Σκοτώνει όσους τον εχθρεύονται...

Ακόμα κι εν μέσω πανδημίας ο Κ. Μητσοτάκης συνομιλεί με την εκλογική του πελατεία και τους χορηγούς του σαν να ήταν μια καθημερινή με λιακάδα, δείγμα κι αυτό πως ο πρωθυπουργός όχι μόνο έχει σχέδιο, αλλά και το προσαρμόζει στις περιστάσεις. Πόθεν προκύπτει, για παράδειγμα, πως ο ιός υπερμεταδίδεται από τους νέους στις πλατείες, από τους τραγουδιστές ή τους ηθοποιούς κι όχι από τους παπάδες στις εκκλησίες, τους συνωστιζόμενους στα ΜΜΜ, στους εργασιακούς χώρους και στα σχολεία; 

Πώς είναι δυνατό μια χώρα με τόσες ΜΕΘ, όπως διατυμπάνιζε η κυβέρνηση επί μήνες, να βρίσκεται στο "κόκκινο" με λιγότερους από εκατό διασωληνωμένους; Τι έγινε από την άνοιξη για να ενισχυθούν το ΕΣΥ, η δημόσια Παιδεία και μεταφορές την ώρα που οι κολλητοί τσέπωναν σκόιλ ελικίκου, λίστες Πέτσα και μεγάλους περιπάτους;...

Δεν υπάρχει κυβέρνηση που να μην σκέφτεται την επικοινωνία, αλλά και δεν υπήρξε ποτέ άλλοτε κυβέρνηση όπως η σημερινή που να σκέφτεται μόνο την επικοινωνία. Με επικοινωνιακούς όρους αντιμετωπίζει και τον κοροναΐό, την ίδια στιγμή που υλοποιεί τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα της, την οποία ντρέπεται να κοινοποιήσει με ανοιχτά χαρτιά... 

Είμαστε από τις λίγες χώρες, αν όχι η μοναδική, που δεν έχουν ανακοινώσει το πρόγραμμα με το οποίο θα ζητήσουν χρήματα από το Ταμείο Ανάκαμψης. Το πρόγραμμα υπάρχει και λέγεται σχέδιο Πισσαρίδη, αλλά είναι τόσο νεοφιλελεύθερο που ο Κ. Μητσοτάκης το σπάει σε κομμάτια για να μην μας πέσει βαρύ...

Αυτός που νιώθει κληρονόμος τής εξουσίας καταστρέφει όσους τον εχθρεύονται, με τη νεολαία, τους ανθρώπους τού πολιτισμού και τους μικρομεσαίους να μοιράζονται την θλιβερή πρωτοκαθεδρία. Αντιθέτως, κλείνει το μάτι στο συντηρητικό ακροατήριο, στους θρησκόληπτους και μη νοικοκυραίους, εξαντλώντας την αυστηρότητά του στην εφαρμογή των νόμων στους "κακούς άλλους"... 

Το να εφαρμόζεις ταξικές πολιτικές σε σταθερούς καιρούς είναι επιζήμιο, αλλά όχι καταστροφικό για τα συμφέροντα των πολλών. Το να υλοποιείς, ωστόσο, ταξικές πολιτικές εν καιρώ πανδημίας σε καθιστά υπόλογο στο δικαστήριο της Ιστορίας, το μόνο δικαστήριο που ο μητσοτακικός μηχανισμός δεν μπορεί να λαδώσει για να μην τρίξει η φαύλη εξουσία του...

  

 
 

Η αγία οικογένεια βλέπει την εξουσία σαν ένα Μεγάλο Περίπατο...

Τα έργα βιτρίνας στην Αθήνα δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Από τα κάγκελα του Δ. Αβραμόπουλου έως τη ρόδα τού Γ. Καμίνη η φιλοσοφία των δημοτικών αρχόντων ήταν απλή, έως απλοϊκή: να φτιάξουμε "ό,τι βλέπει η πεθερά", δίχως ευρύτερο σχεδιασμό και φυσικά με τις γειτονιές τής πρωτεύουσας παρατημένες στην τύχη τους και τα ακτιβιστικά κινήματα να σώζουν οτιδήποτε μπορεί να σωθεί. Γι' αυτό και μια πόλη που έχει το προνόμιο να "φρουρείται" από τον Παρθενώνα έχει πολύ λίγα να προσφέρει στους επισκέπτες της σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ακόμα και πιο φτωχών χωρών...

Ο Κ. Μητσοτάκης πρέπει να αισθάνεται υπερηφάνεια για τον ανιψιό του και δήμαρχο Αθηναίων, ο οποίος βαδίζει στα βήματά του, όχι άρτος δηλαδή αλλά θεάματα. Πολύ θα ήθελα όχι μόνο οι δρόμοι που συμπεριλήφθηκαν στο Μεγάλο Περίπατο, αλλά όλο το κέντρο τής Αθήνας να πεζοδρομηθεί και να το διασχίζουν μόνο πεζοί, ποδηλάτες και μέσα μεταφοράς. Κι αυτό μπορεί να γίνει, αλλά με προγραμματισμό και σχέδιο, όχι εν μέσω προστατευτικών μέτρων για τον κοροναΐό και με περιορισμένα δρομολόγια των ΜΜΜ...

Δεν είναι εύκολη εξίσωση προς επίλυση η αναγέννηση της Αθήνας δίχως να γκρεμιστεί σχεδόν στο σύνολό της. Ούτε, όμως, αυτή η εξίσωση θα λυθεί από επαγγελματίες πολιτικούς, μεγαλωμένους στα παλάτια τής εξουσίας, που βλέπουν το δημαρχιλίκι ως σκαλοπάτι για υψηλότερα αξιώματα...

Ο Κ. Μπακογιάννης μπορεί να είναι το καλύτερο παιδί για να περάσεις μια βραδιά μαζί του σε κάποιο μπαρ ή ταβέρνα. Πολύ αμφιβάλλω, όμως, για το αν ο σχεδιασμός του για την Αθήνα υπερβαίνει ακόμα και τα όρια μίας δημαρχιακής θητείας. Η "αγία οικογένεια" χρειάζεται εφεδρείες για τα μεγάλα και τρανά, όσο παντελώς αδιάφορο κι αν είναι αυτό για τους πολίτες τού μεγαλύτερου δήμου τής χώρας...