Προς πολιτικό κρατούμενο: εξεταστική επιτροπή για τα capital control έγινε το Σεπτέμβριο του 2015...

Δεν μπορώ να πω, έχει κάτι το ηρωικό να δίνεις χαμένες μάχες. Δεν ξέρω, ωστόσο, πόσο κομματικά κι ατομικά ωφέλιμο είναι για τον πολιτικό κρατούμενο να επιμένει, σαν άλλη Ζωή, Λάφας και Γιάνης της δεξιάς, στην αποδόμηση της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αν κρίνω, πάντως, από τα ποσοστά που συγκεντρώνουν και οι τρεις μαζί στις δημοσκοπήσεις-Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης, Βαρουφάκης- και το ανύπαρκτο ρεύμα που έχουν στην κοινωνία μάλλον σκιαμαχεί ο πρόεδρος της ΝΔ. Το επαναλαμβάνω για εκατομμυριοστή φορά: ο Αλέξης Τσίπρας δεν κυβερνά σήμερα με τη λαϊκή εντολή που έλαβε τον Ιανουάριο του 2015 και η οποία μιλούσε για μάχη μέχρις εσχάτων με τους δανειστές κι όχι για σκίσιμο των μνημονίων την επόμενη ημέρα, όπως διατείνεται ο αρχηγός Κούλης.

Αν συνέβαινε το τελευταίο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν θα απολάμβανε μια τόσο συντριπτική αποδοχή τους πρώτους μήνες τής θητείας της. Ο Αλέξης Τσίπρας κυβερνά με τη λαϊκή εντολή τού Σεπτεμβρίου του 2015, η οποία ελήφθη μετά από την αποτυχία, ως προς τους μεγαλεπήβολους στόχους που είχε θέσει, τής διαπραγμάτευσης και την ψήφιση του τρίτου μνημονίου. Ακόμα, επομένως, κι αν ισχύει το θεώρημα περί εξαπάτησης, ο λαός την αποδέχθηκε φοβούμενος τα χειρότερα και μην πιστεύοντας με τίποτα το παραμύθι πως η χώρα χρεοκόπησε το 2015...

Η εξωπραγματική Αριστερά τότε υποστήριξε πως οι πολίτες θα μετανιώσουν για την ψήφο τους μόλις δουν στην καθημερινότητά τους τις συνέπειες του τρίτου μνημονίου. Πράγματι, ο κυβερνητικός συνασπισμός δεν απολαμβάνει της λαϊκής αποδοχής που απολάμβανε ένα χρόνο πριν. Μόνο που τη δυσαρέσκεια δεν την καρπώνονται η Ζωή, ο Λάφας κι ο Γιάνης, που κινούνται όλοι μαζί κοντά στο όριο εισόδου στη Βουλή. Κι αυτό γιατί ο λαός έχει ξεκαθαρίσει μέσα του ότι η επιλογή Τσίπρα στη Σύνοδο Κορυφής του περασμένου Ιουλίου ήταν η πλέον ενδεδειγμένη...

Ακόμα κι αν τον έχει απογοητεύσει γιατί δεν έχει καταφέρει ακόμα να εφαρμόσει το δικό του πρόγραμμα, εν τούτοις τον έχει κουράσει η παρελθοντολαγνεία τής εξωπραγματικής Αριστεράς, η οποία σαν ερωτοχτυπημένη αλλά πληγωμένη ερωμένη κατηγορεί νύχτα ημέρα τον πρώην εραστή της για προδοσία. Η ζωή προχωρά, αλλά η Ζωή και οι διάφορες Ζωές έχουν μείνει στάσιμες. Κι αυτό πληρώνουν τώρα...

Το ίδιο λάθος επιχειρεί να διαπράξει κι ο πολιτικός κρατούμενος, ο οποίος στην ουσία αυτοτρολάρεται με όσα λέει. Τι κατόρθωσε, για παράδειγμα, με τη συζήτηση για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα "capital control", η οποία ουσιαστικώς ήταν οι εκλογές τού Σεπτεμβρίου; Να συγκεντρώσει η πρότασή του λιγότερες από 100 ψήφους και να ταυτιστεί για μια ακόμα φορά με τους δανειστές, με μια συλλογιστική που καταδικάστηκε εκκωφαντικά από τον ελληνικό λαό στο δημοψήφισμα του περσινού καλοκαιριού. Και για να γίνει ο εξευτελισμός του πληρέστερος, εδώ και δύο εβδομάδες έχει πετύχει να γελά όλος ο κόσμος μαζί του γιατί όταν ήταν βρέφος δεν μπορούσε να πηγαίνει στις κούνιες όσο συχνά θα ήθελε...

Για να τελειώνουμε και με αυτό Κούλη μου: ο πατέρας σου, ως πρωταγωνιστής τής αποστασίας τού 1965, συντέλεσε τα μέγιστα στην έλευση της δικτατορίας, ακόμα κι αν δεν την επιθυμούσε, τουλάχιστον όχι εκείνη των συνταγματαρχών. Και πώς να το κάνουμε, δεν αντιστέκεσαι το ίδιο στη χούντα τρώγοντας φρουτόκρεμα σε κάποιο παρισινό μπιστρό με το να βασανίζεσαι στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Στη ΝΔ, άλλωστε, των Γεωργιάδη-Βορίδη είναι ντροπή ορισμένοι να διεκδικούν όψιμα αντιχουντικά εύσημα...



  

Ναι στα δημοψηφίσματα, αλλά πρώτα οι κυνηγοί Πόκεμον να γίνουν πολίτες...

Φυσικά κι ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να στρέψει αλλού τη συζήτηση κι όχι στις μειώσεις των συντάξεων και στις αυξήσεις φόρων. Είναι, όμως, τόσο εκτός θέματος η αναθεώρηση του Συντάγματος σε μια χώρα στην έκτη της χρονιά σε μνημόνια, με όλα τα συνεπακόλουθά τους; Καθόλου, και πάντως πολύ λιγότερο από το να κυνηγάμε "Πόκεμον" στην πλατεία Συντάγματος και στο Μοναστηράκι σαν να μην υπάρχει αύριο. Αντιθέτως, αν συμφωνούμε πως η κρίση είναι πρωτίστως αξιών και μετέπειτα οικονομική, τότε οι αλλαγές στον Καταστατικό Χάρτη της χώρας είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητες. Πόσω μάλλον όταν αυτές που προτείνει ο πρωθυπουργός χαρακτηρίζονται από προοδευτικό πρόσημο σε κάθε πτυχή τους, όπως αναλύθηκε το βράδυ τής Δευτέρας...

Προφανώς και το Σύνταγμα από μόνο του δεν αλλάζει νοοτροπίες δεκαετιών, αφού θα πρέπει αυτό να γίνει βίωμα του μέσου πολίτη, αλλά κι όργανο άσκησης εκ μέρους του αυξημένων αρμοδιοτήτων. Οι προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις συντελούν στο να ξεφύγουμε από τον ανεύθυνο λαό, ο οποίος ψηφίζει κάθε τέσσερα (λέμε τώρα) χρόνια για να μπορεί να φασκελώνει στο μεσοδιάστημα. Η κουλτούρα των δημοψηφισμάτων που επιχειρείται να καθιερωθεί, σε συνδυασμό και με την πιθανότητα εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας από τους έχοντες δικαίωμα ψήφου, ναι μεν μας πετά στα βαθιά, αλλά στο χέρι μας είναι να κολυμπήσουμε με ασφάλεια.

Το ίδιο έλεγαν και για τους ηλικιωμένους με τα "capital control" και τώρα χρησιμοποιούν τα ATM με μεγαλύτερη ευκολία από τα εγγόνια τους. Θεμελιώδης αιτία τής ευρωπαϊκής αποσύνθεσης, άλλωστε, είναι αυτή ακριβώς η αποξένωση των πολιτών από τα κέντρα λήψης αποφάσεων, το αίσθημα πως δεν είμαστε παρά θεατές ενός ανιαρού ματς που ναι μεν μας αφορά αλλά θεωρούμε εκ των προτέρων στημένο, είτε είναι πράγματι είτε όχι...

Το νέο Σύνταγμα, ωστόσο, για να ορθοποδήσει, όσο προοδευτικό κι αν είναι, απαιτεί μια βαθιά προεργασία, η οποία ξεκινά από την οικογένεια και το σχολείο. Αν είναι να πηγαίνουμε κάθε τρεις και λίγο στην κάλπη για να ψηφίζουμε με βάση το ατομικό μας συμφέρον και μόνο, τότε καλύτερα να αποφύγουμε τους πειραματισμούς με τα δημοψηφίσματα. Γι' αυτό πριν τη συνταγματική αναθεώρηση, η οποία άλλωστε δεν θα συμβεί από τη μία ημέρα στην άλλη, απαιτείται να προχωρήσει η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, όχι μόνο στην θεωρία αλλά και στην πράξη...

Στη ζωή, εξάλλου, πορεύεσαι με ό,τι σου δίνει. Από τη στιγμή που στον Αλέξη Τσίπρα στο οικονομικό πεδίο έδωσε έναν Σόιμπλε, τουλάχιστον δράττεται της ευκαιρίας να αφήσει άμεσα ένα αριστερό αποτύπωμα, και βαθύ μάλιστα, στους θεσμούς. Ο δρόμος είναι μακρύς, αλλά η καλή αρχή έχει γίνει από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, άλλη μια απόδειξη ότι η σκληρή διαπραγμάτευση εκείνης της περιόδου θα ωφελήσει τη χώρα πολύ περισσότερο μέσο-μακροπρόθεσμα από όσο ενδεχομένως να την έβλαψε βραχυπρόθεσμα, που δεν την έβλαψε...

Όταν οι εμπρηστές κατηγορούν τον κωδωνοκρούστη για τη φωτιά ο φαρισαϊσμός βάζει τα γιορτινά του...

Η διαπραγμάτευση Βαρουφάκη κινήθηκε στα όρια, αρκετές φόρες μάλιστα τα ξεπέρασε. Αυτή ήταν, ωστόσο, η λαϊκή εντολή τού Ιανουαρίου του 2015, γι' αυτό άλλωστε κι ο πρώην υπουργός Οικονομικών ήταν και παραμένει αγαπητός. Πού είναι, άλλωστε, το μεμπτό στο να διαθέτεις εναλλακτικό σχέδιο στην περίπτωση που όλα πάνε στραβά; Ακόμα, εξάλλου, κι αν ο Γιάνης Βαρουφάκης έβλεπε το Plan Χ ως Plan A, είναι δυνατό κάποιος σοβαρός άνθρωπος να πιστέψει ότι ήθελε να καταλύσει το πολίτευμα ώστε να κατηγορείται σήμερα για εσχάτη προδοσία;...

Αν, πάντως, ορισμένοι αναζητούν μια αναβίωση της "Δίκης των Εξ" υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι, μόνο που δεν βρίσκονται στις τάξεις εκείνων που κυβερνούν ενάμισι χρόνο έχοντας παραλάβει μια πολλαπλώς χρεοκοπημένη χώρα. Αναζητήστε τους ανάμεσα σε εκείνους που εξουσίασαν για 40 χρόνια και σήμερα όχι μόνο δεν απολογούνται στη Δικαιοσύνη και στην Ιστορία για τα εγκλήματά τους, αλλά παριστάνουν και τους τιμητές των πάντων...

Μπορείς να κατηγορήσεις για πολλά τον Γιάνη Βαρουφάκη όσον αφορά τη διαπραγμάτευση που έκανε, το κόστος τής οποίας μόνο μπακάληδες μπορούν να υπολογίζουν σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, και η οποία δεν έπεισε τους δανειστές. Είχε κι έχει, ωστόσο, δίκιο στις διαπιστώσεις του για την ευρωπαϊκή κρίση και στις λύσεις τις οποίες προτείνει. Για να αντιμετωπιστεί, όμως, ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα όλοι να συμφωνήσουν στο ότι υφίσταται. Κι αυτό δεν συμβαίνει στην περίπτωση της Γερμανίας, η οποία συμπεριφέρεται απέναντι στις κρίσεις που ξεσπούν η μία μετά από την άλλη στην Ευρώπη σαν να μην είναι η ίδια που και τις έχει υποκινήσει αλλά και δεν σβήνει τη φωτιά, αντιθέτως ρίχνει λάδι σε αυτή. Ήδη οι Βρετανοί αποχώρησαν, οι Έλληνες είμαστε γι' αυτούς εδώ και καιρό τεμπέλικα γουρούνια και τώρα έρχεται η σειρά τής Ισπανίας, της Πορτογαλίας και, κυρίως, της Ιταλίας να τιμωρηθούν με κατάρρευση για τις ασωτίες τους. Τις ίδιες ασωτίες, βεβαίως, στις οποίες οφείλεται το γερμανικό εξαγωγικό θαύμα...

Η Γερμανία μοιάζει όλο και περισσότερο με τον Ολυμπιακό στο ποδόσφαιρο, ο οποίος φρόντισε με διάφορους τρόπους να εξαφανίσει τον ανταγωνισμό ώστε να επιχαίρει σήμερα γιατί είναι βασιλιάς ανάμεσα σε ερείπια. Μακάρι, επομένως, το πρόβλημα της Ελλάδας ή της Ευρώπης να ήταν αποκλειστικώς ο Γιάνης Βαρουφάκης και οι φίλοι του, όπως ο Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ωστόσο, αντί να πυροβολούμε τον κωδωνοκρούστη που μας έσπασε τα αφτιά με τις συνεχείς κι αυτάρεσκες κρούσεις του είναι προτιμότερο να επικεντρώσουμε στη φωτιά που συνεχίζει να μαίνεται και για την οποία προσπαθούσε, έστω κι άγαρμπα, να μας προειδοποιήσει.

Κι αυτό γιατί αν πορευτούμε στον ίδιο δρόμο, ακόμα κι αν υποθέσουμε πως ο Γιάνης Βαρουφάκης στοίχισε στην ελληνική οικονομία 100 δισεκατομμύρια-λες και δεν υπήρξαν οφέλη από τα λιγότερα μέτρα που έλαβε η χώρα μας σε σχέση με το email Χαρδούβελη ή με το σχέδιο Γιούνκερ ή λες και τα capital control δεν είχαν και θετικό πρόσημο σε συγκεκριμένους τομείς τής ελληνικής οικονομίας, όπως με την αύξηση της κατανάλωσης ή με την εξοικείωση που προκάλεσαν με το πλαστικό χρήμα- οι εμμονές τού Βερολίνου έχουν στοιχίσει και θα κοστίσουν σε όλη την ήπειρο δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων. Κι αναφέρομαι μόνο στα χρήματα γιατί το κόστος σε ανθρώπινες ζωές είναι αδιάφορο για εκείνους που μετρούν τα πάντα με βάση το ατομικό κέρδος κι αδυνατούν και τώρα να δουν την άβυσσο που ανοίγεται μπροστά τους και, δυστυχώς, και μπροστά μας...