχθροί τού λαού...
Φυσικά η εξέλιξη μιας κοινωνίας δεν φαίνεται μόνο από πόσο "διαφορετικό" έχει απορροφήσει στα ανώτερα στρώματά της, με καπιταλιστικούς όρους. Φαίνεται, όμως, κι από αυτό είτε μας αρέσει είτε όχι.
Είναι πολύ διαφορετικό ένα παιδί μεταναστών που φοιτά σε μία τάξη υποδοχής σε δημόσιο σχολείο να έχει την πεποίθηση ότι αν εργαστεί σκληρά μπορεί μια ημέρα να γίνει πρωθυπουργός κι άλλο να βρίσκεται εκτός κοινωνικού ραντάρ και με μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία παραβατικότητας πάνω από το κεφάλι του. Για να το θέσω ακόμα απλούστερα: αν ο Ζόραν Μαμντάνι ήταν Έλληνας θα περνούσε μπροστά από το δημαρχείο τής Αθήνας μόνο μέσα σε μια κλούβα τού Μ. Χρυσοχοΐδη...
